- 6,437
- 22,534
- 174
સેક્સ અને લાંચ બંને ની જાહેર માં ખૂબ નિંદાઓ થાય છે..
પણ અંદરખાને મળે ત્યારે કોઈ છોડતું નથી..!!
પણ અંદરખાને મળે ત્યારે કોઈ છોડતું નથી..!!
maleeba
Well-Known Member
- 4,417
- 5,508
- 159
- 6,437
- 22,534
- 174
Funlover
I am here only for sex stories No personal contact
- 17,819
- 28,467
- 259
સરસ શરૂઆત........................અપડેટ - ૧
ત્યારે મારી ઉંમર ૨૪ વર્ષ ની હતી. એક સોફ્ટવેર કંપની માં ટ્રેનિંગ માટે હું કંપની એ આપેલા એક બહુમાળી ઇમારત ના ફ્લેટમાં રહેતો હતો. મેં હમણાં જ માસ્ટર્સ નું ભણતર પૂરું કર્યું હતું અને ઘર થી દૂર રહેવાનો આ મારો પહેલો અનુભવ હતો. ફ્લેટ માં હું એકલો જ રહેતો. દિવસે કંપની ની કેન્ટીન માં જમી લેતો આની રાત્રે બહાર કઈં ને કઈં આચર-કૂચર ખાતો.
બિલ્ડિંગ માં કોઈ ની સાથે મારો કોઈ ખાસ પરિચય નહોતો. આખા અઠવાડિયા દરમિયાન હું ટ્રેનિંગ માં વ્યસ્ત રહેતો અને શનિ-રવિ આમ-તેમ રખડવા માં કે પછી ભૂંડ ની જેમ ઘોરવા માં વિતાવતો. અમુક દિવસે ટ્રેનિંગ ફક્ત થોડા કલાકો ની હોય તો બાકી નો સામે હું ફ્લેટ પર જ વિતાવતો. બિલ્ડિંગ માં દરેક માળ પર બે ફ્લેટ હતા. જે ફ્લેટ માં હું રહેતો હતો તેની સામે નો ફ્લેટ હું આવ્યો ત્યાર થી ખાલી જ પડ્યો હતો.
એક રવિવારની બપોરે, હું મારી આદત પ્રમાણે ફ્લેટ માં ભોંય પર લંબાવી ને સૂતો હતો. તે દરમિયાન મને ફ્લેટ ની બહાર લોકો ની આવ-જા ના તથા સામાન ઢસડવાના અવાજો આવ્યા. મજા ની નિંદર માં ખલેલ પહોંચતા જ હું ઊભો થયો અને મારા ફ્લેટ નો દરવાજો ખોલી બાહર ડોકિયું કાઢ્યું.
બહાર જોયું તો સામે ના ફ્લેટ નો દરવાજો ઉઘાડેલો હતો અને મજૂર જેવા દેખાતા માણસો તેમાં પેક કરેલો સામાન તથા ફર્નિચર ગોઠવી રહ્યા હતા. ચોક્કસપણે કોઈ ભાડૂઆત રહેવા આવ્યા લાગે છે, મેં વિચાર્યું, કે પછી બની શકે કે તેમણે આ ફ્લેટ ખરીદી લીધો હોય.. કોણ જાણે..!!
બારણું ખોલી ને હું બાહર આવ્યો અને દીવાલ ના ટેકે ઊભો ઊભો માણસો ને સામાન ગોઠવતા જોઈ રહ્યો. તે દરમિયાન પગથિયાં ચઢી ને એક દંપતી ઉપર આવ્યું. પુરુષ ની ઉંમર લગભગ ૪૦ ની આસપાસ ની હતી. ઘઉંવર્ણો વાન, ક્લીન-શેવ ચહેરો, ડાબી સાઈડ પાંથી પાડી વ્યવસ્થિત ઓળેલા વાળ અને મધ્યમ કદ ની ઊંચાઈ. ખાસ કઈં દેખાવડો ના કહી શકાય કે કદરૂપો પણ નહીં. તેણે ચેક્સ વાળું શર્ટ, પેન્ટ અને બદામી રંગ ના જૂતાં પહેર્યા હતા.
આંખે ઊડી ને વળગે તેવી તેની પત્ની હતી. ઉંમર લગભગ ૩૩-૩૪ ની આસપાસ. કદ માં તે પુરુષ કરતાં એકાદ ઇંચ ઊંચી, ગોરો વાન, નજર ચોંટી જાય તેવા ઘાટીલા સ્તન અને ભરાવદાર કુલ્હા. તેના ડાબા ગાલ ના બરાબર મધ્ય માં એક સુંદર કાળો તલ હતો. જાણે પહેલે થી સુંદર ચહેરા પર ચાર ચાંદ લગાવી રહ્યો હોય. તેણે બહુ જ આકર્ષક ઢબ થી સાડી પહેરી હતી. પાલવ થી સ્તનો ના ભાગ ને પૂર્ણ રીતે ઢાંકેલો હતો. જો કે સ્તનો ના ઊભાર ને તો છુપાવી નહોતો શકતો. ડૂંટી થી સહેજ નીચે થી સાડી પહેરેલી હતી. કમનીય વળાંકો અને ઊંડી નાભી.
એકાદ મિનિટ પછી મને ભાન પડ્યું કે હું કોઈ ઘેલા ની જેમ પેલી સ્ત્રી ને તાંકી રહ્યો હતો. મેં તરત જ મારી નજર ફેરવી લીધી. બંને જણા તેમના ફ્લેટ ની અંદર પ્રવેશ્યા અને કોણ જાણે કેમ હું પણ પાછળ પાછળ દોરવાતો ગયો. પેલા પુરુષે એકાદ મિનિટ સામાન નું નિરીક્ષણ કર્યું અને પાછળ ફર્યો તો મને અંદર આવેલો જોઈ ચકિત થઈ પ્રશ્નાર્થ ભાવે જોઈ રહ્યો.
મને એક પળ માટે મારી મૂરખાઈ પર ગુસ્સો આવી ગયો.. શું જરૂર હતી આવી રીતે કોઈ અજાણ્યા ના ઘર માં ઘૂસવાની..!! પણ હવે જે થવાનું હતું તે થઈ ચૂક્યું હતું.
"મારું નામ આરવ છે. હું સામે ના ફ્લેટ માં જ રહું છું. તમે અહીં નવા શિફ્ટ થઈ રહ્યા લાગો છો. કઈં કામ હોય તો જણાવજો" પેલા પુરુષ ના ચહેરા ના ભાવો નું ધ્યાનપૂર્વક નિરીક્ષણ કરતાં મેં કહ્યું. મેં ઇરાદાપૂર્વક તેની પત્ની તરફ જોવાનું ટાળ્યું.
પહેલા તો તે પુરુષ મારી સામે જોઈ જ રહ્યો, જાણે મારુ આગમન પસંદ ન આવ્યું હોય તેમ, પછી એક આછેરું સ્મિત આપી મારી સામે હાથ લંબાવ્યો અને કહ્યું "મારુ નામ નીલેશ છે. અમે ગયા મહિને જ આ ફ્લેટ ખરીદ્યો છે. હું એક સોફ્ટવેર કંપની માં સિનિયર ઇજનેર તરીકે ફરજ બજાવું છું."
વાતો નો દોર એમ જ ચાલતો રહ્યો અને ધીરે ધીરે તેમની સાથે મારો પરિચય વધ્યો. થોડા સમય પછી તો અમારો સંબંધ વધુ ગાઢ થયો, અલબત્ત ફક્ત નીલેશ સાથે. તે ઘણી વાર રાત્રે કે શનિ-રવિ માં દિવસ ના સમયે મારા ઘરે આવતો અને અમે વાતો કરતાં. તે એક સોફ્ટવેર એંજીનિયર હતો અને હું પણ તે જ વિષય માં આગળ વધી રહ્યો હોવા થી અમારા બંને વચ્ચે કરવા લાયક ઘણી વાતો નીકળતી.
સિનિયર એંજીનિયર ની પદવી માં તેણે ઘણો પ્રવાસ કરવો પડતો. મોટે ભાગે તો ક્લાઈંટ ને ત્યાં ઑન-સાઇટ કામ રહેતું. તે માટે તે ભારતભર ના મુખ્ય શહેરો થી માંડી ને ક્યારેક વિદેશ પણ જતો. પણ તેના આ પ્રવાસો ની અવધિ ટૂંકી જ રહેતી. લગભગ એકાદ અઠવાડિયા માં તો એ પાછો આવી જ જતો.
મને ઘણા સમય પછી એ વાત ની જાણ થઈ કે મારી સાથે પરિચય વધારવા પાછળ નો આશય મને ચકાસવાનો હતો. તેના એક પછી એક આવતા પ્રવાસો દરમિયાન તેને પોતાની પત્ની ને એકલી મૂકી જવાનો વારો આવતો. નીલેશ ના માતા પિતા ગુજરી ગયા હતા અને તે તેમનો એક માત્ર સંતાન હતો. તેની પત્ની નું પિયર બીજા રાજ્ય માં હોવા થી એવું કોઈ નહોતું જે તેની ગેરહાજરી માં તેની પત્ની ને કંપની આપી શકે. આ પહેલા તેઓ એવા વિસ્તાર માં રહેતા હતા જે એકલી સ્ત્રી માટે અસુરક્ષિત ગણાતો હતો. તેથી જ તેઓ સસ્તા ભાવે ત્યાં નું મકાન વેચી અહીં રહેવા આવી ગયા હતા. તેઓએ આ ફ્લેટ, માલિકીના હક્કે, શહેરના સૌથી સુરક્ષિત વિસ્તારમાં ખરીદી ને આવ્યા હતા. હવે, તેમની સલામતી અને સુરક્ષા માટે ડર કે ચિંતા કરવાનું કોઈ કારણ નહોતું. તદુપરાંત મને એ પણ પાછળ થી જાણવા મળ્યું કે નિલેશે નીચે ના માળે રહેતા વૃદ્ધ દંપતી ને મારા ચરિત્ર વિષે અગાઉ થી પૂછપરછ કરી લીધી હતી.
થોડા અઠવાડિયા પછી નીલેશ ને ફરી પ્રવાસે જવાનું થયું. આમ તો તેણે એક મહિના અગાઉ જ જવાનું હતું પણ નવી જગ્યા માં સારી રીતે ઍડજસ્ટ થવા માં પોતાની પત્ની મદદ કરવા માટે તેણે તે મુસાફરી મુલતવી રાખવાનું નક્કી કર્યું હતું. મારી સાથે ના સંપર્ક બાદ મારા માં પૂર્ણ વિશ્વાસ આવી ગયા પછી તે નિશ્ચિંત થઈ ગયો હતો. ખબર નથી કે હું સાચો હોઈશ કે ખોટો, પણ મારી એક ધારણા હતી કે તે મારા માં એવો એક મિત્ર શોધી રહ્યો હતો કે જેના પર એટલો વિશ્વાસ રાખી શકાય કે તેના પ્રવાસો દરમિયાન જરૂર પડ્યે હું તેની પત્ની ની સાર-સંભાળ રાખી શકું અને મદદગાર બની શકું.
ખબર નહીં કેમ, પણ સાચું કહું તો હું પણ એનો વિશ્વાસ જીતવા નો અથાગ પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો. એ પાછળ નો આશય શું હતો તે હું જ નક્કી નહોતો કરી શકતો. અઠવાડિયા દરમિયાન હું સવારે ઓફિસ જતો અને સાંજે ૦૭:૩૦ સુધી પાછો આવતો. મેં ક્યારેય તેમના જીવન માં કોઈ વગર કામ ની દખલગીરી નહોતી કરી. અમે જ્યારે પણ અલપ-ઝલપ મળતા ત્યારે હું નમ્રતાપૂર્વક તેમના હાલ-ચાલ પૂછતો અને સાથે તાકીદ પણ કરતો કે મારી સહાય ની કોઈ પણ જરૂર પડે તો ખચકાવું નહીં.
સંક્ષિપ્ત માં કહું તો, નીલેશ ને હવે સંપૂર્ણ રીતે ખાતરી થઈ ચૂકી હતી કે હું એક સીધો સાદો પ્રામાણિક છોકરો છું અને મારી ઉપર પૂર્ણ ભરોસો મૂકી શકે તેમ હતો. એ પછી તેણે મને ઘણીવાર તેના ઘરે ચા-નાશતૉ કરવા બોલાવ્યો અને તે દરેક વખતે મેં સાવધાનીપૂર્વક તેની પત્ની તરફ જોવાનું અને તેની સાથે વધુ વાત કરવાનું ટાળ્યું હતું. મેં નજીકથી તેને જોવાનો પ્રયત્ન પણ કર્યો નહોતો. જ્યારે પણ હું નીલેશ ની હાજરી માં તેના ઘરે મળતો, ત્યારે તે હંમેશા તેને શરીરનો ઉપરનો ભાગ અને માથું તેની સાડી ના પાલવ થી ઢંકાયેલ રાખતી. તે મારી હાજરી માં ભાગ્યે જ કઈં બોલતી. ત્યાં સુધી કે મને તો તેની પત્ની નું નામ સુધ્ધાં નહોતું ખબર.
જો કે, એક વાત નું મેં અનુમાન લગાવ્યું હતું. તેના ચહેરા અને આંખો ના ભેદી ભાવ જોઈ નક્કી હતું કે તે જેવી દેખાય છે કે જેવી હોવાનો દેખાવ કરે છે, તેવી છે નહીં. જાણે પોતાના અંદર કેટલાય ભભૂકતા જ્વાળામુખી ને દાબી ને બેઠી હોય તેવી તેની વર્તણૂક હતી. મને આ જાણવાની જિજ્ઞાસા તો જરૂર થતી પણ એક વાત ની ખાતરી હતી કે વહેલા-મોડા મને જાણવા જરૂર મળશે. એટલે જ મારી જાણવાની ચળ ને ધીરજ થી દબાવી રાખી હતી.
સામે જતાં એ દિવસ આવી ગયો જ્યારે નીલેશ ને પોતાના પ્રવાસ માટે નીકળવાનું હતું. તેણે મને તેની પત્નીની સંભાળ લેવાનું કહ્યું હતું અને મેં નમ્રતા પૂર્વક મારી નૈતિક ફરજ અને જવાબદારી તરીકે સ્વીકારી ને તેના માટે ખુશી થી સંમત થયો. મેં નીલેશ ને એ હદે બાહેંધરી આપી કે તેના મન માં મારી વફાદારી વિશે કોઈ પણ જાત ની શંકા ન રહે.
બીજા દિવસ ની સવારે તે ચાલ્યો ગયો અને હું પણ મારી ઓફિસે ટ્રેનિંગ માટે પહોંચી ગયો. સાંજે પાછો ફરતાં, જ્યારે હું મારા દરવાજા નું તાળું ખોલી રહ્યો હતો ત્યારે મને મારી પીઠ પાછળ સામે ના ફ્લેટ નો દરવાજો ખુલવાનો અવાજ આવ્યો. મેં અટકી ને પાછળ જોયું તો નીલેશ ની પત્ની એ તેમના ફ્લેટ નો દરવાજો અધુકડો ખૂલ્યો હતો અને ડોકું બહાર કાઢી મને ચા પીવા માટે બોલાવી રહી હતી.
નીલેશ ની પત્ની: "મેં અત્યારે જ ચા મૂકી છે. તમારો ફ્લેટ પછી ખોલજો પહેલા આવી ને ચા પી લો"
મને સખત આશ્ચર્ય થયું. પહેલું કારણ તો એ કે આટલા દિવસો ના પરિચય દરમિયાન તે સ્ત્રી એ પહલી વાર મારી સાથે પ્રત્યક્ષ વાતચીત નો પ્રયાસ કર્યો હતો. અને બીજી વાત એ કે હજી સવારે તો નીલેશ ગયો હતો.. આટલી જલ્દી તે મને ચા પીવા કે પછી કોઈ અન્ય કારણ થી બોલાવશે તેની મને જરાય આશા નહોતી.
શું કરવું તે નક્કી ન કર્યો શક્યો હું, ત્યાં ને ત્યાં જ મૂર્તિ બની ને ઊભો રહ્યો.. હું અચકાતો હતો પણ ત્યાં જ તેણે ફરી થી મને અંદર આવવા કહ્યું,
નીલેશ ની પત્ની: "આમ ને આમ ઊભા રહેશો તો ચા ઠંડી થઈ જશે"
બીજી વાર ના આગ્રહ પછી આગળ કઈં વિચાર્યા વગર હું તેમના ફ્લેટ ના દરવાજે પહોંચ્યો. તેણે તરત જ આખો દરવાજો ખોલ્યો અને મેં તેમના ફ્લેટ માં પ્રવેશ કર્યો. તે સાથે જ તેણે દરવાજો બંધ કર્યો. મને ડ્રોઇંગ રૂમમાં સોફા પર બેસાડીને, તે ચા લેવા કે પછી બનાવવા રસોડા માં જતી રહી. પછી. હું મૂઢ બની ને દીવાનખંડ ના રાચરચીલા ને જોતો રહ્યો. ખૂબ સુંદર સજાવટ હતી અને ચોક્કસપણે નીલેશ ની પત્ની નો જ હાથ હતો.
થોડી જ વાર માં તે મીઠાઈ, બિસ્કિટ, કેટલાક ફરસાણ અને ચા સાથે ની ટ્રે લઈ આવી. મારી સામે ટીપોય પર ટ્રે મૂકી ને તેણે ચા નો કપ આપ્યો અને પોતે એક કપ લઈ ને મારી સામે સોફા પર બેસી ગઈ. મેં ધ્યાન થી જોયું તો તે પોતાની જાત ને સંકોરી ને બેઠી હતી જાણે કોઈ ભેદ છુપાવી ને બેઠી હોય અને ખૂલી ને વાત કરવા થી મને તેના રહસ્ય ની ખબર પડી જવાની હોય. મેં પણ સ્વાભાવિક વાતચીત કરી અને કોઈ જ જિજ્ઞાસાપૂર્ણ પ્રશ્નો કર્યા નહીં. મારી આદત અને સિદ્ધાંત મુજબ, હું ઇચ્છતો હતો કે વાતચીત માં પહેલું પગલું તે ભરે પછી જ વધુ બોલવું. નહીં તો પછી.. લેવાનો નહીં લોડો અને ખભે લઈ ને દોડો.. જેવો ઘાટ થાય.
ચા પતાવી ને મેં કપ ટીપોય પર મૂક્યો ને હું ઊભો થયો. તે પણ મારી સાથે જ ઊભી થઈ.
મેં કહ્યું "ચા પીવડાવવા બદલ આભાર. શું નીલેશભાઈ પહોંચી ગયા?"
તેણે મંજુલ સ્વર માં કહ્યું "હા એ તો ફ્લાઇટ માં ગયા હતા એટલે ૨ કલાક માં જ પહોંચી ગયા"
આગળ શું બોલવું તે કઈં સૂઝ્યું નહીં. વાત તો ઘણી કરવી હતી પણ હિંમત નહોતી થતી. અરે, મેં હજી સુધી તેનું નામ સુદ્ધાં નહોતું પૂછ્યું.
"ઓકે ભાભી, ચા માટે આભાર" હું દરવાજા તરફ આગળ વધવા ગયો.
"રાત્રે જમવા નું શું કરો છો?" તેણે પૂછ્યું
બાકી વાર્તા વખારિયાભાઈ ની છે એટલે લેખન વિષે તો કશું કહેવાનું જ નાં હોય........................
Funlover
I am here only for sex stories No personal contact
- 17,819
- 28,467
- 259
આપની આ વાત સાથે સંપૂર્ણ સહમત છું. ક્યારેક ક્યારેક કંટાળો આવી જાય છે.
Funlover
I am here only for sex stories No personal contact
- 17,819
- 28,467
- 259
બહુ જ સરસ અંત એક નવી જ કન્સેપ્ટ.અપડેટ નં ૧૧
એ સાંજે, નીલેશ મને મળવા મારા ફ્લેટ પર આવ્યો. દરવાજો ખૂલતાં જ તે માં ભેટી પડ્યો. મારી નજર પાછળ કામિની ને શોધી રહી હતી. એ રાત પછી કામિની ને મેં જોઈ સુદ્ધાં નહોતી. પણ તે ન દેખાઈ. મારો આભાર માનતા માનતા નીલેશ નું ગળું નહોતું સુકાતું. તેની અત્યારે ટ્રેનિંગ ચાલુ થઈ ચૂકી હતી અને તેણે કહ્યું કે અઠવાડિયા પછી તે સિંગલ મોલ્ટ વ્હિસ્કી લઈ ને આવશે અને અમે બંને સાથે મળી ને તેની નવી નોકરી નો જશ્ન મનાવીશું તેમ કહી તે વિદાય થયો.
મને એક વાત નું જબરદસ્ત આશ્ચર્ય થયું કે એ રાત પછી કામિની એ મારો કોન્ટેક્ટ કરવાનો કોઈ જ પ્રયત્ન નહોતો કર્યો. સામે જ રહેતા હોવા છતાં, ન તો એ એક પણ વાર દેખાઈ, ન તો કોઈ ફોન કર્યો કે ન કોઈ મેસેજ.
અમારા મિલન ને હવે લગભગ પંદર દિવસ વીતી ચૂક્યા હતા. એક બપોરે હું ઓફિસ માં લંચ લીધા પછી આરામ થી બેઠો હતો ત્યારે કામિની નો વ્હોટ્સએપ પર મેસેજ આવ્યો. તેણે લખ્યું હતું કે તે ફરી ટાઈમ માં થઈ ગઈ હતી.. અને પછી રડતાં ઇમોજી હતા. વાંચી ને હું વિચાર માં પડી ગયો. તરત એનો બીજો મેસેજ આવ્યો કે નીલેશ ની ટ્રેનિંગ પતવા માં જ હતી અને તે થોડાક જ દિવસ માં ફરી ટુર પર જવાનો હતો. એ પછી તે મને ફરી તેની પાસે બોલાવી રહી હતી.
મારુ મગજ ફરી રમણે ચઢ્યું. એક વિચિત્ર શૂન્યાવકાશ મન માં છવાઈ ગયો. જે પિતૃત્વ ના મૃત્યુ નો હું આટલા દિવસો થી શોક મનાવી રહ્યો હતો, એ બાળક તો હજુ અસ્તિત્વમાં જ નહોતું આવ્યું! મારા મન ની એ બધી જ વેદના, એ કાચની દીવાલ, એ લાચારી... બધું જ એક ક્ષણ માં હવામાં ઓગળી ગયું. જો કે એ રાહત માત્ર થોડી જ સેકન્ડ ટકી. તરત જ મારી અંદર એક નવું, અત્યંત ભયાનક અને વિકરાળ તુમુલયુદ્ધ શરૂ થઈ ગયું.
મારી વિવેકબુદ્ધિ રાડો પાડીને મને ચેતવી રહી હતી. મારો અંતરાત્મા ચીસો પાડી રહ્યો હતો કે, "ના! ફરીથી આ ભૂલ ન કરતો. તેં જોયું છે કે આ રસ્તો કેવી સમસ્યા તરફ દોરી જાય છે. આ વખતે તું બચી ગયો છે, આ જાળ માં થી બહાર નીકળી જા." મને સ્પષ્ટ દેખાઈ રહ્યું હતું કે જો હું ફરી જઈશ, તો એ જ માનસિક અત્યાચાર, એ જ અપરાધભાવ અને એ જ લાચારીની ખીણમાં ફરીથી ગરકાવ થઈ જઈશ.
પરંતુ... કામિની નું એ આમંત્રણ! તેના દેહ ને ફરી થી ભોગવવાના વિચાર માત્ર થી મારી અંદર દબાયેલી વાસના આળસ મરડી બેઠી થઈ ગઈ. જેકિલ એન્ડ હાઈડ નો સિદ્ધાંત મારા પર હાવી થઈ રહ્યો હતો. મારી અંદર નો એ સંસ્કારી, પીડિત અને ભાવનાશીલ પિતા હવે ધીમે ધીમે પાછળ ધકેલાઈ રહ્યો હતો, અને એની જગ્યાએ એક પાશવી, કામુક અને માત્ર શારીરિક ભૂખથી પ્રેરાયેલો પુરુષ મારા મગજનો કબજો લઈ રહ્યો હતો.
મારા વિચારો હવે એ કામિની ના શારીરિક સૌંદર્ય ની આસપાસ ઘૂમરાવવા લાગ્યા. એ રૂમ ની ધીમી રોશની, તેના શ્વાસ નો ગરમાટો, તેના શરીર ની સુગંધ અને તેના સ્પર્શનો એ જાદુ...તેનું મોહક શરીર, તેના એ સ્તન, કમર, માંસલ નિતંબ અને નશીલી ચૂત.. આ બધી સ્મૃતિઓ એ મારા મગજ પર એક એવો જાદુઈ હુમલો કર્યો કે મારી બધી જ ફિલસૂફી અને ડહાપણ ઘૂંટણિયે પડી ગયું. પૌરાણિક કથાઓ માં મહર્ષિ વિશ્વામિત્ર એ હજારો વર્ષો ની કઠોર તપસ્યા કરી હતી, પણ અપ્સરા મેનકા ના એક જ નૃત્ય અને તેના શરીર ના આકર્ષણે તેમની તમામ તપસ્યા નો ભંગ કરી નાખ્યો હતો. આજે મારી સ્થિતિ પણ કંઈક એવી જ હતી. મારી થોડા દિવસો ની તપસ્યા અને મારો વૈરાગ્ય એ સ્ત્રી ના એક નાના અમથા મેસેજ સામે હારી ગયો હતો.
હું મારી જાત સાથે જ જૂઠું બોલવા લાગ્યો. મારો અહંકાર મને સમજાવી રહ્યો હતો કે, "હું તો માત્ર તેને મદદ કરવા જઈ રહ્યો છું. એ બિચારી માતૃત્વ ઝંખે છે, મારે તેને ના ન પાડવી જોઈએ." પણ અરીસામાં જોતાં મને મારી પોતાની આંખોમાં એક ભયાનક દંભ દેખાતો હતો. હું જાણતો હતો કે હું કોઈ 'મદદ' કરવા નહોતો જઈ રહ્યો; હું તો એ સ્ત્રી ના શરીર ના આકર્ષણ અને મારી પોતાની કામેચ્છા નો ગુલામ બનીને જઈ રહ્યો હતો.
મારું મગજ હવે બે ભાગમાં વહેંચાઈ ગયું હતું. એક ભાગ ભવિષ્ય ની ભાવનાત્મક તબાહી જોઈને ધ્રૂજી રહ્યો હતો, જ્યારે બીજો ભાગ તેની સાથે વિતાવવા મળનારી રાત ની કલ્પનાઓ કરી ને ઉત્તેજિત થઈ રહ્યો હતો. મારી નસો માં લોહી નું પરિભ્રમણ વધી ગયું હતું. વાસના એ એક અદ્રશ્ય અજગર ની જેમ મારી વિવેકબુદ્ધિ નો ભરડો લઈ લીધો હતો, અને ધીમે ધીમે એ ગૂંગળામણ માં મારી સદ્બુદ્ધિ દમ તોડી રહી હતી. હું એક સળગતી આગમાં કૂદી રહ્યો છું એની જાણ હોવા છતાં એ આગ ની ઉષ્મા મને પાગલ ની જેમ પોતા ની તરફ ખેંચી રહી હતી.
__________________________________________________________________________
શનિવાર ની રાત્રે નિલેશે મને મેસેજ કર્યો હતો કે એ રવિવારે મારા ઘરે આવશે અને અમે બંને પાર્ટી કરીશું.
રવિવારની એ સાંજ દેખીતી રીતે બહુ શાંત હતી, પણ મારા મનની અંદર હું કોઈ અદ્રશ્ય સિંહાસન પર બેઠો હતો. મારી અંદરનો મસીહા પોરસાઈ રહ્યો હતો. હું હવે ફરી થી પ્રયત્ન કરી કામિની ને માતૃત્વ આપવા માટે મારું બીજ આપવાની ઉદારતા દાખવવાનો હતો અને તેના પતિ નીલેશ ને મારી જ કંપની માં નોકરી અપાવી ને મેં તેની આર્થિક લાચારી પણ દૂર કરી હતી. હું મારી જાતને એક અત્યંત મહાન અને પરોપકારી વ્યક્તિ સમજી રહ્યો હતો, જે એક ભાંગી પડેલા પરિવારને નવજીવન બક્ષી રહ્યો હતો.
બરાબર આઠ વાગ્યે મારા ફ્લેટની ડોરબેલ વાગી. મેં દરવાજો ખોલ્યો તો સામે નીલેશ ઊભો હતો. તેના ચહેરા પર એક અપાર કૃતજ્ઞતા નો ભાવ હતો અને હાથ માં ગ્લેનફિડિચ સિંગલ મોલ્ટ વ્હિસ્કી ની એક શાનદાર બોટલ હતી. સાથે જ એક પ્લાસ્ટિક ના ઝભલા માં આઈસક્યૂબ ભરેલી બેગ અને થોડાક પરચુરણ નાસ્તા હતા.
"આવો નીલેશ ભાઈ, અંદર આવો," મેં અત્યંત ઉમળકા થી, પણ અંદરખાને એક પ્રકારના અહંકાર સાથે તેનું સ્વાગત કર્યું. જોકે, મારા મન ના ખૂણે એક છુપો ચોર બેઠો હતો.. જે માણસ ની પત્ની સાથે મેં વાસના ના ખેલ ખેલયા હતા, તે જ માણસ અત્યારે મારો આભાર માનવા મારા ઘરમાં ઊભો હતો.
અમે મારા ડ્રોઈંગ રૂમમાં, આછા પીળા પ્રકાશમાં સામસામે બેઠા. મેં બે ગ્લાસ કાઢ્યા. નીલેશે અત્યંત કાળજી થી બોટલનું સીલ ખોલ્યું. હું મનોમન હસી પડ્યો. પોતાની પત્ની નું સીલ તો સરખી રીતે તોડી નહોતો શક્યો આ માણસ.. વ્હિસ્કી ની એ માદક સોડમ રૂમ માં પ્રસરી ગઈ. બરફ ના ટુકડાઓ પર જ્યારે એ સોનેરી પ્રવાહી પડ્યું, ત્યારે એ મનમોહક અવાજે તેને પીવાની ઈચ્છા વધારી મૂકી.
"આરવ, ચીયર્સ! યાર જો તે મારી ભલામણ ન કરી હોત, તો હું અને કામિની રસ્તા પર આવી ગયા હોત. નોકરી છૂટ્યા પછી હું સાવ ભાંગી પડ્યો હતો. તું મારા માટે ભગવાન સમાન છો," નીલેશે ગ્લાસ ટકરાવતા અત્યંત ભાવુક અવાજે કહ્યું.
મારા ગળા નીચે શરાબનો પહેલો ઘૂંટડો ઊતર્યો. હું મનોમન હસ્યો, 'ભગવાન અને હું? જો તને ખબર પડે કે મેં તારી પત્ની સાથે શું ધંધા કર્યા છે, તો તું આ જ ગ્લાસ મારા માથા પર ફોડી નાખે.' છતાં, મેં બહાર થી સ્વસ્થતા જાળવી રાખતા કહ્યું,
"અરે નીલેશ ભાઈ, એમાં શું મોટી વાત છે..!! મિત્રો જ મિત્રોના કામ આવે ને. મેં તો ખાલી ભલામણ જ તો કરી.. બાકી નોકરી તો તમને તમારી કાબેલિયત થી મળી છે. મેં તો ખાલી રસ્તો બતાવ્યો."
શરૂઆતની વાતો બહુ હળવી રહી. ઓફિસનું વાતાવરણ, માર્કેટની સ્થિતિ, બોસનો સ્વભાવ. રાજકારણ અને ક્રિકેટ.. બધું જ એકદમ સામાન્ય લાગી રહ્યું હતું.
પીતા પીતા દોઢેક કલાક વીતી ગયો. ત્રીજો પેગ ગળા ની નીચે ઉતર્યા પછી નીલેશ નો સંકોચ ધીમે ધીમે ઓગળવા લાગ્યો. આલ્કોહોલ હવે તેના મગજ પર અસર કરી રહ્યો હતો. તેની આંખોની કિનારીઓ થોડી લાલ થવા લાગી હતી અને શ્વાસ ભારે થઈ ગયા હતા.
"આરવ..." નીલેશે ગ્લાસ માં રહેલા બરફ ના ટુકડા ને ગોળ ગોળ ફેરવતા, અત્યંત નિરાશ અવાજે કહ્યું, "માણસ મહેનત કરીને પૈસા તો કમાઈ લે, નોકરી પણ શોધી લે... પણ નસીબ ક્યાંથી લાવે? ગમે તેટલું મથો પણ યાર અમુક ખાલીપો જિંદગીભર ભરાતો જ નથી."
"તમે શેની વાત કરો છો નિલેશભાઈ?? બધું ઠીક તો છે ને? પૈસાની કોઈ તકલીફ છે? એવું કઈં હોય તો જણાવજો.. મારી પાસે થોડી ઘણી બચત છે આમ તો" મેં એક મોટા ભાઈ ની અદાથી પૂછ્યું.
નીલેશે ઊંડો નિસાસો નાખ્યો અને નીચે જોતાં કહ્યું, "નોકરી ની ચિંતા તો ગઈ.. હવે બસ, ફેમિલી પ્લાનિંગનું ટેન્શન છે. અમારા મેરેજ ને ૯ વર્ષ થઈ ગયા.. અમે ઘણા સમયથી પ્રયત્ન કરીએ છીએ, પણ... કામિની કન્સીવ નથી કરી શકતી. કોઈ આશા જ નથી દેખાતી."
મારી અંદરનો અહંકાર જરા સળવળ્યો. હું મનોમન વિચારવા લાગ્યો, 'એ તો મને ખબર જ છે બેટા, કારણ કે ખામી તારામાં જ છે. તારી નાનકડી ટટુડી થી કામિની ની ચૂત માં ઉપર ઉપર થી ઠુમકા મારી ને બે ટીપાં નાખે એમાં ક્યાંથી તારો મેળ આવે..!!! પણ તું ચિંતા ન કર, તારું કામ મેં સંભાળી લીધું છે. ભલે કામિની આ વખતે ટાઈમ માં થઈ ગઈ.. પણ હવે હું એને એવા ગોદા મારીશ કે એની સાત પેઢી એક સાથે પ્રેગ્નન્ટ થઈ જાય'
પણ પછી નીલેશ આગળ જે બોલ્યો.. મારા મગજ ના બધા જ તાર હલબલી ગયા...!!!
"આવતા અઠવાડિયે અમે શહેરના એક મોટા ગાયનેકોલોજિસ્ટ ને બતાવવા જવાના છીએ. વાત એમ છે કે કામિની ની બંને ફેલોપિયન ટ્યુબ માં અત્યંત સિવિયર ઇન્ફેક્શન છે, અને બંને ટ્યુબ સંપૂર્ણપણે બ્લોક થઈ ચૂકી છે. ડૉક્ટરે સ્પષ્ટ કહી દીધું છે કે નેચરલ રીતે તો ગર્ભ રહેવો અશક્ય જ છે. અને જો સર્જરી કરીએ તો પણ ચાન્સ બહુ જ ઓછા છે."
મારો શ્વાસ અટકી ગયો! હાથ માં પકડેલો ગ્લાસ જરાક માટે છૂટી જતાં બચ્યો. મારા પગ નીચે થી જાણે જમીન કોઈ એ ખેંચી લીધી!
શું? ફેલોપિયન ટ્યુબમાં બ્લોકેજ? ખામી કામિની ના શરીર માં છે? પણ એ રાત્રે તો કામિની એ મને રડતા રડતા, આંખમાં આંસુ સાથે કહ્યું હતું કે તેના પોતાના તમામ રિપોર્ટ્સ એકદમ નોર્મલ છે! તેણે તો એવું પણ કહ્યું હતું કે નીલેશ નો લોડો નાનો છે અને તેને ચોદતા નથી આવડતું, તે માંડ એક મિનિટ પણ સરખું ચોદી નથી શકતો અને તેને સંતોષ્યા વગર જ પોલિયો ની રસી ના ટીપાં ની જેમ વીર્ય ના એક બે ટીપાં પાડી દે છે... જો ખામી કામિની ના શરીરમાં જ હતી, જો તે કુદરતી રીતે ગર્ભવતી થઈ જ નહોતી શકવાની, તો તેણે મને મારા બીજ માટે, સરોગસી માટે કેમ આટલી કાલકૂદી કરી ? તેણે નીલેશ વિશે આટલું મોટું જૂઠ કેમ ચલાવ્યું? ચાલો માની લઈએ કે પ્રેગ્નન્સી નું ખાલી બહાનું જ હોય અને તે મારી સાથે શરીરસુખ માણવા માંગતી હોય.. તો એમાં જુઠ્ઠું બોલવાની ક્યાં જરૂર હતી? એણે એમ ને એમ જ પૂછ્યું હોત તો હું ક્યાં ના પાડવાનો હતો? અરે હું શું.. કોઈ પણ પુરુષ આવી સુંદર સ્ત્રી ને ચોદવા તૈયાર થઈ જાત..
મારા મગજ માં સવાલો નું વંટોળ ઊઠ્યું, દિમાગ બહેર મારી ગયું. પણ મેં મારા ચહેરા પર ના હાવભાવ મહામહેનતે કાબૂમાં રાખ્યા અને નીલેશ ને કળાવવા ન દીધું
"હું પેશાબ કરી ને આવું" કહી ને નીલેશ ઊભો થવા ગયો અને લથડિયું ખાઈ સોફા પર ઢગલો થઈ ગયો. બરાબર નશો ચઢ્યો હતો એને.
"અરે ઊભા રહો, હું તમને ટેકો આપું" કહી મેં તેને ખભે થી પકડ્યો અને ટોઇલેટ સુધી લઈ ગયો. તેને કમોડ પાસે ઊભો રાખી હું ટોઇલેટ નું બારણું બંધ કરવા ગયો ત્યાં તે દીવાલ પર ઢળી પડ્યો.. મેં તેને સપોર્ટ આપી ઊભો કર્યો.. અને એજ અવસ્થા માં તેણે પોતાની ચેન ખોલી. અનિચ્છાએ પણ મારે ત્યાં ઊભું રહેવું પડ્યું. એનો હાથ છોડું તો એ ત્યાંજ પડી જાય તેમ હતું. નહોતું જોવું તો પણ તેના લન્ડ પર મારી નજર પડી.. અરે..!! આનો લોડો તો મારા થી પણ એકાદ ઇંચ મોટો અને જાડો હતો..!!! તો પછી કામિની કેમ જુઠ્ઠું બોલી હશે???
નિલેશે પોતાનું કામ પતાવ્યું અને મેં તેને સોફા પર લાવી બેસાડી દીધો અને વાતો નો દોર આગળ ધપાવ્યો. જાણવું તો પડશે જ કે આખરે વાત શું છે.
મેં એકદમ નોર્મલ ચહેરો રાખી કહ્યું "નીલેશ ભાઈ, તમે ચિંતા શું કામ કરો છો? મેડિકલ સાયન્સ બહુ આગળ વધી ગયું છે. આઈ.વી.એફ. નો વિકલ્પ છે ને બીજા પણ ઘણા રસ્તા હશે.. સહુ સારું થઈ જશે" મેં માંડ માંડ ગળા માં અટવાયેલા શબ્દો ને બહાર કાઢ્યા.
ધીમે ધીમે બોટલ અડધી ખાલી થઈ ગઈ. પાંચેક પેગ પછી નીલેશ હવે પૂરેપૂરો નશામાં ચકચૂર હતો. તેની જીભ હવે થોથવાવા લાગી હતી. તેનું શરીર સોફા માં ઢીલું પડી ગયું હતું, પણ તેની આંખો માં એક ભયાનક પીડા, ગુસ્સો અને એક વિચિત્ર પ્રકાર ની શરમ દેખાઈ રહી હતી.
"આરવ મારા ભાઈ..." નીલેશે અચાનક સોફા પરથી આગળ ઝૂકી ને મારો હાથ પકડી લીધો. તેની આંખોમાં હવે ખરેખર આંસુ આવી ગયા હતા.
"તું મારા નાના ભાઈ જેવો છે. તને શું કહું યાર..!!! મારી જિંદગી સાવ નર્ક બની ગઈ છે ભાઈ. હું અંદર થી તૂટી ગયો છું. આ ટ્યુબ બ્લોક છે એ તો ફક્ત એક મેડિકલ પ્રોબ્લેમ છે... મારી ખરી તકલીફ તો કંઈક બીજી જ છે, જે હું કોઈને કહી શકું એમ નથી!"
"શું થયું નીલેશ ભાઈ? મને નાનો ભાઈ માનો છો તો પછી નિઃસંકોચ થઈ ને કહો.. વિશ્વાસ રાખો મારો, વાત ક્યાંય બહાર નહીં જાય.. કહી દેશો તો તમારું જ માં હળવું થશે.. વાત કરવા થી કઈં નિરાકરણ પણ આવી શકે.. " મેં એક વિચિત્ર ગભરામણ સાથે પૂછ્યું. મને હવે પરસેવો વળવા લાગ્યો હતો.
નીલેશે આસપાસ જોયું, જાણે મારા પોતાના જ બંધ રૂમમાં પણ કોઈ સાંભળી જશે એવો તેને ડર હોય. અત્યંત સંકોચ સાથે, નજર નીચી રાખીને તેણે ધીમા અને ધ્રૂજતા અવાજે શરૂઆત કરી.
"યાર... કામિની... મારી પત્ની... એને એક માનસિક બીમારી છે. એ... એ એક નિમ્ફોમેનિયાક છે."
"શું?" મારા મોંમાંથી એક આંચકા સાથે શબ્દ સરી પડ્યો. મારી કરોડરજ્જુમાં બરફ જેવું ઠંડુ લખલખું પસાર થઈ ગયું.
"હા ભાઈ," નીલેશ હવે બંને હાથ વડે પોતાનું માથું પકડી ને રડી રહ્યો હતો. "એની જાતીય ભૂખ ક્યારેય સંતોષાતી જ નથી. સાલી કોઈ ભૂખ્યા પ્રેત ની જેમ સેક્સ માટે પાગલ રહે છે. હવે તને સાચું કહું કે અમે અહીં આ વિસ્તારમાં કેમ રહેવા આવ્યા.. આની પહેલા અમે બે અલગ અલગ સોસાયટીઓ બદલી ચૂક્યા છીએ, અને બંને જગ્યાએથી અમારે રાતોરાત મોઢું છુપાવીને ભાગવું પડ્યું હતું!"
"ભાગવું પડ્યું હતું? પણ કેમ?" મારો અવાજ હવે સાવ ફાટી ગયો હતો. મારું હૃદય હથોડાની જેમ ધબકી રહ્યું હતું.
નીલેશે એક ઘૂંટડો ગળા નીચે ઉતાર્યો અને આંખ મીંચી ને ભૂતકાળને વાગોળતા બોલ્યો, "અમે જ્યાં જૂના ઘરે રહેતા હતા, ત્યાં કામિની આજુબાજુના, કોલેજ જતા ૧૮-૨૦ વર્ષના ફૂટડા જવાન છોકરાઓ પર નજર રાખતી. જ્યારે હું ઓફિસ હોઉં, ત્યારે એ કોઈ પણ બહાને.. ક્યારેક કોમ્પ્યુટર રિપેર કરવાના બહાને, તો ક્યારેક કોઈ સામાન ખસેડવાના બહાને.. એ છોકરાઓને ઘરે બોલાવતી અને પોતા ની જાળમાં ફસાવતી. એણે સોસાયટીના કેટલાય જવાન છોકરાઓ સાથે શારીરિક સંબંધો બાંધ્યા હતા. ધીમે ધીમે વાત આખા વિસ્તાર માં પ્રસરવા લાગી.. એ છોકરાઓ ના મા-બાપ અને સોસાયટીના લોકોને ખબર પડી, ત્યારે એમણે મને ઘરે બોલાવ્યો..."
બોલતા બોલતા નીલેશ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. "હવે તું જ વિચાર કર, એક પતિની શું હાલત થાય જ્યારે આખી સોસાયટીના લોકો તેને બોલાવીને કહે કે તારી પત્ની અમારા છોકરાઓને બગાડે છે? એમણે મને સ્પષ્ટ ધમકી આપી કે અમે ચૂપચાપ ૨૪ કલાકમાં ઘર ખાલી કરી ને જતાં રહીએ.. નહિતર એ લોકો પોલીસ માં જવાની અને કામિની ને બદનામ કરવાની ધમકી આપવા લાગ્યા.. મારી આબરૂ ના તો લીરા ઊડી ગયા હતા આરવ! એટલા માટે જ અમારે બધું જ પડતું મૂકીને, ઘર ખાલી કરીને અહીં આ વિસ્તારમાં આવવું પડ્યું. અને આ પહેલી વાર નથી થયું"
નીલેશ ના આ શબ્દો સાંભળીને મારી દશા એવી થઈ ગઈ કે કાપો તો લોહી ના નીકળે!
મારા મગજના તમામ તાર શોર્ટ-સર્કિટ થઈ ગયા. મારો બધો જ અહંકાર, સરોગસી ની મારી એ પવિત્ર ભાવના, એ સ્ત્રી માટેની મારી સહાનુભૂતિ, મારું એ કાલ્પનિક પિતૃત્વ.. બધું જ એક સેકન્ડ માં કાચ ના મહેલ ની જેમ કડડભૂસ થઈને તૂટી પડ્યું. મને અચાનક એક ભયાનક સૂગ ચઢવા લાગી.. કામિની પર નહીં, મારી પોતાની જાત પર! મારી બુદ્ધિ પર!
હું કોઈ મસીહા નહોતો! હું કોઈ બાળકનો પિતા બનવા નહોતો જઈ રહ્યો! હું તો માત્ર એક શિકાર હતો, એક મૂર્ખ બકરો..!! એ માયાવી સ્ત્રીએ પોતાની અદમ્ય અને વિકૃત વાસના સંતોષવા માટે, તગડા લન્ડ થી ચૂત ની આગ ઠારવા, સરોગસી અને પતિની નપુંસકતા ની એક અત્યંત સુંદર, ભાવનાત્મક અને લોભામણી વાર્તા ઉપજાવી કાઢી હતી. તેણે મારી ભાવનાઓ, મારા અહંકાર અને મારી કામુકતાનો દૂરઉપયોગ માત્ર એક જીવતા સેક્સ-ટોય તરીકે કર્યો હતો. પેલો માસિક આવી જવાનો અને ગર્ભ ન રહેવાનો મેસેજ પણ માત્ર મને ફરીથી તેના પલંગ સુધી ખેંચી લાવવાની એક ગંદી ચાલ જ હતી.
હું મારી જાતને બહુ ચાલાક સમજતો હતો, પણ એ સ્ત્રીએ મને વાપરીને કચરાપેટીમાં નાખી દીધો હતો અને મને ખબર પણ નહોતી પડવા દીધી.
"અમારા વચ્ચે બહુ ઝગડા થયા.. મેં એને ઘણું સમજાવી," નીલેશનો રડમસ અવાજ મારી તંદ્રા તોડતો ફરી સંભળાયો, "મેં એના પર હાથ પણ ઉપાડ્યો છે. પણ એ બેશરમ થઈને મારો જ વાંક કાઢે છે. એ કહે છે કે હું જ એને પૂરો સંતોષ આપી નથી શકતો એટલે એને બહાર ફાંફાં મારવા પડે છે.. હવે તું જ કહે.. એક રાત માં માણસ બે-ત્રણ વાર થી વધારે કેવી રીતે કરી શકે..!! અને તે પણ લગ્ન ના નવ નવ વર્ષ સુધી"
નીલેશે પોતાની છાતી પર હાથ પછાડતા કહ્યું, "...હું ડૉક્ટર પાસે જઈને ચેકઅપ કરાવી ચૂક્યો છું. હું શારીરિક રીતે સો ટકા સક્ષમ છું! મારો સ્પર્મ કાઉન્ટ, મારું પરફોર્મન્સ, બધું જ એકદમ નોર્મલ છે! હું સંભોગ બરાબર રીતે જ કરી શકું છું. પણ આરવ, જે સ્ત્રી ની ભૂખ જ કોઈ રાક્ષસ જેવી હોય, જે ક્યારેય થાકતી જ ન હોય, એને હું કેવી રીતે સંતોષ આપી શકું? કોઈ પણ મર્દ એને સંતોષ ન આપી શકે!"
નીલેશ ના શબ્દો મારા મગજ માં એક ભયાનક પડઘા ની જેમ ઘૂમરાવા લાગ્યા. એક ક્ષણ માટે મને આસપાસ નો સમય થંભી ગયો હોય તેવું લાગ્યું. મારા હાથમાં પકડેલા ગ્લાસની પકડ ઢીલી પડી ગઈ. મારા મન ની અંદર, કામિની સાથે વિતાવેલી એ રાત ની યાદો ના ટુકડાઓ એકબીજા સાથે બરાબર બેસવા લાગ્યા. નીલેશ ના શબ્દો અને મારો પોતાનો અનુભવ... બંને વચ્ચે નું અંતર અચાનક ભૂંસાઈ ગયું.
મને એ રાત અક્ષરશઃ યાદ આવવા લાગી. જ્યારે હું કામિની ને ચોદતો હતો, ત્યારે હું એવા ભ્રમમાં હતો કે હું એક નિઃસંતાન સ્ત્રીની માતૃત્વ માટેની તડપ છીપાવી રહ્યો છું. પહેલી વારના સંભોગ વખતે કામિની એ જે જંગલી આવેગ અને ઉત્કટતા બતાવી હતી, તેને મેં તેની બાળક પામવાની અધીરાઈ માની લીધી હતી. મેં વિચાર્યું હતું કે વર્ષોથી વંચિત રહેલી સ્ત્રી આજે એક બાળક માટે તડપી રહી છે. પણ... એ માતૃત્વની તડપ નહોતી, એ તો તેની વિકૃત રાક્ષસી વાસના હતી!
મારી અંદરનો અવાજ વધુ સ્પષ્ટ બન્યો: 'યાદ કર આરવ, એ રાત્રે શું થયું હતું! એક વાર પૂરું થયા પછી, જ્યારે મારું શરીર થાકીને પથારીમાં ઢળી પડ્યું હતું, ત્યારે તરત જ તેણે મને ફરીથી ઉશ્કેર્યો હતો. મેં ના પાડી, છતાં તે મારા પર હાવી થઈ ગઈ હતી. બીજી વાર... અને પછી મોડી રાત્રે ત્રીજી વાર! હું કોઈ નિર્જીવ રમકડાંની જેમ વપરાઈ રહ્યો હતો. મારું આખું શરીર લોથપોથ થઈ ગયું હતું, મારા નસેનસ માં થી તાકાત નીચવાઈ ગઈ હતી, પણ એ સ્ત્રીના ચહેરા પર થાકનું એક નાનકડું ચિહ્ન પણ નહોતું! એની આંખોમાં હવસની આગ એવી જ સળગતી હતી. આટલું સેક્સ કર્યા પછી એણે પેશાબ ના ખેલ ચાલુ કર્યા ત્યારે જ એની વિકૃતિ સમજાઈ જવી જોઈતી હતી. મેં ત્યારે એ બધુ જ નજરઅંદાજ કર્યું, પણ નીલેશ સાચું કહે છે... એ સામાન્ય સ્ત્રી નથી, હવસ ભૂખી પિશાચિણી છે.. જેની ભૂખ ક્યારેય સંતોષાતી જ નથી.'
સવારનું એ દ્રશ્ય અચાનક મારી આંખો સામે જીવંત થઈ ગયું. હું મનોમન બબડવા લાગ્યો: 'સવારે જ્યારે હું મારા કપડાં પહેરી જઈ રહ્યો હતો ત્યારે પણ એણે પાછળથી આવીને મને ફરીથી પલંગ તરફ ખેંચ્યો હતો! આખી રાતના પાશવી થાક પછી પણ, એ ફરીથી... હા, ફરીથી ચોદાવવા તૈયાર હતી! એના હાથ મારા શરીર પર ફરવા લાગ્યા હતા અને એ મને રોકી રહી હતી. જો મેં ત્યારે નીલેશ ના આવી જવાનો ડર ના બતાવ્યો હોત તો એ મને ત્યાંથી જવા જ ન દેત'
નીલેશની દરેક વાત, દરેક શબ્દ મારી પોતાના અનુભવ સાથે અરીસાના પ્રતિબિંબની જેમ મળતા આવતા હતા.
મારો બધો જ અહંકાર ખોટો હતો. નીલેશ જે પણ બોલી રહ્યો છે તે ૧૦૦% અક્ષરશઃ સત્ય હતું. એ કોઈ બાળક ઈચ્છતી જ નહોતી કારણ કે એને બાળક થાય એવું જ નહોતું. એને મારા ડીએનએ કે મારા બીજમાં કોઈ જ રસ નહોતો! એને માત્ર ને માત્ર મારું શરીર જોઈતું હતું. એણે સરોગસી અને પતિ ની નપુંસકતા ની વાર્તા માત્ર એટલા માટે ઘડી કાઢી જેથી હું કોઈ અપરાધભાવ વિના, એક મસીહા બની ને એના બે પગ વચ્ચે ની તિરાડ મારા લન્ડ થી ભરી દઉં. હું એક એવા ભ્રમ માં જીવી રહ્યો હતો કે મેં એ સ્ત્રીને વાપરી, પણ હકીકત એ છે કે એ નિમ્ફોમેનિયાક સ્ત્રીએ મારો ઉપયોગ એક મફત ના જિગોલો તરીકે કર્યો હતો!'
મને અચાનક મારી પોતાની જાત પર અતિશય ચીડ ચઢવા લાગી. મને મારું પોતાનું શરીર ગંદુ લાગવા માંડ્યું. નીલેશ અત્યારે મારી સામે બેઠો બેઠો રડી રહ્યો હતો, મને એક ભાઈ માનીને આટલી અંગત વાત કરી રહ્યો હતો, અને હું? હું એ જ સ્ત્ રીની અદમ્ય હવસ નો ભોગ બનીને ચૂપચાપ બેઠો હતો. નીલેશ મારી સામે રડી રહ્યો હતો, અને મારી અંદર મારો આત્મા રડી રહ્યો હતો.
નીલેશે અચાનક બંને હાથ વડે મારો હાથ જોરથી પકડી લીધો. એની લાલચોળ આંખોમાં એક ભાઈ જેવી ચિંતા હતી. તેણે મારી આંખમાં આંખ નાખીને કહ્યું:
"આરવ, તું દેખાવડો છો, જવાન છે, ભણેલો છે અને સારા ઘર નો છે.. સૌથી મહત્વ નું કે તું હજુ સિંગલ છે. એટલે એક મોટા ભાઈ તરીકે તને એક ચેતવણી આપું છું. કામિનીથી બહુ જ દૂર રહેજે. એ ખૂબ જ ચાલાક અને વિકૃત છે. એ ગમે તે બહાને તને ફસાવવાની કોશિશ કરશે. તારી સામે રડશે, કોઈ જૂઠી વાર્તા ઘડી કાઢશે... પણ એની મીઠી વાતોમાં ક્યારેય ન આવતો, નહિતર એ તારું પણ શોષણ કરીને તને બરબાદ કરી નાખશે. મારાથી આ બધું કોઈને કહેવાય એવું નથી, પણ તું મારા ભાઈ જેવો છે, એટલે તને ચેતવું છું."
રૂમમાં એક ભયાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો. નીલેશ મારો આભાર માની રહ્યો હતો અને મને ચેતવી રહ્યો હતો, જ્યારે મને મન થઈ રહ્યું હતું કે આ ધરતી માર્ગ આપે તો હું એમાં ગરકાવ થઈ જાઉં. નીલેશ ને બિચારા ને ક્યાં ખબર હતી કે હું તો કામિની ની જાળમાં ક્યાર નો ફસાઈને મારી નૈતિકતા અને મારી ભાવનાઓ વેચી ચૂક્યો હતો. વ્હિસ્કી નો નશો તો ક્યારનો ઊતરી ચૂક્યો હતો, અને તેની જગ્યાએ એક ભયાનક અપરાધભાવ, છેતરાયાની પીડા અને આત્મ-નફરતે મારા મન નો કબજો લઈ લીધો હતો. મારા હાથમાં પકડેલા ગ્લાસનો બરફ સાવ પીગળી ચૂક્યો હતો, બિલકુલ મારા અહંકારની જેમ.
નીલેશની રડતી આંખો અને તેના અવાજની એ ધ્રૂજારી મારા બંધ ડ્રોઈંગ રૂમમાં કાયમ માટે થીજી ગઈ હતી. તે આભાર માની ને, પોતા ની પીડા ઠાલવી ને અને મને ચેતવીને જતો રહ્યો. પાછળ ટેબલ પર અડધી ખાલી થયેલી ગ્લેનફિડિચ ની બોટલ, પીગળેલા બરફવાળા બે ક્રિસ્ટલ ગ્લાસ અને એક ભયાનક, આજીવન પીછો ન છોડે એવો સન્નાટો મૂકી ગયો. હું ત્યાં જ સોફામાં નિર્જીવ પૂતળાની જેમ ફસડાયેલો રહ્યો.
મારી નજર એ ખાલી ગ્લાસ પર સ્થિર હતી, પણ મારું મન ભૂતકાળની એ અંધારી ગલીઓમાં ભટકી રહ્યું હતું, જ્યાં મેં જાતે જ મારી જાતને વેચી હતી. આખી વાર્તા, આખી ઘટના એક ભયાનક વક્રતા બનીને મારી સામે ઊભી હતી. એક નવા જીવ, એક નવા અંશ, એક નવું અસ્તિત્વ પેદા કરવા માટે મેં કામિનીના ગર્ભમાં મારું બીજ રોપ્યું હોવાનો અહંકાર હું દિવસ-રાત પોષી રહ્યો હતો. હું એક સર્જક હોવાના દંભી નશામાં ચકચૂર હતો. પણ આજે, નીલેશ ના એ નશામાં બોલાયેલા સત્ય એ મારા એ અહંકારના મહેલ ને જમીનદોસ્ત કરી દીધો હતો.
ખરેખર તો બીજ-આરોપણ થયું જ હતું, પણ એ બીજ કોઈ નવા જીવનું કે પિતૃત્વનું નહોતું! કામિની ના એ અંધારા અને વાસનાથી ખરડાયેલા ઓરડામાં, જ્યારે હું મારી જાતને એક દાતા સમજી રહ્યો હતો, ત્યારે હકીકતમાં કામિની મારા અસ્તિત્વમાં એક બીજું જ બીજ રોપી રહી હતી. એ બીજ હતું, તેના માયાવી છળકપટનું, એક ભયાનક આત્મ-ગ્લાનિનું અને આજીવન ન રૂઝાય એવા અપરાધભાવનું. તેણે પોતાની રાક્ષસી અને ક્યારેય ન સંતોષાતી વિકૃત ભૂખ છીપાવવા માટે અસત્ય ની જે ખેતી કરી, તેમાં મેં મારા વિવેક અને નૈતિકતાનું ખાતર જાતે જ પૂરું પાડ્યું હતું. મારી લાગણીઓ, મારી સંવેદનાઓ અને પેલા પિતૃત્વવિહોણા પિતા તરીકે ના મારા કાલ્પનિક આંસુઓ... આ બધું જ માત્ર એ વિક્ર સ્ત્રીના પ્લે-ગ્રાઉન્ડ ની એક નિર્જીવ માટી હતું, જેમાં તેણે પોતાની વાસનાનું બીજ અત્યંત કુશળતાથી રોપી દીધું હતું.
આજે એ બીજ અંકુરિત થઈને એક વિશાળ, ઝેરી વૃક્ષ બની ગયું છે. એના મૂળિયાં મારા અંતરાત્મામાં એટલા ઊંડા ઉતરી ગયા છે કે હવે તેને ઉખેડવા અશક્ય છે. હું એક એવો ખેડૂત બનીને રહી ગયો છું, જેણે ગુલાબની આશાએ ઝેરનું વાવેતર કર્યું, અને હવે આખી જિંદગી મારે એ ઝેરી ફળોની લણણી જાતે જ કરવાની છે. હું માત્ર ને માત્ર એક શિકાર હતો.
બહાર ગરમીમાં રાતનો પવન ફૂંકાઈ રહ્યો હતો, પણ મારી અંદર એક એવો શિયાળો બેસી ગયો હતો, જેનો કોઈ અંત નહોતો. બીજ-આરોપણ ની આ ઋતુ પૂરી થઈ ચૂકી હતી, અને પાછળ માત્ર એક ખરડાયેલો પુરુષ, એક બરબાદ થયેલો અહંકાર અને ક્યારેય ન ભૂંસાય એવો પસ્તાવો છૂટી ગયો હતો.
- સમાપ્ત -
મજા આવી ગઈ........ બીજી વાર્તા ની રાહ જોઈએ હવે..........................
- 6,437
- 22,534
- 174
