Incest Meriyan nikkian nikkian incest kahanian

[manikmittalme07]

1. Ikk Hasin Jeha bhulekha (changed the old story)
PART 1 PART 2 PART 3 PART 4 PART 5 PART 6 PART 7 PART 8
PART 9 PART 10 PART 11 PART 12 PART 13 PART 14 PART 15 PART 16 PART 17
2. ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਕੁੜੀ
PART 1 PART 2 PART 3 PART 4 PART 5 PART 6 PART 7 PART 8
PART 9 PART 10 PART 11 PART 12 PART 13 PART 14 PART 15 PART 16 PART 17
PART-18 PART-19 PART-20 PART-21 PART-22 PART-23 PART 24
3. Chachu Mobile Dava Do
PART 1 PART 2 PART 3 PART 4 PART 5 PART 6 PART 7 PART 8
PART 9 PART 10 PART 11 PART 12 PART 13 PART 14 PART 15 PART 16 PART 17

 

[manikmittalme07]

ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਕੁੜੀ -19​

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਵਜੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਡੌਲੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਸਤੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਥੱਕ ਕੇ ਸੌਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਸਵੇਰੇ ਯੂਰੀਨਲ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਨੇ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਕੰਮ ਨਿਬੇੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤਾਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਗਿਆ। ਘਰ ਅਜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੇਬਲ ਲੈਂਪ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਨੂਰ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠੀ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਾਈਟ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਅਤੇ ਲੂਜ਼ ਪਜਾਮਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਐਨਕਾਂ ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।


ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਯਾਰ ਨੂਰ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੈ ਵੀ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਉਠਾ ਕੇ ਤਿੱਖੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਿੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ—


"ਵੀਰੇ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸੈਕਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੈ? ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡੌਲੀ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਮਾਰੀ? ਦੋ ਵਾਰੀ? ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ? ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ?"


ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਤੂੰ ਬੱਸ ਮੇਰੇ ਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖ। ਫਿਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿਆਂ—ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਾਰੀ।"


ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਲੰਨ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਧਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਤਣ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਜਾਮੇ ਦੀ ਪਤਲੀ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਹਰਨੂਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉੱਥੇ ਪੈ ਗਈ—ਉਸਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਈ, ਪਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਲਾਲੀ ਆ ਗਈ ਸੀ।


ਮੈਂ ਬੜੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ—


"ਚਾਹੀਦਾ ਏ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਥੱਪੜ ਜਿਹਾ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ—


"ਜਾ ਜਾ ਕੇ ਡੌਲੀ ਦੀ ਲੈ ਲੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇਰਾ ਇਹ ਡਰਾਮਾ।"


ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵਧਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਕਿਸ ਦਿਨ ਮਿਲੂਂਗੀ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ—


"ਉਹ ਦਿਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ। ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ। ਜਾ ਸੌਂ ਜਾ।"


ਪਰ ਮੈਂ ਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਟੇਕ ਲਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪਜਾਮੇ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਬੜੇ ਹੌਲੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ—


"ਨੂਰ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਸਖ਼ਤ ਕਿਉਂ ਬਣੀ ਫਿਰਦੀ ਏਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਪਰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ—ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਾਂ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਏ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਏਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਸੀ, ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਪਈ। ਹੁਣ ਵੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਏਂ।"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਟੇਬਲ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਕੰਬ। ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਠੰਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ—


"ਵੀਰੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਏਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿਆਂਗੀ।"


ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਦੱਸ ਦੇ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੇਖ ਲੈ। ਫਿਰ ਦੱਸੀਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਏ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ—ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਮੇਰੇ ਖੜ੍ਹੇ ਲੰਨ ਤੇ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਬਿਆ। ਉਹ ਬੋਲੀ—


"ਨਹੀਂ... ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ।"


ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਝਟਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਥ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ—ਗਰਮ, ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਨਾੜੀ ਵਾਲਾ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ।


"ਨੂਰ... ਛੂਹ ਲੈ। ਬੱਸ ਇੱਕ ਵਾਰ।"


ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਦਬਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ—


"ਬੱਸ... ਇਹੀ ਆਖਰੀ ਵਾਰ। ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।"


ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ—


"ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਏ ਨਾ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਲਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੇ ਨੱਪਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਅਚਾਨਕ ਹੱਥ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ।


"ਬੱਸ... ਇਹ ਗਲਤ ਏ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।"


ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੀ। ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਠੀਕ ਏ ਨੂਰ। ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖ—ਅੱਜ ਤੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਤੂੰ ਖੁਦ ਆਵੇਂਗੀ।"


ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਬੱਸ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸਾਂ—ਹੁਣ ਬੱਸ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਹਰਨੂਰ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਪਿਘਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੀ।

************************************

ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹਰਨੂਰ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਮ ਸਨ, ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ—


"ਬੱਸ... ਇਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਏ। ਹੁਣ ਜਾ ਸੌਂ ਜਾ।"


ਪਰ ਮੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਡੌਲੀ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਨਵਾਂ ਰੋਮਾਂਚ ਮੇਰੇ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ, ਮੇਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸ ਗਿਆ। ਪਜਾਮੇ ਦੀ ਪਤਲੀ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਝਟਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ—ਇਸ ਵਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਭਿੱਜਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਚੀਰ ਵਿੱਚ ਰਗੜ ਰਹੀ ਸੀ।


ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ—


"ਨੂਰ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀਂ ਨਹੀਂ... ਹੁਣ ਤਾਂ ਰਗੜ ਰਹੀ ਏਂ। ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਭਿੱਜ ਗਈ ਏ ਨਾ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਬੋਲੀ—


"ਚੁੱਪ... ਬੱਸ ਰਗੜ ਰਹੀ ਆਂ... ਇਹੀ ਆਖਰੀ ਵਾਰ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਏ..."


ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਗੱਲ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਪਜਾਮੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਿਆ—ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਭਿੱਜਆ ਹਿੱਸਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਵੇ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਰਸ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿੱਲਾ-ਗਿੱਲਾ। ਉਹ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ—



"ਆਹਹ... ਵੀਰੇ... ਬੱਸ... ਇੰਝ ਹੀ... ਰਗੜ... ਨਾ ਅੰਦਰ ਪਾ... ਬੱਸ ਰਗੜ..."


ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਕਲੀ ਤੇ ਰਗੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਰਗੜ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਰਗੜ ਸਕੇ।


"ਹਾਏ... ਵੀਰਾ... ਤੇਰਾ ਲੰਨ... ਇੰਨਾ ਗਰਮ ਏ... ਆਹਹ... ਰਗੜ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..."


ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਰਸ ਵਹਿ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਪ-ਚਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਕਲੀ ਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।


"ਆ ਰਹੀ ਆਂ... ਹਾਏ... ਆ ਗਈ... ਓਹਹਹ... ਵੀਰੇ... ਤੇਰੇ ਲੰਨ ਨੇ... ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ... ਆਹਹਹ..."


ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੰਗੜਨ ਲੱਗੀ, ਉਸਦਾ ਰਸ ਵਹਿ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਰੁਕ ਨਾ ਸਕਿਆ—ਆਖਰੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਗਰਮ-ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਅਤੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਛਿੜਕ ਗਏ।


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਭਾਰ-ਭਾਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵੀ। ਉਸਨੇ ਬੜੇ ਹੌਲੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ—


"ਇਹ... ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਸੀ। ਹੁਣ ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ... ਪਰ ਮੈਂ ਵੀ... ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ।"


ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਨੂਰ... ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਤੂੰ ਖੁਦ ਆਵੇਂਗੀ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਰਗੜ ਨਹੀਂ... ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾਵਾਂਗੇ।"


ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਬੱਸ ਪਜਾਮਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮਸਤੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸਾਂ—ਹੁਣ ਬੱਸ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਹਰਨੂਰ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਘਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।


++++++

 

[SKashyap]

Nice

ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਕੁੜੀ -18​

ਚੈਲੰਜ ਅਕਸੈਪਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਸੀ, ਫੋਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਤੇ ਪੈਂਦੀ, ਉਹ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰਦੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਚੱਲ, ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਮਸਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੋਕ-ਝੋਕ ਕਰੀਏ।"


ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੜੇ ਡਰਾਮੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਨੂਰ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਠੰਡੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏਂ। ਕੀ ਗੱਲ ਏ? ਮੇਰੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਡਰ ਗਈ ਏਂ ਕਿ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਫੋਨ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੜੇ ਸੁੱਕੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ—


"ਗਰਮੀ? ਵੀਰਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਗਰਮੀ ਤਾਂ ਅੱਜ ਚਾਚੀ ਜੱਸੀ ਨੇ ਬੁਝਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਏ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਓ—ਬੱਸ ਬਾਹਰੋਂ ਭਾਫ਼ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਏ।"


ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਓਹੋ! ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਲ ਰਹੀ ਏਂ? ਚੱਲ ਠੀਕ ਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਆਂ। ਬੱਸ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਲੈ, ਫਿਰ ਵੇਖੀਂ ਤੇਰੀ PhD ਵਾਲੀ ਠੰਡਕ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਏ!"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ—


"ਨੱਚਣਾ? ਵੀਰਜੀ, ਮੈਂ ਨੱਚਦੀ ਤਾਂ ਆਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ 'ਓਵਰਹੀਟ' ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਨੱਚਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੰਦ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਓ—ਬੱਸ ਬਚ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਏ!"


ਮੈਂ ਬੜੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੀਨਾ ਤਾਣ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਓਏ ਯਾਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਨੈਚੁਰਲ ਸਟਾਈਲ ਏ! ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਹਾਟ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏਂ—ਇਹ ਲਾਲ ਸੂਟ ਤੇਰੇ ਤੇ ਇੰਨਾ ਫਿੱਟ ਏ ਕਿ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਚਾਚੀ ਜੱਸੀ ਵਰਗੀ ਭਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਫਿੱਗਰ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ 'ਪਰਫੈਕਟ ਰਿਸਰਚ ਮਟੀਰੀਅਲ' ਏ!"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਬੜੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਦਿਆਂ (ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ) ਕਿਹਾ—


"ਰਿਸਰਚ ਮਟੀਰੀਅਲ? ਵਾਹ ਵੀਰਜੀ! ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੈਬ ਰੈੱਟ ਸਮਝ ਲਿਆ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਰਿਸਰਚ ਦਾ ਅਗਲਾ ਚੈਪਟਰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਹੋਵੇਗਾ—ਟਾਈਟਲ: 'ਸਖ਼ਤ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਿਘਲਾਇਆ ਜਾਵੇ: ਇੱਕ ਫੇਲ ਹੋਇਆ ਐਕਸਪੈਰੀਮੈਂਟ'!"


ਮੈਂ ਹੱਸ ਹੱਸ ਕੇ ਲੁੜ੍ਹ ਪਿਆ—


"ਫੇਲ? ਨੂਰ, ਅਜੇ ਤਾਂ ਗੇਮ ਸ਼ੁਰੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ! ਚੱਲ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀਏ—ਅਗਲੇ ਗੀਤ ਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨੱਚੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਗਈ। ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ 'ਵੀਰਜੀ ਜੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਗਲ ਲਗਾ ਲਵੇਂਗੀ!"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਬੜੇ ਚੁਪਕੇ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ—


"ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਈ... ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ 'ਮੈਡਮ ਜੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜੋਗੇ—ਜਿਵੇਂ 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਕੀਤਾ' ਵਰਗਾ!"


ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਡੀਲ ਪੱਕ! ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਨੂਰ—ਮੈਂ ਹਾਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਇਹ ਸਖ਼ਤੀ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਖੁਦ ਕਹੇਂਗੀ—'ਵੀਰਜੀ, ਹੋਰ ਨੋਕ-ਝੋਕ ਕਰੋ ਨਾ!'"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ ਬੋਲੀ—


"ਸੁਪਨੇ ਵੇਖੋ ਵੀਰਜੀ... ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, PhD ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਹੀਂ, ਥੀਸਿਸ ਪਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ। ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਥੀਸਿਸ... ਅੱਜ ਫੇਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਏ!"


ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਏ। ਗੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਚੈਲੰਜ ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਨੋਕ-ਝੋਕ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ—ਬੱਸ ਹੋਰ ਮਸਾਲੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ!


ਡੀਜੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਗਲਾ ਗੀਤ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਭੰਗੜਾ ਟਰੈਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਸ ਇੱਕ ਹੀ ਲਾਈਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ: "ਨੱਚ ਲੈ ਨੀ ਕੁੜੀਏ, ਨੱਚ ਲੈ ਨੀ ਕੁੜੀਏ!" ਸਾਰਾ ਵਿਹੜਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਘੇਰੇ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਹਰਨੂਰ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਲੈ ਨੂਰ, ਗੀਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਏ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਨੱਚਣਾ ਪੈਣਾ ਏ। ਚੈਲੰਜ ਸਟਾਰਟ!"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਬੜੇ ਸਖ਼ਤ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਨਾਂਹ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀ—


"ਵੀਰਜੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਨੱਚਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਨੱਚੋ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਵਾਂਗੀ। ਚੈਲੰਜ ਮੇਰਾ ਜਿੱਤੂ—ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ 'ਮੈਡਮ ਜੀ' ਕਹੋਗੇ!"


ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਅਰੇ ਯਾਰ, ਗੀਤ ਤਾਂ ਖਾਸ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਏ। ਜੇ ਨਾ ਨੱਚੀ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵਾਲੇ ਸੋਚਣਗੇ ਕਿ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖੀ ਏਂ। ਚੱਲ, ਬੱਸ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਲਈ ਨੱਚ ਲੈ—ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ 'ਹਰਨੂਰ ਨੂੰ ਨੱਚਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ!'"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ—


"ਬਲੈਕਮੇਲ ਨਾ ਕਰੋ ਵੀਰਜੀ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਨੱਚਣੀ, ਬੱਸ। ਮੇਰੀ PhD ਵਿੱਚ ਨੱਚਣਾ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ।"


ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਲਾਜੀਕਲ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਰ ਗਈ। ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਾਡੀਆਂ ਤਾਈਆਂ ਅਤੇ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਹਰਨੂਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਰਨੂਰ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ—


"ਹਰਨੂਰ ਬੇਟੇ! ਏਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਏਂ? ਆ ਜਾ ਨੱਚ ਲੈ ਸਾਡੇ ਨਾਲ! ਅੱਜ ਵਿਆਹ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਸਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਏ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹੀ-ਲਿਖੀ ਏਂ, ਪਰ ਨੱਚ ਵੀ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਏ!"


ਤਾਈ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ—


"ਹਾਂ ਬੇਟੇ, ਆ ਜਾ! ਵੇਖ, ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਵੀ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਏ। ਬੱਸ ਇੱਕ ਗੀਤ ਤਾਂ ਨੱਚ ਲੈ—ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ!"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਿਜਕ ਕੇ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਖਾਨਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਉਹ ਪੜ੍ਹੀ-ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਖਿਆਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਨਾਂਹ ਕਰਦੀ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਰੁੱਖੀ ਜਾਂ ਘਮੰਡੀ ਸਮਝਦੇ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਭੂਆ ਜੀ ਅਤੇ ਤਾਈ ਜੀ ਨੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ।


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਆਖਿਰ ਉੱਠ ਕੇ ਬੜੇ ਰਸਮੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਨੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੱਸ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਵਾਲੀ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਲੈ ਨੂਰ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀ ਏਂ! ਚੈਲੰਜ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ 'ਵੀਰਜੀ ਜੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ!"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ—


"ਇਹ ਚੀਟਿੰਗ ਏ ਵੀਰਜੀ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਭੂਆ ਜੀ ਅਤੇ ਤਾਈ ਜੀ ਕਾਰਨ ਆਈ ਆਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਨੱਚਣਾ ਸੀ। ਪਰ ਠੀਕ ਏ, ਚੈਲੰਜ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ ਗਏ। ਹੁਣ ਜੱਫੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗੀ, ਪਰ 'ਵੀਰਜੀ ਜੀ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ!"


ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਭੂਆ ਜੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ—


"ਹਾਂ ਬੇਟੇ, ਵੀਰ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਨੱਚ ਲੈ! ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਏਹੀ ਤਾਂ ਏ!"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਿਜਕ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਰ ਬੜੇ ਹੌਲੇ ਜਿਹੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਮੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਫਿਰ ਜਗਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ। ਗੀਤ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਹਰਨੂਰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਸੀ।


ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਚੈਲੰਜ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਹਰਨੂਰ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ ਵੀ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਖੇਡ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ।

***

e

 

[Shounkijatt12]

main taan kamm khichya hoya par yaar comment ni aunde

ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਵੀ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ comment ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ
ਕਹਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸਿਰਾ ਤੁਸੀਂ ਲਿਖਣਾ ਨਾ ਬੰਦ ਕਰਿਓ

 

[Shounkijatt12]

ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਕੁੜੀ -19​

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਵਜੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਡੌਲੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਸਤੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਥੱਕ ਕੇ ਸੌਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਸਵੇਰੇ ਯੂਰੀਨਲ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਨੇ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਕੰਮ ਨਿਬੇੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤਾਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਗਿਆ। ਘਰ ਅਜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੇਬਲ ਲੈਂਪ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਨੂਰ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠੀ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਾਈਟ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਅਤੇ ਲੂਜ਼ ਪਜਾਮਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਐਨਕਾਂ ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।


ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਯਾਰ ਨੂਰ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੈ ਵੀ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਉਠਾ ਕੇ ਤਿੱਖੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਿੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ—


"ਵੀਰੇ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸੈਕਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੈ? ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡੌਲੀ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਮਾਰੀ? ਦੋ ਵਾਰੀ? ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ? ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ?"


ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਤੂੰ ਬੱਸ ਮੇਰੇ ਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖ। ਫਿਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿਆਂ—ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਾਰੀ।"


ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਲੰਨ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਧਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਤਣ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਜਾਮੇ ਦੀ ਪਤਲੀ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਹਰਨੂਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉੱਥੇ ਪੈ ਗਈ—ਉਸਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਈ, ਪਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਲਾਲੀ ਆ ਗਈ ਸੀ।


ਮੈਂ ਬੜੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ—


"ਚਾਹੀਦਾ ਏ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਥੱਪੜ ਜਿਹਾ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ—


"ਜਾ ਜਾ ਕੇ ਡੌਲੀ ਦੀ ਲੈ ਲੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇਰਾ ਇਹ ਡਰਾਮਾ।"


ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵਧਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਕਿਸ ਦਿਨ ਮਿਲੂਂਗੀ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ—


"ਉਹ ਦਿਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ। ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ। ਜਾ ਸੌਂ ਜਾ।"


ਪਰ ਮੈਂ ਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਟੇਕ ਲਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪਜਾਮੇ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਬੜੇ ਹੌਲੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ—


"ਨੂਰ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਸਖ਼ਤ ਕਿਉਂ ਬਣੀ ਫਿਰਦੀ ਏਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਪਰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ—ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਾਂ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਏ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਏਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਸੀ, ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਪਈ। ਹੁਣ ਵੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਏਂ।"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਟੇਬਲ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਕੰਬ। ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਠੰਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ—


"ਵੀਰੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਏਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿਆਂਗੀ।"


ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਦੱਸ ਦੇ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੇਖ ਲੈ। ਫਿਰ ਦੱਸੀਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਏ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ—ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਮੇਰੇ ਖੜ੍ਹੇ ਲੰਨ ਤੇ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੰਬਿਆ। ਉਹ ਬੋਲੀ—


"ਨਹੀਂ... ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ।"


ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਝਟਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਥ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ—ਗਰਮ, ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਨਾੜੀ ਵਾਲਾ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ।


"ਨੂਰ... ਛੂਹ ਲੈ। ਬੱਸ ਇੱਕ ਵਾਰ।"


ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਦਬਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ—


"ਬੱਸ... ਇਹੀ ਆਖਰੀ ਵਾਰ। ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।"


ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ—


"ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਏ ਨਾ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਲਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੇ ਨੱਪਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਅਚਾਨਕ ਹੱਥ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ।


"ਬੱਸ... ਇਹ ਗਲਤ ਏ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।"


ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੀ। ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਠੀਕ ਏ ਨੂਰ। ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖ—ਅੱਜ ਤੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਤੂੰ ਖੁਦ ਆਵੇਂਗੀ।"


ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਬੱਸ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕੰਬ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸਾਂ—ਹੁਣ ਬੱਸ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਹਰਨੂਰ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਪਿਘਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੀ।

************************************

ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹਰਨੂਰ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਮ ਸਨ, ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ—


"ਬੱਸ... ਇਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਏ। ਹੁਣ ਜਾ ਸੌਂ ਜਾ।"


ਪਰ ਮੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਡੌਲੀ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਨਵਾਂ ਰੋਮਾਂਚ ਮੇਰੇ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ, ਮੇਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸ ਗਿਆ। ਪਜਾਮੇ ਦੀ ਪਤਲੀ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਝਟਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ—ਇਸ ਵਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਭਿੱਜਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਚੀਰ ਵਿੱਚ ਰਗੜ ਰਹੀ ਸੀ।


ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ—


"ਨੂਰ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀਂ ਨਹੀਂ... ਹੁਣ ਤਾਂ ਰਗੜ ਰਹੀ ਏਂ। ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਭਿੱਜ ਗਈ ਏ ਨਾ?"


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਬੋਲੀ—


"ਚੁੱਪ... ਬੱਸ ਰਗੜ ਰਹੀ ਆਂ... ਇਹੀ ਆਖਰੀ ਵਾਰ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਏ..."


ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਗੱਲ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਪਜਾਮੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਿਆ—ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਭਿੱਜਆ ਹਿੱਸਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਵੇ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਰਸ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿੱਲਾ-ਗਿੱਲਾ। ਉਹ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ—



"ਆਹਹ... ਵੀਰੇ... ਬੱਸ... ਇੰਝ ਹੀ... ਰਗੜ... ਨਾ ਅੰਦਰ ਪਾ... ਬੱਸ ਰਗੜ..."


ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਕਲੀ ਤੇ ਰਗੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਰਗੜ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਰਗੜ ਸਕੇ।


"ਹਾਏ... ਵੀਰਾ... ਤੇਰਾ ਲੰਨ... ਇੰਨਾ ਗਰਮ ਏ... ਆਹਹ... ਰਗੜ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..."


ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਰਸ ਵਹਿ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਪ-ਚਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਕਲੀ ਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।


"ਆ ਰਹੀ ਆਂ... ਹਾਏ... ਆ ਗਈ... ਓਹਹਹ... ਵੀਰੇ... ਤੇਰੇ ਲੰਨ ਨੇ... ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ... ਆਹਹਹ..."


ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੰਗੜਨ ਲੱਗੀ, ਉਸਦਾ ਰਸ ਵਹਿ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਰੁਕ ਨਾ ਸਕਿਆ—ਆਖਰੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਗਰਮ-ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਅਤੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਛਿੜਕ ਗਏ।


ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਭਾਰ-ਭਾਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵੀ। ਉਸਨੇ ਬੜੇ ਹੌਲੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ—


"ਇਹ... ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਸੀ। ਹੁਣ ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ... ਪਰ ਮੈਂ ਵੀ... ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ।"


ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—


"ਨੂਰ... ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਤੂੰ ਖੁਦ ਆਵੇਂਗੀ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਰਗੜ ਨਹੀਂ... ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾਵਾਂਗੇ।"


ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਬੱਸ ਪਜਾਮਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮਸਤੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸਾਂ—ਹੁਣ ਬੱਸ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਹਰਨੂਰ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਘਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।


++++++

Noor di jldi na layi
Ehny thoda ਤੜਫਾਂ
ਬਾਕੀ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਸਹੀ ਲੱਗੇ

 

[Gujarati_Bull]

Nice

e

Hii

 

[manikmittalme07]

ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਵੀ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ comment ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ
ਕਹਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸਿਰਾ ਤੁਸੀਂ ਲਿਖਣਾ ਨਾ ਬੰਦ ਕਰਿਓ

Aje taan jari hai... Shukriya bro

 

[manikmittalme07]

Noor di jldi na layi
Ehny thoda ਤੜਫਾਂ
ਬਾਕੀ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਸਹੀ ਲੱਗੇ

Dekho ki hunda veere

 

[sandhu75]

Nice update

 

[manikmittalme07]

Nice update

thx bro

 

[kaka bholu 3]

Good ghaint update