Incest ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਨਿੱਕੀ ਭੈਣ ਨੂਰ

[manikmittalme07]

Update 1	Update 2	Update 3	Update 4	Update 5
Update 6	Update 7	Update 8	Update 9	Update 10
Update 11	Update 12	Update 13	Update 14	Update 15
Update 16	Update 17	Update 18	Update 19	Update 20
Update 21	Update 22	Update 23	Update 24	Update 25
Update 26	Update 27	Update 28	Update 29	Update 30
Update 31	Update 32	Update 33	Update 34	Update 35
Update 36	Update 37	Update 38	Update 39	Update 40
Update 41	Update 42	Update 43	Update 44	Update 45

Update 46

 

[manikmittalme07]

Nice update bro

thanks bro

 

[manikmittalme07]

Beautiful update……Kam chak ke rakh bai

thanks bro

 

[manikmittalme07]

Nice

thanks ji

 

[manikmittalme07]

Bhot umda

thanks bro

 

[manikmittalme07]

End gl baat bro
Always waiting for next part

thanks bro

 

[manikmittalme07]

Great

thanks bro

 

[manikmittalme07]

ਭਾਗ 32: ਹਰਲੀਨ ਦਾ ਖ਼ੌਫ਼ ਅਤੇ ਰੀਤ ਭੂਆ ਦੀ ਵਿਦਾਈ​

ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੇ ਭੋਗ ਦਾ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਪਤਵੰਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਦਾ ਭਾਰੀ ਇਕੱਠ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਵਿਉਂਤ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਰੀਤ ਭੂਆ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁਸਲਖਾਨੇ ਦੇ ਉਹਲੇ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਰੀਤ ਭੂਆ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਮਸਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ:

ਰੀਤ ਭੂਆ: "ਰੰਮੀ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕੰਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣ ਲੈ। ਇਸ ਹਰਲੀਨ ਤੋਂ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਦੂਰ ਰਹਿ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ ਐ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੁਆਦ ਲੈ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ 'ਅਸੂਲਾਂ' ਵਾਲੀ ਬਣਦੀ ਐ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਹਰਕਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹਨੇ ਮਿੰਟ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਡੀ ਪੋਲ ਖੋਲ੍ਹਣ 'ਚ।"

ਮੈਂ (ਥੋੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ): "ਪਰ ਭੂਆ ਜੀ, ਉਹ ਵੀ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਖੂਨ ਐ। ਉਹ ਕਿਉਂ ਦੱਸੇਗੀ?"

ਰੀਤ ਭੂਆ: "ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਰੰਮੀਆ, ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ। ਜੇ ਇਹਨੂੰ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਾਂ ਮੰਮੀ ਵਾਲੀ ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗਲ਼ਾਂ 'ਚ ਫਾਹੇ ਪਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਇਹਦਾ ਘਰਵਾਲਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਐ। ਮੇਰੀ ਮੰਨ, ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਇਹਦੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੀ ਰਹਿ।"

ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਜਿਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸਵਾਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਹਰਲੀਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਾਂਗਾ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਭੋਗ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਮੈਂ ਹਰਲੀਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹਰਲੀਨ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਰਹੀ ਸੀ।

---

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਹਰਲੀਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਘਰਵਾਲਾ ਵੀ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਮੰਮੀ, ਬਾਪੂ ਅਤੇ ਭੂਆ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੀ, ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਰੁੱਖਾਪਣ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਮਿਲੇ, ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੈਨੂੰ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਰੀਤ ਭੂਆ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

---

ਹੁਣ ਵਾਰੀ ਸੀ ਰੀਤ ਭੂਆ ਦੀ। ਉਸਦਾ ਪਿੰਡ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਾਪੂ ਬੰਤ ਸਿੰਘ ਬਾਹਰ ਗੱਡੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਰੀਤ ਭੂਆ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਸਮੇਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੂਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਭੂਆ ਨੇ ਸਾਰੀ ਮਰਯਾਦਾ ਭੁੱਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਗਲ਼ ਲੱਗ ਕੇ ਖੂਬ ਰੋਈ।

ਰੀਤ ਭੂਆ (ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ): "ਰੰਮੀਆ... ਮੇਰਾ ਜਾਣ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਇਹਨਾਂ 15 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਐ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।"

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ। ਭੂਆ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਜੋ 'ਸੇਵਾ' (Service) ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਮੁਰੀਦ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ 9 ਇੰਚ ਦੇ ਲੰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਅਜਿਹੀ ਬੁਝਾਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ: "ਭੂਆ ਜੀ, ਰੋਵੋ ਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਚੱਲੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਮਾਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ। ਨਾਲੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੰਮੀ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਐ, ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।"

ਰੀਤ ਭੂਆ (ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ): "ਬੱਸ ਆਪਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੀਂ। ਤੇ ਇਹ ਜਿਹੜਾ ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਐ ਨਾ... ਇਹਨੂੰ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖੀਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਐ।"

ਭੂਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ। ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਮੰਮੀ (ਮਨਜੀਤ) ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ—"ਮਨਜੀਤ, ਹੁਣ ਇਸ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਂਭਣਾ ਐ।" ਮੰਮੀ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ। ਭੂਆ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ 15 ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਵਸ ਗਈਆਂ ਸਨ।

---

ਹੁਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਗਏ ਸੀ—ਮੈਂ, ਮੰਮੀ, ਬਾਪੂ, ਨੂਰ ਅਤੇ ਗੁਰੀ। ਬਾਪੂ ਦੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਸਨ। ਮੰਮੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਰੀਤ ਭੂਆ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖਲਾਅ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਿਸ਼ਨ ਸੀ—ਮੰਮੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰਨਾ।

ਮੈਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਰੀਤ ਭੂਆ ਚਲੀ ਗਈ, ਹਰਲੀਨ ਬਚ ਗਈ, ਪਰ ਮੰਮੀ... ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ ਐ। ਬਾਪੂ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਪੁੱਤ ਜਦੋਂ ਮਰਦ ਬਣ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ-ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਐ।

---

ਬਾਪੂ ਦੇ ਵਾਪਸ ਨਾਗਾਲੈਂਡ ਜਾਣ ਦਾ ਦਿਨ ਆਖ਼ਰ ਆ ਹੀ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਪੂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਖ਼ਾਸ ਸਨ। ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੇ ਜਾਣ ਦਾ ਗ਼ਮ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੰਮੀ (ਮਨਜੀਤ) ਨੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਬਾਪੂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਮੰਮੀ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਨੂਰ ਤੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਦੱਸਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਪੂ ਨੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰੀ ਹੈ।

ਮੰਮੀ (ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ): "ਨੀ ਕੁੜੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਓ ਤਾਂ ਅੱਜ ਹਟਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਲਈ ਐ ਉਹਨੇ... ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਸਲਵਾਰ ਪਾਉਣ ਜੋਗੀ ਦੇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।"

ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੱਸ ਪੈਂਦੇ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਬਾਪੂ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕ ਕੇ ਟੈਕਸੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਮ ਸਨ। ਮੰਮੀ ਬਾਪੂ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਮੌਕਾ ਦੇਖ ਕੇ ਮੰਮੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ:

ਮੈਂ: "ਮੰਮੀ, ਬਾਪੂ ਤਾਂ ਚੱਲਿਆ... ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਤਾਏ ਜਗਤਾਰ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੀਂ। ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ 'ਸੁਹਾਗਰਾਤ' ਐ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਕਿ ਪੁੱਤ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਪੂ ਨਾਲੋਂ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁਆਦ ਦਿੰਦਾ ਐ।"

ਮੰਮੀ ਮੇਰੀ ਇਹ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਕਦਮ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਗੋਰਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁਲਾਬੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ:

ਮੰਮੀ: "ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਖਸਮਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਿਆ... ਅੱਜ ਤਾਏ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਐ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੀ ਦੇਖ ਲਵਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਪਾਣੀ 'ਚ ਐਂ। ਬੜਾ ਉਛਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਐਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਭੂਆ ਕੋਲ।"

ਬਾਪੂ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੱਡੀ ਮੋੜ ਮੁੜੀ, ਮੰਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਮ ਰਾਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।

---

ਬਾਪੂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਅਜੇ ਕੁਝ ਹੀ ਘੰਟੇ ਬੀਤੇ ਸਨ ਕਿ ਬਾਹਰਲੇ ਗੇਟ 'ਤੇ ਦਸਤਕ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੰਮੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ। ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਜਗਤਾਰ ਤਾਇਆ ਜੀ ਬੜੀ ਟੌਹਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਹੁਣ ਮੈਦਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇਗਾ।

ਵੀਰ ਜੀ ਨੇ ਮੰਮੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੋਲੇ:

ਵੀਰ ਜੀ (ਜਗਤਾਰ): "ਕਿਉਂ ਮਨਜੀਤ, ਬੰਤ ਤਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਨਾਗਾਲੈਂਡ? ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਵਿਚਾਰੀ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਣੀ ਐ, ਲਿਆ ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੇਰਾ ਜੀਅ ਲਾ ਦੇਵਾਂ। ਬੜੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਨਹੀਂ ਲਈ।"

ਮੰਮੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਰੋਅਬ ਸੀ। ਮੰਮੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ 9 ਇੰਚ ਦੇ ਲੰਨ ਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖਣ ਲਈ ਇੰਨੀ ਬੇਤਾਬ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਵੀਰ ਜੀ ਹੁਣ ਫਿੱਕੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੀਰ ਜੀ ਨੂੰ ਟਾਲ ਦਿੱਤਾ।

ਮੰਮੀ (ਰੁੱਖੇ ਜਿਹੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ): "ਵੀਰ ਜੀ, ਅੱਜ ਨਹੀਂ। ਅਜੇ ਤਾਂ ਇਹ (ਬਾਪੂ) ਗਏ ਨੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਖਿਲਰਿਆ ਪਿਆ ਐ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਐ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਸੌਣਾ ਐ। ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਆਪੇ ਦੱਸ ਦਵਾਂਗੀ ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਹੋਈ।"

ਤਾਇਆ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਮਨਜੀਤ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੜਫ਼ਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੂਹੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮੋੜ ਦੇਵੇਗੀ।

ਵੀਰ ਜੀ: "ਕੀ ਗੱਲ ਮਨਜੀਤ? ਅੱਜ ਬੜੀ ਬਦਲੀ-ਬਦਲੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਐਂ? ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੁਗਾੜ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਲਿਆ?"

ਮੰਮੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ ਵੀਰ ਜੀ, ਬੱਸ ਥਕਾਵਟ ਐ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ ਹੁਣ।"

ਜਗਤਾਰ ਵੀਰ ਜੀ ਬੁੜ-ਬੁੜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਗੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਏ, ਮੰਮੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਮੰਮੀ (ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ): "ਦੇਖ ਲੈ ਰੰਮੀਆ... ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀਰ ਜੀ ਵਰਗੇ ਪੁਰਾਣੇ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਜੇ ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਖੀਂ ਫਿਰ!"

ਮੈਂ ਮੰਮੀ ਦੇ ਲੱਕ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ।

ਮੈਂ: "ਮੰਮੀ, ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੂ ਕਿ ਪੁੱਤ ਦਾ ਲੰਨ ਵੀਰ ਜੀ ਨਾਲੋਂ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਤੇ ਮੋਟਾ ਐ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੀਰ ਜੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇਂਗੀ।"

 

[pendu munda]

Le v hun shuru hoyu asli khed hun chlu kmm khulm khula ghar ch

 

[pendu munda]

Bht siraa likhda manik bai
Poori ik tarah di film hi bna dina
Super duper hit hi kmm tera

 

[sandhu75]

Nice update