- 8,818
- 20,772
- 189
| Update 46 | ||||
Last edited:
Incest ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਨਿੱਕੀ ਭੈਣ ਨੂਰ
- Thread starter manikmittalme07
- Start date
- 284,165
- 8,818
- 20,772
- 189
ਭਾਗ 35: ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰ—ਜੀਜੇ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਤੇ ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਖਿੱਝ
ਮਾਹੌਲ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਿੱਕਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਅਧੂਰੀਆਂ ਹਸਰਤਾਂ ਪਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਚਕਾਚੌਂਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਤੇ ਨੂਰ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ਾਪਿੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣਾਇਆ। ਨੂਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈਣੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਥੋੜਾ ਬਾਹਰ ਦਾ ਗੇੜਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ।ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਹਰਲੀਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਘਰਵਾਲਾ (ਜੀਜਾ) ਆਉਂਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਟਾਈਲਿਸ਼ ਪੱਛਮੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸੇ ਮਾਡਲ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਜੀਜਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਰੌਣਕ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਇਨਸਾਨ ਸਨ।
ਜੀਜਾ ਜੀ: "ਓਏ ਹੋਏ! ਰੰਮੀ ਤੇ ਨੂਰ? ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ? ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ।"
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਪਰ ਹਰਲੀਨ... ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਇੱਕਦਮ ਬਦਲ ਗਏ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁੱਖੇ ਜਿਹੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ "ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ" ਬੁਲਾਈ ਅਤੇ ਮੋਬਾਈਲ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮੂਡ ਹੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮੈਂ: "ਜੀਜਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਐਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਪਿੰਗ ਲਈ ਆਏ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਵਾ ਹਰਲੀਨ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲੱਗ ਗਈ ਐ, ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਤਾਂ ਪਛਾਣਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ।"
ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ। ਮੈਂ ਤੇ ਨੂਰ ਨੇ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨੂਰ: "ਜੀਜਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮਿਲੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦਿਆਂਗੇ। ਚਲੋ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਕੇ ਕੁਝ ਖਾਓ-ਪੀਓ।"
ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, "ਨਹੀਂ ਨੂਰ, ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਰਹੀ ਐ, ਅਸੀਂ ਘਰ ਜਾਣਾ ਐ।"
ਪਰ ਜੀਜਾ ਜੀ ਮੰਨ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਫੂਡ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ। ਮੈਂ ਪਲੇਟਾਂ ਭਰ ਕੇ ਚੀਜ਼ ਮੋਮੋਜ਼ ਆਰਡਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰਲੀਨ ਬੜੀ ਨਖ਼ਰੇਬਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਜੀਜਾ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਮੋਮੋ ਖਿਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਖਾਂਦੇ-ਖਾਂਦੇ ਜੀਜਾ ਜੀ ਮੇਰੀਆਂ ਤਾਰੀਫ਼ਾਂ ਦੇ ਪੁਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੇਵਾ-ਸੰਭਾਲ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਸੀ।
ਜੀਜਾ ਜੀ (ਹਰਲੀਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ): "ਹਰਲੀਨ, ਤੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਰੰਮੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੀਰਾ ਮੁੰਡਾ ਐ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਿੰਡ ਗਏ ਸੀ, ਇਹਨੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਕਾਬਿਲ-ਏ-ਤਾਰੀਫ਼ ਐ। ਇੰਨੀ ਸਿਆਣਪ ਤੇ ਇੰਨਾ ਸਲੀਕਾ ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਐ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰੰਮੀ ਵਰਗਾ ਭਰਾ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਐ।"
ਹਰਲੀਨ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਭੈਣ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਖਿੱਝ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ 'ਹੀਰੇ ਮੁੰਡੇ' ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਹੜਾ 'ਕੋਇਲਾ' ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਐ।
ਹਰਲੀਨ (ਚਿੜ ਕੇ): "ਜੀ, ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਈ ਇਹਦੀ ਤਾਰੀਫ਼। ਤੁਸੀਂ ਇਹਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਇਹ ਜਿੰਨਾ ਭੋਲਾ ਦਿਖਦਾ ਐ, ਉਨਾ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਬਸ ਖਾਣਾ ਖਾਓ ਤੇ ਚਲੋ ਇੱਥੋਂ।"
ਮੈਂ (ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ): "ਕਿਉਂ ਦੀਦੀ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਖਿੱਝ ਕਿਉਂ ਰਹੇ ਹੋ? ਜੀਜਾ ਜੀ ਤਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਨੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਉਹੀ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਾਂ ਜਿਹੜਾ ਤੁਹਾਡਾ ਬਹੁਤ 'ਖ਼ਿਆਲ' ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਐ।"
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹਰਲੀਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੀਜਾ ਜੀ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਦੇਖ ਲੈ ਰੰਮੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸੜਦੀ ਐ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹਦੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।"
ਨੂਰ ਨੇ ਵੀ ਮੌਕੇ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਇਆ, "ਜੀਜਾ ਜੀ, ਵੀਰੇ ਦੀਆਂ ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੀਦੀਆਂ ਤੇ ਭੂਆ ਦੀਵਾਨੀਆਂ ਨੇ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਅਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ।"
ਹਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਚਲੋ!" ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਈ। ਜੀਜਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਗਈ ਲੱਗਦਾ। ਚਲੋ ਕੋਈ ਨਾ, ਫਿਰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ ਸ਼ੇਰਾ!"
ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰਲੀਨ ਜਾਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁਣੌਤੀ ਵੀ। ਮੈਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ—ਹਰਲੀਨ ਦੀਦੀ, ਜੀਜਾ ਜੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮੁਰੀਦ ਹੋ ਗਏ ਨੇ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ ਐ। ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਖਿੱਝ ਲੈ, ਆਖ਼ਰ 'ਚ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਆਉਣਾ ਪੈਣਾ ਐ।
ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਰਣਜੋਧ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਕੰਪਨੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਰਣਜੋਧ ਜੀਜੇ ਦਾ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸੰਨ੍ਹ ਲਾਉਣੀ ਹੋਰ ਵੀ ਸੌਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਦੋਸਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਾਲ ਅਕਸਰ ਦੂਜੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਸ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਜੀਜੇ ਦੇ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਆਫ਼ਿਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਜੀਜਾ ਰਣਜੋਧ ਆਪਣੇ ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੁਝ ਫਾਈਲਾਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ।
ਜੀਜਾ ਜੀ: "ਓਏ ਰੰਮੀ! ਤੂੰ ਇੱਥੇ? ਦੱਸਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗੇੜਾ ਮਾਰਨਾ ਐ।"
ਮੈਂ: "ਜੀਜਾ ਜੀ, ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਇਸ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹਦਾ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਐ ਤੇ ਇਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲ ਲਈ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਜੀਜਾ ਹੀ ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਐ, ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਕਿਉਂ ਜਾਣਾ? ਯਾਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਟਰੱਕ ਜੀਜਾ ਜੀ ਦੀ ਕੰਪਨੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਲਗਵਾਇਆ ਕਰ।"
ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਨੇ ਹਾਮੀ ਭਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਰੰਮੀ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਬੱਸ ਗੱਲ ਖ਼ਤਮ। ਮੈਂ ਡੈਡੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦੇ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਮਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਟਰੱਕਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਰਣਜੋਧ ਜੀਜਾ ਜੀ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ 'ਪੱਕੀ ਪਾਰਟੀ' ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮੋਢਾ ਥਾਪੜਿਆ ਤੇ ਬੋਲੇ, "ਰੰਮੀਆ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਕ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਬਿਜ਼ਨੈੱਸਮੈਨ ਨਿਕਲਿਆ!"
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਰਣਜੋਧ ਜੀਜਾ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਸੀ। ਹਰਲੀਨ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਣਜੋਧ ਨੇ ਅੰਦਰ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ।
ਰਣਜੋਧ (ਜੀਜਾ): "ਹਰਲੀਨ, ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਨਹੀਂ ਅੱਜ ਰੰਮੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਵਾਇਆ ਐ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਾਰਟੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਟਰੱਕ ਰੁਝੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਸੱਚੀਂ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਿਆਣਾ ਤੇ ਸੁਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁੰਡਾ ਐ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਮੁਰੀਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।"
ਹਰਲੀਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਖਿੱਝਦੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਫਿਰ ਚਿੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਥਾਲੀ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਪਟਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
ਹਰਲੀਨ: "ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਕੋਈ ਐਨਾ ਦੁੱਧ ਦਾ ਧੋਤਾ ਨਹੀਂ ਐ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੀ ਚਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਊਗਾ।"
ਰਣਜੋਧ (ਹੱਸ ਕੇ): "ਤੂੰ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਐਂ। ਵਿਚਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖਦਾ ਐ, ਮੇਰਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਐ ਤੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਸ਼ੱਕੀ ਸਮਝਦੀ ਐਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹਨੂੰ ਸਪੈਸ਼ਲ ਰੋਟੀ 'ਤੇ ਬੁਲਾਉਣਾ ਐ, ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਜਿਹਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਈਂ।"
ਹਰਲੀਨ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਰੰਮੀ ਦਾ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਫਸ ਜਾਵੇਗੀ।
sukh.0
Member
- 380
- 187
- 58
- 8,818
- 20,772
- 189
- 8,818
- 20,772
- 189
- 8,818
- 20,772
- 189
- 8,818
- 20,772
- 189
- 8,818
- 20,772
- 189
ਭਾਗ 36: ਦੋ ਨਿਸ਼ਾਨੇ—ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਆਕੜ ਤੇ ਬੰਨੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮੇਰੀ ਭੂਆ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹਰਲੀਨ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਤੋਂ ਵੀ ਇਨਕਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਦੇਹ ਦਾ ਸੁਆਦ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਆਇਆ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂਰ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਬੰਨੀ ਸੀ, ਉਹ 'ਬਾਲ ਕੱਟੀ' ਕੁੜੀ ਜੋ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋਅਬ ਰੱਖਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਨੇ ਮੇਰਾ ਕਾਲਰ ਫੜਨ ਦੀ ਹਿਮਾਕਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ 9 ਇੰਚ ਦਾ ਲੰਨ ਪੈਂਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ 'ਕੰਡਾ' ਕੱਢਿਆ ਜਾਵੇ।
ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਣਜੋਧ ਜੀਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੁਰੀਦ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਦੀ ਵੱਡੀ ਡੀਲ ਕਰਵਾ ਕੇ ਮੈਂ ਜੀਜੇ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ 'ਹੀਰੋ' ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲੱਭਣਾ।
ਮੈਂ (ਮਨ ਹੀ ਮਨ): "ਹਰਲੀਨ ਦੀਦੀ, ਤੂੰ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਜੀਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਲੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਜੀਜਾ ਖ਼ੁਦ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਜਾਊਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਟਰੱਕਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਊਗਾ, ਉਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਨਖ਼ਰੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੀ ਦੇਸੀ ਖਾਦ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਜੇ ਨੂੰ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੋਰਸ ਜਾਂ ਕੰਮ ਲਈ ਕੁਝ ਦਿਨ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਜੀਜਾ ਖ਼ੁਸੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਹਰਲੀਨ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕੇਗੀ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬੰਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਨੂਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਬੰਨੀ ਵਰਗੀ ਅੜਬ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਫਸਾਉਣਾ ਪਊਗਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹਦੀ ਬੋਲਤੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮੈਂ ਨੂਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੰਨ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮੈਂ: "ਨੂਰ, ਤੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਬੰਨੀ ਭਰਿੰਡ ਐ? ਮੈਂ ਉਸ ਭਰਿੰਡ ਦਾ ਡੰਗ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਬੱਸ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰ, ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਪਿਲਾ ਦੇਵੀਂ ਕਿ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਬਾਕੀ ਉਹਦਾ ਆਕੜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਭੰਨ ਦਵਾਂਗਾ।"
ਨੂਰ (ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ): "ਵੀਰੇ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਖਿਡਾਰੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਬੰਨੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਸਕਦੀ ਐ, ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਉਹ ਡੰਡਾ ਐ ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਐ। ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਨਾ ਲਵਾਂਗੀ।"
ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਨਕਸ਼ਾ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲਗਜ਼ਰੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਏਗੀ ਅਤੇ ਬੰਨੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਰਗਾ ਸਕੂਨ ਦੇਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੰਨੀ ਦੇ ਉਹBoy-cut ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਠੋਕਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਉਹਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਕਿਸੇ ਅੜਬ ਘੋੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਮੰਮੀ (ਮਨਜੀਤ) ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੇਖ ਕੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੰਮੀ: "ਕਿਉਂ ਰੰਮੀਆ? ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਐ? ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਕਿ ਤੂੰ ਹੁਣ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਐਂ।"
ਮੈਂ (ਮੰਮੀ ਦਾ ਲੱਕ ਫੜ ਕੇ): "ਮੰਮੀ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੋ ਕਿੱਲੇ ਇਕੱਠੇ ਫਤਹਿ ਕਰਨੇ ਨੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੱਕ ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਾਲੀ ਭਰਿੰਡ ਦਾ। ਤੂੰ ਬੱਸ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਧ-ਘਿਓ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਰੱਖੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ ਐ।"
ਮੰਮੀ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਚੂੰਢੀ ਵੱਢ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਜਾਹ ਖਸਮਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਾਨ੍ਹ ਬਣਿਆ ਫਿਰਦਾ ਐਂ। ਦੇਖੀਂ ਕਿਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਈਂ ਇਹਨਾਂ ਨਵੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ 'ਚ!"
ਮੈਂ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰਲੀਨ ਤੇ ਬੰਨੀ ਦੇ ਨੰਗੇ ਜਿਸਮ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਤਾਇਆ ਜੀ (ਜਗਤਾਰ) ਨੂੰ ਮੋੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੰਮੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਘਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਜੀਅ ਸੌਂ ਗਏ, ਮੈਂ ਮੰਮੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਅੰਦਰ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੰਮੀ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਬਰੀਕ ਰੇਸ਼ਮੀ ਨਾਈਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸਦਾ ਗੋਰਾ ਚਿੱਟਾ ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਮੱਖਣ ਦੀ ਟਿੱਕੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਾਈਟੀ ਇੰਨੀ ਪਤਲੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਭਾਰੀ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਹਰ ਉਭਾਰ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾ ਕੇ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਦੀ ਮੁਲਾਇਮ ਰੇਸ਼ਮ ਮੇਰੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਾਰੀ ਮੰਮੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਮੀਚੇ ਗਏ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਚੂੰਢੀ ਵੱਢੀ।
ਮੈਂ: "ਕਿਉਂ ਮੰਮੀ, ਅੱਜ ਫੇਰ ਤਾਇਆ ਜੀ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ ਬੜਾ ਵੱਡਾ ਜਿਗਰਾ ਦਿਖਾਇਆ ਐ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਇਹ ਪੁੱਤ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇ?"
ਮੰਮੀ (ਸਿਸਕੀਆਂ ਭਰਦੀ ਹੋਈ): "ਹਾਏ ਰੰਮੀਆ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਐ। ਵੀਰ ਜੀ ਤਾਂ ਬੱਸ ਆਪਣਾ ਮਤਲਬ ਕੱਢਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵਾਂ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਪਿਆਰ ਕਰ, ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਆਦ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂ।"
ਮੈਂ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਪੱਟ ਨੰਗੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਦੀ ਡੂੰਘੀ ਧੁੰਨੀ ਤੇ ਲੱਕ ਦੇ ਉਭਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ 9 ਇੰਚ ਦਾ ਲੰਨ ਪੈਂਟ ਪਾੜਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਫਟਾਫਟ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹੇ ਤੇ ਮੰਮੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਮੈਂ ਮੰਮੀ ਦੀ ਨਾਈਟੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਦੀ ਟੋਪੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇਕ ਕਰਾਰਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਮੰਮੀ: "ਓਹ ਮਾਈ ਗੌਡ! ਰੰਮੀ... ਹੌਲੀ... ਹਾਏ ਮਾਂ... ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮੋਟਾ ਐ!"
ਮੰਮੀ ਨੇ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਈ। ਮੈਂ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ 'ਪਟ-ਪਟ-ਪਟ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਣ।
ਮੈਂ: "ਦੱਸ ਮੰਮੀ... ਤਾਇਆ ਜੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਲੰਨ ਵਧੀਆ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਇਹ ਮੁਸਲ?"
ਮੰਮੀ (ਹੌਂਕਦੀ ਹੋਈ): "ਆਹ... ਤਾਇਆ ਜੀ ਤਾਂ... ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ... ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ... ਰੰਮੀਆ ਤੂੰ ਤਾਂ... ਮੇਰੀਆਂ ਆਂਦਰਾਂ ਤੱਕ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਨੇ... ਹਾਂ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਬੱਸ ਕਰਵਾ ਦੇ!"
ਮੈਂ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਗੋਲ ਬੁੰਡ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਦੀ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਮੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਮੂੰਹ ਭਾਰ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਸਿਸਕੀਆਂ ਲੈਣ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਠੋਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਕਰੀਬਨ 20 ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਰੱਜ ਕੇ ਰੇਲ ਬਣਾਈ। ਅਖੀਰ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਮਾਲ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਗਰਮ ਮਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮੰਮਿਆਂ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਮੀ ਨੇ ਬੜੀ ਰੀਝ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ।
ਮੰਮੀ: "ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਬੱਸ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਰੀਤ ਭੂਆ ਤੇਰੀ ਇੰਨੀ ਦੀਵਾਨੀ ਕਿਉਂ ਸੀ।"
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਮੰਮੀ ਮੇਰੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿੱਧਾ ਕਰੀਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਆਕੜ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਐ।"