Incest माई

[love2025]

Episode 25
ज्या दुपारी माईने स्वतःहून पुढाकार घेतला होता, त्यानंतर काहीतरी बदलेल या माझ्या अपेक्षा फोल ठरल्या होत्या. आमच्या रात्री आणि दुपार त्याच मर्यादित, अर्धवट भेटींमध्ये जात होत्या. माझ्या मनातली अधीरता आता वाढत होती; मला तिच्यावर पूर्ण हक्क हवा होता, तिच्या शरीराचं आणि मनाचं स्वामीत्व हवं होतं. तिच्याकडून मिळणारा तो तुकडा-तुकडा सहवास आता मला सहन होत नव्हता. पुन्हा एकदा मलाच पुढाकार घ्यावा लागणार होता, पण यावेळी अधिक विचारपूर्वक, अधिक धाडसीपणे.
एके दुपारी ती नेहमीप्रमाणे तिच्या आवडत्या मालिकेत हरवून गेली होती. आरामखुर्चीत बसून तिचे डोळे टीव्हीच्या पडद्याला खिळले होते. चेहऱ्यावरचे हावभाव मालिकेतल्या दृश्यागणिक बदलत होते. हीच संधी होती तिच्या जगात घुसण्याची, तिच्या तटस्थतेवर हल्ला करण्याची.
मी चोरपावलांनी तिच्याजवळ गेलो आणि खुर्चीसमोर जमिनीवर गुडघे टेकून बसलो. तिने माझ्याकडे पाहिलंही नाही. मी हळूच तिचा पदर बाजूला सारला. तिच्या मऊ, उबदार कमरेला, पोटाला स्पर्श करू लागलो. ओठांनी तिथे हळूवार चुंबने घेऊ लागलो.

माझ्या स्पर्शाने ती किंचित विचलित झाली, शहारली. तिच्या कपाळावर एक बारीक आठी आली, जणू ती माझं अस्तित्व आणि मालिकेतील तिची एकाग्रता यात समतोल साधण्याचा प्रयत्न करत होती.
"अरे! काय हे? बघू दे शांतपणे," ती माझ्या हातावर हलकासा फटका मारत, पण नजर टीव्हीवरून न हटवता म्हणाली. तिच्या आवाजात थोडी नाराजी होती, पण माझ्या स्पर्शाने ती आतून गरम होत असल्याचंही जाणवत होतं.
"बघा की आरामात," मी तिच्या पोटावर हनुवटी टेकवत म्हणालो, "मी कुठे मध्ये येतोय?"
माझ्या त्या बोलण्याने आणि सततच्या स्पर्शाने ती किंचित अस्वस्थ झाली. ती उठली, "थांब जरा," असं म्हणत समोरच्या खाटेवर जाऊन टेकली, टीव्ही व्यवस्थित दिसेल अशा बेताने. तिची नजर अजूनही टीव्हीवरच होती. मग तिने माझ्याकडे एक क्षण पाहिलं, तिच्या डोळ्यात एक विचित्र आव्हान होतं, आणि ती म्हणाली, "ये."
मी लगेच तिच्या बाजूला खाटेवर गेलो. तिने मला जवळ घेतलं, पण तिचं अर्ध लक्ष अजूनही मालिकेतच होतं. मी तिच्या गालांचं, मानेचं चुंबन घेऊ लागलो. ती प्रतिसाद देत होती, पण तुटकपणे. मी जेव्हा तिच्या आणि टीव्हीच्या मध्ये यायचो, तेव्हा ती मला चिडून बाजूला ढकलायची. मालिकेत काहीतरी अत्यंत नाट्यमय घडत होतं – कोणीतरी कोणावर तरी ओरडत होतं, पार्श्वसंगीत टिपेला पोहोचलं होतं – आणि माई त्यात पूर्णपणे समरस झाली होती. तिचे श्वासही चढले होते, डोळे विस्फारले होते.
तिची ही तल्लीनता पाहून माझ्या मनात एक वीज चमकली. हीच वेळ होती! माझा राग, माझी अधीरता, माझा हक्क सांगण्याची इच्छा – सगळं एकत्र आलं. तिचं लक्ष पूर्णपणे टीव्हीवर आहे याची खात्री करत, मी अत्यंत हळूवारपणे, पण चपळाईने तिच्या ब्लाऊजची वरची बटणं सोडली. तिचं लक्ष नव्हतं. मी तिचं स्तन ब्लाऊजमधून मोकळं केलं आणि क्षणाचाही विलंब न लावता ते माझ्या तोंडात घेतलं.
पुढच्याच क्षणी जणू बॉम्बस्फोट व्हावा तसं झालं! माझ्या ओठांचा तिच्या स्तनाग्राला स्पर्श होताच ती विजेचा धक्का बसल्यासारखी ताडकन उठून बसली. तिचे डोळे मोठे झाले, चेहऱ्यावरचा मालिकेतील ताण जाऊन तीव्र धक्का आणि प्रचंड राग आला. तिने स्वतःच्या उघड्या छातीकडे पाहिलं आणि मग माझ्याकडे.
"बदमाश!" ती इतक्या जोरात किंचाळली की क्षणभर मला काही सुचेनासं झालं. "काय समजतोस तू स्वतःला? मी मालिका बघतेय आणि तू... तू हे असलं... लाज नाही वाटत? किती संधी दिली तुला... पण तू लायकीचा नाहीस!" तिचा आवाज संतापाने थरथरत होता. तिने मला दोन्ही हातांनी इतक्या जोरात ढकललं की मी खाटेवरून जवळजवळ खाली पडलोच.
"चालता हो इथून!" ती उभं राहत, माझ्यावर बोट रोखून किंचाळली. तिचा चेहरा रागाने लालबुंद झाला होता, डोळ्यातून पाणी येत होतं. "माझ्या नजरेसमोरून दूर हो! परत मला तुझं तोंड दाखवू नकोस कधी!"
मी पुरता हादरलो होतो. तिच्या रौद्र अवतारापुढे माझी सगळी अधीरता, सगळा हक्क गळून पडला होता. अपमान आणि रागाने मीही लाल झालो होतो. काही न बोलता मी पटकन उठलो आणि मान खाली घालून लगभग त्या खोलीतून बाहेर पडलो. दारातून बाहेर पडताना तिचा संतप्त, रडवेला आवाज अजूनही माझ्या कानावर पडत होता.​

 

[love2025]

Episode 26
त्या दिवसानंतर आमच्या नात्यावर जणू एक भयाण काळी सावली पसरली होती. एकाच छताखाली राहूनही आम्ही एकमेकांसाठी परके झालो होतो. दिवसा आमच्या नजरा एकमेकांना टाळत होत्या आणि रात्रीच्या त्या चोरट्या भेटींचे तर नावच उरले नव्हते. तिच्या चेहऱ्यावरचा तो पूर्वीचा राग आता एका थंड, बर्फासारख्या तटस्थतेत बदलला होता—आणि ही शांतता पूर्वीच्या भांडणापेक्षाही जास्त भयानक वाटत होती. माझ्या मनातही रागाचा जागी आता फक्त एक जड अपराधीपणा आणि अगतिकता उरली होती.
अनेक उदास आणि निःशब्द दिवसांनंतर, अखेर ती दुपार उजाडली. घरात एक भयाण शांतता होती, घरातील सर्व मंडळी शेतावर गेली होती. अचानक, माईने आपल्या कामातून उठून घराची सारी दारं आणि खिडक्या एका विलक्षण निश्चयाने बंद करायला सुरुवात केली. जणू काही तिला बाह्य जगाचा कोणताही मागोवा आत येऊ द्यायचा नव्हता. खिडक्यांच्या फटीतून येणारा तो थोडाफार प्रकाशही आता लुप्त झाला आणि घरात एक कोंदट, गूध वातावरण तयार झालं. कडी लावताना होणारा तो प्रत्येक धातूचा आवाज माझ्या काळजाचा ठोका चुकवत होता. ती नक्की काय करणार होती?
सगळं बंद करून ती स्तब्धपणे माझ्यासमोर उभी राहिली. तिचा चेहरा रडवेला होता, डोळ्यांखाली रडल्यामुळे आलेली ती सूज स्पष्ट दिसत होती. पण यावेळी तिच्या डोळ्यांत अश्रू नव्हते, तर एक विचित्र निर्धार होता. जणू तिने स्वतःला एका मोठ्या निर्णयाच्या वेदीवर अर्पण केलं होतं. तिने एक शब्दही उच्चारला नाही, फक्त माझा हात पकडला. तिच्या हातांमधील तो कंप तिची अस्वस्थता सांगून जात होता. ती मला ओढत तिच्या खोलीत, अंथरुणाकडे घेऊन गेली आणि खुणेनेच मला बसायला सांगितलं. मी एखाद्या मंत्रमुग्ध बाहुल्यासारखा तिच्या आज्ञेचं पालन करत होतो.
त्यानंतर तिने जे केलं, त्याने माझ्या शरीरातील रक्ताभिसरणच थांबलं. तिने माझ्या डोळ्यांत खोलवर पाहत, थरथरत्या हातांनी स्वतःच्या अंगावरचे कपडे उतरवायला सुरुवात केली. नऊवारी साडीचा तो पदर जेव्हा तिच्या खांद्यावरून सरकला, तेव्हा तिची vulnerability (अगतिकता) आणि तिचा निश्चय दोन्ही शिगेला पोहोचले होते. साडीचे ते अनेक वेढे आणि परकराची नाडी सुटताना तिचा होणारा तो श्वासोच्छवास त्या शांत खोलीत गुंजत होता. ती पूर्णपणे विवस्त्र होऊन माझ्यासमोर उभी राहिली—निसर्गाने घडवलेली एक सुंदर पण दुःखी मूर्ती. तिची नजर माझ्यावर खिळलेली होती, ज्यात आव्हान, समर्पण आणि एक अव्यक्त वेदना यांचा संगम होता. तिने खुणेनेच मला माझे कपडे काढायला सांगितले. माझ्या शरीरातून एक थंड शिरशिरी गेली, पण मी तिच्या इच्छेपुढे नतमस्तक झालो.
आम्ही दोघेही पूर्णपणे नग्न अवस्थेत असताना, ती मला घेऊन अंथरुणावर आडवी झाली. तिने माझे ओठ शोधले आणि एका भुकेल्या आर्ततेने माझं चुंबन घेऊ लागली. त्या चुंबनात केवळ ओढ नव्हती, तर एक प्रकारची निराशा आणि मागणी होती. तिने माझा हात पकडून तो आपल्या जड आणि शहारलेल्या स्तनांवर ठेवला. माझ्या बोटांना तिच्या उबदार त्वचेवर फिरवण्यासाठी तिने मला प्रवृत्त केलं. सुरुवातीला मी खूप अवघडलो होतो; मागचे सगळे प्रसंग आणि तिचं हे अचानक बदललेलं रूप पाहून माझं शरीर प्रतिसाद द्यायला कचरत होतं. पण तिच्या चुंबनाची तीव्रता जशी वाढत गेली, तसं माझं अवघडलेपण गळून पडलं आणि मीही तिला प्रतिसाद देऊ लागलो.
पण आजच्या या मीलनात काहीतरी वेगळं होतं. मला आज फक्त सुख उपभोगयचं नव्हतं, तर तिलाही ते सुख द्यायचं होतं. मला तिला जिंकायचं नव्हतं, तर तिच्यासोबत हे युद्ध जिंकायचं होतं. मी माझ्या प्रत्येक स्पर्शात आणि हालचालीत तिला हे जाणवून देत होतो की आम्ही या खेळात समान आहोत. मी माझ्या आवेगावर नियंत्रण ठेवून तिला पुढाकार घेण्याची संधी दिली. आमचे श्वास एकमेकांत मिसळत होते. मी जेव्हा तिच्या शरीराच्या खोलवर शिरलो, तेव्हा तिने वेदनेने नाही तर एका समाधानाच्या सुस्काराने प्रतिसाद दिला. आमची शरीरं एका लयबद्ध तालावर डोलू लागली—जणू दोन आत्मे एकमेकांत विलीन होण्याचा अंतिम प्रयत्न करत होते.
जेव्हा तो आवेग आपल्या परमोच्च बिंदूला पोहोचून शांत झाला, तेव्हा केवळ आमची शरीरं नाही, तर आमची मनंही शांत झाली होती. आम्ही एकमेकांना घट्ट बिलगून पडलो होतो. दोघांच्याही डोळ्यांतून नकळत अश्रू वाहत होते—पण ते अश्रू दुःखाचे नव्हते, तर मनावरचं मळभ धुवून निघाल्याचं ते लक्षण होतं. इतके दिवस साचलेला राग, गैरसमज, भीती आणि अपराधीपणा... सारं काही त्या एका उत्कट क्षणात वाहून गेलं होतं. खोलीतली ती कोंदट शांतता आता पवित्र वाटू लागली होती. आमचं नातं त्या एका दुपारी पुन्हा एकदा शुद्ध झालं होतं.​

 

[mack371985]

bhari

 

[love2025]

Episode 27

त्या काळोख्या रात्री खोलीतील वातावरण जणू काही भारलेलं होतं, बाहेर पावसाची हलकी रिपरिप सुरू असावी तशी एक संथ शांतता खोलीत साचली होती. मी अत्यंत सावधपणे तिच्या खोलीत शिरलो, दरवाजा लोटून घेतला आणि आतून कडी लावून जगाचा संपर्क तोडून टाकला. खोलीत तोच ओळखीचा मंद, पिवळसर प्रकाश पसरला होता, जो तिच्या रूपाला एक वेगळीच तकाकी देत होता. मी पावलं टाकत तिच्या अंथरुणाजवळ गेलो, तेव्हा तिचं ते शांत निद्रिस्त रूप पाहून माझं मन पुन्हा एकदा भरून आलं. मी हळूच पांघरूण उचललं आणि तिच्या बाजूला विसावलो, तेव्हा तिच्या शरीराची ती उबदार आणि मादक ऊब माझ्या संपूर्ण अस्तित्वात भिनली. मी जेव्हा तिला जवळ घेण्यासाठी हात पुढे केला आणि माझ्या बोटांचा तिच्या त्वचेला स्पर्श झाला, तेव्हा मी क्षणभर थबकलो; माझ्या बोटांना आज कापडाचा कोणताही अडथळा लागला नाही. ती पूर्णपणे नग्न होती, जणू काही तिने आज स्वतःचं सारं अस्तित्व, सारे पडदे दूर करून माझ्या आगमनाची ती पूर्ण विश्वासाने आणि समर्पणाने वाटच पाहत होती. तिच्या ह्या निःशब्द स्वीकृतीने माझं काळीज भरून आलं, कारण ज्या शरीराला स्पर्श करण्यासाठी कधीकाळी मी धडपडत होतो, ते आज स्वतःहून माझ्या स्वाधीन झालं होतं.
माझ्या त्या पहिल्यावहिल्या स्पर्शाने तिला जाग आली, तिने आपले जड झालेले डोळे मंदपणे उघडले आणि त्या अंधुक प्रकाशात जेव्हा तिची नजर माझ्या नजरेला भिडली, तेव्हा तिच्या ओठांवर एक अत्यंत आश्वासक आणि ओळखीचं स्मित उमटलं. आता शब्दांची कोणतीही गरज उरली नव्हती, कारण आमची शांतता आता पूर्वीपेक्षा अधिक बोलकी झाली होती. आमचे ओठ एकमेकांना शोधत जवळ आले आणि त्या पहिल्या चुंबनात एक अथांग भूक होती, जणू कित्येक वर्षांचा एकाकीपणा आम्ही त्या एका स्पर्शात भरून काढत होतो. त्या चुंबनाचा गोडवा आता आमच्या नसानसांत भिनला होता आणि आमची शरीरं आता एकमेकांशी अशा भाषेत बोलू लागली होती, जी शब्दांच्या खूप पलीकडची होती. माझे हात तिच्या पाठीवरून आणि कमरेच्या त्या नाजूक वळणांवरून फिरत होते, तिची ती नितळ त्वचा एखाद्या रेशमी मखमलीसारखी वाटत होती. तिचे हात आता अधिक धीट झाले होते, ते माझ्या पाठीवर आणि केसांतून फिरताना मला एका सुखाच्या शिखराकडे घेऊन जात होते. खोलीतील हवा आता आमच्या उष्ण श्वासांनी आणि एकमेकांच्या शरीराच्या घर्षणाने भारून गेली होती, त्वचेला त्वचेचा होणारा तो स्पर्श आम्हाला जगाचा विसर पाडायला लावत होता.
आमची शरीरं आता एका अनामिक लयीत डोलत होती, प्रत्येक स्पर्श आणि प्रत्येक चुंबन अधिक तीव्र, अधिक आर्त होत होतं. मी तिच्या डोळ्यांत पाहत होतो, आणि त्या नजरेत मला आज प्रेम, वासना आणि एक अथांग समर्पण एकाच वेळी दिसत होतं. वेळेचं भान उरलं नव्हतं, फक्त ती आणि मी, दोन तुटलेले आत्मे जे आज एकमेकांच्या स्पर्शात स्वतःला पूर्ण करत होते. प्रणयक्रीडा आता रंगात आली होती, आमचे श्वास धपापत होते आणि आम्ही त्या परमोच्च सुखाच्या शिखराकडे वेगाने धावत होतो. पण त्याच क्षणी, जेव्हा सगळं काही आपल्या उत्कटतेच्या टोकावर होतं, अचानक माईचं शरीर माझ्या मिठीत एकदम निश्चल झालं, जणू तिचा तो चैतन्याचा प्रवाह एका सेकंदात थबकला असावा. तिचे मगाशी धपापणारे श्वास अचानक थांबल्यासारखे वाटले, तिचे डोळे पुन्हा एकदा मिटले गेले, पण यावेळी त्यात सुखाचं समाधान नव्हतं तर एक भयाण शांतता होती.
"माई? माई! काय झालं?" मी प्रचंड घाबरून तिला हाका मारू लागलो, माझं वीस वर्षांचं ते कोतं मन पुन्हा एकदा अगतिक झालं. मी तिला हलवून पाहिलं, तिच्या त्या घामेजलेल्या गालांवर हलक्या हाताने चापट्या मारल्या, पण तिची कोणतीही हालचाल झाली नाही. तिचा तो मगाशी निखाऱ्यासारखा तापलेला देह आता हळूहळू थंड पडल्यासारखा वाटू लागला, माझा आवाज भीतीने कापत होता. माझ्या हृदयाचे ठोके इतके वाढले होते की मला ते स्वतःच्या कानात एखाद्या नगाऱ्यासारखे ऐकू येत होते, आणि ज्या खोलीत मगाशी सुखाचा वर्षाव होत होता, तिथे आता फक्त मृत्यूची सावली असावी अशी एक भयाण शांतता दाटून आली.​

 

[mack371985]

sundar

 

[Zoomboom8]

उत्सुकता वाढली आहे

 

[love2025]

Episode 28
माझ्या आर्त हाकांनी आणि मायेच्या स्पर्शाने तिची ती ग्लानी हळूहळू ओसरली. तिने अत्यंत कष्टाने आपल्या जड झालेल्या पापण्या उघडल्या. सुरुवातीला तिच्या त्या ओल्या डोळ्यांत एक प्रकारचा गोंधळ होता, जणू ती कोणत्यातरी वेगळ्याच विश्वातून नुकतीच परतली होती, पण क्षणभरातच तिला वास्तवाचं भान आलं. काय घडलं होतं, त्या सुखाच्या शिखरावर असताना तिच्या शरीराने दिलेला तो अनपेक्षित दगा... हे सगळं आठवताच तिच्या डोळ्यांच्या कडा पुन्हा एकदा अश्रूंनी डबडबल्या. ती अगतिक होऊन हुंदके देऊन रडू लागली, तिचं ते थरथरणारं, नग्न शरीर माझ्या मिठीत अधिकच आकुंचित झालं. तिच्या त्या हतबलतेने खोलीतली हवा पुन्हा एकदा जड झाली होती.
"अगं, काय झालं? अशी वेड्यासारखी का रडतेस?" मी तिला माझ्या उबदार छातीशी अधिक घट्ट कवटाळून घेतलं. माझ्या हातांचे पंजे तिच्या घामेजलेल्या पाठीवरून अत्यंत हळूवारपणे फिरत राहिले, जणू मी तिच्यातील ती भीती कुरवाळून शांत करण्याचा प्रयत्न करत होतो. तिच्या प्रत्येक हुंदक्यासोबत मला तिची ती अंतर्गत असुरक्षितता स्पष्ट जाणवत होती. ती माझ्या मिठीत तोंड लपवून, हुंदके देतच पुटपुटली, "काही नाही रे... पण मला खूप भीती वाटली. आणि आता मला खरोखरच जाणीव होतेय... माझं वय! ते आता आपल्यामध्ये आड येतंय. तू तरुण आहेस, तुझ्यात एक प्रचंड शक्ती आहे, एक रानटी उत्साह आहे... पण मी... मी तुझ्या या आवेगासमोर फार काळ टिकू शकत नाही रे. माझं शरीर आता थकतंय. मला खूप मनापासून वाटतं की मी तुला पूर्ण साथ द्यावी, तुला त्या परमोच्च सुखाचा अनुभव द्यावा... पण माझी ही हतबल काया मला साथ देत नाही. आज तर जणू प्राणच कंठाशी आले होते. मला तुला तृप्त करायचं आहे, पण जर माझं शरीरच असं कोलमडून पडणार असेल, तर मी काय करू? सांग ना मला?" तिचे हे शब्द म्हणजे तिच्या मनातल्या खोलवर दडलेल्या भीतीचा आणि माझ्याबद्दलच्या अथांग प्रेमापोटी येणाऱ्या हतबलतेचा एक जिवंत आरसा होते.
तिची ती अवस्था, तिचे ते शब्द ऐकून माझं हृदय अक्षरशः पिळवटून निघालं. ज्या स्त्रीला मी माझ्या आयुष्यातील देवतेचं स्थान दिलं होतं, जिच्यासाठी मी चार वर्षे स्वतःच्या भावनांना दफन करून जगायचा प्रयत्न केला होता, ती आज स्वतःला इतकी अगतिक मानत होती. मी तिला पुन्हा एकदा अधिक घट्ट मिठीत घेतलं, तिचे अश्रू पुसले. "माई," मी तिच्या डोळ्यांत डोळे घालून पाहिलं, माझा आवाज आता कमालीचा मृदू आणि आश्वासक झाला होता. "अगं, तू इतका चुकीचा विचार का करतेस? वेडी आहेस का? तू काय समजतेस, माझं तुझ्यावरचं प्रेम हे फक्त शरीर सुखासाठी आहे? मुळीच नाही. मी तुझ्यावर प्रेम करतो, तुझ्या त्या पवित्र आत्म्यावर प्रेम करतो. वय झालं तर काय झालं? शरीर थोडं थकलं म्हणून आपलं प्रेम थोडीच थकणार आहे? उलट ते आता अधिक परिपक्व झालंय."
मी तिचा तो घामेजलेला, रडवेला चेहरा माझ्या दोन्ही हातांच्या पंज्यात घेतला. तिची त्वचा अजूनही स्पर्शाला उष्ण भासत होती. "ऐक माझं," मी म्हणालो, "आपण एक नवीन वाट शोधूया. शरीरानं आपण नक्कीच एकत्र येऊ, पण ते आपण ठरवून करूया. आठवड्यातून फक्त एकदाच आपण त्या उत्कट शारीरिक मीलनाचा आनंद घेऊ. चालेल ना तुला? यामुळे तुझ्या शरीरावर कोणताही अतिरिक्त ताण येणार नाही. आणि बाकीच्या रात्री? तेव्हा आपण असेच एकमेकांच्या मिठीत, वस्त्रांच्या कोणत्याही अडथळ्याशिवाय किंवा साध्या स्पर्शात विसावून झोपायचं. एकमेकांची ऊब घ्यायची, हळूवारपणे प्रेम व्यक्त करायचं. मिठीत शिरून एकमेकांच्या श्वासांची लय अनुभवण्यातही एक वेगळं सुख असतं, एक वेगळी तृप्ती असते. मला फक्त तुझी ती आश्वासक सोबत हवी आहे, तुझा सहवास हवा आहे. शरीरसुखाच्या पलीकडे जाऊन मला तू हवी आहेस... बाकी काही नसलं तरी मला चालेल. खरंच सांगतोय मी."
माझ्या त्या बोलण्याने तिचे हुंदके थांबले. तिने माझ्या डोळ्यांत पाहिलं, जणू माझ्या शब्दांची सत्यता आणि त्यातील तो निरागस भाव तपासत होती. "खरंच चालेल तुला असं?" तिने विचारलं, तिच्या आवाजात अजूनही एक हळवी शंका होती. "फक्त एकदा? तुला तुझा तो उत्साह आवरता येईल?" त्यावर मी तिला पुन्हा एकदा हळुवारपणे चुंबत म्हणालो, "हो माई, मला फक्त तू हवी आहेस. जशी आहेस, ज्या अवस्थेत आहेस, तशीच तू मला मान्य आहेस." तिच्या चेहऱ्यावर आता समाधानाचं एक मंद, आश्वासक स्मित पसरलं. तिने आपला मऊ हात माझ्या हातावर ठेवला आणि एका विश्वासाने होकारार्थी मान हलवली. त्या रात्री शरीराच्या मर्यादा ओलांडून आम्ही एका अशा प्रेमाचा अनुभव घेतला होता, जे वयापेक्षा आणि वासनेपेक्षा खूप वरच्या दर्जाचं होतं.​

 

[Zoomboom8]

 

[Zoomboom8]

Update 28
माझ्या प्रयत्नांनी आणि आवाजाने ती काही क्षणांनी शुद्धीवर आली. तिने कष्टाने डोळे उघडले. सुरुवातीला तिच्या डोळ्यात गोंधळ होता, पण मग तिला काय घडलं ते आठवलं असावं. तिच्या डोळ्यांच्या कडा पाण्याने भरल्या आणि ती हुंदके देऊन रडू लागली.
"अगं, काय झालं? का रडतेस?" मी तिला छातीशी कवटाळून घेतलं, तिच्या पाठीवरून हात फिरवत राहिलो.
"काही नाही रे," ती हुंदके देतच म्हणाली. "पण मला भीती वाटली... आणि आता कळतंय मला... माझं वय... ते आता आड येतंय. तू तरुण आहेस, तुझ्यात खूप शक्ती आहे, उत्साह आहे... मी... मी नाही टिकू शकत रे तुझ्यासमोर. माझं शरीर थकतं... मला इच्छा असूनही तुला पूर्ण साथ देता येत नाही. आज जवळजवळ मी गेलेच होते... मला तुला खूप सुख द्यायचं आहे, तुला पूर्णपणे तृप्त करायचं आहे... पण माझं शरीर... ते नाही साथ देत... मी काय करू रे? सांग ना?" तिचे शब्द म्हणजे तिच्या मनातल्या खोल असुरक्षिततेचा आणि प्रेमापोटी येणाऱ्या हतबलतेचा आरसा होते.
तिची ती अवस्था, तिचे ते शब्द ऐकून माझं हृदय पिळवटून निघालं. मी तिला अधिक घट्ट मिठी मारली, तिचे अश्रू पुसले. "माई," मी तिच्या डोळ्यात पाहत म्हणालो, माझा आवाज कमालीचा मृदू झाला होता. "वेडी आहेस का? तू काय विचार करतेस हे? अगं, मी तुझ्यावर प्रेम करतो... फक्त तुझ्या शरीरावर नाही, तुझ्यावर, तुझ्या आत्म्यावर प्रेम करतो. वय झालं तर काय झालं? शरीर थकलं तर काय झालं? आपलं प्रेम थोडीच थकलंय?"
"ऐक माझं," मी तिचा चेहरा माझ्या दोन्ही हातांत घेतला. "आपण असं करूया. शरीरानं एकत्र यायचं, पण ठरवून. आठवड्यातून फक्त एकदा. चालेल? म्हणजे तुझ्या शरीरावर ताण येणार नाही. आणि बाकीच्या रात्री? तेव्हा आपण असेच एकमेकांच्या मिठीत झोपायचं. एकमेकांची ऊब घ्यायची, प्रेम करायचं. स्पर्शातून, मिठीतूनही प्रेम व्यक्त होतं, सुख मिळतं. मला तुझी सोबत, तुझा सहवास हवा आहे... बाकी काही नसलं तरी चालेल. खरंच."
माझ्या बोलण्याने तिचे हुंदके थांबले. तिने माझ्या डोळ्यांत पाहिलं, जणू माझ्या शब्दांची सत्यता तपासत होती. "खरंच चालेल तुला असं?" तिने विचारलं, आवाजात अजूनही शंका होती. "फक्त एकदा? तुला..."
"हो माई," मी तिला मध्येच थांबवत म्हणालो. "मला चालेल. मला फक्त तू हवी आहेस, तुझी सोबत हवी आहे. जशी आहेस तशी हवी आहेस."
तिच्या चेहऱ्यावर हळूहळू एक समाधानाचं, आश्वासक स्मित पसरलं. तिने माझ्या हातावर तिचा हात ठेवला आणि होकारार्थी मान हलवली. "ठीक आहे. जसं तू म्हणशील," ती म्हणाली. त्या एका निर्णयाने, त्या समजूतदारपणाने आमच्या नात्याला एक नवी, अधिक परिपक्व आणि अधिक घट्ट अशी वीण मिळाली होती. त्या रात्री शरीराच्या मर्यादेपलीकडचं प्रेम आम्ही अनुभवलं होतं.​

एकदम कडक बाजी लावून संधी साधली पण या वातावरणातून या गावातून माई बाहेर काही पडणार कशी?

 

[love2025]

Episode 29

त्या रात्रीनंतर, आमच्यातील नातं अधिक घट्ट, अधिक विश्वासपूर्ण झालं होतं. दिवसा आम्ही एकमेकांच्या सोबतीत रमायचो, रात्री एकमेकांच्या मिठीत शांतपणे झोपायचो. तो एकांत आम्ही दोघांनीही एका वेगळ्याच पातळीवर अनुभवला होता. तिच्या परत यायला अजून बराच अवधी होता, आणि हे दिवस असेच सुंदर, शांत जाणार होते, असं मला वाटत होतं.
पण काही रात्रींनंतर, माझ्या मनात एक विचित्र, अनामिक अपूर्णतेची भावना पुन्हा डोकावू लागली. माई माझ्या जवळ होती, ती माझ्याशी अत्यंत प्रेमाने आणि सहजतेने वागत होती, आमच्यात एक सुंदर, हळवं नातं फुलत होतं, रात्री आम्ही एकमेकांच्या मिठीत शांत झोपत होतो... पण तरीही, काहीतरी कमी होतं. मला ते स्पष्टपणे शब्दात मांडता येत नव्हतं, पण माझ्या आत एक प्रकारची अस्वस्थता होती. कदाचित ती पूर्वी अनुभवलेली तीव्र शारीरिक ओढ होती, जी आता ह्या शांत, मायाळू जवळिकेत कुठेतरी हरवली होती? की माझ्या मनाला अजून काहीतरी वेगळं हवं होतं? मला कळत नव्हतं.
अशाच एका रात्री, ही अपूर्णतेची भावना अधिकच तीव्र झाली. खोलीत मंद प्रकाश होता, माई तिच्या बाजूला शांतपणे झोपली होती, तिच्या श्वासांची संथ लय ऐकू येत होती. पण मला झोप येत नव्हती. माझ्या मनात विचारांचं काहूर माजलं होतं. मला तिची आठवण येत होती – तिच्या स्पर्शाची, तिच्या गंधाची, तिच्या शरीराच्या उबदार जवळिकीची, त्या उत्कट क्षणांची.
मी हळूच उठलो. माझ्या पावलांना जणू तिनेच ओढलं होतं, त्याच परिचित ओढीने. मी अत्यंत हळू आवाजात दार उघडून तिच्या खोलीत शिरलो. खोलीत तोच मंद, पिवळसर प्रकाश होता. ती शांतपणे झोपली होती, तिचे केस तिच्या चेहऱ्यावर विखुरले होते.
मी तिच्या अंथरुणापाशी गेलो. माझं हृदय धडधडत होतं, एका अनिश्चित अपेक्षेने. तिच्या नग्न, उबदार शरीराच्या स्पर्शाच्या कल्पनेनेच माझं अंग शहारत होतं. मी अत्यंत हळूवारपणे, आवाज न करता, तिच्या अंगावरचं पांघरूण बाजूला सारलं. माझा हात तिच्या शरीरावर ठेवला...
पण... पण माझ्या हाताला जाणवलं ते तिच्या अंगावरच्या मुलायम, पण तरीही पूर्णपणे वेगळ्या अशा रात्रीच्या ड्रेसचं कापड! आज ती कपड्यांनिशी झोपली होती!
माझं मन एकदम खट्टू झालं. एक तीव्र निराशा माझ्या मनात पसरली. म्हणजे काय? तिला आता माझी जवळीक नको होती? आमच्यात जे काही घडलं होतं, ते तिला आता चुकीचं वाटत होतं का? की ती फक्त थकली होती? त्याच वेळी तिच्या ह्या अनपेक्षित वागण्याने मी गोंधळलोही. असं का केलं असेल तिने? कालपर्यंत तर सगळं ठीक होतं!
माझ्या त्या स्पर्शाने, किंवा माझ्या उपस्थितीने, तिला लगेच जाग आली. तिने डोळे उघडले आणि थेट माझ्याकडे पाहिलं. तिच्या नजरेत झोपेची गुंगी होती, पण त्यात कोणतीही भीती, संकोच किंवा राग नव्हता. फक्त एक विलक्षण शांतता होती.
मी काही बोलणार, काही विचारणार, इतक्यात ती शांतपणे उठून बसली. तिने माझ्याकडे एक दृष्टिक्षेप टाकला, तिच्या चेहऱ्यावर एक अत्यंत पुसटसं, न ओळखता येणारं स्मित होतं का? मला कळलं नाही. ती काहीही न बोलता उठून उभी राहिली, आणि अत्यंत सहजपणे, जणू काही हे रोजचंच असावं, खोलीबाहेर निघून गेली!
मी आश्चर्याने, गोंधळाने तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहतच राहिलो. ती कुठे गेली? का गेली? मला काहीच कळत नव्हतं. मी तिथेच तिच्या बेडजवळ उभा होतो, निराश, अपमानित आणि पूर्णपणे गोंधळलेला.
काही मिनिटं गेली असतील. आणि मग खोलीत एक अत्यंत ओळखीचा, घरगुती, गोड सुगंध पसरू लागला. माझं लक्ष वेधलं गेलं. तो सुगंध... तो केशरी खिरीचा सुगंध होता!
आणि माई परत आली. तिच्या हातात एक लहानशी, सुंदर नक्षीकाम केलेली वाटी होती, आणि त्यातून त्या खिरीचा अप्रतिम, मन मोहून टाकणारा सुगंध येत होता. तिच्या चेहऱ्यावर आता तेच शांत, मायाळू स्मित होतं, जे मी अनेकदा पाहिलं होतं.
"घे," ती वाटी माझ्यापुढे करत म्हणाली. तिचा आवाज शांत, प्रेमळ होता, जणू काही काही वेळापूर्वी आमच्यात काही घडलंच नव्हतं, किंवा मी तिच्या खोलीत असा आलोच नव्हतो.
"खीर?" मी आश्चर्याने, जवळजवळ अविश्वासाने विचारलं. "आत्ता? इतक्या रात्री?" माझ्या तोंडून नकळत शब्द बाहेर पडले.
"हम्म," ती मंद हसली. त्या हसण्यात आता दिवसाचा थकवा जाणवत होता, पण त्यासोबतच एक खोलवरचं, निरपेक्ष असं वात्सल्यही होतं. "म्हटलं, एकटी कशी खाऊ? आज मुद्दाम केली होती तुझ्यासाठी. कधीपासून मनात होतं माझ्या, तुला माझ्या हातची खीर खाऊ घालायची. तूच तर आहेस रे आता माझ्या जवळचा. तुझ्याइतकं जवळचं कोणी उरलं नाही माझ्यात जगात. तूच आहेस माझं सगळं काही..."
तिचे ते शब्द... आणि ती गरमागरम खिरीची वाटी... माझ्या हातात ती वाटी देताना तिच्या हाताचा झालेला तो उबदार स्पर्श... मी ती वाटी घेतली. एक चमचा घेतला आणि तोंडात टाकला. खिरीची चव... ती अप्रतिम होती, त्यात साखर, वेलची, केशर सगळं अगदी योग्य प्रमाणात होतं. तिच्या हातची चव होती ती. पण त्या चवीपेक्षाही काहीतरी वेगळं, काहीतरी अधिक खोल, माझ्या आत झिरपत होतं. तिचं ते रात्री अपरात्री उठून माझ्यासाठी खीर बनवणं, तिच्या त्या डोळ्यांतील निरपेक्ष माया, तिचं ते ‘तूच आहेस माझं सगळं काही’ म्हणणं, तिची ती निःस्वार्थ काळजी...
तिचे ते शब्द, तिची ती कृती... त्या खिरीच्या गोडव्यापेक्षाही काहीतरी अधिक माझ्या मनात, माझ्या आत्म्यात झिरपत होतं... एक अशी जाणीव, एक असा प्रकाश, जो माझ्या डोळ्यांवरची अनेक वर्षांची पट्टी खेचून काढत होता... एक असं सत्य, जे स्वीकारायला माझं मन कदाचित तयार नव्हतं, पण ते आता माझ्यासमोर पूर्णपणे उघडं पडत होतं... मी तिच्याकडे पाहत होतो, आणि माझ्या डोळ्यांसमोर एक वेगळंच, एक अत्यंत पवित्र पण त्याच वेळी मला आतून हादरवून टाकणारं चित्र उभं राहत होतं…
तिच्या त्या शब्दांनी, 'तूच आहेस माझं सगळं काही', आणि त्या रात्री अपरात्री माझ्यासाठी खीर बनवण्याच्या तिच्या कृतीने, माझ्या डोक्यात जणू वीज कोसळली. एक लख्ख प्रकाशकिरण माझ्या मेंदूत चमकून गेला, आणि त्या प्रकाशात मला ते सत्य दिसलं, जे इतके दिवस माझ्या डोळ्याआड होतं, किंवा जे मी स्वतःच पाहू इच्छित नव्हतो.
मातृत्व!
होय! ते निव्वळ, शुद्ध, निरपेक्ष मातृत्व होतं! दुसरं काहीही नाही! माझ्या काळजाचा ठोका चुकला. हातातील खिरीची वाटी थरथर कापू लागली. तिच्या त्या प्रत्येक कृतीमागे, प्रत्येक स्पर्शामागे, प्रत्येक शब्दामागे फक्त आणि फक्त एका आईची माया होती, वात्सल्य होतं, त्याग होता! तिचं माझ्यावरचं ते प्रेम, तिची ती ओढ, तिचं ते समर्पण... ते एका प्रेयसीचं प्रियकरावरचं प्रेम नव्हतं, ते एका आईचं तिच्या मुलावर, तिच्या 'बाळा'वर असणारं निरपेक्ष प्रेम होतं!
आणि मी... मी काय करत होतो? मी मूर्ख, मी वासनांध, मी स्वार्थी! मी तिच्या त्या पवित्र, त्या निरपेक्ष मातृत्वाला वासनेच्या, गरजेच्या नजरेने पाहत होतो! तिच्या त्यागाला, तिच्या समर्पणाला मी माझी शारीरिक भूक भागवण्याचं साधन समजत होतो. तिच्या शरीराचा, तिच्या असहाय्यतेचा, तिच्या ममतेचा मी केवळ उपभोग घेत होतो! हा विचार मनात येताच माझ्या सर्वांगाला घाम फुटला, मला स्वतःचीच प्रचंड शिसारी आली. मी एका आईसमान स्त्रीसोबत... देवा!
माझ्या डोळ्यासमोरून झरझर चित्रं सरकू लागली, पण आता त्या प्रत्येक चित्राचा अर्थ पूर्णपणे बदलला होता:
तिचं ते पहिल्या दिवशीचं घाबरणं, माझ्या स्पर्शाने तिचं ते शहारणं... ती लाज नव्हती, तो संकोच नव्हता... ती एका 'मुला'कडून होणाऱ्या अनपेक्षित, चुकीच्या स्पर्शाची भीती होती!
मग हळूहळू तिचं ते माझ्या इच्छेपुढे मान तुकवणं, प्रतिकार न करणं... मी त्याला तिची मूक संमती समजत होतो, पण तो तिचा नाइलाज होता! माझ्या संसारासाठी, माझ्या समाधानासाठी तिने केलेला तो एक आत्मक्लेष होता!
त्या रात्री... जेव्हा मी तिच्यावर पूर्ण ताबा मिळवला होता, आणि ती माझ्या नियंत्रणाखाली असतानाही तिने स्वतःची तृप्ती करून घेतल्याचा जो मला भास झाला होता... तेही खोटं! तिला मला सांभाळायचं होतं, माझ्या त्या हट्टापायी, माझ्या त्या आवेगापायी तिने स्वतःला झोकून दिलं होतं, जेणेकरून मी शांत व्हावं, मला समाधान मिळावं! ती तिची वासना नव्हती, ती तिची माझ्याबद्दलची काळजी होती!
तिचं ते मध्येच शुद्ध हरपणं... ते आमच्यातील उत्कटतेचा परिणाम नव्हता, तर ते माझ्या तरुण शरीराचा आवेग तिच्या वयाच्या शरीराला पेलवत नसल्याचा पुरावा होता! ती शारीरिक आणि मानसिक दृष्ट्या किती थकत असेल, ह्याचा मी विचारच केला नव्हता!
आणि तिचं ते रडून 'वय झालंय माझं, मी तुला पूर्ण साथ देऊ शकत नाही' म्हणणं... ते सत्य होतं! ती तिची मर्यादा सांगत होती, आणि मी त्यालाही तिच्या लाजेचा, तिच्या नखऱ्याचा भाग समजत होतो!
हे सगळं... सगळं तिच्या मातृत्वाचं, तिच्या त्यागाचं, तिच्या माझ्यावरील आंधळ्या मायेचं प्रतीक होतं! ती मला आधार मानत होती, आणि त्या आधाराला टिकवून ठेवण्यासाठी, माझ्या संसाराला वाचवण्यासाठी, आणि कदाचित मला एकाकीपणातून बाहेर काढण्यासाठी ती स्वतःच्या भावनांची, शरीराची, आत्मसन्मानाची किंमत चुकवत होती!
मी तिच्यावर प्रेम नाही, तर अत्याचार करत होतो! होय, हा अत्याचारच होता! तिच्या भावनांचा, तिच्या शरीराचा, तिच्या विश्वासाचा मी गैरफायदा घेतला होता. तिला मी एका आईच्या पवित्र स्थानी न पाहता, फक्त एका स्त्रीच्या, एका गरजेच्या वस्तूच्या रूपात पाहिलं होतं!
ही जाणीव इतकी तीव्र, इतकी विनाशकारी होती की माझ्या हातातील खिरीची वाटी खाली जमिनीवर पडून फुटली. त्याचा आवाज त्या शांत खोलीत मोठा वाटला. माई दचकून माझ्याकडे पाहू लागली.
मी तिच्याकडे पाहिलं. माझ्या डोळ्यांतून आता पश्चात्तापाचे आणि अपराधीपणाचे अश्रू घळाघळा वाहत होते. माझा चेहरा पूर्णपणे बदलला होता. तिच्या चेहऱ्यावर अजूनही तेच शांत, मायाळू स्मित होतं, पण आता मला त्या स्मितामागे दडलेलं तिचं दुःख, तिचा त्याग स्पष्ट दिसत होता. तिला कल्पनाही नव्हती की तिच्या त्या खिरीच्या वाटीने आणि त्या शब्दांनी माझ्या आत काय प्रलय घडवून आणला आहे.
मी काही बोलू शकलो नाही. माझ्या तोंडून शब्द फुटत नव्हते. मी फक्त तिच्याकडे पाहत राहिलो, माझ्या डोळ्यांतील अश्रू आणि माझ्या चेहऱ्यावरचा तो प्रचंड मोठा अपराधीपणाचा भाव तिला नक्कीच कळत असणार. मी एका क्षणात माझ्याच नजरेतून पूर्णपणे उतरून गेलो होतो.​