ਭੂਆ ਜੀ ਦੀ ਕੁੜੀ -17
ਚਾਚੀ ਜੱਸੀ ਨਾਲ ਉਹ ਗਰਮ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਮੁਲਾਕਾਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮਾਹੌਲ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਚੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਡੀਜੇ ਤੇ ਭੰਗੜਾ ਬੀਟ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸਿੱਧੀ ਹਰਨੂਰ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ।
ਉਹ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਨੱਚਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬੱਸ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਡਾਂਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਸਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਬੱਸ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਠੰਢਕ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ।
ਮੈਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਖਹਿੰਦਾ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਇੱਕ ਵੀ ਵਾਰ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਧੱਕ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਠੰਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ—
"ਵੀਰਜੀ, ਬੱਸ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਏ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਏ। ਚਾਚੀ ਜੱਸੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਜਾ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਏ।"
ਮੈਂ ਹੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, "ਨੂਰ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਭਾਸ਼ਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ..."
ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, "ਨਾ ਵੀਰਜੀ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭੈਣ ਆਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਬੱਚੀ ਨਹੀਂ।"
ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਸਖ਼ਤੀ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਚੁਣੌਤੀ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੜੇ ਹੌਲੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ—
"ਨੂਰ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਗੰਭੀਰ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਈ ਏਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਏ ਤਾਂ ਠੀਕ ਏ, ਮੈਂ ਦੂਰ ਰਹਾਂਗਾ। ਪਰ ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਜਾਣਦੀ ਏਂ ਕਿ ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਖਾਸ ਏ। ਸਭ ਕੁਝ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਏ।"
ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ—
"ਮਨਾਉਣਾ ਠੀਕ ਏ, ਪਰ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਚੀ ਨਾਲ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਗੇਮ ਖੇਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।"
ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ—ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਤਸੁਕਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਫਿਰ ਟਕਰਾਇਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ। ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਛੱਡਵਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ—
"ਬੱਸ! ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਟੱਚ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿਆਂਗੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਾਚੀ ਜੱਸੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੇਖੋ ਇਹ ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਹੌਲ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਏ।"
ਉਸਦੀ ਇਹ ਧਮਕੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੀ ਇਸ ਸਖ਼ਤੀ ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਆਕਰਸ਼ਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੜ੍ਹੀ-ਲਿਖੀ, ਸਿਆਣੀ, ਗੰਭੀਰ—ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਠੀਕ ਏ ਨੂਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਤੂੰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੱਸ ਲੈ। ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਏ।"
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਐਨਕਾਂ ਠੀਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ—ਹਰਨੂਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਚੀ ਜੱਸੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਦਿਮਾਗ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਸੇ ਗੱਲ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅੱਗ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੁਣ ਹਰਨੂਰ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਪਰ ਸਖ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਲੱਭਣੀ ਸੀ।
********
ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਐਨਕਾਂ ਠੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਚੱਲ, ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਨੋਕ-ਝੋਕ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖੀਏ, ਇਹ ਪੜ੍ਹੀ-ਲਿਖੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਸਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਬੜੇ ਮਸਤਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ—
"ਓਏ ਨੂਰ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏਂ। ਕੀ ਗੱਲ ਏ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵੀ ਨੱਚ ਲਈਂ, ਤੇਰੀ PhD ਵਾਲੀ ਡਾਂਸ ਸਟਾਈਲ ਵੇਖੀਏ!"
ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਐਨਕਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਤੋਂ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲੀ—
"ਵੀਰਜੀ, ਮੇਰੀ PhD ਡਾਂਸ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਾਉਂਦੀ, ਬੱਸ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਏ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਬਹੁਤ 'ਰਿਸਰਚ' ਕਰ ਰਹੇ ਓ—ਚਾਚੀ ਜੱਸੀ ਤੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੱਕ!"
ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—
"ਓਏ ਯਾਰ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਏਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਟਕਰਾਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਕੇਸ ਬਣਾ ਲਿਆ! ਚੱਲ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈ—ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏਂ ਅੱਜ, ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੱਸ ਲੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।"
ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਨੱਕ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕਿਹਾ—
"ਸੋਹਣੀ? ਵਾਹ ਵੀਰਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਫਲਰਟਿੰਗ ਵੀ PhD ਲੈਵਲ ਦੀ ਏ! ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਏ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ 'ਓਵਰਲੋਡ' ਹੋ ਗਏ ਓ—ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਫਿਰ ਚਾਚੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ? ਬੈਟਰੀ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ!"
ਮੈਂ ਬੜੇ ਡਰਾਮੇ ਨਾਲ ਸੀਨਾ ਥੱਪ ਕੇ ਬੋਲਿਆ—
"ਯਾਰ ਨੂਰ! ਮੇਰੀ ਬੈਟਰੀ ਤਾਂ ਸੋਲਰ ਪੈਨਲ ਵਾਲੀ ਏ—ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰੇਂਗੀ, ਓਨੀ ਹੀ ਚਾਰਜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਏ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੱਸ ਐਨਕਾਂ ਲਾਹ ਕੇ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਿਸਰਚ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਬਜੈਕਟ ਬਣਾ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਹੱਸਣ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ ਬੋਲੀ—
"ਓਹੋ, ਰਿਸਰਚ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਰਿਸਰਚ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਓ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਥੀਸਿਸ ਦਾ ਟਾਈਟਲ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ—'ਘਰੇਲੂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਸ਼ ਦੀ ਵੱਧਦੀ ਹੋਈ ਮਾਤਰਾ: ਇੱਕ ਫੀਲਡ ਸਟੱਡੀ'?"
ਮੈਂ ਹੱਸ ਹੱਸ ਕੇ ਲੁੜ੍ਹ ਪਿਆ—
"ਵਾਹ ਨੂਰ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਰ ਲੈਂਦੀ ਏਂ। ਚੱਲ, ਇੱਕ ਡੀਲ ਕਰੀਏ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੱਸ ਕੇ ਵਿਖਾ, ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਆਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ 10 ਫੁੱਟ ਦੂਰ ਰਹਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ... ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲਈ ਖਿੱਚ ਲਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿਆਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ 'ਰਿਸਰਚ' ਵਿੱਚ ਇੰਟਰੈਸਟ ਲੈ ਰਹੀ ਏਂ!"
ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ—
"ਓਹੋ, ਬਲੈਕਮੇਲ? ਠੀਕ ਏ ਵੀਰਜੀ, ਮੈਂ ਹੱਸਦੀ ਆਂ—ਹੀ ਹੀ ਹੀ... ਪਰ ਇਹ ਹੱਸੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਵਕੂਫੀ ਤੇ ਏ! ਅਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਟਕਰਾਏ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ 'ਫੀਲਡ ਸਟੱਡੀ' ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਖਾਨਦਾਨ ਅੱਗੇ ਪੇਪਰ ਪ੍ਰੈਜੈਂਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ। ਟਾਈਟਲ ਰੱਖਾਂਗੀ—'ਵੀਰਜੀ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ: ਇੱਕ ਰਿਸਕੀ ਐਕਸਪੈਰੀਮੈਂਟ'!"
ਮੈਂ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ—
"ਚੱਲ ਠੀਕ ਏ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਗਈ। ਪਰ ਯਾਰ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਨੋਕ-ਝੋਕ ਵੀ ਬੜੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਏ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੈਲੰਜ ਕਰਾਂਗਾ—ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਵੇਂਗੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਲਵਾਂਗਾ। ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ... ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚੇਂਗੀ!"
ਹਰਨੂਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ (ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅੱਜ) ਕਿਹਾ—
"ਚੈਲੰਜ ਅਕਸੈਪਟ! ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਵੀਰਜੀ, ਮੈਂ PhD ਵਾਲੀ ਆਂ—ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨੋਕ-ਝੋਕ ਵਿੱਚ ਹਾਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਏ!"
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਮਜ਼ਾ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇੱਕ ਨਵੀਂ, ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਨੋਕ-ਝੋਕ ਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਜੋਸ਼ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵੀ।
