ਭਾਗ 29: ਜਗੀਰ ਭੂਆ ਦੀ ਆਮਦ ਅਤੇ ਹਰਲੀਨ ਦਾ ਜਲਵਾ
ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਅਜੇ ਵੀ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਤਾਂਤਾ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਸਨ। ਪਰ ਇਸ ਗ਼ਮਗੀਨ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਅੱਗ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਾਡੀ ਦੂਜੀ ਵੱਡੀ ਭੂਆ, ਜਗੀਰ ਭੂਆ, ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਜਗੀਰ ਭੂਆ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਥੋੜੀ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਕੁੜੀ ਹਰਲੀਨ... ਉਹ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾ 'ਪਟੋਲਾ' ਸੀ।
ਹਰਲੀਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਅਜੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਖਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਗੋਰਾ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਨਾਨੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਉਦਾਸੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕਾਮੁਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸਦੇ ਭਾਰੀ ਲੱਕ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਰੀਤ ਭੂਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਬੜੇ ਗੌਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰੀਤ ਭੂਆ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ:
ਰੀਤ ਭੂਆ: "ਕਿਉਂ ਰੰਮੀਆ? ਲੱਗਦਾ ਹੁਣ ਨਵੀਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਲੀਨ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ ਐ? ਸਵੇਰੇ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮਾਲ ਛੱਡ ਕੇ ਅਜੇ ਤੇਰਾ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ?"
ਮੈਂ (ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ): "ਭੂਆ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਦ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਐ, ਪਰ ਹਰਲੀਨ ਦੀਦੀ... ਉਹ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਮਾਲ ਐ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਝੁਕਦੀ ਐ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਕਾਲਜਾ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਐ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਵੀ ਫ਼ਤਹਿ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਰੀਤ ਭੂਆ (ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੇਰੇ ਪੱਟ 'ਤੇ ਚੂੰਡੀ ਵੱਢਦਿਆਂ): "ਕਮੀਨਿਆ! ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਛੱਡ ਦੇ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਲੱਗਦੀ ਐ, ਉੱਤੋਂ ਉਹਦਾ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਐ। ਉਹਦੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣਾ।"
ਮੈਂ (ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ): "ਭੂਆ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਤਾਂ ਰਸਤਾ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਵੀ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਭਤੀਜੀ ਐ, ਉਹਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿਓ ਕਿ ਰੰਮੀ ਵੀਰੇ ਕੋਲ ਕਿੰਨੀ 'ਤਾਕਤ' ਐ।"
ਰੀਤ ਭੂਆ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਹਰਲੀਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੂਰ ਬੈਠੀ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। "ਚੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ... ਪਰ ਹੁਣੇ ਨਹੀਂ। ਅਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭੀੜ ਐ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੌਂ ਜਾਣਗੇ, ਉਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਉਂਤ ਬਣਾਵਾਂਗੀ," ਭੂਆ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਮੈਂ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਨੇੜੇ-ਤੇੜੇ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬੀਬੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਗੋਡਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਓਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਹਰਲੀਨ ਹੱਥ-ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਗੁਸਲਖਾਨੇ ਵੱਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮੈਂ: "ਹਰਲੀਨ ਦੀਦੀ, ਪਾਣੀ ਗਰਮ ਚਾਹੀਦਾ ਜਾਂ ਠੰਡਾ? ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋ ਲੱਗਦਾ।"
ਹਰਲੀਨ: "ਰੰਮੀ... ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਵੇਂ ਦਾ ਹੀ ਐਂ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ ਐਂ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਤੂੰ ਸੁਧਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ।"
ਮੈਂ (ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ): "ਦੀਦੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਭੈਣ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਕਿਵੇਂ ਸੁਧਰ ਸਕਦਾ? ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਵੀ 'ਪਟੋਲਾ' ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਜੀਜਾ ਜੀ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਨੇ।"
ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆਈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਫਟਾਫਟ ਉਸਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲਿਆ। "ਚੱਪ ਕਰ ਜਾ ਬੇਸ਼ਰਮਾ... ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਊਗਾ," ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਤੁਰਨ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਲਚਕ ਸੀ।
ਰਾਤ ਦੇ 10 ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਗੀਰ ਭੂਆ ਮੰਮੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੀਤ ਭੂਆ ਨੇ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸੌਣ ਲਈ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਰੀਤ ਭੂਆ: "ਹਰਲੀਨ ਪੁੱਤ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਸੌਂ ਜਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਇਕੱਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।"
ਹਰਲੀਨ ਮੰਨ ਗਈ। ਮੈਂ ਨੂਰ ਅਤੇ ਗੁਰੀ ਦੀਦੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਰੀਤ ਭੂਆ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਸੀ। ਨੂਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ:
ਨੂਰ: "ਵੀਰੇ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਰੀਤ ਭੂਆ ਨੇ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਫਸਾ ਲਿਆ ਲੱਗਦਾ। ਦੇਖੀਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਕੀ ਕਾਂਡ ਹੁੰਦਾ। ਗੁਰੀ ਦੀਦੀ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਐ ਕਿ ਤੂੰ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਐਂ।"
ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਨੂਰ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਪਤਾ ਲੱਗੂ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਦਮ ਹੁੰਦਾ।"
ਮੈਂ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਕਤ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਜਦੋਂ ਘਰ ਦਾ ਦੀਵਾ ਗੁੱਲ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਰੀਤ ਭੂਆ ਮੈਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰੇਗੀ। ਮੇਰਾ 9 ਇੰਚ ਦਾ ਲੰਨ ਹੁਣ ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਸੀ।
ਰਾਤ ਦੇ 11 ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਘੁਰਾੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰੀਤ ਭੂਆ ਨੇ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਲਈ ਮਨਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ (ਰੰਮੀ) ਕੰਧ ਦੇ ਉਹਲੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬੂਹਾ ਧੱਕਿਆ। ਅੰਦਰ ਰੀਤ ਭੂਆ ਅਤੇ ਹਰਲੀਨ ਇੱਕੋ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਮੈਂ ਦੱਬੇ ਪੈਰੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਸੁੱਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਹਰਲੀਨ ਇੱਕਦਮ ਹੜਬੜਾ ਕੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰਲੀਨ (ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ): "ਰੰਮੀ! ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਐਂ? ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਐਂ? ਚੱਲ ਬਾਹਰ ਜਾਹ, ਜੇ ਮੰਮੀ ਜਾਂ ਮਾਸੀ (ਰੀਤ ਭੂਆ) ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕਲੇਸ਼ ਪਊ।"
ਰੀਤ ਭੂਆ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਬਹੁਤ ਮਾਸੂਮ ਬਣ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਕੀ ਹੋਇਆ ਹਰਲੀਨ ਪੁੱਤ? ਕਿਉਂ ਰੌਲਾ ਪਾ ਰਹੀ ਐਂ? ਰੰਮੀ ਤਾਂ ਵਿਚਾਰਾ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ।"
ਹਰਲੀਨ: "ਮਾਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹਨੂੰ ਸ਼ਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਐ। ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹਦਾ ਦਿਮਾਗ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਐ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਇਹਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਐ।"
ਮੈਂ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਦੀਦੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁੱਖ ਵੰਡਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰੋਂਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰ ਦੇਵਾਂ। ਜੀਜਾ ਜੀ ਵੀ ਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਣਗੇ।"
ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਪਰ੍ਹਾਂ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਮਰਯਾਦਾ ਦੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹਰਲੀਨ: "ਤੇਰੇ ਜੀਜਾ ਜੀ ਜੋ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਐ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਐਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਇਹ ਗੰਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਹ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਰਦ ਨਾਲ ਲੇਟ ਜਾਣ। ਰੰਮੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਹ।"
ਰੀਤ ਭੂਆ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ—'ਦੇਖਿਆ ਰੰਮੀਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਖ਼ਰੇ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਘਲਾਉਣ ਲਈ ਵਕਤ ਲੱਗੂਗਾ।'
ਰੀਤ ਭੂਆ ਨੇ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਰੀਤ ਭੂਆ: "ਹਰਲੀਨ ਪੁੱਤ, ਇੰਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਐਂ? ਰੰਮੀ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਐ, ਉਹਦਾ ਮਤਲਬ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਬੱਸ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਐ। ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਇਹ ਵਿਚਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਹਿਣ ਦੇ ਇਹਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗੇ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕਿਤੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹਾਂ।"
ਹਰਲੀਨ ਥੋੜੀ ਨਰਮ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। "ਠੀਕ ਐ ਮਾਸੀ, ਪਰ ਜੇ ਇਹਨੇ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਮੈਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖ਼ੁਸ਼ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਬੈੱਡ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਫ਼ਰਸ਼ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਾਰੀ ਪੱਟਾਂ 'ਤੇ ਸਨ ਜੋ ਸਲਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੀਤ ਭੂਆ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਲੱਕ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਭਾਵੇਂ ਚੁਦਾਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਪਸਰ ਗਈ। ਹਰਲੀਨ ਦੁਬਾਰਾ ਲੇਟ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਥੋੜਾ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਘੁੱਟਿਆ।
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ—ਹਰਲੀਨ ਦੀਦੀ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਐ, ਪਰ ਰੰਮੀ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਲਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਐ। ਅਜੇ 10 ਦਿਨ ਹੋਰ ਨੇ, ਤੇਰੇ ਨਖ਼ਰੇ ਵੀ ਟੁੱਟਣਗੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵੀ।
ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਮੈਂ ਉਸੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਰੀਤ ਭੂਆ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਖੇਡ ਹੁਣ ਦਿਲਚਸਪ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
