ਭਾਗ 34: ਬੰਨੀ—ਉਹ ਕੁੜੀ ਜੋ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ
ਹੁਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੰਮੀ, ਨੂਰ, ਗੁਰੀ ਤੇ ਰੀਤ ਭੂਆ... ਸਭ ਮੇਰੇ 9 ਇੰਚ ਦੇ ਲੰਨ ਦੀਆਂ ਗੁਲਾਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਹਸਰਤ ਅਜੇ ਵੀ ਦਬੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਬੰਨੀ।
ਬੰਨੀ ਨੂਰ ਦੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਮ ਕੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਾਲ ਕਟਵਾਏ ਹੋਏ ਸਨ (Boy-cut), ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਢਿੱਲੀਆਂ ਜੀਨਾਂ ਤੇ ਟੀ-ਸ਼ਰਟਾਂ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਚਿਹਰਾ ਇੰਨਾ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਗੋਰਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਤਾਂ ਪਰੀ ਲੱਗਦੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਸੁਭਾਅ ਕਿਸੇ ਅੜਬ ਜੱਟ ਮੁੰਡੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ (ਰੰਮੀ) ਸ਼ਰੀਫ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਵਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਡਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਫੈਨਟਸੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ 'ਬਾਲ ਕੱਟੀ' ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਲੰਮੇ ਪਾ ਕੇ ਇਹਦਾ ਸਾਰਾ ਆਕੜ ਭੰਨਣਾ ਐ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਨੂਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੰਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ।
ਮੈਂ: "ਨੂਰ, ਤੇਰੀ ਉਹ ਸਹੇਲੀ ਬੰਨੀ... ਉਹਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਐ? ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਦਿਖਦੀ ਨਹੀਂ?"
ਨੂਰ ਨੇ ਇੱਕਦਮ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।
ਨੂਰ (ਹੱਸ ਕੇ): "ਨਾ ਓ ਬਾਬਾ! ਵੀਰੇ, ਕਿੱਥੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਸੂਕ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ? ਉਹ ਬੰਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਨਿਰੀ ਭਰਿੰਡ ਐ। ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਐ। ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਛੇੜਿਆ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹਦਾ ਸਿਰ ਪਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਤਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਲੈ ਰਿਹਾ ਐਂ?"
ਮੈਂ: "ਨੂਰ, ਜਿੰਨੀ ਉਹ ਅੜਬ ਐ, ਉਹਨੂੰ ਚੋਦਣ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਉਣਾ। ਤੂੰ ਬੱਸ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਘਰ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਆਪੇ ਸਾਂਭ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਨੂਰ: "ਵੀਰੇ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਕਹਿ ਦਵਾਂਗੀ, ਪਰ ਜੇ ਉਹਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਕਹੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ।"
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਨੂਰ ਬੰਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘਰ ਲੈ ਆਈ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਜੀਨ ਤੇ ਲਾਲ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਦੋ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਮੈਂ (ਥੋੜੀ ਚੌੜ ਵਿੱਚ): "ਓਹ, ਬੰਨੀ ਦੀਦੀ! ਬੜੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ। ਸੁਣਿਆ ਤੁਸੀਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁੱਟਦੇ ਹੋ?"
ਬੰਨੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਇੰਨੀ ਰੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵੀ ਹਵਾ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਜੀਨ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ।
ਬੰਨੀ: "ਰੰਮੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਰੱਖ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨੂਰ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਹ ਹੀਰੋਗਿਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।"
ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਾਵੇਂ ਛੋਟੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਮੈਂ: "ਬੰਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ... ਤੇਰੀ ਇਹ ਆਕੜ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਐ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਮੁੰਡਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਕਿ ਇਸ ਜੀਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਕੁੜੀ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਐ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਇਹ ਆਕੜ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਸ ਦਿਨ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਹੋਵੇਂਗੀ।"
ਬੰਨੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਕਾਲਰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬੰਨੀ (ਦੰਦ ਪੀਸ ਕੇ): "ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਜੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਢੀ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਮੂੰਹ ਭੰਨ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਮੈਂ ਡਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੇ ਲੱਕ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੱਕ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਸੀ।
ਮੈਂ: "ਮਾਰ ਲੈ ਬੰਨੀ... ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੇ ਪਾ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਖ਼ੁਦ ਕਹੇਂਗੀ ਕਿ ਰੰਮੀ ਵੀਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੀਂ ਨਾ।"
ਬੰਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੂਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਵਧ ਗਈ। ਪਰ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਾਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਵਾਲੇ ਉਭਾਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਮੁੰਡਾ ਬਣਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੁੜੀ ਵਾਲੀ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਸੀ।
ਮੰਮੀ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦੀਦੀ ਰਸੋਈ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮੰਮੀ: "ਕਿਉਂ ਰੰਮੀਆ? ਅੱਜ ਤਾਂ 'ਭਰਿੰਡ' ਨੇ ਤੇਰਾ ਕਾਲਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹਨੂੰ ਸਾਂਭਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਐ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਜਾਂ ਭੈਣਾਂ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਐ।"
ਗੁਰੀ ਦੀਦੀ: "ਵੀਰੇ, ਰਹਿਣ ਦੇ... ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਊਗੀ। ਇਹਦੇ ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਐ।"
ਮੈਂ (ਮੰਮੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ): "ਮੰਮੀ, ਜਿਸ ਘੋੜੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੀ ਤਾਂ ਸੁਆਦ ਆਉਂਦਾ ਐ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਦੇਖਦੇ ਜਾਓ, ਇਸ ਬੰਨੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੰਨ 'ਤੇ ਨਚਾਉਣਾ ਐ।"
ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਨੂਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਨੀ ਤੇ ਨੂਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਬੰਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਾਂਡ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ ਐ।