Incest কঞ্জন আৰু তিনিজনী নাৰীৰ অতৃপ্ত আত্মা

[Tinax]

কাহিনীটো আগবঢ়াই নিয়াৰ আগতে এটা উপযুক্ত Disclaimer বা সতৰ্কবাণী তলত দিয়া হ’ল:

---

সতৰ্কবাণী (Disclaimer)​

এই কাহিনীটো সম্পূৰ্ণ কাল্পনিক। ইয়াৰ চৰিত্ৰ, স্থান আৰু ঘটনাসমূহ লেখকৰ কল্পনাপ্ৰসূত। বাস্তৱ জীৱনৰ কোনো ব্যক্তি বা পৰিয়ালৰ সৈতে ইয়াৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই।
বিশেষ সতৰ্কতা:

• এই কাহিনীটোত পৰিপক্ক বিষয়বস্তু (Mature Content) আৰু নিষিদ্ধ আৱেগৰ (Taboo Themes) বৰ্ণনা আছে।
• ইয়াত বৰ্ণিত কিছুমান দৃশ্য সংবেদনশীল হ’ব পাৰে।
• এই কাহিনীটো কেৱল ১৮ বছৰৰ ওপৰৰ (18+) পাঠক-পাঠিকাসকলৰ বাবেহে উদ্দিষ্ট।

অনুগ্ৰহ কৰি নিজৰ বিবেক আৰু দায়িত্ববোধ অনুযায়ী কাহিনীটো পঢ়িবলৈ অনুৰোধ জনোৱা হ’ল।

---

 

[Tinax]

কঞ্জন আৰু তিনিজনী নাৰীৰ অতৃপ্ত আত্মা​

১​

বিংশ বসন্তৰ ডেওনা পাৰ কৰা কঞ্জনৰ ব্যক্তিত্বত এক শান্ত অথচ গম্ভীৰ আৱহ আছিল। প্ৰায় ৫ ফুট ১০ ইঞ্চিৰ সুদীৰ্ঘ আৰু সুঠাম দেহৰ অধিকাৰী কঞ্জনৰ বৰণ আছিল উজ্জ্বল শ্যামল। তাৰ তীক্ষ্ণ নাক আৰু গহীন দুচকুৱে সহজে যিকোনো ব্যক্তিকে আকৰ্ষিত কৰিব পাৰিছিল; চকুহাল যেন কিবা এক গভীৰ চিন্তাত সদায় নিমজ্জিত হৈ থাকে। *******ৰ আগশাৰীৰ মহাবিদ্যালয় এখনত ইংৰাজী সাহিত্যৰ স্নাতক বৰ্ষৰ ছাত্ৰ কঞ্জনৰ পঢ়া-শুনাৰ প্ৰতি আছিল অগাধ ৰাপ। কবিতাৰ ছন্দ আৰু বিশ্ব সাহিত্যৰ চৰ্চাই তাক সমসাময়িক ল’ৰাবোৰতকৈ কিছু পৃথক আৰু পৰিপক্ব কৰি তুলিছিল। মাক-দেউতাকৰ একমাত্ৰ সন্তান হিচাপে সি সৰুৰে পৰাই অতি দায়িত্বশীল আৰু নম্ৰ স্বভাৱৰ আছিল। বাহ্যিকভাৱে শান্ত হ’লেও তাৰ মনটো আছিল সাগৰৰ দৰেই গভীৰ, য’ত অসংখ্য অব্যক্ত আৱেগ আৰু কিছুমান গোপন সপোনৰ ঢৌ সদায় খেলি থাকিছিল। আভিজাত্য আৰু সৰলতাৰ এক বিৰল মিশ্ৰণ আছিল এই বিশ বছৰীয়া ডেকা কঞ্জন।


----


প্ৰকৃতিৰ বুকুত জিৰণি লোৱা অৰ্ধ-গ্ৰাম্য অঞ্চলটোৰ এক শান্ত পৰিৱেশত কঞ্জনহঁতৰ ঘৰটো অৱস্থিত। ঘৰৰ চাৰিওফালে থকা পাঁচফুট উচ্চতাৰ পকী বেৰখনে আৰু সন্মুখৰ গহীন লোহাৰ গেটখনে পৰিয়ালটোৰ আভিজাত্যৰ লগতে এক নিৰাপত্তাৰ আৱহ প্ৰকট কৰি তোলে। গেটখন খুলি সোমাই আহিলেই চকুত পৰে কঞ্জনৰ মাকৰ অতি মৰমৰ ফুলনি বাগিচাখন। ঋতুভেদে ফুলা নানাৰঙী দেশী-বিদেশী ফুলবোৰৰ সুবাসে চোতালখন চুই থাকে। বাগিচাৰ এচুকত লহপহকৈ বাঢ়ি অহা কিছুমান শাক-পাচলিৰ গছ— যেনে জিকা, ভোল আৰু কেঁচাজলকীয়াৰ থোপাবোৰে ঘৰখনলৈ এক গ্ৰাম্য সজীৱতা কঢ়িয়াই আনে। ঘৰৰ সন্মুখৰ দীঘলীয়া বাৰাণ্ডাখন লোহাৰ মজবুত গ্ৰিলৰে সুৰক্ষিত, য’ত বহি কঞ্জনে প্ৰায়ে বৰষুণৰ টোপাল বা আবেলিৰ ৰ’দ কাঁচিয়লি উপভোগ কৰে।

ভিতৰৰ স্থাপত্যটো পুৰণি আৰু আধুনিকতাৰ এক মিশ্ৰণ। ঘৰটোত মুঠ পাঁচটা শোৱা কোঠা আছে, যিবোৰৰ ওখ চিলিং আৰু ডাঙৰ খিৰিকীবোৰে পৰ্যাপ্ত পোহৰ আৰু বতাহ চলাচলৰ সুবিধা কৰি দিয়ে। একাষে থকা বিশাল ৰান্ধনীশালাটোৰ পৰা ভাহি অহা সুঘ্ৰাণে ঘৰখন সদায় সজীৱ কৰি ৰাখে। ঘৰৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশটো হ’ল একাষে থকা বৃহৎ ষ্ট’ৰ ৰুমটো। ইয়াত ঘৰৰ পুৰণি আচবাব, অলাগতিয়াল বয়-বস্তুৰ লগতে পৰিয়ালৰ দুচকীয়া বাহনখন থোৱা হয়। ধূলিৰ চামনি পৰা পুৰণি টিনৰ বাকচবোৰৰ মাজত যেন ঘৰখনৰ বহু অতীতৰ স্মৃতি লুকাই আছে।

ঘৰৰ মূল গাঁথনিৰ পিছফালে এখন সুকীয়া পৃথিৱী আছে। পিছফালৰ বাথৰূম আৰু পানীৰ উৎস হিচাপে থকা পুৰণি দমকলটোৱে এক নিৰিবিলি পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰে। সেই ঠাইৰ পৰা এখন বাঁহ আৰু কাঠৰ মিশ্ৰিত মজবুত দুৱাৰেৰে বাৰীখনলৈ ওলাই যাব পাৰি। দুৱাৰখন খুলিলেই চকুৰ আগত ভাহি উঠে এখন বিশাল তামোল-পাণৰ বাৰী। ওখ ওখ তামোল গছবোৰৰ মাজে মাজে আম, কঁঠাল আৰু লিচুৰ দৰে ফল-মূলৰ গছবোৰে এখন সৰু অৰণ্যৰ দৰে ছাঁ দি থাকে। বতাহত তামোল পাতৰ খৰখৰণি আৰু গছৰ ছাঁত জিৰণি লোৱা চৰাইৰ কাকলিয়ে কঞ্জনৰ ঘৰখনক কোলাহলপূৰ্ণ চহৰখনৰ পৰা এক সুকীয়া নিস্তব্ধতা আৰু শান্তি প্ৰদান কৰে।


---------------


কঞ্জনৰ বিশাল ঘৰখনৰ প্ৰতিটো কোঠাই যেন একো একোটা কাহিনী কঢ়িয়াই ফুৰে। এই সাতজনীয়া পৰিয়ালটোৰ মূল খুঁটা হৈছে তেওঁৰ ককাদেউতাক ধীৰেন্দ্ৰ নাথ বৰুৱা। ৭৫ বছৰীয়া এই মানুহজন এজন অৱসৰপ্ৰাপ্ত বন বিষয়া (Forest Officer)। তেওঁৰ গাত এতিয়াও অৰণ্যৰ সেই গাম্ভীৰ্য আৰু অনুশাসন বিৰাজমান। দিনটোৰ বেছিভাগ সময় তেওঁ বাৰীৰ গছ-গছনিৰ যতন লৈ বা বাৰাণ্ডাত বহি বাতৰি কাকত পঢ়ি পাৰ কৰে। তেওঁৰ ছাঁটোৰ দৰেই সদায় কাষত থাকে কঞ্জনৰ আইতাক লখিমী বৰুৱা। ৬০ বছৰীয়া লখিমী আইতা এগৰাকী অতি নিপুণ গৃহিণী। তেওঁৰ হাতৰ পৰশত ঘৰখনৰ প্ৰতিটো কোণ চাফ-চিকুণ হৈ থাকে। আইতাকৰ মৰম আৰু পাকঘৰৰ পৰা ভাহি অহা সুঘ্ৰাণেই ঘৰখনক প্ৰাণৱন্ত কৰি ৰাখে।

কঞ্জনৰ দেউতাক প্ৰাণজিৎ বৰুৱা (৪৩) আৰু খুৰাক অভিজিৎ বৰুৱা (৪০)—এই দুয়োজনে ঘৰখনৰ আৰ্থিক দায়িত্ব চম্ভালিছে যদিও তেওঁলোকৰ কৰ্মক্ষেত্ৰই তেওঁলোকক ঘৰৰ পৰা প্ৰায় আঁতৰাই ৰাখে। দেউতাক প্ৰাণজিৎ এজন ৰেলৱেৰ কমাৰ্চিয়েল ইন্সপেক্টৰ। চাকৰিৰ খাতিৰত তেওঁ মাহটোৰ বিশ দিনেই ট্ৰেইনত বা **মৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ ষ্টেচনবোৰত ঘুৰি ফুৰিবলগীয়া হয়। আনহাতে, খুৰাক অভিজিৎ এজন ছিভিল কনট্ৰেক্টৰ। পাহাৰীয়া অঞ্চলত ৰাস্তা আৰু দলং নিৰ্মাণৰ কামত ব্যস্ত থকাৰ বাবে তেওঁ কেতিয়াবা মাহৰ পিছত মাহ ধৰি চাইটতে থাকিবলগীয়া হয়। এই দুই পুৰুষৰ অনুপস্থিতিত ঘৰখনৰ চাবিকাঠী থাকে দুই বোৱাৰীৰ হাতত।

কঞ্জনৰ মাক মিনাক্ষী বৰুৱা (৪০) আৰু খুড়ীয়েক মৌচুমী বৰুৱা (৩৫) ঘৰখনৰ আচল চালিকা শক্তি। মিনাক্ষী এগৰাকী ধীৰ-স্থিৰ আৰু ধৰ্মপৰায়ণ মহিলা। কঞ্জনৰ পঢ়া-শুনা আৰু ঘৰৰ নীতি-নিয়মৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ অতি সতৰ্ক। বিপৰীতে, খুড়ীয়েক মৌচুমী কিছু আধুনিক মনোভাৱৰ আৰু চঞ্চল প্ৰকৃতিৰ। মিনাক্ষী আৰু মৌচুমীৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো ননদ-ভনীৰ দৰে মধুৰ, যিয়ে ঘৰখনৰ পৰিৱেশটো সুন্দৰকৈ ধৰি ৰাখিছে। পুৰুষসকলৰ অনুপস্থিতিত এই দুই মহিলাই আইতাকৰ পৰামৰ্শ মতে ঘৰখনৰ সকলো দিশ পৰিচালনা কৰে। কঞ্জনৰ বাবে তেওঁৰ মা আৰু খুড়ী এই বিশাল অট্টালিকাটোৰ মাজত মৰমৰ দুখন সুশীতল আশ্ৰয়স্থল।

কঞ্জনৰ সেই ৰহস্যময় অতীত: এক অলৌকিক পৰিৱৰ্তন

প্ৰায় পাঁচ বছৰ আগৰ কথা। কঞ্জন তেতিয়া পোন্ধৰ বছৰীয়া কিশোৰ। সেইদিনা আছিল এক কাল অমানিশা। গোটেই দিনটো ধৰি আকাশত মেঘৰ গুমগুমনি আছিল আৰু সন্ধিয়া হোৱাৰ লগে লগে অসমৰ সেই অৰ্ধ-গ্ৰাম্য অঞ্চলটো প্ৰচণ্ড ধুমুহা আৰু বৰষুণে ছানি ধৰিছিল। কঞ্জনহঁতৰ সেই বিশাল তামোল বাৰীখনৰ শেষ প্ৰান্তত এটা অতি পুৰণি আৰু পৰিত্যক্ত পৰ্ণকুটিৰ আছিল, যিটো বহু বছৰ ধৰি কোনেও খোলা নাছিল। ককাদেউতাকে কৈছিল যে সেইটো তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ এক আধ্যাত্মিক সাধনাস্থলী আছিল।

সেইদিনা ধুমুহাৰ মাজতে কিবা এক অচিনাকি আকৰ্ষণে কঞ্জনক সেই কুটিৰটোৰ ফালে টানি লৈ গৈছিল। বৰষুণত তিতি-বুৰি সি যেতিয়া কুটিৰটোৰ ভিতৰত ভৰি দিছিল, চাৰিওফালে এক অদ্ভুত নীলাভ পোহৰ সিঁচৰতি হৈ থকা দেখিছিল। কুটিৰৰ মাজভাগত এটা অতি প্ৰাচীন তামৰ পাত্ৰ আছিল, যাৰ পৰা এক ধৰণৰ তীব্ৰ শক্তিৰ বিকিৰণ হৈছিল। কৌতুহলবশতঃ কঞ্জনে যেতিয়া সেই পাত্ৰটো স্পৰ্শ কৰিছিল, মুহূৰ্ততে এক প্ৰচণ্ড বৈদ্যুতিক আঘাটৰ দৰে শক্তিয়ে তাৰ গোটেই শৰীৰত খেলি গৈছিল। সি থিতাতে অচেতন হৈ পৰিছিল।

যেতিয়া তাৰ জ্ঞান ঘূৰি আহিছিল, সি দেখিছিল সি নিজৰ বিছনাত শুই আছে। ঘৰৰ কোনেও গম পোৱা নাছিল যে সি ৰাতি কুটিৰটোলৈ গৈছিল। কিন্তু সেইদিনাৰ পৰাই কঞ্জনৰ পৃথিৱীখন সলনি হৈ গৈছিল।

১. তীক্ষ্ণ মগজু আৰু আলোকচিত্ৰীয় স্মৃতি (Photographic Memory):
কঞ্জনে লক্ষ্য কৰিলে যে তাৰ মগজুটোৱে যেন এক অদ্ভূত গতি লাভ কৰিছে। সি যিকোনো কিতাপ এবাৰ পঢ়িলেই সেইখনৰ প্ৰতিটো শব্দ, প্ৰতিটো কমা-ফুলষ্টপ তাৰ মগজুত এটা ডিজিটেল ফাইলৰ দৰে চিৰদিনৰ বাবে সংৰক্ষিত হৈ ৰয়। তাৰ মগজুৰ ক্ষমতা যেন একেলগে ২০ জন অতি তীক্ষ্ণ বুদ্ধিৰ মানুহৰ সমপৰ্যায়ৰ হৈ পৰিছিল। সাহিত্যৰ কঠিন কবিতা হওক বা বিজ্ঞানৰ জটিল সূত্ৰ—সি মাত্ৰ এবাৰ চকু ফুৰালেই সেইবোৰ তাৰ নখদৰ্পণত থাকে।

২. অপৰিসীম শাৰীৰিক শক্তি:
তাৰ দেহত এটা অস্বাভাৱিক শক্তিৰ সঞ্চাৰ হৈছিল। সি দেখিছিল যে গধুৰ লোহাৰ গেট এখন বা ষ্ট’ৰ ৰুমত থকা বিশালাকায় কাঠৰ বাকচবোৰ সি এক হাতেৰেই সহজতে লৰচৰ কৰিব পাৰে। তাৰ মাংসপেশীবোৰৰ ক্ষমতা যেন ২০ জন বলী মানুহৰ শক্তিৰ সমান। কিন্তু সি জানিছিল যে এই শক্তিৰ প্ৰদৰ্শনে সমাজত এক হাহাকাৰৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, সেয়ে সি নিজকে সদায় অতি দুৰ্বল আৰু শান্ত হিচাপেহে উপস্থাপন কৰে।

৩. অন্তঃচক্ষু বা মন পঢ়াৰ ক্ষমতা (Telepathy):
আটাইতকৈ ভয়ানক শক্তিটো আছিল মানুহৰ মন পঢ়াৰ ক্ষমতা। কঞ্জনে যেতিয়া কাৰোবাৰ ফালে থৰ লাগি চায়, তেতিয়া সেই ব্যক্তিজনৰ মনৰ অবিন্যস্ত চিন্তাবোৰ তাৰ কাণত স্পষ্টকৈ বাজি উঠে। মানুহৰ মুখত এক আৰু মনত আন এক—এই ভণ্ডামিবোৰ সি চকুৰ সন্মুখতে দেখা পায়। সন্মুখৰ মানুহজনে তাক লৈ কি ভাবিছে বা কি ষড়যন্ত্ৰ কৰিছে, সেয়া কঞ্জনে আগতীয়াকৈ গম পায়।

কিন্তু এই সকলোবোৰৰ মাজত কঞ্জন অকলশৰীয়া। সি জানে যে যদি সি এই কথা কাকো কয়, তেন্তে তাক হয় পাগল বুলি গণ্য কৰা হ’ব নতুবা কোনোবা গৱেষণাগাৰৰ নিগনি সজা হ’ব। নিজৰ পৰিয়ালৰ সুৰক্ষাৰ বাবে আৰু এক স্বাভাৱিক জীৱন যাপন কৰিবলৈ সি এই 'দিব্য শক্তি'ক এক অভিশাপৰ দৰে বুকুৰ মাজত সাঁচি ৰাখিছে।

সেই নিশাৰ সেই নীলাভ পোহৰ আৰু সেই পুৰণি কুটিৰটো এতিয়াও কঞ্জনৰ সপোনলৈ আহে। সি এতিয়া অপেক্ষা কৰিছে— এই অসাধাৰণ শক্তিক ব্যৱহাৰ কৰাৰ এক সঠিক সময় আৰু সঠিক পাত্ৰৰ বাবে।

-------


কঞ্জনৰ জীৱনলৈ অহা এই ৰহস্যময় পৰিৱৰ্তনৰ ধাৰাটো সি প্ৰতিটো পলত অনুভৱ কৰিছিল। সেই বিশেষ দিনটো আছিল এক কুৱঁলীসনা শান্ত পুৱা। খিৰিকীৰ ফাঁকেৰে অহা কুমলীয়া ৰ’দজাক আৰু বাৰীৰ চৰাইৰ কলৰৱে এক নতুন দিনৰ জাননী দিছিল যদিও কঞ্জনৰ বাবে এইটো আন দহটা দিনৰ দৰে নাছিল।

সি শোৱাৰ পৰা উঠি এক অদ্ভুত গধুৰতা আৰু একে সময়তে এক অপাৰ শক্তি নিজৰ দেহত অনুভৱ কৰিলে। নিজৰ বিছনাখনৰ পৰা ভৰি দুখন মাটিত থৈ থিয় হওঁতেই তাৰ এনে লাগিল যেন তাৰ ওজন বাঢ়িছে, কিন্তু সেই ওজন মেদৰ নহয়—পৰিষ্কাৰ মাংসপেশীৰ। সি আয়নাখনৰ ফালে খোজ লৈছিল, তাৰ খোজবোৰ আছিল এক আত্মবিশ্বাসী বাঘৰ খোজৰ দৰে। গা ধুই আহি সি ড্ৰেছিং আইনাখনৰ সমুখত থিয় হ’ল। তাৰ শৰীৰৰ বৰণ যেন পূৰ্বতকৈ অধিক উজ্জ্বল হৈ পৰিছে। বুকুত কোনো চৰ্বিৰ চিন-চাপ নাই, বৰঞ্চ শিলৰ দৰে কঠিন মাংসপেশীবোৰে তাক এক গ্ৰীক দেৱতাৰ দৰে ৰূপ প্ৰদান কৰিছে। সি আচৰিত হৈছিল যে কোনো ব্যায়াম নকৰাকৈয়ে তাৰ বাহু দুটা কেনেকৈ ইমান সুঠাম আৰু মজবুত হৈ উঠিছে।

সি কঁকালত মেৰিয়াই থোৱা গামোচাখন লাহেকৈ খুলি দিলে। আইনাখনত প্ৰতিফলিত নিজৰ সম্পূৰ্ণ নগ্ন দেহাটো সি নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ শৰীৰৰ এই অভাৱনীয় পৰিৱৰ্তন দেখি সি নিজেই স্তম্ভিত হৈ পৰিল। বিশেষকৈ তাৰ দুই উৰুৰ মধ্যভাগত থকা সেই বিশেষ অংগটোৰ ফালে চাই সি হতবাক হৈ ৰ’ল। সি অনুভৱ কৰিলে এক তীব্ৰ ৰক্তপ্ৰবাহ, যাৰ ফলত তাৰ সেই অংগটো লাহে লাহে প্ৰবল উত্তেজনাৰে ইৰেকচন হ’বলৈ ধৰিলে। ইমান বৃহৎ আৰু কঠিন ৰূপ সি আগতে কেতিয়াও কল্পনা কৰা নাছিল।

অবিশ্বাস্য দৃষ্টিৰে সি তাৰ টেবুলত থকা স্কেলডাল তুলি ল’লে আৰু সেই উত্তপ্ত অংগটো জুখিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সি দেখিলে যে ই প্ৰায় ১২ ইঞ্চি পৰ্যন্ত দীঘল হৈ উঠিছে আৰু তাৰ বেধ বা স্থূলতাও অস্বাভাৱিকভাৱে বৃদ্ধি পাইছে। তাৰ দেহৰ এই আলৌকিক বৃদ্ধি আৰু শক্তিৰ বিকাশ দেখি তাৰ মনত একপ্ৰকাৰৰ ভীতি মিশ্ৰিত আনন্দই খেলা কৰিলে। সি ভাবিবলৈ ধৰিলে— এই শক্তিয়ে তাক কোন দিশলৈ লৈ যাব? ই কিবা গোপন সংকেত নেকি?

ঠিক সেই মূহূৰ্ততে বাহিৰৰ পৰা আইতাকৰ পৰিচিত মাতটো ভাহি আহিল।

“অ’ কঞ্জন! তই উঠিছনে নাই অ’? চাহ চেঁচা হ’ল। গা-পা ধুই ওলাই আহ সোনকালে।”

আইতাকৰ মাতে তাক বাস্তৱলৈ ওভতাই আনিলে। সি ধৰফৰকৈ গামোচাখন আকৌ মেৰিয়াই ল’লে। তাৰ হৃদস্পন্দন এতিয়াও দ্ৰুত আছিল। সি নিজকে অলপ শান্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে যাতে কোনেও তাৰ চেহেৰাৰ এই চাঞ্চল্য ধৰিব নোৱাৰে। আইনাৰ সেই প্ৰতিবিম্বটোৱে যেন তাক সোঁৱৰাই দিলে যে সি আৰু এতিয়া এজন সাধাৰণ ২০ বছৰীয়া ল’ৰা হৈ থকা নাই।

----
কঞ্জনৰ বাবে সেইদিনাৰ ডাইনিং টেবুলৰ পৰিৱেশটো আছিল একেবাৰে অন্যধৰণৰ। নিজৰ দেহত অনুভৱ কৰা সেই আলৌকিক পৰিৱৰ্তনৰ উত্তেজনা বুকুত চেপি সি ডাইনিং হলত প্ৰৱেশ কৰিলে। কোঠাটোত তেতিয়া চাহ আৰু গৰম লুচি-ভাজিৰ এক সুঘ্ৰাণ বিয়পি আছিল।

ডাইনিং টেবুলৰ মূৰত ককাদেউতাক ধীৰেন্দ্ৰ নাথ বৰুৱা গহীনকৈ বহি বাতৰি কাকতত চকু ফুৰাই আছিল। আইতাক লখিমী দেৱীয়ে এখন প্লেটত গৰম লুচি সজাই আছিল। মাক মিনাক্ষী আৰু খুড়ী মৌচুমীয়ে চাহৰ কাপবোৰ যোগাৰ কৰাত ব্যস্ত আছিল।

কঞ্জনে লাহেকৈ চকী এখন টানি বহিল। তাৰ বহাৰ ভংগীমাত আগৰ সেই দুৰ্বলতা নাছিল, বৰঞ্চ এক সিংহসুলভ গাম্ভীৰ্য ফুটি উঠিছিল।

ককাদেউতাক: (কাকতখনৰ পৰা চকু আঁতৰাই) "অ' কঞ্জন, আজি উঠিবলৈ অলপ দেৰি হ’ল যে? দেহাটো ভাল আছে নে তোৰ? চকুকেইটা দেখোন বৰ উজ্জ্বল দেখিছোঁ আজি!"

কঞ্জনে এক মুহূৰ্তৰ বাবে ককাদেউতাকৰ চকুলৈ চালে। লগে লগে তাৰ মগজুত এটা ভাব ভাহি উঠিল— ককাদেউতাকে ভাবিছে যে কঞ্জন এতিয়া ডেকা হৈছে, তাক কিবা এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব দিয়াৰ সময় আহি পৰিছে।

কঞ্জন: "নাই ককাদেউতা, গাটো ভালেই আছে। অলপ গভীৰ টোপনি আহিছিল চাগে।"

মাক মিনাক্ষী: (কঞ্জনৰ আগত চাহৰ কাপটো থৈ) "অ’ মা, চাইছোন ল’ৰাটোৰ চেহেৰাটো আজি কেনেকৈ ফুলি উঠিছে। কিবা এটা বেলেগ জ্যোতি ওলাইছে মুখত। তই গাখীৰ-পলস বেছিকৈ খাইছ নেকি অ’ কঞ্জন?"

আইতাক: (হাঁহি মাৰি) "ডেকা ল’ৰা অ’ মিনাক্ষী, এই বয়সত চেহেৰা নখুলিলে কেতিয়া খুলিব? কঞ্জনৰ ককায়েকো এই বয়সত দেখিবলৈ একেবাৰে চিনেমাৰ নায়কৰ দৰে আছিল।"

ঠিক সেই সময়তে খুড়ী মৌচুমীয়ে হাতত প্লেট এখন লৈ সোমাই আহিল। তেওঁ কঞ্জনৰ পিনে চাই অলপ আচৰিত হ’ল।

খুড়ী: "অ’ কঞ্জন, তই আজি টি-চাৰ্টটো উলোটা কৰি পিন্ধিছ নেকি? তোৰ কান্ধ দুখন দেখোন ইমান বহল দেখিছোঁ! জিম-চিম যোৱা আৰম্ভ কৰিছ নেকি ক’ব নোৱাৰাকৈ?"

কঞ্জনে হাঁহি এটা মাৰি কথাটো সলাই দিলে। সি জানে যে তাৰ শৰীৰৰ এই অভাৱনীয় পৰিৱৰ্তন ঘৰৰ মানুহৰ চকুৰ পৰা বেছিদিন লুকুৱাই ৰখা টান হ’ব। সি মনে মনে খুড়ীৰ মনটো পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিলে। খুড়ীৰ মনত তেতিয়া চলি আছিল— "আজি কঞ্জনক কিবা এজন পৈণত পুৰুষৰ দৰে লাগিছে, আগৰ সেই সৰু ল’ৰাটো হৈ থকা নাই।"

ককাদেউতাক: "হব দে, বহল কান্ধ হ’লেহে সংসাৰৰ বোজা ল’ব পাৰিব। কাইলৈ তোৰ দেউতাৰ আহিব। সি ফোন কৰিছিল, তোৰ ৰিজাল্টৰ খবৰ লৈছে। তই কিন্তু পঢ়া-শুনাত ঢিলা নিদিবি।"

কঞ্জন: "নাই ককাদেউতা, মই সকলো ঠিকমতে কৰি আছোঁ। আপুনি চিন্তা কৰিব নালাগে।"

আইতাক: "খাই ল' বোপা, গৰমে গৰমে খাই ল'। আৰু শুন, আজি আবেলি তই অলপ বাৰীলৈ যাবিচোন। সেই পিছফালৰ বাৰীখনত বহুত জাবি-জাবৰ হৈছে, পাৰিলে অলপ চাফা কৰি দিবি।"

কঞ্জনে আইতাকৰ কথা শলাগিলে। সি জানিছিল যে বাৰীৰ সেই নিৰিবিলি পৰিৱেশত সি নিজৰ নতুন শক্তিটো অলপ পৰীক্ষা কৰি চাব পাৰিব। চাহৰ কাপটো হাতত লৈ সি অনুভৱ কৰিলে যে তাৰ আঙুলিৰ সামান্য চাপতে চিনা মাটিৰ কাপটো যেন গুড়ি হৈ যাব। সি নিজৰ শক্তিক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।

এইদৰে ডাইনিং টেবুলত এক আনন্দময় আৰু পৰিবাৰিক কথা-বতৰাৰ মাজত কঞ্জনৰ সেই ৰহস্যময় পুৱাটোৱে এক নতুন গতি লাভ কৰিলে। ঘৰৰ সদস্যসকলৰ মাজত থকা এই মৰম আৰু হাঁহি-ধেমালিয়ে কঞ্জনক এক মানসিক শান্তি দিলে যদিও তাৰ মনৰ কোনোবা এক কোণত এক চটফটনি আছিল— কেতিয়া সি এই শক্তিৰ প্ৰকৃত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব?

---------


আবেলিৰ আকাশখনত মেঘৰ সৰু সৰু টুকুৰাবোৰে ৰঙা আৰু সোণালী ৰঙৰ খেলা কৰিছিল। কঞ্জনে এখন পুৰণা গেঞ্জী আৰু হাফপেন্ট এটা পিন্ধি পাছফালৰ বাৰীখনলৈ ওলাই আহিল। আইতাকে কোৱাৰ দৰেই বাৰীখনৰ শেষৰ ফালটো হাবি-বন আৰু শুকান ডাল-পাতেৰে ভৰি আছিল। বিশেষকৈ সেই পুৰণা পৰ্ণকুটিটোৰ আশে-পাশে জংঘল ইমান ঘন আছিল যে তালৈ সোমাই যোৱাটোৱেই এক প্ৰত্যাহ্বান।

কঞ্জনে বাৰীখনৰ সেই নিস্তব্ধতালৈ চাই এক অদ্ভুত শিহৰণ অনুভৱ কৰিলে। সি জানে যে ইয়াতে কোনোবাই তাক দেখাৰ সম্ভাৱনা নাই। সি নিজৰ পৰীক্ষা আৰম্ভ কৰিবলৈ থিৰাং কৰিলে।

প্ৰথমে সি এচুকত পৰি থকা এটা বিশাল কঁঠাল গছৰ শুকান কুণ্ডাৰ ওচৰলৈ গ’ল। কুণ্ডাটো ইমান গধুৰ আছিল যে সাধাৰণতে তিনি-চাৰিজন মানুহেও তাক লৰচৰ কৰিবলৈ কষ্ট পালেহেঁতেন। কঞ্জনে লাহেকৈ তাৰ সোঁহাতখন কুণ্ডাটোৰ তলত সুমুৱাই দিলে। সি আশা কৰিছিল যে সি বহুত জোৰ দিব লাগিব, কিন্তু সি আচৰিত হ’ল যেতিয়া মাত্ৰ এ আঙুলিৰ হেঁচাতে সেই বিশাল কাঠৰ টুকুৰাটো কাগজৰ বাকচ এটাৰ দৰে ওপৰলৈ উঠি আহিল। তাৰ দেহত থকা সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি যেন এটা সৰু কেন্দ্ৰবিন্দুত পুঞ্জীভূত হৈ আছিল। সি সেই কুণ্ডাটো এক হাতেৰে তুলি ধৰি কেইমিনিটমান চক্ৰাকাৰে ঘূৰালে, তাৰ শ্বাস-প্ৰশ্বাসত সামান্যতমো পৰিবৰ্তন নহ’ল।

তাৰ পিছত সি তাৰ তীক্ষ্ণ মগজুৰ ক্ষমতা পৰীক্ষা কৰিবলৈ ধৰিলে। সি চকু দুটা জপাই দিলে। মুহূৰ্ততে তাৰ কাণত বাৰীখনৰ প্ৰতিটো শব্দ যেন হাজাৰ গুণ ডাঙৰকৈ বাজিবলৈ ধৰিলে। সি গম পালে কোনটো গছত এতিয়া চৰাইয়ে কণী পাৰিছে, ক’ত পৰুৱাৰ জাকটোৱে মাতিৰ তলত খাদ্য জমা কৰিছে, আনকি ১০০ মিটাৰ দূৰত থকা ঘৰটোৰ ভিতৰত আইতাকে কি কৈছে সেয়াও তাৰ মগজুত স্পষ্টকৈ ধৰা পৰিল। তাৰ মগজুৱে যেন একেলগে কেইবাটাও চেনেলৰ তথ্য বিশ্লেষণ কৰি আছিল।

হঠাৎ তাৰ চকু গ’ল বাৰীৰ চুকত থকা সেই পুৰণা লোহাৰ ৰড এটাত। সি ৰডডাল হাতত লৈ দুহাতেৰে মোচৰ দিলে। আচৰিত কথা, সেই ডাঠ লোহাৰ দাল সি কোনো কষ্ট নোহোৱাকৈয়ে এটা ৰচীৰ দৰে গাঁঠি দি দিলে। তাৰ মাংসপেশীবোৰ সি যিমানেই ব্যৱহাৰ কৰিছিল, সিমানেই যেন অধিক সক্ৰিয় আৰু মজবুত হৈ পৰিছিল। সি অনুভৱ কৰিলে যে তাৰ দেহৰ সেই বিশেষ অংগটোৱেও পুনৰ এক তীব্ৰ স্পন্দন অনুভৱ কৰিছে, যেন সেই শক্তিৰ সোঁত গোটেই দেহত বিয়পি পৰিছে।

কঞ্জনে বুজি পালে যে সি এতিয়া আৰু কোনো চিকাৰীৰ চিকাৰ নহয়, সি নিজেই এতিয়া এজন শক্তিশালী চিকাৰী। কিন্তু এই শক্তিৰ প্ৰকৃত পৰীক্ষা তেতিয়াহে হ’ব যেতিয়া কোনোবাই তাক প্ৰত্যাহ্বান জনাব।

বাৰীখন চাফা কৰি থাকোঁতে সি এটা কথা লক্ষ্য কৰিলে— তাৰ ‘টেলিপেথী’ বা মন পঢ়া শক্তিটো এতিয়া অধিক প্ৰসাৰিত হৈছে। সি পকী বেৰখনৰ সিপাৰে থকা চুবুৰীয়া ঘৰবোৰৰ মানুহৰ অশান্ত মনৰ কোলাহলবোৰ অনুভৱ কৰিব পৰা হ’ল। ঠিক তেনেতে তাৰ মগজুত এটা নতুন আৰু অতি কোমল কণ্ঠস্বৰ ভাহি আহিল। কোনোবা এগৰাকী মহিলাৰ মনৰ এক কৰুণ আৰু গভীৰ নিৰিবিলি চিন্তা।

------------


ৰাতিৰ আহাৰৰ সময় হৈছিল। বাহিৰত ঝিঁঝিঁ পৰুৱাৰ মাত আৰু ডাইনিং হলত থকা সেই পুৰণা চিলিং ফেনখনৰ শব্দৰ মাজত এক গহীন নিস্তব্ধতা আছিল। কঞ্জন টেবুলত বহি আছিল। তাৰ চকুৰ সন্মুখত আছিল তাৰ মাক, খুড়ী আৰু আইতা—তিনিগৰাকী নাৰী, যিয়ে হাঁহি-মুখে সকলোকে পৰিচৰ্যা কৰি আছিল। কিন্তু কঞ্জনে যেতিয়া তাৰ একাগ্রতা বৃদ্ধি কৰিলে, তাৰ ‘টেলিপেথী’ শক্তিয়ে সেই হাঁহিবোৰৰ আঁৰত থকা অশ্ৰু আৰু অতৃপ্তিবোৰ এপদ এপদকৈ উন্মোচন কৰিবলৈ ধৰিলে।

প্ৰথমে সি তাৰ মাক মীনাক্ষীৰ ফালে চালে। মাকে কঞ্জনক ভাত বাঢ়ি দি থাকোঁতে মনতে ভাবিছিল— "আজি কত বছৰ হ’ল, সংসাৰৰ এই যন্ত্ৰৱৎ জীৱনটোত মই নিজক হেৰুৱাই পেলাইছোঁ। প্ৰাণজিৎ (কঞ্জনৰ দেউতাক) ঘৰলৈ আহে যদিও ভাগৰুৱা দেহটো লৈ শুই পৰে। মোৰ দেহাটোৰো যে এটা ভোক আছে, মোৰো যে কাৰোবাৰ উমাল পৰশৰ প্ৰয়োজন— সেই কথা তেওঁ কেতিয়াও বুজি নাপালে। জীৱনটো যেন এটা মৰুভূমি হৈ পৰিছে।" মাকৰ মনৰ এই হাহাকাৰ আৰু একাকীত্বই কঞ্জনৰ বুকুত এপাত তীব্ৰ কাঁড়ৰ দৰে বিন্ধিলে।

তাৰ পিছত তাৰ চকু গ’ল খুড়ীয়েক মৌচুমীৰ ওপৰত। মৌচুমী দেখাত চঞ্চল আৰু আধুনিক হ’লেও ভিতৰি তেওঁ একেবাৰে নিঃস্ব। কঞ্জনে তেওঁৰ মনৰ গভীৰত প্রবেশ কৰি শুনিবলৈ পালে— "অভিজিৎ (খুৰাক) মাহৰ পিছত মাহ বাহিৰত থাকে। আহিলেও মাত্ৰ কেইদিনমানৰ বাবে। মোৰ এই ভৰ যৌৱনটো যেন এখন জুইত পুৰি ছাই হৈ গৈছে। এজনী নাৰী হিচাপে মই যি আদৰ আৰু দৈহিক তৃপ্তি বিচাৰোঁ, সেইয়া মোৰ বাবে যেন আকাশৰ জোনহে। কাৰ আগত ক’ম এই দুখৰ কথা?" মৌচুমীৰ মনৰ সেই গোপন কামনাত কঞ্জনে এক অদ্ভুত উত্তাপ অনুভৱ কৰিলে।

আটাইতকৈ আচৰিত হ’ল সি তেতিয়া, যেতিয়া সি তাৰ আইতা লখিমী দেৱীৰ মনটো স্পৰ্শ কৰিলে। বয়সৰ আৱৰণে ঢাকি ৰখা আইতাৰ মনটো আছিল এক অতৃপ্ত আত্মাৰ দৰে। আইতাই ভাবিছিল— "ধীৰেন (ককাদেউতাক) এতিয়া ধৰ্ম আৰু নীতিৰ কথাত মগন। কিন্তু মোৰ শৰীৰটোৱে এতিয়াও সেই পুৰণা দিনবোৰ বিচাৰে। বুঢ়া হ’লেই মানুহৰ ইচ্ছা নোহোৱা হৈ নাযায়। গোটেই জীৱনটো মই মাত্ৰ এজনী গৃহিণী হৈয়েই পাৰ কৰিলোঁ, এগৰাকী নাৰী হিচাপে মই কি পালোঁ? মোৰ দেহটো যেন এক অব্যক্ত যন্ত্ৰণাৰ বোজা বৈ আছে।"

কঞ্জন স্তব্ধ হৈ ৰ’ল। সি বুজি পালে যে সেই বিশাল ঘৰটোৰ প্ৰতিটো কোণত মাত্ৰ একাকীত্ব আৰু দৈহিক অতৃপ্তিৰ গোন্ধ বিয়পি আছে। তাৰ শৰীৰত থকা সেই নতুন আৰু প্ৰচণ্ড শক্তিয়ে এতিয়া এক বিশেষ সঁহাৰি দিলে। তাৰ মগজুৱে তাক ক’বলৈ ধৰিলে যে এই মহিলাসকলৰ দুখ দূৰ কৰিব পৰা ক্ষমতা হয়তো কেৱল তাৰ মাজতেই লুকাই আছে। এক অদ্ভুত উত্তেজনা আৰু দায়িত্ববোধে কঞ্জনক আগুৰি ধৰিলে।

সি তাৰ মাকৰ হাতৰ পৰা পানীৰ গিলাচটো লওঁতে মাকৰ আঙুলিত তাৰ আঙুলিৰ স্পৰ্শ লাগিল। মুহূৰ্ততে কঞ্জনে অনুভৱ কৰিলে মাকৰ দেহত এক তীব্ৰ বিজুলীৰ সোঁত খেলি গৈছে। মীনাক্ষীৰ মনটোৱে চিলিংখনলৈ চাই ভাবিলে— "আজি কঞ্জনৰ স্পৰ্শটোত কিবা এটা বেলেগ কথা আছিল নেকি? মোৰ দেহটো কিয় কঁপি উঠিল?"

কঞ্জনে লাহেকৈ তাৰ ভাতৰ পাতত চকু দিলে। সি জানিছিল যে এই ঘৰখনৰ ৰহস্য এতিয়া তাৰ হাতৰ মুঠিত। সেইদিনা ৰাতি কঞ্জনৰ টোপনি নাহিল। তাৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ বিশাল অংগটোৱে যেন পুনৰ এক নতুন জাগৰণ অনুভৱ কৰিলে।

------

 

[Tinax]

কিবা query থাকিলে বা আৰু কিবা বেলেগ ধৰণৰ কাহিনী পঢ়িব থাকিলে মোক DM কৰিব পাৰে। কাহিনীৰ কোনো idea থাকিলে জনাব,​

 

[Tinax]

২​

কঞ্জনৰ বাবে সেই নিশাটো আছিল এক অন্তহীন চিন্তামন্থনৰ নিশা। নিজৰ কোঠাৰ চিলিং ফেনখনৰ যান্ত্ৰিক শব্দটোৰ মাজতো সি যেন এক গভীৰ নিস্তব্ধতা অনুভৱ কৰিছিল। বাহিৰত এজাক মৃদু বতাহত তামোল পাতৰ খৰখৰণি শুনা গৈছিল, কিন্তু কঞ্জনৰ মগজুৰ ভিতৰত তেতিয়া হাজাৰটা প্ৰশ্নৰ ধুমুহা চলি আছিল। ডাইনিং টেবুলত মাক, খুড়ী আৰু আইতাকৰ মনৰ যিটো নগ্ন আৰু কৰুণ সত্য সি আজি আৱিষ্কাৰ কৰিলে, সেইয়াই তাক স্থিৰ হৈ থাকিবলৈ দিয়া নাছিল।

বিছনাত ওপৰমুৱাকৈ শুই সি ভাবিবলৈ ধৰিলে— বিবাহিত জীৱনটো আচলতে কি? সমাজৰ দৃষ্টিত ই এটা পবিত্ৰ বান্ধোন, য’ত দুটা শৰীৰ আৰু দুটা আত্মা এক হয়। কিন্তু আজি সি বুজি পালে যে এই বান্ধোনৰ আঁৰত বহুত সময়ত কেৱল একাকীত্ব আৰু বিফলতাৰ হুমুনিয়াহহে লুকাই থাকে। তাৰ মগজুৰ সেই বিশেষ শক্তিয়ে তাক এটা কথা স্পষ্টকৈ বুজাই দিলে যে কেৱল এসাজ খাবলৈ দিয়া বা এখন সুৰক্ষিত ঘৰ দিয়াই এজন স্বামীৰ একমাত্ৰ দায়িত্ব নহয়। এজনী নাৰীৰ দেহ আৰু মনৰ যিটো বুভুক্ষা, যিটো আদৰ আৰু দৈহিক সান্নিধ্যৰ প্ৰয়োজন— সেইটো পূৰণ কৰিব নোৱাৰিলে বিবাহিত জীৱনটো এটা অৰ্থহীন বোজা হৈ পৰে।

সি তাৰ দেউতাক আৰু খুৰাকৰ কথা ভাবিলে। তেওঁলোক চাকৰি আৰু টকা উপাৰ্জনৰ দৌৰত ইমান ব্যস্ত যে ঘৰত থকা নিজৰ পত্নীৰ চকুলো আৰু তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ হাহাকাৰ তেওঁলোকে দেখিবলৈকে নাপায়। "দায়িত্ব" মানে জানো কেৱল অৰ্থ উপাৰ্জন? কঞ্জনে অনুভৱ কৰিলে যে এগৰাকী নাৰীক সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ এজন পুৰুষৰ যিটো পৌৰুষত্ব আৰু আৱেগিক গভীৰতাৰ প্ৰয়োজন, তাৰ এই বৃহৎ ঘৰখনত তাৰ যেন তীব্ৰ অভাৱ।

সি নিজৰ গাৰ কাপোৰখন আঁতৰাই পুনৰবাৰ নিজৰ শৰীৰটোৰ ফালে চালে। এন্ধাৰতো তাৰ দিব্য চকুহালৰ বাবে সকলো স্পষ্ট আছিল। তাৰ বিশাল আৰু সুঠাম দেহটোৰ প্ৰতিটো পেশী যেন এটা এটা আগ্নেয়গিৰিৰ দৰে উত্তপ্ত হৈ আছিল। তাৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ অংগটোৱে যেন তাক সোঁৱৰাই দিছিল যে ই কেৱল এটা শৰীৰৰ অংশ নহয়, ই যেন এক অপৰিসীম শক্তিৰ ভাণ্ডাৰ, যিয়ে কাৰোবাৰ অতৃপ্ত জীৱনত জোৱাৰ আনিব পাৰে। সি ভাবিবলৈ ধৰিলে— যদি দেউতাক বা খুৰাকে নিজৰ দায়িত্ব পালনত ব্যৰ্থ হৈছে, তেন্তে এই ঘৰখনৰ নাৰীসকলৰ এই যন্ত্ৰণা লাঘৱ কৰাৰ উপায় কি?

বিয়াৰ পাছত এজনী নাৰীয়ে কি বিচাৰে? এজন পুৰুষৰ পৰা তেওঁ বিচাৰে নিৰাপত্তা, মৰম আৰু এক নিবিড় দৈহিক তৃপ্তি, যিয়ে তেওঁক পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুখী নাৰী বুলি অনুভৱ কৰাব পাৰে। কঞ্জনে বুজি পালে যে তাৰ মাক মীনাক্ষীৰ সেই মৌনতা, খুড়ী মৌচুমীৰ সেই চঞ্চলতাৰ আঁৰত থকা বিষাদ আৰু আইতাকৰ সেই অতৃপ্ত স্মৃতি— এই সকলোবোৰৰ সমাধান এতিয়া তাৰ হাততে আছে। তাৰ মগজুৱে তাক ক’বলৈ ধৰিলে যে সি হয়তো তেওঁলোকৰ বাবে কেৱল এজন পুত্ৰ বা ভতিজা হৈ থকা নাই, সি এতিয়া এজন এনেকুৱা পুৰুষলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে যাৰ ওচৰত যিকোনো নাৰীয়ে নিজক সঁপি দিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰিব।

গোটেই নিশা সি বিয়া, যৌনতা, দায়িত্ব আৰু আৱেগৰ এক জটিল অংক কৰি থাকিল। সি জানিছিল যে ইমান দিনে সি যিটো নৈতিকতা শিকি আহিছে, সেইয়া হয়তো এই সত্যৰ আগত তুচ্ছ। এজনী নাৰীক দৈহিক আৰু মানসিকভাৱে জীয়াই ৰখাটোৱেই চাগে আটাইতকৈ ডাঙৰ ধৰ্ম। তাৰ সেই ৰহস্যময় শক্তিয়ে তাক সমাজৰ নীতি-নিয়মতকৈও ওপৰত থকা এক সত্যৰ সৈতে চিনাকি কৰি দিলে।

পুৱতি নিশা যেতিয়া তাৰ চকু অলপ লাগি আহিছিল, তেতিয়াও তাৰ মগজুত সেই একেটাই দৃশ্য ভাহি আছিল— মাক আৰু খুড়ীৰ সেই নিৰাশ চকুহাল। সি মনতে সংকল্প ল’লে যে এই অতৃপ্তিক সি বেছিদিন চলিবলৈ নিদিয়ে। এক ভয়ানক কিন্তু উত্তেজনাপূৰ্ণ সিদ্ধান্তৰ পিনে কঞ্জনৰ মনটো লাহে লাহে ঢাল খালে।

------------------


জুলাই মাহৰ সেই দুপৰীয়াটো আছিল অতিশয় উশাহ চুটি কৰা গৰমৰ। বতাহত অলপো লৰচৰ নাছিল, কেৱল দূৰৈৰ পৰা ভাহি অহা কুলিয়ে কেতিয়াবাহে নিস্তব্ধতা ভাঙিছিল। ঘৰৰ পৰিৱেশটো সেই সময়ত একেবাৰে শান্ত আছিল। কঞ্জনৰ দেউতাক ছুটীৰ অন্তত পুনৰ কৰ্মস্থলীলৈ উভতি গৈছে। মাক মীনাক্ষী আৰু খুড়ী মৌচুমী দুয়োজনী একেলগে বজাৰলৈ গৈছিল— ঘৰৰ মাহিলী বজাৰৰ দায়িত্ব তেওঁলোকেই চম্ভালে। বাহিৰৰ বাৰীত ককাদেউতাক ধীৰেন বৰুৱাই চুবুৰীয়া সমবয়সীয়া বন্ধু এজনৰ লগত গছৰ ছাঁত বহি পুৰণা দিনৰ মেল পাতিছে। গোটেই ঘৰটোত কেৱল কঞ্জন আৰু আইতাক লখিমী দেৱী আছিল।

কঞ্জন নিজৰ কোঠাত বিচনাখনত শুই কিতাপ এখন পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু তাৰ মগজুৰ সেই তীক্ষ্ণ শক্তিয়ে তাক এক মুহূর্তও স্থিৰ হ’বলৈ দিয়া নাছিল। তেনেতে বাৰীৰ পিছফালৰ পৰা আইতাকৰ কণ্ঠস্বৰ ভাঁহি আহিল।

“অ’ কঞ্জন! তই শুনিছ নে নাই অ’? মই গা ধুবলৈ আহি শুকান মেখেলাখন আনিবলৈ পাহৰিলোঁ। মোৰ আলমাৰিৰ ওপৰৰ থাকটোত এখন পাৰ দিয়া বগা মেখেলা আছে, সেইখন লৈ আহচোন বোপা।”

আইতাকৰ মাত শুনি কঞ্জন বিচনাৰ পৰা উঠিল। সি লাহেকৈ আইতাকৰ কোঠালৈ গৈ মেখেলাখন আনিলে। বাৰাণ্ডাৰ পৰা নামি সি পিছফালৰ বাথৰূমটোৰ ফালে খোজ ল’লে। বাথৰূমৰ বেৰখন গ্ৰিলৰ ফুটাৰে পৰিবেষ্টিত আছিল যাতে পোহৰ আৰু বতাহ সোমাব পাৰে।

কঞ্জনে বাথৰূমৰ ওচৰ পাই ক’লে, “আইতা, এই লওক আপোনাৰ মেখেলা।”

গ্ৰিলৰ ফুটাৰে হাতখন সোমাই দি সি মেখেলাখন দিলে। আইতাকে ভিতৰৰ পৰা হাতখন আগবঢ়াই মেখেলাখন ল’লে।
আইতাক: “হ’ব দে বোপা, তই যা এতিয়া। কি যে পাহৰা হ’লোঁ আজিকালি। ইমান গৰম উঠিছিল যে গাটো ধুইহে শান্তি পাইছোঁ।”

কঞ্জনে উভতি আহিব খোজোঁতেই তাৰ মগজুত সেই অদ্ভূত শক্তিটোৱে পুনৰ ক্ৰিয়া কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ শৰীৰত এক তীব্ৰ কৌতুহল আৰু উত্তেজনাৰ সঞ্চাৰ হ’ল। সি নিজকে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰিলে। সি মনে মনে ঘুৰি থিয় হ’ল আৰু গ্ৰিলৰ সেই সৰু ফুটাটোৰে ভিতৰৰ ফালে দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে।

যি দৃশ্য তাৰ চকুৰ সন্মুখত উন্মোচিত হ’ল, সেয়া আছিল তাৰ কল্পনাৰো অতীত। আইতাক লখিমী দেৱী তেতিয়াও সম্পূৰ্ণ নগ্ন অৱস্থাত আছিল। তেওঁ হাত দুখন ওপৰলৈ উঠাই নিজৰ তিতা চুলিিখিনিৰ পৰা পানী চেপি আছিল। জুলাইৰ সেই উত্তপ্ত দুপৰীয়াৰ পোহৰত আইতাকৰ দেহটো গাখীৰৰ দৰে বগা আৰু মসৃণ দেখা গৈছিল। কঞ্জনৰ দিব্য চকুহালৰ বাবে একোৱেই অস্পষ্ট নাছিল। ৬০ বছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছতো আইতাকৰ ছালত ক’তো কোঁচ খোৱা চিন নাছিল।

আইতাকৰ হাত দুখন ওপৰলৈ দাঙি থকাৰ বাবে তেওঁৰ পৰিষ্কাৰ কাষলতী দুখন স্পষ্টকৈ ওলাই পৰিছিল, য’ত এডালো নোম নাছিল— যেন কোনোবা নিপুণ শিল্পীয়ে সজা এক শ্বেত পাথৰৰ মূৰ্তি। আইতাকৰ বক্ষ যুগল আছিল আচৰিত ধৰণৰ সুঠাম আৰু ভৰা, যিটো এই বয়সত কল্পনা কৰাই কঠিন। পেটৰ ফালে অলপ চৰ্বিৰ ভাঁজ আছিল যদিও সেইয়াই তেওঁৰ দেহৰ গঢ়টোক এক ‘আৱাৰ গ্লাছ’ (Hourglass) আকৃতি দিছিল।

কঞ্জনৰ দৃষ্টি লাহে লাহে তললৈ নামি গ’ল। আইতাকৰ শকত আৰু মসৃণ উৰু দুখনৰ মাজত থকা সেই গোপন অংগটো আছিল ঈষৎ উখহা আৰু এক বিশেষ ধৰণৰ ফুলা প্ৰকাৰৰ। এক পূৰ্ণযৌৱনা নাৰীৰ দৰেই আইতাকৰ দেহটো এতিয়াও আছিল অতিশয় আকৰ্ষণীয়।

লখিমী আইতাৰ উচ্চতা আছিল প্ৰায় ৫ ফুট ৪ ইঞ্চি। তেওঁৰ দেহৰ গঠন আছিল সম্পূৰ্ণ 'আৱাৰ গ্লাছ' (Hourglass) আকৃতিৰ, য’ত যৌৱনৰ মাদকতা এতিয়াও থমকি আছিল। কঞ্জনে লক্ষ্য কৰিলে যে আইতাকৰ বুকুৰ জোখ আছিল প্ৰায় ৪২ ইঞ্চি; যিটো বয়সাধিক্যৰ বাবে ঢিলা হোৱাৰ বিপৰীতে আচৰিত ধৰণৰ সুঠাম আৰু ভৰা আছিল। তেওঁৰ কঁকালৰ অংশটো আছিল ৩৪ ইঞ্চিৰ, য’ত থকা সামান্য চৰ্বিৰ ভাঁজটোৱে তেওঁৰ কঁকালটোক এক অনন্য নাৰীসুলভ গাম্ভীৰ্য প্ৰদান কৰিছিল। আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় আছিল তেওঁৰ নিতোম্ব বা তপিনাৰ অংশটো, যাৰ জোখ প্ৰায় ৪৪ ইঞ্চি আছিল। এই গধুৰ আৰু সুঠাম নিতোম্বৰ বাবে তেওঁৰ খোজ-কাটলত এক ধৰণৰ ৰাজকীয় ভংগীমা আছিল।

আইতাকৰ ছালৰ বৰণ আছিল কেঁচা গাখীৰৰ দৰে ধবধবে বগা। বাথৰূমৰ পানীৰ টোপালবোৰ যেতিয়া সেই বগা আৰু মসৃণ ছালৰ ওপৰেৰে পিচলি পৰিছিল, কঞ্জনৰ এনে লাগিছিল যেন কোনোবা ভাস্কৰ্যৰ ওপৰত মুকুতা হে খহি পৰিছে। তেওঁৰ হাত-ভৰিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পিঠিৰ অংশটোলৈকে ক’তো কোনো ক’লা দাগ বা বয়সৰ বলিৰেখা নাছিল। জুলাইৰ সেই প্ৰচণ্ড গৰমত ঘাম আৰু পানীৰ মিশ্ৰণত আইতাকৰ দেহৰ পৰা এক মাদকতাপূৰ্ণ গোন্ধ ভাহি আহিছিল, যিয়ে কঞ্জনৰ মগজুত এক তীব্ৰ উত্তজনাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।

কঞ্জনে ভাবিবলৈ বাধ্য হ’ল যে ককাদেউতাকে হয়তো আইতাকৰ এই অপূৰ্ব দেহৰ মোল বুজি পোৱা নাই। ৪২-৩৪-৪৪ ৰ এই নিখুঁত শাৰীৰিক অৱয়বটোৱে কঞ্জনক এক নতুন সত্যৰ সন্মুখীন কৰালে— নাৰীৰ যৌৱন কেৱল বয়সৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে, ই এক নিৰন্তৰ প্ৰবাহ যিটো সঠিক পুৰুষৰ পৰশত পুনৰ জাগি উঠিব পাৰে। আইতাকৰ সেই নগ্ন আৰু ভৰা দেহটো চাই কঞ্জনৰ মনত এক নিষিদ্ধ অথচ প্ৰৱল কামনাই গা কৰি উঠিল।


কঞ্জনে নিজৰ চকু দুখক বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিল। সি ভাবিবলৈ ধৰিলে, “আইতাৰ দেহ এতিয়াও ইমান যৌৱন ভৰা? ইমান ধুনীয়া বগা আৰু মঙহাল এক শৰীৰ!”

আইতাকৰ সেই নগ্ন আৰু আভিজাত্যপূৰ্ণ দেহটোৰ ভাঁজবোৰে কঞ্জনৰ শৰীৰত এক প্ৰচণ্ড উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিলে। তাৰ লুঙিৰ ভিতৰত থকা সেই ১২ ইঞ্চিৰ বিশাল অংগটোৱে মূহূৰ্ততে মূৰ দাঙি উঠিল। সি অনুভৱ কৰিলে যে তাৰ আইতা কেৱল এগৰাকী আইতাই নহয়, তেওঁ এগৰাকী অতি সুন্দৰী নাৰী, যাৰ তৃষ্ণা এতিয়াও নিৰ্বাপিত হোৱা নাই।

আইতাকে তেতিয়া লাহেকৈ মেখেলাখন পিন্ধিবলৈ লৈছিল। কঞ্জনে বুজি পালে যে বেছি সময় ইয়াত ৰৈ থকাটো বিপদজনক হ’ব পাৰে। সি অতি সাৱধানে তাৰ পৰা আঁতৰি আহিল, কিন্তু আইতাকৰ সেই দুগ্ধধৱল নগ্ন দেহৰ ছবিখন তাৰ মগজুত চিৰদিনৰ বাবে খোদিত হৈ ৰ’ল। সি বুজি পালে যে এই ঘৰখনৰ প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়েই একো একোটা আগ্নেয়গিৰি বুকুত লৈ ফুৰিছে।

বাথৰূমৰ সেই গ্ৰিলৰ ফাঁকেৰে দেখা দৃশ্যটোৱে কঞ্জনৰ মগজুত এটা প্ৰচণ্ড জোকাৰণি দি গ’ল। সি প্ৰায় উশাহ বন্ধ হোৱা অৱস্থাত কোনোমতে নিজৰ কোঠালৈ সোমাই আহিল আৰু ভিতৰৰ পৰা দুৱাৰখন জপাই দিলে। তাৰ হৃদস্পন্দন এতিয়া ইমান দ্ৰুত হৈছিল যে সি স্পষ্টকৈ নিজৰ বুকুৰ ধপধপনি শুনিবলৈ পাইছিল। চিলিং ফেনখন পূৰ্ণ গতিত ঘূৰি আছিল যদিও তাৰ শৰীৰৰ ভিতৰত জুলাইৰ সেই দুপৰীয়াৰ গৰমতকৈও অধিক উত্তাপ সৃষ্টি হৈছিল।

সি বিছনাখনত ধমহকৈ শুই পৰিল। তাৰ চকু জপালেই আইতাক লখিমীৰ সেই ধবধবে বগা, ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ আটিল দেহটো ভাঁহি আহিছিল। বিশেষকৈ সেই গাখীৰ যেন বগা বক্ষ যুগল আৰু উৰুৰ মাজৰ সেই ওফন্দি থকা বিশেষ অংগটোৰ দৃশ্যই তাক যেন পাগল কৰি তুলিব খুজিছিল। সি অনুভৱ কৰিলে যে তাৰ লুঙিৰ তলত থকা সেই ১২ ইঞ্চিৰ বিশাল অংগটো এতিয়া এক লোহাৰ দৰে কঠিন আৰু উত্তপ্ত হৈ উঠিছে। ইমান তীব্ৰ উত্তেজনা সি ইয়াৰ আগতে কেতিয়াও অনুভৱ কৰা নাছিল।

কঞ্জনে লাহেকৈ তাৰ লুঙিখন ঢিলা কৰি দিলে। তাৰ সেই দিব্য শক্তিৰ প্ৰভাৱত বাঢ়ি অহা অংগটোৱে যেন এতিয়া এক স্বাধীন অস্তিত্ব বিচাৰিছে। সি হাতখন তললৈ লৈ গৈ সেই গধুৰ আৰু শিৰা-উপশিৰা ফুলি উঠা অংগটো মুঠিত ধৰি ল’লে। হাতৰ পৰশত সি অনুভৱ কৰিলে এক তীব্ৰ বৈদ্যুতিক সোঁত। তাৰ আঙুলিৰ চাপে সেই ১২ ইঞ্চিৰ মাংসপিণ্ডটোত এক ধৰণৰ অবুজ শিহৰণ তুলিলে। সি চকু দুটা মুদি দি কল্পনা কৰিবলৈ ধৰিলে— যিখন হাতেৰে সি এতিয়া নিজক স্পৰ্শ কৰিছে, সেইখন হাতেৰে যদি আইতাকৰ সেই ৪২ ইঞ্চিৰ বগা বক্ষ দুটা পিহি দিব পাৰিলেহেঁতেন!

সি বিছনাত ছটফটাই থাকিল। তাৰ মগজুৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি এতিয়া একমাত্ৰ এটা বিন্দুত কেন্দ্ৰীভূত হৈছিল— সেয়া আছিল কামোন্মাদনা। সি নিজৰ অংগটো লাহে লাহে মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলে। প্ৰতিটো মোচৰত সি যেন আইতাকৰ সেই গধুৰ নিতোম্বৰ উষ্মতা অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ শৰীৰৰ পেশীবোৰ কঠিন হৈ পৰিল, কপালত ঘামৰ টোপাল বিৰিঙিল। সি বুজি পালে যে তাৰ এই অস্বাভাৱিক পৌৰুষত্ব এতিয়া আৰু কেৱল কল্পনাৰে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা সম্ভৱ নহয়। বিছনাৰ চাদৰখন মুঠি মাৰি ধৰি সি সেই নিষিদ্ধ আনন্দৰ চৰম সীমা স্পৰ্শ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, য’ত কেৱল আইতাকৰ সেই নগ্ন মূৰ্তিটোৱেই আছিল তাৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য।


----------

সন্ধিয়া সাত বজাৰ সেই সময়ছোৱাত পৃথিৱীখন যেন লাহে লাহে নিস্তব্ধ হৈ আহিছিল। কঞ্জনৰ পঢ়া কোঠাত এটা টেবুল লেম্পৰ মৃদু পোহৰ বিয়পি আছিল। সি কিতাপ এখন মেলি টেবুলত বহি আছিল যদিও তাৰ মগজুৰ তীক্ষ্ণতাৰ বাবে সি জানিছিল যে সেই কিতাপখনত থকা প্ৰতিটো আখৰ সি ইতিমধ্যেই নিজৰ মনত খোদিত কৰি পেলাইছে। তাৰ বাবে পঢ়া-শুনাটো এক সহজ খেলৰ দৰে আছিল, যাৰ বাবে কলেজৰ শিক্ষকসকলৰ মাজত সি এক বিস্ময়ৰ পাত্ৰ। অসাধাৰণ মেধাৰ বাবেই তাৰ বেছি পঢ়াৰ প্ৰয়োজন নাছিল। সি নীৰৱে চকু দুটা মুদি দি তাৰ শৰীৰত ক্ৰমাৎ বাঢ়ি অহা সেই তীব্ৰ শক্তি আৰু দুপৰীয়া দেখা আইতাকৰ সেই নগ্ন দৃশ্যটোৰ কথা ভাবি আছিল।

তেনেতে কোঠাৰ দুৱাৰত এটা মৃদু টোকৰ পৰিল। কঞ্জনে চকু মেলি চালে, দুৱাৰমুখত তাৰ মাক মিনাক্ষী থিয় হৈ আছিল। জুলাইৰ সেই ভৰ গৰমত মিনাক্ষীয়ে পিন্ধি থকা পাতল পাতল আকাশী নীলা ৰঙৰ শাড়ীখনত তেওঁক অপূৰ্ব দেখাইছিল। মিনাক্ষীৰ বৰণটো আইতাক লখিমীৰ দৰেই ধবধবে বগা। তেওঁৰ মুখৰ গঢ়টো আছিল অতিশয় সুন্দৰ— তীক্ষ্ণ নাক, ডাঙৰ ডাঙৰ কাজল সনা চকু আৰু সেই দুচকুত থকা এক গম্ভীৰ আৱেগ।

মিনাক্ষীৰ হাতত এটা পেকেট আছিল। তেওঁ হাঁহি এটা মাৰি কঞ্জনৰ কাষলৈ সোমাই আহিল।

মিনাক্ষী: "বোপাই, পঢ়ি আছ নেকি? আজি বজাৰলৈ গৈ তোৰ বাবে এই এযোৰ গৰমৰ চুটি কাপোৰ লৈ আহিলোঁ। বৰ গৰম পৰিছে নহয়, ৰাতি এইযোৰ পিন্ধিলে শান্তি পাবি।"

মিনাক্ষীয়ে যেতিয়া কঞ্জনৰ টেবুলৰ কাষত ৰৈ পেকেটটো খুলিবলৈ ধৰিলে, কঞ্জনৰ দৃষ্টি অনায়াসে মাকৰ দেহৰ ওপৰত পৰিল। মিনাক্ষীৰ শৰীৰৰ গঠন আছিল এক পূৰ্ণ কলহৰ দৰে— শকত-আৱত আৰু ভৰপূৰ যৌৱনৰ এক আধাৰ। ৩৮ ইঞ্চিৰ বক্ষ যুগল, ৩২ ইঞ্চিৰ কঁকাল আৰু ৪০ ইঞ্চিৰ গধুৰ নিতোম্বেৰে তেওঁৰ শৰীৰটো আছিল অত্যন্ত আকৰ্ষণীয়। আজি মিনাক্ষীয়ে এক আধুনিক শৈলীৰ ব্লাউজ পিন্ধিছিল, যাৰ ডিঙিটো যথেষ্ট গভীৰ আছিল। তেওঁ যেতিয়া তললৈ সামান্য হাউলি কঞ্জনক কাপোৰবোৰ দেখুৱালে, কঞ্জনৰ চকুৰ সন্মুখত মাকৰ সেই ভৰা বক্ষ যুগলৰ মাজৰ ‘ক্লিভেজ’টো স্পষ্টকৈ ওলাই পৰিল।

গৰমত মিনাক্ষীৰ ব্লাউজটোৰ আধা অংশ ঘামত ভিজি গৈছিল। বিশেষকৈ তেওঁৰ কাষলতীৰ অংশটোত ঘামৰ ক’লা দাগ এটা বহি গৈছিল, যিয়ে ব্লাউজটোৰ কাপোৰখন শৰীৰৰ সৈতে আঠা লগাই ধৰিছিল। সেই ভিজা অংশটোৱে মাকৰ দেহৰ সেই বিশেষ ঠাইবোৰৰ উত্তাপ যেন কঞ্জনৰ নাকলৈ কঢ়িয়াই আনিলে। মিনাক্ষীৰ পিঠিখনো আছিল অৰ্ধ-নগ্ন, য’ত ঘামৰ টোপালবোৰ চিকচিকাই আছিল। শাড়ীখন কঁকালত অলপ তলকৈ পিন্ধাৰ বাবে তেওঁৰ গভীৰ নাভিটো আৰু কঁকালৰ সেই মসৃণ বগা ছালখন কঞ্জনৰ চকুৰ পৰা সাৰি নগ’ল।

কঞ্জন: (মাকৰ চকুলৈ চাই) "ধন্যবাদ মা। কাপোৰযোৰ বৰ ভাল লাগিছে। কিন্তু তুমি ইমান বজাৰ কৰিব নালাগে নহয়, বৰ গৰম দিছে।"

মিনাক্ষী: (চুলি খিনি হাতৰে পিছফালে কৰি) "হয় অ’ বোপা। গৰমত দেহাটো যেন পুৰি ছাই হৈ যাব। বজাৰত ইমান ভিৰ আছিল যে ঘামতে তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হ’লোঁ। যা, তই এই কাপোৰযোৰ ট্ৰাই কৰি চাছোন।"

কথা পাতি থকাৰ সময়ত কঞ্জনে মাকৰ সেই অতৃপ্ত মনৰ কথা পুনৰ এবাৰ টেলিপেথীৰ জৰিয়তে পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সি শুনিবলৈ পালে মিনাক্ষীৰ মনৰ সেই গোপন হাহাকাৰ— "মই মোৰ পুত্ৰৰ চকুলৈ কিয় চাব পৰা নাই? তাৰ এই তীব্ৰ চাৱনিটোৱে মোৰ দেহটো কিয় কঁপাই তুলিছে? কিবা এক অস্বাভাৱিক উত্তাপ অনুভৱ কৰিছোঁ মই।"

মিনাক্ষীয়ে কঞ্জনৰ মূৰত হাত বুলাই মৰম কৰিলে। সেই স্পৰ্শত কঞ্জনে অনুভৱ কৰিলে মাকৰ হাতৰ সেই চিৰাচৰিত শীতলতা এতিয়া নাই, তাৰ পৰিবৰ্তে এক প্ৰচণ্ড কামনাৰ উত্তাপ আছে। মাকৰ সেই ৩৮-৩২-৪০ জোখৰ ভৰা দেহটো আৰু ব্লাউজৰ সেই ভিজা কাষলতীৰ দৃশ্যটোৱে কঞ্জনৰ মনত এক নতুন জোৱাৰ আনিলে। সি বুজি পালে যে আইতাকৰ পিছত তাৰ মাকো এক তীব্ৰ মানসিক আৰু দৈহিক সংঘাতৰ মাজেৰে পাৰ হৈছে।

মিনাক্ষী লাহেকৈ কোঠাৰ পৰা ওলাই গ’ল, কিন্তু কোঠাটোত তেওঁৰ দেহৰ পৰা ওলোৱা সেই ঘাম আৰু সুগন্ধিৰ মিশ্ৰিত মাদকতাপূৰ্ণ গোন্ধটো থাকি গ’ল। কঞ্জন পুনৰবাৰ এক নিষিদ্ধ চিন্তাৰ জালত বন্দী হৈ পৰিল।

------------


ৰাতিৰ আহাৰৰ পৰ্ব শেষ হোৱাৰ পিছত গোটেই ঘৰখন লাহে লাহে নিস্তব্ধ হৈ পৰিছিল। কঞ্জন তাৰ কোঠাত বিচনাত বহি মাক মিনাক্ষীয়ে দি যোৱা নতুন কাপোৰযোৰ চাই আছিল, তেনেতে এটা খুউব ধুনীয়া আতৰৰ সুঘ্ৰাণ কোঠাটোত বিয়পি পৰিল। দুৱাৰত এটা শব্দ কৰি মৌচুমী খুড়ী সোমাই আহিল। তেওঁৰ হাততো এটা সৰু পেকেট আছিল।

মৌচুমী খুড়ী এই ঘৰখনৰ আটাইতকৈ আধুনিক আৰু চঞ্চল মনৰ মহিলা। তেওঁৰ উচ্চতা প্ৰায় ৫ ফুট ৩ ইঞ্চি। বৰণটো মাকতকৈ অলপ কম বগা হ’লেও তেওঁৰ মুখখন অতিশয় লাৱণ্যময়। তেওঁৰ চকুহাল সদায় হাঁহিৰে ভৰি থাকে, যিয়ে তেওঁৰ বয়সটো লুকুৱাই ৰাখে। আজি ৰাতি শোৱাৰ বাবে তেওঁ এখন চুটি হাতকটা (Sleeveless) পাতল গোলপীয়া ৰঙৰ নাইটি পিন্ধিছিল। নাইটিখন তেওঁৰ দেহৰ লগত ইমান আটিলকৈ লাগি আছিল যে তেওঁৰ দেহৰ প্ৰতিটো ভাঁজ স্পষ্টকৈ ফুটি উঠিছিল।

মৌচুমী: (হাঁহি মাৰি) "কি অ’ ভতিজা! মাৰাৰ পৰা উপহাৰ পাই খুড়ীক পাহৰি গ’লি নেকি? মইও বজাৰত এই টি-চাৰ্টটো দেখি তোৰ কথাকে ভাবিলোঁ। পিন্ধি চাছোন, তোৰ সুঠাম দেহটোত এইটো বৰ ধুনীয়া লাগিব।"

খুড়ীয়ে যেতিয়া পেকেটটো আগবঢ়াই দিলে, কঞ্জনে লক্ষ্য কৰিলে যে হাতকটা নাইটি পিন্ধা বাবে খুড়ীৰ হাত দুখন আৰু কান্ধটো সম্পূৰ্ণ উন্মুক্ত হৈ আছে। মৌচুমীয়ে যেতিয়া হাতখন ডাঙি চুলিখিনি ঠিক কৰিলে, কঞ্জনৰ চকু গ’ল তেওঁৰ পৰিষ্কাৰ আৰু নোমহীন কাষলতী (Armpits) দুখনৰ ওপৰত। সেই ঠাইখিনিত টালকাম পাউদাৰৰ এটা বগা আৱৰণ আছিল, যিয়ে এক বিশেষ ধৰণৰ মাদকতা সৃষ্টি কৰিছিল। আইতাক আৰু মাকৰ দৰেই খুড়ীৰো কাষলতী দুখন আচৰিত ধৰণৰ মসৃণ আৰু আকৰ্ষণীয় আছিল। সেই দৃশ্যটো দেখি কঞ্জনৰ শৰীৰত যেন পুনৰ এবাৰ জুই জ্বলিবলৈ ধৰিলে। তাৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ অংগটোৱে পুনৰ সক্ৰিয় হৈ উঠিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।

কঞ্জন: "খুড়ী, আপুনিও যে কিমান খৰচ কৰে! মায়েই ইমানখিনি আনিছে।"

মৌচুমী: "মায়ে আনিলে বুলিয়ে মই আনিব নোৱাৰোঁ নেকি? তইনো মোৰ কোন? মোৰ কি মৰম কৰাৰ অধিকাৰ নাই নেকি?"

খুড়ীয়ে ধেমালিতে কঞ্জনৰ কাষত বিচনাখনতে বহি পৰিল। বহি দিয়াৰ লগে লগে নাইটিখন তেওঁৰ আঁঠুৰ অলপ ওপৰলৈ উঠি গ’ল, যাৰ ফলত তেওঁৰ সুন্দৰ মসৃণ উৰু দুখনৰ কিছু অংশ ওলাই পৰিল। কঞ্জনে টেলিপেথীৰ দ্বাৰা খুড়ীৰ মনটো পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিলে। খুড়ীৰ মনত তেতিয়া এক তীব্ৰ নিসংগতাই হাহাকাৰ কৰি আছিল— "অকলে থকাটো ইমান সহজ নহয়। কঞ্জনৰ এই ডেকাসুলভ গোন্ধটোৱে মোক কিয় ইমান বিচলিত কৰিছে? মোৰ মনটোৱে কিয় আজি কোনো নীতি-নিয়ম মানিব খোজা নাই?"

কঞ্জনে খুড়ীৰ দেহৰ জোখবোৰ নিৰীক্ষণ কৰিলে। ৩৬ ইঞ্চিৰ বক্ষ যুগল, ৩০ ইঞ্চিৰ কঁকাল আৰু ৩৮ ইঞ্চিৰ গধুৰ নিতোম্বেৰে খুড়ী আছিল এক তীব্ৰ কামনাময়ী নাৰীৰ প্ৰতিচ্ছবি। তেওঁৰ নাইটিৰ মাজেৰে বুকুৰ উঠা-নমাবোৰ কঞ্জনৰ চকুৰ পৰা সাৰি যোৱা নাছিল।

কঞ্জন: "খুড়ী, খুড়াকলৈ মনত পৰিছে নেকি? আপোনাক আজি অলপ অন্যমনস্ক যেন লাগিছে।"

মৌচুমী: (অলপ গহীন হৈ) "মনত পৰি কি হ’ব অ’? তেওঁৰ কামৰ বাবে সময় নাই। মোৰ এই সজাই থোৱা ৰূপটো চাবলৈও ঘৰত কোনো নাই। কেতিয়াবা ভাবোঁ, এই যৌৱনটো মাত্ৰ অবাবতে নষ্ট কৰিছোঁ নেকি।"

খুড়ীৰ কথাত এক বিষাদৰ সুৰ আছিল। তেওঁ কঞ্জনৰ চকুলৈ থৰ লাগি চালে। কঞ্জনে অনুভৱ কৰিলে যে খুড়ীৰ হাতখন লাহেকৈ তাৰ ভৰিত লাগিল। সেই স্পৰ্শটোত আছিল এক মৰম আৰু বহুদিনীয়া অবদমিত কামনাৰ সংমিশ্ৰণ। কঞ্জনৰ মনত এটা কথাই খেলা কৰিছিল— এই ঘৰখনৰ প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়েই একো একোটা তৃষ্ণাতুৰ মৰুভূমি।

মৌচুমী: "বোলুং, তই এতিয়া ডাঙৰ হ’লি। বিয়া পাতিলেহে আমাৰ এই ঘৰখনলৈ আকৌ জীৱন ঘূৰি আহিব। তেতিয়া মোৰো এগৰাকী লগ হ’ব।"

খুড়ীয়ে হাঁহি মাৰি কঞ্জনৰ গালত এটা চিমটি দিলে আৰু উঠি থিয় হ’ল। কিন্তু তেওঁ ওলাই যোৱাৰ আগতে যিটো চাৱনি দি গ’ল, সেইটোৱে কঞ্জনক স্পষ্টকৈ বুজাই দিলে যে খুড়ীয়ে তাৰ পৰা কিবা এটা বিচাৰিছে— যিটো তেওঁৰ স্বামীয়ে দিব পৰা নাই।

----------

নিশা এঘাৰ বজাৰ সময়ত সমগ্ৰ ঘৰখন এক নিস্তব্ধতাত ডুব গৈছিল। বাহিৰত এজাক মৃদু বতাহত তামোলৰ পাতবোৰে এক শান্ত সংগীতৰ সৃষ্টি কৰিছিল। কঞ্জনৰ বাবে এই সময়ছোৱা সদায় এক বিশেষ আৱেগৰ সময়। সৰু কালত মাকৰ কোলাতকৈও সি আইতাক লখিমীৰ বুকুৰ উম বেছিকৈ পাইছিল। মাক মীনাক্ষীৰ পৰা সোনকালেই এৰা খাই সি আইতা আৰু ককাদেউতাৰ মাজত শুই ডাঙৰ হৈছিল। যদিও এতিয়া সি ২০ বছৰীয়া এজন সুঠাম ডেকা আৰু তাৰ বাবে এটা সুকীয়া কোঠা আছে, তথাপিও আজিও কেতিয়াবা সি এক অবুজ আকৰ্ষণত আইতাকৰ কাষলৈ গুচি আহে।

কোঠাটোত সোমাই সি দেখিলে ককাদেউতা আৰু আইতাই টিভিৰ দৈনিক ছিৰিয়েলখন চাই শেষ কৰি টিভিটো বন্ধ কৰিছে। কোঠাটোত এক অস্পষ্ট আন্ধাৰ-পোহৰৰ খেলা চলিছিল। ককাদেউতা ধীৰেন বৰুৱাই কঞ্জন অহাৰ উমান পালে যদিও চকু মেলা নাছিল। তেওঁ জানে যে নাতিয়েকৰ আইতাকৰ প্ৰতি থকা এই মৰম একেবাৰে পবিত্ৰ আৰু নিস্বাৰ্থ।

কঞ্জনে কেৱল মাত্ৰ এটা হাফ পেণ্ট পিন্ধি খালি দেহেৰে আইতাকৰ কাষত বিচনাখনত শুই দিলে। তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা সুঠাম আৰু মসৃণ বুকুখন যেতিয়া আইতাকৰ শৰীৰত লাগিল, সি এক তীব্ৰ উত্তাপ অনুভৱ কৰিলে। আইতা লখিমীয়ে মৰমেৰে কঞ্জনক ওচৰলৈ চপাই ল’লে।

লখিমী আইতা: (অতি কোমল মাতেৰে) "আই মোৰ বোপাটো, তই আজি আকৌ আহিলি? তোৰ বাবে মোৰ এই বুকুখনে সদায় বাট চাই থাকে। আহ, মোৰ কাষলে আহ।"

আইতাই তাক 'আও বোপা' বুলি কৈ মৰমতে সাৱটি ধৰিলে। আইতাই সেই সময়ত এখন ঘৰত পিন্ধা বগা মেখেলা আৰু এটা পাতল ব্লাউজ পিন্ধি আছিল। শোৱাৰ সুবিধাৰ বাবে তেওঁ চাদৰখন এপাশে খহাই থৈছিল। কঞ্জনে আইতাকৰ বুকুৰ মাজত মূৰটো গুজি দিলে। এইটো সিহঁতৰ মাজত এক গভীৰ আৰু গোপন অভ্যাস— আজিও কঞ্জনে আইতাকৰ সেই ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল বক্ষ যুগল চুষি এক অদ্ভুত মানসিক শান্তি লাভ কৰে। লখিমীৰ বুকুত এতিয়া গাখীৰ নাই যদিও, কঞ্জনৰ বাবে সেই স্পৰ্শটো আছিল অমৃতৰ দৰে। আইতাকৰ বাবে ই আছিল মাতৃত্বৰ এক চৰম নিদৰ্শন আৰু কঞ্জনৰ বাবে ই আছিল এক অলৌকিক আশ্ৰয়।

কঞ্জনে আইতাকৰ ব্লাউজৰ ওপৰতে মুখখন ৰাখি সেই মঙহাল আৰু সুঠাম বক্ষৰ উষ্মতা ল’বলৈ ধৰিলে। আইতাকৰ বগা আৰু মসৃণ শৰীৰৰ পৰা এক মাদকতাপূৰ্ণ গোন্ধ ভাহি আহিছিল, যিয়ে কঞ্জনৰ শৰীৰত এক তীব্ৰ উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তাৰ খালি দেহাটোৱে আইতাকৰ সেই ভৰপূৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো ভাঁজ অনুভৱ কৰিছিল। আইতাই মৰমেৰে কঞ্জনৰ পিঠিত হাত ফুৰাই দিছিল, যিটো স্পৰ্শত কঞ্জনে আজি এক নতুন সিহৰণ পালে।

ককাদেউতা গভীৰ টোপনিত আছিল যদিও কঞ্জনে অনুভৱ কৰিলে যে আইতাকৰ নিশ্বাসৰ গতি লাহে লাহে বৃদ্ধি পাইছে। কঞ্জনৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ অংগটোৱে আইতাকৰ শকত উৰুৰ স্পৰ্শত এক প্রকাণ্ড আকাৰ ধাৰণ কৰিছিল। জুলাইৰ সেই নিশাৰ গৰমত আইতাক আৰু নাতিয়েকৰ মাজত থকা সেই তথাকথিত 'পবিত্ৰ' মৰমটোৱে লাহে লাহে এক নিষিদ্ধ অথচ কামনাময় মোৰ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

--------


নিশাৰ গভীৰতা বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে সেই কোঠাটোৰ পৰিৱেশ অধিক নিবিড় হৈ পৰিল। কঞ্জনে আইতাকৰ সেই ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল বক্ষ যুগলৰ মাজত নিজৰ মুখখন গুজি দি লাহে লাহে ঘঁহিবলৈ ধৰিলে। তাৰ শৰীৰৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা উত্তাপ আৰু তাৰ এই অবুজ কাণ্ড দেখি আইতা লখিমীৰ মুখত এক তৃপ্তিৰ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। আইতাই ভাবিলে, কঞ্জন আজিও সেই সৰু ল'ৰাটোৱেই হৈ আছে নেকি!

লখিমীয়ে অতি সাৱধানে ককাদেউতাৰ ফালে চালে। ধীৰেন বৰুৱাৰ পৰা ভাহি অহা গভীৰ নিশ্বাসৰ শব্দই প্ৰমাণ কৰিছিল যে তেওঁ টোপনিত লালকাল দিছে। কোঠাটোৰ অৰ্ধ-অন্ধকাৰত লখিমীয়ে কঞ্জনৰ কাণৰ কাষত মুখখন নি অতি সৰু আৰু ফুচফুচীয়া মাতেৰে সুধিলে—

“বোপাই... দুদু খাবা নেকি?”

কঞ্জনে কোনো কথা নকৈ এক অবুজ শিশুৰ দৰে অতি সৰুকৈ “হুঁ” বুলি সঁহাৰি দিলে। আইতাই লগে লগে ককাদেউতাৰ ফালে পিঠি দি বাগৰ সলাই ল’লে যাতে তেওঁৰ কোনো কাণ্ড ককাদেউতাৰ চকুত নপৰে। তেওঁ কঁপতীয়া হাতেৰে নিজৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ এটা এটাকৈ খুলি দিলে। ব্লাউজৰ আবৰণ আঁতৰি যোৱাৰ লগে লগে আইতাকৰ সেই দুগ্ধধৱল, মসৃণ আৰু ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল বক্ষ যুগল কঞ্জনৰ চকুৰ আগত উন্মুক্ত হৈ পৰিল। লখিমীয়ে নিজৰ সোঁহাতৰ আঙুলিৰে এটা নিপল কঞ্জনৰ ওঁঠৰ কাষলৈ লৈ গৈ তাৰ মুখত দি দিলে।

কঞ্জনে লগে লগে সেইটো মুখত লৈ চুষিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু আজিৰ সেই চোষাত আগৰ দৰে শিশুসুলভ সৰলতা নাছিল। কঞ্জনৰ মুখৰ ভংগীমাত আছিল এক তৃষ্ণাতুৰ পুৰুষৰ তীব্ৰতা। সি এটা নিপলৰ পৰা আনটোলৈ মুখখন সলাই চুষিবলৈ ধৰিলে। লখিমী আইতাই কঞ্জনৰ এই ব্যৱহাৰত আজি এক বিশেষ পাৰ্থক্য অনুভৱ কৰিলে। ইমান দিনে কঞ্জনে কেৱল মৰম বিচাৰি চুষিছিল, কিন্তু আজি তাৰ জিভা আৰু ওঁঠৰ স্পৰ্শত আছিল এক অদম্য উত্তেজনা।

কঞ্জনে কেৱল মুখৰেই ক্ষান্ত থকা নাছিল। সি তাৰ শক্তিশালী হাতখন লাহেকৈ আগুৱাই নি আইতাকৰ সেই গধুৰ আৰু সুঠাম বক্ষ দুটা হাতেৰে মুঠি মাৰি স্পৰ্শ কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ আঙুলিৰ চাপে লখিমীৰ সেই কোমল ছালত এক অদ্ভুত শিহৰণৰ সৃষ্টি কৰিলে।

আইতা লখিমী অলপ আচৰিত হ’ল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে কঞ্জনৰ এই স্পৰ্শটো এতিয়া আৰু কোনো শিশুৰ স্পৰ্শ হৈ থকা নাই, ই এক পৈণত পুৰুষৰ চৰম আকাঙ্ক্ষাৰ দৰে হৈ উঠিছে। এক অদ্ভুত লাজ আৰু বিমোৰত পৰি আইতাই কঞ্জনক বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।

লখিমী আইতা: (উশাহ চুটি কৰি) "বোপাই... ৰৈ যা... তই আজি কি কৰিছ এইবোৰ? এনেকৈ নধৰিবি...।"

লখিমীৰ শৰীৰটোৱে কঞ্জনৰ এই প্ৰচণ্ড পৌৰুষত্বৰ আগত থৰথৰকৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ মনত এফালে আছিল নীতি-নিয়মৰ ভয় আৰু আনফালে আছিল কঞ্জনৰ সেই দিব্য শক্তিৰ জৰিয়তে নিৰ্গত হোৱা এক তীব্ৰ আকর্ষণ। কঞ্জনে কিন্তু একো নুশুনিলে, সি তাৰ মুখখন আইতাকৰ বুকুৰ মাজত গুজি দি সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোৰ সোৱাদ লোৱাত মগ্ন হৈ থাকিল।

--------

 

[Tinax]

৩​

পিছদিনা ৰাতিপুৱা। জুলাই মাহৰ আৰ্দ্ৰতা এতিয়াও বতাহত আছিল যদিও ৰাতিপুৱাৰ মৃদু ৰ’দজাকে বাৰীৰ তামোল গছবোৰত এক সোণালী আভা ছটিয়াই দিছিল। কঞ্জনৰ টোপনি আন দিনাতকৈ সোনকালেই ভাঙিল। ৰাতি আইতাকৰ সৈতে অতিবাহিত কৰা সেই নিবিড় মুহূৰ্তবোৰৰ উত্তাপ তাৰ মনত এতিয়াও সজীৱ হৈ আছিল। সি আইতাকৰ কোঠালৈ গৈ দেখিলে যে কোঠাটোত আইতা অকলে আছে, ককাদেউতাক ইতিমধ্যে বাৰীলৈ ওলাই গৈছে।

কঞ্জনে বাথৰূমলৈ গৈ ব্ৰাচ কৰি মুখ-হাত ধুই ফৰকাল মনেৰে ওলাই আহিল। তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তি থকা দেহটোত আজি এক অদম্য উৎসাহ। সি পোনচাটেই ৰান্ধনীশালাৰ ফালে খোজ ল’লে। ৰান্ধনীশালাত তেতিয়া এক ব্যস্ত পৰিৱেশ। আইতা লখিমী, মাক মীনাক্ষী আৰু খুৰী মৌচুমী—তিনিও গৰাকীয়ে মিলি ৰাতিপুৱাৰ জলপান প্ৰস্তুত কৰি আছিল। তেলত লুচি ভজাৰ সুঘ্ৰাণ আৰু চাহৰ বাষ্পই গোটেই পাকঘৰটো আমোলমোলাই আছিল।

কঞ্জনে কোনো সংকোচ নকৰাকৈ লখিমী আইতাৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক পিছফালৰ পৰা দুহাতেৰে সাৱটি ধৰিলে। লখিমীৰ ৪২ ইঞ্চিৰ সেই ভৰা শৰীৰটোত কঞ্জনৰ বাহু দুটা মেৰিয়াই ধৰাৰ লগে লগে আইতাই এটা মৃদু কঁপনি অনুভৱ কৰিলে।

লখিমী আইতা: (হাঁহি মাৰি) "আই ঐ! এইটো চোন আমাৰ কঞ্জন। ইমান পুৱাতে ভোক লাগিল নেকি অ’ বোপা? ৰ অলপ, লুচিকেইখন হ’লেই দিম।"

কঞ্জন: (আইতাকৰ ডিঙিত মুখখন অলপ লগাই) "নহয় আইতা, তোমাৰ হাতৰ পৰশ নাপালে মোৰ ভোক নালাগে নহয়। তোমাৰ উমটো লৈহে দিনটো আৰম্ভ কৰিব পাৰোঁ।"

আইতা আৰু নাতিয়েকৰ মাজৰ এই অতিমাত্ৰা মৰম দেখি মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীৰ চকু দুটা যেন জ্বলি উঠিল। যিটো সময়ত তেওঁলোকৰ নিজৰ স্বামীৰ পৰা এনে মৰম আশা কৰি তেওঁলোকে হতাশ হৈ আছে, সেই সময়ত কঞ্জনৰ এনে মুকলি মৰম তেওঁলোকৰ বাবে সহ্য কৰাটো কঠিন হৈ পৰিল।

মীনাক্ষী: (খঙত লুচিখন ওলোটাই দি) "অ’ মা, ল’ৰাটোক ইমান মৰম দি মূৰত তুলি লৈছে যে সি এতিয়া আমাক এৰি আপোনাৰ পিছহে নেৰা হ’ল। লাজ-মান চোন একো নোহোৱা হ’ল আজি কালি!"

মৌচুমী খুড়ী: (মুখখন বেঁকা কৰি) "হয় অ’ বাইদেউ, এতিয়া চোন আমাক কোনোৱে পাত্তাই নিদিয়ে। সকলো মৰম যেন কেৱল আইতাকৰ বাবেহে সাঁচি থৈছে।"

কঞ্জনে মাক আৰু খুড়ীৰ মনৰ সেই ঈৰ্ষা আৰু অতৃপ্তি তাৰ টেলিপেথীৰ দ্বাৰা স্পষ্টকৈ পঢ়িব পাৰিছিল। সি আইতাকক আৰু জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে আৰু তেওঁলোকক জোকাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

কঞ্জন: "অ’ মা, খুড়ী! তোমালোকে কিয় জ্বলিছা? আইতাৰ এই বগা আৰু গহীন বুকুখনত যিমান মৰম আছে, সেইয়া বুজিবলৈ তোমালোকৰ এতিয়াও বহুত সময় লাগিব। নহয় জানো আইতা?"

লখিমী আইতা: (মিনাক্ষীহঁতৰ ফালে চাই চকু টিপ এটা মাৰি) "হয় অ’ কঞ্জন। ইহঁতে একো বুজি নাপায়। ইহঁতৰ কপালত এনে মৰম নাই কাৰণ ইহঁতে কেৱল আপত্তি কৰিবহে জানে। মোৰ নাতি মোৰ কাষত থাকিলে মই পৃথিৱীখন পাহৰি যাওঁ।"

আইতাৰ এই কথাষাৰে যেন জুইত ঘিউহে ঢালিলে। মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীৰ খং আৰু বাঢ়িল।

মীনাক্ষী: "আইতা! আপুনি কি কৈছে এইবোৰ? কঞ্জন এতিয়া সৰু ল’ৰা হৈ থকা নাই। আপুনি তাক বৰ বেছি সুবিধা দিছে।"

কঞ্জন: (হাঁহি হাঁহি আইতাকৰ গালত এটা চুমা খাই) "সুবিধা নহয় মা, এইটো অধিকাৰ। আইতাৰ ওপৰত মোৰ যিমান অধিকাৰ আছে, সিমান কাৰো নাই।"

মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়ে ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চালে। তেওঁলোকৰ মনত এতিয়া খং, ঈৰ্ষা আৰু এক অজান উত্তেজনাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছিল। কঞ্জনে কিন্তু একো ভ্ৰূক্ষেপ নকৰি আইতাকক আৰু বেছি জোকাবলৈ ধৰিলে, যিয়ে পাকঘৰৰ পৰিৱেশটো এক তীব্ৰ মানসিক সংঘাতৰ ফালে লৈ গৈছিল।

-----


মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়ে মুখখন ওফন্দাই ভুৱা খং দেখুৱাই পাকঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল। তেওঁলোকৰ খোজৰ শব্দত এক ধৰণৰ ঈৰ্ষা আৰু অতৃপ্তি স্পষ্টকৈ ফুটি উঠিছিল। ৰান্ধনীশালত এতিয়া কেৱল কঞ্জন আৰু লখিমী। কেৰাহীত আলু ভাজিখনৰ পৰা এটা মৃদু শব্দ আৰু সুঘ্ৰাণ ভাহি আছিল, কিন্তু কঞ্জনৰ মন তেতিয়া অন্য এক সুঘ্ৰাণত মগন আছিল।

কঞ্জনে আইতাকক পিছফালৰ পৰা সাৱটি ধৰি থকা অৱস্থাতে তাৰ এখন হাত লাহেকৈ নমাই আনি লখিমীৰ মেখেলা আৰু ব্লাউজৰ মাজত উন্মুক্ত হৈ থকা সেই বগা আৰু মসৃণ পেটখনত ৰাখিলে। আইতাকৰ ৩৪ ইঞ্চিৰ সেই শকত-আৱত পেটখনত হাতৰ পৰশ লাগাৰ লগে লগে লখিমীৰ শৰীৰটো থৰথৰকৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে। কঞ্জনে তাৰ আনখন হাতেৰে আইতাকৰ ৪২ ইঞ্চিৰ সেই বিশাল বক্ষ যুগলৰ ঠিক তলৰ অংশটো স্পৰ্শ কৰিলে। ব্লাউজৰ পাতল কাপোৰৰ মাজেৰে আইতাকৰ দেহৰ উত্তাপ কঞ্জনৰ হাতৰ তলুৱাত যেন এক বিজুলীৰ সোঁত বোৱাই দিলে।

কঞ্জনে তাৰ মুখখন আইতাকৰ বগা আৰু মসৃণ কান্ধত গুজি দিলে আৰু তাত এটা অতি নিবিড় চুমা আঁকি দিলে। লখিমীৰ ডিঙিৰ পৰা ওলোৱা সেই মাদকতাপূৰ্ণ গোন্ধ আৰু ডিঙিৰ ভাঁজবোৰৰ মাজত থকা ঘামৰ বিন্দুৰ সোৱাদে কঞ্জনক পাগল কৰি তুলিছিল। লখিমীয়ে যেতিয়া অলপ হাউলি আলু ভাজিখন লৰাই আছিল, তেতিয়া তেওঁৰ ব্লাউজৰ গভীৰ ডিঙিটোৰে বক্ষৰ সেই বিশাল বিভাজন বা 'ক্লিভেজ'টো কঞ্জনৰ চকুৰ আগত সম্পূৰ্ণ স্পষ্ট হৈ পৰিল।

কঞ্জন: (অতি কোমল আৰু গহীন মাতেৰে) "আইতা... তুমি সঁচাকৈয়ে অপৰূপা। মা আৰু খুড়ীয়ে তোমাক ইমান ঈৰ্ষা কিয় কৰে মই এতিয়াহে বুজিছোঁ। তোমাৰ এই গাখীৰ যেন বগা দেহটোৰ আগত এতিয়াৰ যুৱতীও হাৰ মানিব। তুমি মোৰ বাবে কেৱল আইতা নহয়, তুমি মোৰ বাবে এক সপোন।"

লখিমীৰ বুকুখন এতিয়া ঘনকৈ উঠা-নমা কৰিবলৈ ধৰিছে। তেওঁ অনুভৱ কৰিছে যে কঞ্জনৰ এই স্পৰ্শ আৰু কথা এতিয়া এজন ২০ বছৰীয়া শক্তিশালী ডেকা পুৰুষৰ দৰে হৈ উঠিছে। তেওঁৰ মনত এফালে এক অদ্ভুত শিহৰণ আৰু আনফালে এক সামাজিক নীতিৰ ভয়। তেওঁ কঞ্জনৰ হাতখন আঁতৰাবলৈ চেষ্টা কৰি মিছা খং দেখুৱাই ক’লে—

লখিমী: "বোপাই... এৰ এতিয়া। তই বহুত বেছি কৰিছ। তই এতিয়া সৰু ল’ৰা হৈ থকা নাই, তই এজন পুৰুষ হৈছ। এনেকৈ আইতাকৰ শৰীৰত হাত দিয়াব নাপায়। কোনোবাই দেখিলে কি বুলিব?"

কঞ্জন: (এজন অবুজ শিশুৰ দৰে ভাও ধৰি আইতাকৰ ডিঙিত মুখখন ঘঁহি) "কিয় আইতা? মই জানো তোমাৰ সেই সৰু কঞ্জনটো নহয়? মই একো নাজানিলোঁ দিয়া। মোৰ মন গৈছে মই তেনেকৈ মৰম কৰিছোঁ। মোৰ বাবে তুমি পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া নাৰী।"

কঞ্জনে আইতাকৰ বক্ষৰ সেই বিভাজনটোৰ একেবাৰে ওচৰলৈ তাৰ হাতখন লৈ গ’ল। লখিমীয়ে বাধা দিব খুজিও যেন কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি আৰু আকৰ্ষণৰ আগত বিৱশ হৈ পৰিল। ৰান্ধনীশালৰ সেই নিৰিবিলি পৰিৱেশত আইতা আৰু নাতিয়েকৰ মাজৰ এই কথোপকথন আৰু স্পৰ্শই এক নিষিদ্ধ অথচ অত্যন্ত কামনাময় আৱহ সৃষ্টি কৰিলে।

লখিমীৰ বাধা দিয়াৰ সুৰটো লাহে লাহে দুৰ্বল হৈ আহিছিল, আৰু কঞ্জনৰ হাতৰ আঙুলিবোৰে আইতাকৰ সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোৰ ওপৰত এক নতুন অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ ধৰিছিল।

-------


ৰাতিপুৱাৰ জলপানৰ টেবুলত এক গহীন অথচ পৰিবাৰিক পৰিৱেশ বিৰাজ কৰিছিল। ককাদেউতা ধীৰেন্দ্ৰ বৰুৱাই চাহৰ কাপটো হাতত লৈ ক’লে, "অ’ লখিমী, মোৰ সেই পুৰণা বন্ধু হৰেনৰ গাটো হেনো বিশেষ ভাল নহয়। খবৰ এটা লৈ আহোঁগৈ বুলি ভাবিছোঁ। যাওঁতে অলপ পলম হ’ব পাৰে, একদম সন্ধিয়াৰ আগতেহে উভতি আহিব পাৰিম চাগে।" তেওঁৰ এই কথাই কঞ্জনৰ মনত এক তীব্ৰ বিদ্যুৎ তৰংগৰ দৰে ক্ৰিয়া কৰিলে। ককাদেউতা সন্ধিয়ালৈকে ঘৰত নাথাকিব— অৰ্থাৎ এই বিশাল ঘৰখনত পুৰুষ বুলিবলৈ কেৱল সিয়েই থাকিব।

ৰাতিপুৱাৰ সময়খিনি লাহে লাহে উকলি গ’ল। জুলাইৰ প্ৰখৰ ৰ’দে চোতালখন পুৰি পেলাইছিল। মাক মীনাক্ষী আৰু খুড়ী মৌচুমী দুয়ো মিলি বাৰাণ্ডাৰ একাষে থকা তাঁতশালখনত ব্যস্ত হৈ পৰিল। তেওঁলোকৰ হাতৰ মাকোৰ শব্দ আৰু গুণগুণনিৰ মাজত এক যান্ত্ৰিকতা আছিল যদিও মনত আছিল সেই একেই অতৃপ্তি। দুপৰীয়া ১২ টা বাজিল। গৰমৰ প্ৰকোপত ডিঙি শুকাই যোৱা অৱস্থা।

মীনাক্ষীয়ে ঘাম মচি মচি তাঁতশালৰ পৰাই কঞ্জনক মাত লগালে, "অ’ কঞ্জন! শুনচোন বোপা। ইমান গৰম দিছে যে জিভাৰ সোৱাদেই নোহোৱা হৈছে। বাৰীৰ সেই পিছফালৰ আমগছ জোপাত কেইটামান পকা আম ওলমি আছে, পাৰি আনিব পাৰিবিনে? আমি দুয়োজনীয়ে অলপ পকা জলকীয়া আৰু নিমখেৰে পিতিকি খালোঁহেঁতেন।"

মৌচুমী খুড়ীয়েও চকু টিপ এটা মাৰি ক’লে, "হয় অ’ কঞ্জন, মাকৰ কথাটো ৰাখ। আম পাৰি আন, মই জলকীয়া আৰু নিমখ যোগাৰ কৰি থৈছোঁ। বৰ তৃপ্তি পাম খালে।"

মাক আৰু খুড়ীৰ এই আবদাৰ শুনি কঞ্জনৰ তীক্ষ্ণ মগজুত লগে লগে এটা অভিনব বুদ্ধি খেলালে। সি জানে যে মাক আৰু খুড়ী তাঁতশালত আবদ্ধ, ককাদেউতা ঘৰত নাই। অৰ্থাৎ বাৰীৰ সেই নিৰিবিলি তামোল-পাণৰ হাবিখনত আইতাকৰ সৈতে অকলে সময় কটোৱাৰ এইটোৱেই আটাইতকৈ উপযুক্ত সুযোগ।

সি আইতাকৰ ফালে চাই এক সৰল অথচ ৰহস্যময় হাঁহি মাৰিলে। আইতা লখিমী তেতিয়া বাৰাণ্ডাৰ চকীখনত বহি তামোল এখন খুন্দি আছিল।

কঞ্জন: "মা, খুড়ী! মই আম পাৰি আনিম বাৰু। কিন্তু সেই ওখ গছজোপাত চোন মই অকলে উঠিব নোৱাৰিম। আমবোৰ ক’ত পৰিছে তলৰ পৰা দেখাই দিবলৈ কোনোবা এজন লাগিব নহয়। আইতা, তুমি মোৰ লগত ব’লাচোন বাৰীলৈ। তুমি আমবোৰ চিনি পাবা।"

আইতা লখিমীয়ে কঞ্জনৰ চকুলৈ চালে। কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি থকা চকুহালত কিবা এক জুই আছিল, যিটো লখিমীয়ে মৰ্মে মৰ্মে অনুভৱ কৰিলে। তেওঁ জানে যে কঞ্জনে তেওঁক কিয় মাতিছে, তথাপিও তেওঁ মীনাক্ষীহঁতৰ আগত স্বাভাৱিক হৈ থকাৰ ভাও ধৰিলে।

লখিমী আইতা: "অ’ আই! মই বুঢ়ী মানুহজনী এই ৰ’দত বাৰীলৈ যামনে? কঞ্জনে অকলেই পাৰিব নহয়।"

কঞ্জন: (আইতাকৰ হাতত ধৰি জোৰ কৰি টানি) "নাই আইতা, তুমি নহ’লে নহ’ব। তুমি গ’লেহে মোৰ কামটো সোনকালে হ’ব। তুমি জোপোহাৰ ছাঁত বহি থাকিবা, মই আম পাৰি দিম। ব’লাচোন, তোমাকো অলপ মুকলি বতাহ লাগিব।"

মীনাক্ষীয়ে একো সন্দেহ নকৰি ক’লে, "যাওক মা, কঞ্জনে ইমানকৈ কৈছে যেতিয়া। সি ল’ৰা মানুহ, আমবোৰ বিচাৰি নাপাবও পাৰে। আপুনি দেখুৱাই দিলে তাৰ সহজ হ’ব।"

মৌচুমী খুড়ীয়েও শলাগিলে, "হয় মা, যাওক। আমি ইয়াতে তাঁতখন অলপ আগবঢ়াই থওঁ।"

আইতা লখিমীয়ে একো উপায় নাপাই মেখেলাখন অলপ আটিলকৈ পিন্ধি লৈ কঞ্জনৰ লগত বাৰীলৈ যাবলৈ সাজু হ’ল। কঞ্জনে আইতাকৰ সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোৰ ফালে চাই মনতে এক জয়োল্লাস অনুভৱ কৰিলে। সি জানে যে বাৰীৰ সেই নিস্তব্ধ গছ-গছনিৰ আঁৰত আজি এক নতুন অধ্যায় আৰম্ভ হ’বলৈ গৈ আছে, য’ত কোনো বাধা নাথাকিব।

আইতা আৰু নাতিয়েক লাহে লাহে পিছফালৰ সেই বাঁহৰ দুৱাৰখন খুলি তামোল বাৰীৰ ঘন ছাঁৰ মাজত সোমাই পৰিল। মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীৰ তাঁতশালৰ শব্দবোৰ লাহে লাহে দূৰলৈ আঁতৰি গ’ল।

----------



তামোল বাৰীৰ সেই ঘন ছাঁ আৰু নিস্তব্ধতাৰ মাজত জুলাইৰ দুপৰীয়াটো যেন থমকি ৰৈছিল। কঞ্জন আৰু আইতা লখিমী বাৰীৰ একেবাৰে শেষৰ ফালে থকা পুৰণি আম গছজোপাৰ ওচৰ পালেগৈ। গছজোপাৰ ঠিক তলতে কেইদিনমান আগতে খন্দা সেই দ' খালটো আছিল— প্ৰায় দহ ফুট দীঘল আৰু ছয় ফুট দ'। তামোল গছৰ গুৰিত মাটি দিবলৈ খন্দা সেই নিৰিবিলি খালটো এতিয়া গছৰ শুকান পাত আৰু ছাঁৰে ঢাক খাই আছিল।

কঞ্জনে তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা দেহটো লৈ বান্দৰৰ দৰে চত্ফটীয়া গতিৰে আম গছজোপাত উঠি গ’ল। সি ওপৰৰ পৰাই লক্ষ্য কৰিলে যে আইতা লখিমী তলত থিয় হৈ আছে। কঞ্জনৰ মগজুত তেতিয়াই এটা বুদ্ধি খেলালে। সি জানি-বুজি আমবোৰ এটা এটাকৈ সেই দ' খালটোৰ ভিতৰত পেলাবলৈ ধৰিলে।

লখিমী: "অ’ বোপা, তই আমবোৰ ক’ত পেলাইছ? সেই খালটোৰ ভিতৰত সোমালে চোন আমি বুটলিবলৈ টান হ’ব।"

কঞ্জন: "আইতা, আমবোৰ ইয়াৰ পৰা তাতেই পৰিছে। তুমি একো চিন্তা নকৰিবা, তুমি লাহেকৈ নামি সেইবোৰ এটা এটাকৈ একত্ৰিত কৰা, মই নামি আহি দিম।"

আইতা লখিমীয়ে একো উপায় নাপাই নিজৰ বগা মেখেলাখন অলপ ওপৰলৈ দাঙি ধৰি অতি সাৱধানে খালটোৰ ভিতৰত নামি গ’ল। ৬ ফুট দ' খালটোৰ ভিতৰত লখিমীৰ সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটো সোমাই পৰাৰ লগে লগে কঞ্জনৰ তেজৰ সোঁত তীব্ৰতৰ হৈ উঠিল। সি মুহূৰ্ততে গছৰ পৰা নামি আহি জপংকৈ খালটোৰ ভিতৰত জপিয়াই পৰিল।

খালটোৰ তলিত সিঁচৰতি হৈ থকা আমবোৰ বুটলাৰ ভাও ধৰি কঞ্জনে হঠাতে লখিমীক সম্মুখৰ পৰা আৱেগেৰে সাৱটি ধৰিলে। খালৰ সেই সংকীৰ্ণ ঠাইখিনিত লখিমীৰ কোমল আৰু মঙহাল দেহটো কঞ্জনৰ শক্তিশালী লোহাৰ দৰে কঠিন বুকুত পিহি গ’ল।

লখিমী: (উশাহ চুটি কৰি, কঁপতীয়া মাতেৰে) "বোপাই... তই কি কৰিছ এইবোৰ? এৰি দে মোক। কোনোবাই দেখিলে কি ভাবিব? মীনাক্ষীহঁতৰ তাঁতৰ শব্দ শুনা গৈ আছে, ইহঁত চোন ইয়াতেই আছে!"

কঞ্জন: (আইতাকৰ চকুলৈ থৰ লাগি চাই) "আইতা... কোনেও আমাক দেখা নাই। এই খালটোৰ ভিতৰত এতিয়া কেৱল তুমি আৰু মই। তুমি কিয় ইমান ভয় কৰিছা? মই জানো তোমাৰ সেই সৰু কঞ্জনটো নহয়?"

কঞ্জনৰ চকুহালত আছিল এক গভীৰ মৰম আৰু অদম্য আকৰ্ষণৰ দৃষ্টি, যিয়ে আইতা লখিমীৰ পাথৰ সদৃশ বিবেকখন মুহূৰ্ততে গলাই পেলালে। লখিমীয়ে অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁৰ -আইতাৰ যিটো কঠোৰ আৱৰণ আছিল, সেইয়া কঞ্জনৰ এই পুৰুষসুলভ মৰমৰ আগত নিমিষতে চুৰমাৰ হৈ গৈছে। কঞ্জনে জেদ ধৰিলে এজন সৰু ল’ৰাৰ দৰে, কিন্তু তাৰ স্পৰ্শত আছিল এজন পৈণত পুৰুষৰ উত্তাপ।

সি আইতাকৰ সেই বগা, ধুনীয়া আৰু মৰমীয়াল মুখখন দুই হাতেৰে হাতত লৈ কপালত, গালত আৰু নাকত এটাৰ পিছত এটাকৈ নিবিড় চুমা খাবলৈ ধৰিলে। লখিমীয়ে প্ৰথমে বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু নাতিয়েকৰ তেনে আৱেগিক মৰমত তেওঁ নিজক ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। এক অদ্ভুত মাদকতাত আত্মহাৰা হৈ লখিমীয়ে নিজৰ সেই দুখন কোমল আৰু সুঠাম বাহুৰে কঞ্জনৰ ডিঙিত সাৱটি ধৰিলে।

কঞ্জনে সুযোগ বুজি তাৰ ওঁঠ দুখন আইতাকৰ সেই ৰসাল আৰু তামোল খাই ৰঙা পৰি থকা ওঁঠত লগাই দিলে। সি ধাৰাষাৰে চুমা খাবলৈ ধৰিলে, যেন বহু বছৰৰ তৃষ্ণা আজি সি এই নিৰ্জন খালটোৰ ভিতৰত নিৰ্বাপিত কৰিব। লখিমীৰ দেহটো কঞ্জনৰ বাহুৰ বান্ধোনত একেবাৰে বিৱশ হৈ পৰিল। তেওঁৰ ৪২ ইঞ্চিৰ বক্ষ যুগল কঞ্জনৰ বুকুত হেঁচা খাই এক অবৰ্ণনীয় উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিলে।

খালৰ সেই নিস্তব্ধতাত কেৱল তেওঁলোকৰ দ্ৰুত উশাহৰ শব্দ আৰু চুমাৰ মাদকতা বিয়পি আছিল...।

----------

জুলাইৰ সেই তপ্ত দুপৰীয়াৰ নিস্তব্ধতা বাৰীৰ সেই দ' খালটোৰ ভিতৰত এক অন্য মাত্ৰাত আবদ্ধ হৈ পৰিছিল। ওপৰত আম গছৰ পাতৰ ফাঁকেৰে অহা ৰ'দৰ পোহৰে আইতা লখিমীৰ গাখীৰ বৰণৰ দেহটোত এক অদ্ভুত আভাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। কঞ্জনে আইতাকৰ সেই ৰসাল ওঁঠ দুখনৰ ওপৰত নিজৰ ওঁঠ সঁপি দি এক ধাৰাষাৰ চুম্বনৰ জোৱাৰ তুলিছিল। সি কেৱল ওঁঠৰ স্পৰ্শতেই ক্ষান্ত থকা নাছিল; তাৰ তীব্ৰ আকাংক্ষাই তাক বাধ্য কৰিছিল আইতাকৰ মুখৰ ভিতৰত নিজৰ জিভাখন ভৰাই দিবলৈ।

এক পৈণত পুৰুষৰ দৰে কঞ্জনে যেতিয়া লখিমীৰ মুখৰ ভিতৰত নিজৰ জিভাৰে অনুসন্ধান চলাবলৈ ধৰিলে, লখিমীৰ সমগ্ৰ শৰীৰটো যেন এক অজান বিজুলীৰ সোঁতত কঁপিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ মগজুৱে কৈছিল এইয়া ভুল, এইয়া নিষিদ্ধ; কিন্তু তেওঁৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ শৰীৰটোৱে কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি থকা বাহুবন্ধনৰ পৰা মুক্তি পাব বিচৰা নাছিল।

কঞ্জনে চুম্বনৰ মাজে মাজে তাৰ শক্তিশালী হাতখন আইতাকৰ পিঠিৰ ফালে লৈ গ’ল। ব্লাউজৰ পাতল কাপোৰৰ মাজেৰে সি আইতাকৰ সেই মসৃণ আৰু বহল পিঠিখন চুই দিলে। তাৰ আঙুলিবোৰে যেতিয়া আইতাকৰ পিঠিৰ মেৰুদণ্ডৰ ভাঁজটোত খেলি আছিল, লখিমীয়ে এক অবুজ যন্ত্ৰণা আৰু আনন্দৰ মিশ্ৰণত চকু দুটা মুদি দিছিল।

কঞ্জন: (আইতাকৰ ডিঙিত মুখখন গুজি দি, এক গম্ভীৰ আৰু নিবিড় মাতেৰে) "আইতা... তুমি কিমান ধুনীয়া তুমি নিজেও নাজানা। তোমাৰ এই শৰীৰৰ সুবাস... এই ঘামৰ ঘ্ৰাণ... ই মোক পাগল কৰি তুলিছে। পৃথিৱীৰ কোনো দামী আতৰৰ সৈতে তোমাৰ এই শৰীৰৰ গোন্ধৰ তুলনা নহয়।"

সি আইতাকৰ বগা আৰু মসৃণ ডিঙিটোত মুখখন ঘঁহিবলৈ ধৰিলে। আইতাকৰ সেই সুঠাম কান্ধৰ ওপৰত সি এটাৰ পিছত এটা তীব্ৰ চুমা আঁকি দিলে। লখিমীৰ ডিঙিৰ ভাঁজবোৰত বিৰিঙি থকা ঘামৰ টোপালবোৰ কঞ্জনে নিজৰ জিভাৰে স্পৰ্শ কৰি তাৰ সোৱাদ ল’বলৈ ধৰিলে।

লখিমী আইতা: (উশাহ চুটি কৰি, বিৱশ হৈ) "বোপাই... এৰ এতিয়া... এনেকুৱা কৰিব নাপায় বোপা... মই তোৰ আইতা হওঁ... কোনোবাই দেখিলে আমাৰ থাই নোহোৱা হ'ব... সমাজত মুখ উলিয়াব নোৱাৰিম..."

লখিমীয়ে মুখেৰে বাধা দিছিল যদিও তেওঁৰ হাত দুখনে কঞ্জনৰ পিঠিখন অধিক জোৰেৰে সাৱটি ধৰিছিল। তেওঁৰ বুকুৰ ৪২ ইঞ্চিৰ সেই বিশাল বক্ষ যুগল কঞ্জনৰ কঠিন বুকুত হেঁচা খাই আছিল। কঞ্জনৰ হাফপেন্টৰ তলত থকা ১২ ইঞ্চিৰ সেই উত্তপ্ত অংগটোৱে আইতাকৰ শকত উৰুৰ মাজত যি তীব্ৰ হেঁচা দিছিল, সেইয়া লখিমীৰ বাবে আছিল এক নতুন আৰু ভয়ংকৰ অভিজ্ঞতা।

কঞ্জন: "আইতা, তুমি বাধা নিদিবা। সমাজৰ বাবে তুমি আইতা হ'ব পাৰা, কিন্তু মোৰ বাবে তুমি এগৰাকী অপৰূপা নাৰী। মই তোমাৰ এই তৃষ্ণাটো বুজি পাওঁ যিটো ককাদেউতাই কেতিয়াও বুজি নাপালে।"

কঞ্জনে পুনৰবাৰ আইতাকৰ মুখত মুখ দিলে। লখিমীয়ে নিজৰ সকলো প্ৰতিৰোধ হেৰুৱাই পেলাইছিল। তেওঁৰ নিজৰ দেহাটোৱে আজি তেওঁৰ কথা শুনা নাছিল। তেওঁ বাধ্য হৈছিল নাতিয়েকৰ এই প্ৰচণ্ড পৌৰুষত্বৰ আগত নিজক সমৰ্পণ কৰিবলৈ। আইতাকৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ কঞ্জনৰ আঙুলিৰ স্পৰ্শত যেন খুলি যাবলৈ ব্যাকুল হৈ উঠিছিল।

খালটোৰ সেই আন্ধাৰ কোণত, জুলাইৰ দুপৰীয়াৰ সেই গুমগুমীয়া গৰমত, আইতা আৰু নাতিয়েকৰ মাজত থকা সামাজিক পৰিচয়বোৰ লাহে লাহে ম্লান পৰি আহিছিল। কেৱল ৰৈ গৈছিল দুটা উত্তপ্ত শৰীৰ আৰু এক অদম্য কামনাৰ তীব্ৰ সোঁত।

---------


সেই নিৰ্জন খালটোৰ তলিত সময় যেন স্তব্ধ হৈ পৰিছিল। আম গছৰ ছাঁই লখিমীৰ দুগ্ধধৱল শৰীৰত এক ৰহস্যময় আৱহ সৃষ্টি কৰিছিল। খালটোৰ এচুকত এটা পুৰণা গছৰ ডাঙৰ কুণ্ডা পৰি আছিল, যিটো কঞ্জনে নিজৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে টানি মাজভাগলৈ আনিলে। কঞ্জনে সেই কুণ্ডাটোত সুস্থিৰভাৱে বহি ল’লে আৰু তাৰ শক্তিশালী হাত দুখনেৰে আইতা লখিমীৰ কঁকালত ধৰি তেওঁক নিজৰ কোলাৰ ফালে টানি আনিলে।

লখিমী: (ভয় আৰু কঁপতীয়া মাতেৰে) "বোপাই... নালাগে অ’... তই এইবোৰ কি কৰিছ? মোক এৰি দে... কোনোবাই দেখিলে আমাৰ সৰ্বনাশ হ’ব।"

কিন্তু কঞ্জনে আজি একো বাধা নামানে। সি জোৰ কৰি আইতাকক নিজৰ দুয়ো উৰুৰ মাজত ভৰি দুখন মেলি কোলাত বহুৱাই ল’লে। আইতাকৰ ৪৪ ইঞ্চিৰ সেই গধুৰ আৰু সুঠাম নিতোম্ব কঞ্জনৰ কঠিন উৰুৰ ওপৰত পৰাৰ লগে লগে এক তীব্ৰ বিজুলীৰ সোঁত কঞ্জনৰ গোটেই শৰীৰত খেলি গ’ল। কঞ্জনৰ হাফপেন্টৰ তলত থকা সেই ১২ ইঞ্চিৰ অংগটোৱে আইতাকৰ মেখেলাৰ তলত এক প্ৰচণ্ড হেঁচা দিলে, যিটো লখিমীয়ে মৰ্মে মৰ্মে অনুভৱ কৰিলে।

কঞ্জনে কোনো বিলম্ব নকৰি লখিমীৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰৰ ফালে হাতখন আগবঢ়ালে। আইতাই কঞ্জনৰ হাতখন ধৰি বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।

লখিমী: "বোপাই... নকৰিবি... মোৰ বৰ ভয় লাগিছে অ’... তই ককাদেউতাৰ কথা ভাবচোন... মীনাক্ষীহঁত ওপৰতে আছে...।"

কঞ্জন: (আইতাকৰ ডিঙিত চুমা এটা খাই ফুচফুচাই) "আইতা... তুমি ভয় নকৰিবা। মই আছোঁ নহয়। তোমাৰ এই শৰীৰটোৱে যিটো বিচাৰিছে, মই আজি সেইটোৱেই দিছোঁ। তুমি কেৱল আজি মোৰ হোৱা।"

কঞ্জনে নিপুণতাৰে আইতাকৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ এটা এটাকৈ খুলি দিলে। ব্লাউজৰ আৱৰণ আঁতৰি যোৱাৰ লগে লগে আইতাকৰ সেই ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল, ধবধবে বগা আৰু সুঠাম বক্ষ যুগল কঞ্জনৰ চকুৰ আগত উন্মুক্ত হৈ পৰিল। সেই বক্ষৰ গঠন আছিল এক পূৰ্ণযৌৱনা নাৰীৰ দৰে— আটিল আৰু ভৰা। কঞ্জনে কোনো সময় নষ্ট নকৰি নিজৰ দুই হাতেৰে সেই মঙহাল বক্ষ দুটা মুঠি মাৰি ধৰিলে। তাৰ শক্তিশালী হাতৰ আঙুলিবোৰে যেতিয়া লখিমীৰ কোমল ছালত হেঁচা দিলে, আইতাৰ দেহত এক অজান শিহৰণ জাগি উঠিল।

কঞ্জনে লাহেকৈ হাউলি আহি আইতাকৰ এটা নিপল নিজৰ মুখৰ ভিতৰত ল’লে আৰু এজন তৃষ্ণাতুৰ পুৰুষৰ দৰে চুষিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। লখিমীৰ বাবে এই অনুভৱ আছিল একেবাৰে অপূৰ্ব আৰু তীব্ৰ। ইমান দিনে তেওঁ যিটো আদৰ আৰু দৈহিক তৃপ্তিৰ বাবে চটফটাই আছিল, আজি নিজৰ নাতিয়েকৰ পৰশত সেইয়া যেন চৰম সীমাত উপনীত হ’ল।

কঞ্জনৰ মুখৰ আৰু হাতৰ সেই প্ৰচণ্ড উত্তেজনা আৰু পৰশ পাই লখিমী আৰু স্থিৰ হৈ থাকিব নোৱাৰিলে। তেওঁৰ নৈতিকতাৰ সকলো বান্ধোন এক পলকতে চুৰমাৰ হৈ গ’ল। তেওঁ এক অদ্ভুত আমেজত নিজৰ থুতৰিটো ওপৰলৈ উঠাই দিলে আৰু চকু দুটা মুদি দি এক মাদকতাপূৰ্ণ শব্দ কৰিবলৈ ধৰিলে।

লখিমী: "ইচচচচচচচহহহহহহ... উফফফফফফফফফফফফ... আহহহহহহহহ... বোপাই... তই কি কৰিছ এইবোৰ... উফ্... মই মৰি যাম যেন লাগিছে... আহহহহহহহহ...।"

লখিমীৰ মুখৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা সেই 'মোনিং' (moaning) শব্দবোৰে কঞ্জনক অধিক উত্তেজিত কৰি তুলিলে। সি এতিয়া এটা বক্ষৰ পৰা আনটো বক্ষলৈ মুখখন সলাই চুষি থাকিল আৰু হাতেৰে সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোৰ মালিচ কৰি থাকিল। খালৰ সেই নিস্তব্ধতা এতিয়া লখিমীৰ সেই কামনাময় শব্দ আৰু কঞ্জনৰ দ্ৰুত উশাহৰ শব্দৰে ভৰি পৰিল। আইতা লখিমীৰ দেহটো কঞ্জনৰ কোলাত এক মিতাৱস্থাৰ দৰে বিৱশ হৈ পৰিছিল।

--------

 

[Tinax]

Res ​

 

[Tinax]

৪​

জুলাইৰ সেই তপ্ত দুপৰীয়াৰ নিস্তব্ধতা বাৰীৰ সেই দ' খালটোৰ ভিতৰত এতিয়া এক আদিম আৰু উন্মত্ত কামনাত বিলীন হৈ পৰিছিল। আম গছৰ ছাঁই লখিমীৰ দুগ্ধধৱল শৰীৰত যি ৰহস্যময় পোহৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল, সেয়া আছিল কোনো নিষিদ্ধ স্বৰ্গৰ দৰে। কঞ্জনৰ কোলাত বিৱশ হৈ পৰি থকা লখিমীৰ ৪২ ইঞ্চিৰ উন্মুক্ত বক্ষ যুগল তেতিয়াও কঞ্জনৰ মুখৰ পৰশত উত্তপ্ত হৈ আছিল।

কিছু সময়ৰ পাছত, কঞ্জনৰ তৃষ্ণা যেন এক নতুন দিশলৈ ঢাল খালে। সি লাহেকৈ লখিমীৰ এটা হাত ওপৰলৈ দাঙি ধৰিলে। সেই বগা আৰু মসৃণ কাষলতী (Armpits) খন কঞ্জনৰ চকুৰ আগত জিলিকি উঠিল। জুলাইৰ প্ৰচণ্ড গৰমত লখিমীৰ সেই কাষলতীৰ অংশটো ঘামত ভিজি জুৰুলি-জুপুৰি হৈ আছিল। কঞ্জনে কোনো দ্বিধা নকৰি নিজৰ মুখখন আইতাকৰ সেই ভিজা কাষলতীত গুজি দিলে।

মুহূৰ্ততে লখিমীৰ সমগ্ৰ শৰীৰটো যেন এক অজান বিজুলীৰ সোঁতত কঁপিবলৈ ধৰিলে। কঞ্জনে এজন পাগল প্ৰেমিকৰ দৰে আইতাকৰ সেই ঘামৰ গোন্ধ ল’বলৈ ধৰিলে আৰু লাহে লাহে নিজৰ জিভাৰে সেই ঘামে ভিজা মসৃণ ঠাইখিনি চেলেকিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

লখিমী: (উত্তেজনাৰ চৰম সীমাত উপনীত হৈ, উশাহ চুটি কৰি) "আই ঐ দেহি... মোৰ পোনাটোৱে কি কৰিছে এইবোৰ... উফ্... ঘামে ভিজা কাষলতীখন খাই দিছে অ’... কি সুখ পাইছে অ’ মোৰ দেহটোত... আহহহহহহহহ...!"

লখিমীৰ মুখেৰে নিৰ্গত হোৱা এই স্বতঃস্ফূৰ্ত বৰবৰণিয়ে কঞ্জনক অধিক উৎসাহিত কৰি তুলিলে। সি চেলেকি চেলেকিয়েই আইতাকৰ ডিঙিৰ কাষত মুখখন নি উত্তৰ দিলে।

কঞ্জন: "আইতা... তুমি নাজানা তোমাৰ এই কাষলতীৰ গোন্ধই মোক কিমান আমেজ দিয়ে। তোমাৰ দেহৰ এই প্ৰাকৃতিক সুবাসে মোক পাগল কৰি দিয়ে। মোৰ এনে লাগে যেন মই তোমাৰ গোটেই শৰীৰটো চেলেকি চেলেকি শেষ কৰি দিম।"

কঞ্জনে পুনৰবাৰ অন্যখন কাষলতীত মুখ দিলে। লখিমীৰ হাত দুখনে কঞ্জনৰ মূৰটো জোৰেৰে নিজৰ কাষলতীৰ মাজত হেঁচি ধৰিলে। তেওঁৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোত এতিয়া এক তীব্ৰ উত্তাপ বৈ গৈছিল। কঞ্জনে এক মুহূৰ্তৰ বাবে ৰৈ আইতাকৰ চকুলৈ চালে— যি চকু দুটাত এতিয়া কেৱল কামনা আৰু মৰমৰ ছাঁ আছিল।

কঞ্জন: (অতি আৱেগেৰে) "আইতা... সঁচা ক’বাচোন, তুমি মোক বেয়া পাইছা নেকি? মোৰ এই মৰমবোৰ তোমাৰ বেয়া লাগিছে নেকি?"

লখিমীৰ মনত এতিয়া কোনো নীতি-নিয়মৰ বান্ধোন নাছিল। তেওঁ নিজক পাহৰি গৈছিল। নাতিয়েকৰ এই প্ৰচণ্ড পৌৰুষত্ব আৰু আৱেগিক মৰমে তেওঁক এজনী তৃষ্ণাতুৰা নাৰীলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল। তেওঁ কঞ্জনৰ মুখখন দুই হাতেৰে হাতত লৈ তাৰ ওঁঠত প্ৰায় কামুৰি দিয়াৰ দৰে এক তীব্ৰ চুমা খালে আৰু উত্তৰ দিলে।

লখিমী: "নাই অ’ বোপা... মই মোৰ মনৰ টুকুৰাটোক জানো কেতিয়াবা বেয়া পাব পাৰোঁ? তোৰ এই মৰমবোৰে মোক ইমান দিনে মৰি যোৱা মোৰ দেহটোত পুনৰ প্ৰাণ দিছে। তোৰ এই পৰশবোৰ মোৰ বৰ ভাল লাগিছে অ’ বোপা... তই মোক এৰি নিদিবি।",

লখিমীৰ এই স্বীকাৰোক্তিৰ পাছত কঞ্জনৰ মনৰ সকলো ভয় আঁতৰি গ’ল। সি বুজি পালে যে আইতা এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে তাৰ। সি আইতাকক অধিক জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে আৰু তাৰ হাতখন লাহেকৈ লখিমীৰ মেখেলাৰ গাঁঠিটোৰ ফালে আগুৱাই লৈ গ’ল। খালৰ সেই নিৰ্জনতাত এতিয়া কেৱল দুটা উত্তপ্ত শৰীৰৰ মিলনৰ শব্দ আৰু লখিমীৰ সেই মাদকতাপূৰ্ণ 'মোনিং' বিয়পি আছিল।

--------


জুলাই মাহৰ সেই নিস্তব্ধ দুপৰীয়াটোত বাৰীৰ সেই দ’ খালটোৰ ভিতৰত এক অন্য জগতৰ সৃষ্টি হৈছিল। লখিমীৰ সেই স্বীকাৰোক্তিৰ পাছত কঞ্জনৰ মনৰ সকলো সংশয় আঁতৰি গৈছিল। সি বুজি পাইছিল যে আইতাকৰ এই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটো কেৱল এজনী আইতাৰ দেহ নহয়, ই এক অতৃপ্ত নাৰীৰ হৃদয়ৰ হাহাকাৰ।

কঞ্জনে লখিমীৰ মুখখন নিজৰ দুহাতৰ মাজত লৈ অতি গভীৰভাৱে তেওঁৰ চকুলৈ চালে। লখিমীৰ চকুযুগলত এতিয়া লাজতকৈও অধিক আছিল এক ধৰণৰ কৃতজ্ঞতা আৰু সমৰ্পণৰ ভাব।

কঞ্জন: (অতি গম্ভীৰ আৰু মধুৰ মাতেৰে) "আইতা, তুমি সঁচাকৈ কোৱা চোন, ককাদেউতাই কেতিয়াবা তোমাক এনেকৈ আদৰ কৰিছেনে? তোমাৰ এই সুন্দৰ দেহটোৰ মোল তেওঁ বুজি পাইছেনে?"

লখিমীয়ে এক দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। তেওঁৰ উন্মুক্ত বক্ষ যুগল কঞ্জনৰ বুকুত হেঁচা খাই এক মধুৰ যন্ত্ৰণাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ কঞ্জনৰ বুকুত নিজৰ মূৰটো গুজি দি ফুচফুচাই ক’বলৈ ধৰিলে।

লখিমী: "নাই অ’ বোপা... তেওঁৰ বাবে মই কেৱল ঘৰখন চম্ভালি থকা এজনী মানুহহে আছিলোঁ। বিয়াৰ কেইবছৰমান পিছৰে পৰা তেওঁৰ বাবে মই কেৱল ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাক আৰু এতিয়া নাতিৰ আইতাহে হৈ ৰ’লোঁ। মোৰো যে এখন মন আছে, মোৰো যে এই দেহটোত কিবা ইচ্ছা জাগিব পাৰে— সেই কথা কোনেও ভাবি নাচালে। মই এইবোৰ কথা পাহৰিয়েই পেলাইছিলোঁ... তই আজি মোক পুনৰ জীয়াই তুলিলি।"

কঞ্জনে আইতাকৰ কথাখিনি শুনি তেওঁৰ প্ৰতি এক গভীৰ মমতা অনুভৱ কৰিলে। সি তাৰ শক্তিশালী হাতখনেৰে লখিমীৰ পিঠিত হাত ফুৰাই তেওঁক অধিক কাষলৈ চপাই আনিলে।

কঞ্জন: "আইতা, এতিয়াৰ পৰা তুমি আৰু অকলশৰীয়া নহয়। তোমাৰ এই দেহটোৰ প্ৰতিটো ইচ্ছা মই পূৰণ কৰিম। মই তোমাক সেই সকলো সুখ দিম যিটো তুমি ইমান বছৰে পোৱা নাই। মোৰ এই ২০ জন মানুহৰ শক্তি আৰু মোৰ এই মৰম কেৱল তোমাৰ বাবেহে।"

লখিমীয়ে কঞ্জনৰ কথা শুনি আচৰিত হ’ল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে কঞ্জনৰ কথাবোৰত এক অসাধাৰণ দৃঢ়তা আৰু পৌৰুষত্ব আছে। তেওঁ লাহেকৈ কঞ্জনৰ মুখলৈ চালে আৰু তাৰ গালত হাত ফুৰাই ক’লে।

লখিমী: "বোপাই... তই সঁচাকৈয়ে মোৰ বাবে ঈশ্বৰৰ আশীৰ্বাদৰ দৰে আহিছ। কিন্তু মই ভাবিছোঁ, মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীৰ কথা। সিহঁতৰো অৱস্থা মোৰ দৰেই। সিহঁতেওটো তোক বিচাৰিব পাৰে। মই তেতিয়া কি কৰিম?"

কঞ্জনে আইতাকৰ ওঠত এটা পাতল চুমা দি ক’লে—
কঞ্জন: "আইতা, তুমি চিন্তা নকৰিবা। মই কাক কেনেকৈ চম্ভালিব লাগে জানো। কিন্তু তুমি মোৰ বাবে সকলোতকৈ ওপৰত। তোমাক মই যি সুখ দিম, সেইয়া পৃথিৱীত অনন্য হৈ ৰ’ব।"

এই কথোপকথনে তেওঁলোকৰ মাজৰ দূৰত্ব সম্পূৰ্ণৰূপে মচি পেলালে। লখিমীয়ে এতিয়া নিজৰ নাতিয়েকক এজন সম্পূৰ্ণ পুৰুষ হিচাপে গ্ৰহণ কৰি লৈছিল। তেওঁ কঞ্জনৰ ডিঙিত পুনৰ সাৱটি ধৰি তেওঁৰ কাষলতীখন উন্মুক্ত কৰি দিলে আৰু কঞ্জনক তাৰ মৰমৰ খেলা আগুৱাই নিবলৈ নিৰৱে অনুমতি দিলে।

খালৰ সেই আন্ধাৰ কোণত এতিয়া কেৱল দুটা আত্মাৰ এক হোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু এক তীব্ৰ উত্তজনাৰ আৱহ বিয়পি আছিল।

-----------------


বাৰীৰ সেই দ' খালটোৰ ভিতৰত সময় যেন স্তব্ধ হৈ পৰিছিল, কিন্তু জুলাইৰ সেই প্ৰখৰ ৰ’দজাক লাহে লাহে পশ্চিমলৈ ঢলি পৰাৰ লগে লগে লখিমীৰ হঠাৎ বাস্তৱবোধ ঘূৰি আহিল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁলোক বহু সময় ধৰি বাৰীত আছে আৰু অধিক পলম হ’লে মীনাক্ষী বা মৌচুমীৰ সন্দেহ হ’ব পাৰে।

লখিমী: (উশাহ চুটি কৰি, কঞ্জক জোৰকৈ ঠেলি) "বোপাই... হ’ব দে এতিয়া। বহুত পলম হ’ল। মীনাক্ষীহঁতে কিবা সন্দেহ কৰিব। সিহঁতৰ তাঁতৰ শব্দও চোন বন্ধ হৈছে। উঠ, কাপোৰ-কানি ঠিক কৰি ল।"

কঞ্জনে আইতাকৰ চকুলৈ চালে। তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তি থকা দেহত উত্তেজনা তেতিয়াও চৰম সীমাত আছিল। সি যেন এক অতৃপ্ত তৃষ্ণা লৈ আছিল। লখিমীয়ে ধৰফৰকৈ উঠি নিজৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ মাৰিবলৈ ধৰিলে আৰু মেখেলাখন ঠিক কৰি ল’লে। কিন্তু কঞ্জনে ইমান সহজে এৰি দিবলৈ সাজু নাছিল। লখিমীয়ে যেতিয়া আম বুটলিবলৈ হাউলিছিল, কঞ্জনে পুনৰবাৰ পিছফালৰ পৰা গৈ আইতাকক এক প্ৰচণ্ড হেঁচাত সাৱটি ধৰিলে।

সি তাৰ দুয়োখন শক্তিশালী হাতেৰে লখিমীৰ সেই ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল বক্ষ যুগলত মুঠি মাৰি ধৰিলে। এইবাৰ তাৰ মৰমত কোনো কোমলতা নাছিল, আছিল এক আদিম বনৰীয়া শক্তি। সি প্ৰায় পাঁচ মিনিট ধৰি জোৰ জোৰকৈ সেই মঙহাল বক্ষ দুটা টিপিবলৈ ধৰিলে। লখিমীৰ যন্ত্ৰণা হৈছিল যদিও সেই যন্ত্ৰণাৰ আঁৰত আছিল এক প্ৰখৰ আদিম সুখ।

লখিমী: "আহহহহহহ... আষহহহহহহহহ... আষহহহহহহহহ... বোপাই মৰি যাম অ’... ইমান জোৰে নধৰিবি... উফ্... কি সুখ দিছ অ’ তই... আহহহহহহ!"

লখিমীৰ দেহটো কঞ্জনৰ হাতৰ পৰশত পানীৰ দৰে গলি গৈছিল। অৱশেষত কঞ্জনে আইতাকক মুক্ত কৰি দিলে। দুয়োৱে খৰধৰকৈ আমবোৰ পাচিত ভৰালে আৰু নিজক স্বাভাৱিক কৰি লৈ বাৰীৰ পৰা ওলাই আহিল।

ঘৰৰ বাৰাণ্ডাত তেতিয়া মীনাক্ষী আৰু মৌচুমী বহি আছিল। তেওঁলোকৰ মুখত এক ধৰণৰ উৎসুকতা আছিল।

মীনাক্ষী: "মা! আপোনালোকৰ ইমান দেৰি হ’ল যে? আম বুটলিবলৈ গৈ কিবা মেল পাতিলে নেকি?"

লখিমী: (মিঠা হাঁহি এটা মাৰি, নিজক চম্ভালি) "অ’ আই, সেই আমবোৰ চোন খালটোৰ ভিতৰত পৰিছিল। কঞ্জনে পাৰি দিছে যদিও মই বিচাৰি বিচাৰি বুটলিবলৈহে দেৰি হ’ল। চাওকচোন কিমান পকা আম আনিছোঁ।"

মৌচুমী খুড়ী: (কঞ্জনৰ ফালে চকু টিপ এটা মাৰি) "হয় নেকি? আমাৰ কঞ্জনে আইতাকক ভালেহে সহায় কৰিছে। ব’লক মা, এতিয়া আমকেইটা ভালকৈ পিটিকি লওঁ।"

তাৰপিছত পাকঘৰত এক আনন্দময় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হ’ল। মীনাক্ষীয়ে আমবোৰ কাটিলে, মৌচুমীয়ে পকা জলকীয়া আৰু নিমখ দি পিটিকিলে। চাৰিওজনে মিলি বাৰাণ্ডাত বহি আমৰ পিটিকা খাবলৈ ধৰিলে।

কঞ্জন: "মা, আজিৰ এই আমৰ পিটিকাটো সঁচাকৈয়ে বহুত সোৱাদ হৈছে। নহয় জানো আইতা?"

লখিমীয়ে কঞ্জনৰ চকুলৈ চালে। সেই চাৱনিত আছিল এক গোপন ৰহস্য আৰু অলপ আগৰ সেই তীব্ৰ উত্তেজনাৰ স্মৃতি।

লখিমী: "হয় বোপা, আজিৰ আমটো সঁচাকৈয়ে বেলেগ। ইমান সোৱাদ আগতে পোৱা নাছিলোঁ।"

মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়ে একো ধৰিব নোৱাৰি হাঁহি-ধেমালি কৰি থাকিল। তেওঁলোকে গমেই নাপালে যে তেওঁলোকৰ চকুৰ আগতে আইতা আৰু নাতিয়েকৰ মাজত এক নিষিদ্ধ জগতৰ দুৱাৰ মুকলি হৈ গৈছে।

------------


নিষিদ্ধ বাসনাৰ নতুন জাল

জুলাইৰ সেই দিনটোৰ অৱসান ঘটি লাহে লাহে এন্ধাৰে ধৰাখন আৱৰি ধৰিছিল। বাৰীৰ সেই দ’ খালটোৰ ভিতৰত আইতা লখিমী আৰু নাতিয়েক কঞ্জনৰ মাজত যি গোপন অধ্যায় ৰচিত হৈছিল, তাৰ উত্তাপ এতিয়াও লখিমীৰ শৰীৰত সজীৱ হৈ আছিল। সন্ধিয়া ককাদেউতা ধীৰেন বৰুৱা ঘৰলৈ উভতি আহিল। তেওঁৰ মুখত ভাগৰৰ চিন আছিল যদিও বন্ধুৰ খবৰ লৈ অহাৰ এক প্ৰকাৰৰ সন্তুষ্টিও আছিল।

নিশা প্ৰায় ন বাজিছে। ডাইনিং টেবুলত ৰাতিৰ আহাৰৰ পৰ্ব আৰম্ভ হৈছে। ওপৰত ঘূৰি থকা চিলিং ফেনখনে জুলাইৰ সেই গুমগুমীয়া গৰমক অলপো কমাব পৰা নাছিল। টেবুলৰ ওপৰত ভাপ ওলাই থকা ভাত, দাইল আৰু দুপৰীয়া বাৰীৰ পৰা পাৰি অনা সেই আমৰ এক বিশেষ চাটনিৰ সুঘ্ৰাণ বিয়পি আছিল। ধীৰেন বৰুৱাই তেওঁৰ বন্ধুৰ ঘৰৰ কথা একোৱে-একে কোৱাত ব্যস্ত আছিল। মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়েও মাজে মাজে সঁহাৰি দি আছিল, কিন্তু কঞ্জন আজি তেনেই নীৰৱ।

কঞ্জনৰ সেই তীক্ষ্ণ মগজুত এতিয়া এক নতুন পৰিকল্পনাই বাহ লৈছে। সি লক্ষ্য কৰিছিল যে আইতা লখিমীয়ে আজি তাৰ চকুলৈ চাব পৰা নাই। বাৰে বাৰে তেওঁৰ চকুহাল তললৈ নামি গৈছে, যেন দুপৰীয়াৰ সেই আদিম মিলনৰ স্মৃতিয়ে তেওঁক এতিয়াও বিমোৰত পেলাইছে। লখিমীয়ে পিন্ধি থকা বগা মেখেলা-চাদৰখনত তেওঁক এতিয়া এক অনবদ্য লাৱণ্যময়ী নাৰীৰ দৰে দেখা গৈছিল।

হঠাতে কঞ্জনে খোৱা টেবুলত হাতখন ৰাখি কপালত হাত দিলে আৰু এটা দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে।

ধীৰেন বৰুৱা: "কি হ’ল কঞ্জন? একো খোৱা নাই যে? কিবা অসুবিধা হৈছে নেকি?"

কঞ্জন: (খুউব দুৰ্বল মাতেৰে) "ককাদেউতা, কি জানো হৈছে... গাটো বৰ বেয়া লাগিছে। মূৰটো আচন্দ্ৰাই কৰিছে আৰু শৰীৰত যেন একো শক্তি নাই। মোৰ বোধেৰে অলপ জ্বৰ জ্বৰ ভাব হৈছে।"

মীনাক্ষী লগে লগে চিন্তিত হৈ উঠিল। তাই কঞ্জনৰ ওচৰলৈ গৈ তাৰ কপালত হাত দিলে। কঞ্জনে নিজৰ সেই বিশেষ শক্তি ব্যৱহাৰ কৰি মুহূৰ্ততে নিজৰ শৰীৰৰ উত্তাপ অলপ বঢ়াই দিলে।

মীনাক্ষী: "অ’ মা! কঞ্জনৰ গাটো চোন সঁচাকৈয়ে জুইৰ দৰে তপত হৈ পৰিছে। ইমান জ্বৰ কেনেকৈ উঠিল হঠাতে?"

মৌচুমী খুড়ীয়েও উৎকণ্ঠাৰে ক’লে, "হয় বাইদেউ, কপালখন চোন বৰ গৰম। কঞ্জন, তই শুই দেগৈ। মই দৰৱ এটা দিওঁনেকি?"

কঞ্জনে এক নাটকীয় ভংগীমাত আইতা লখিমীৰ ফালে চালে। লখিমীয়ে কঞ্জনৰ সেই ৰহস্যময় চাৱনিৰ অৰ্থ মুহূৰ্ততে বুজি পালে। তেওঁ জানিলে যে কঞ্জনে এইটো এক অভিনব বুদ্ধি পাঙিছে যাতে সি আইতাকক পুনৰ নিজৰ কাষলৈ নিব পাৰে।

কঞ্জন: "মা, দৰৱ নালাগে। মোৰ এনে লাগিছে যেন আজি ৰাতিটো মই অকলে শুব নোৱাৰিম। সৰু কালত জ্বৰ হ’লে আইতাই মোৰ কাষত শুই দিছিল আৰু তেওঁৰ হাতৰ পৰশ পালেই মই ভাল পাইছিলোঁ। ককাদেউতা, যদি আপুনি একো বেয়া নাপায়, তেন্তে আইতাই আজি মোৰ কোঠাত শুই দিলে মই অলপ শান্তি পালোহেঁতেন।"

ধীৰেন বৰুৱা এজন সৰল আৰু মৰমীয়াল মানুহ। তেওঁ নাতিয়েকৰ এই আবদাৰক লগে লগে সঁহাৰি দিলে।

ধীৰেন বৰুৱা: "অ’ লখিমী, একো কথা নাই। কঞ্জনৰ গাটো বেয়া যেতিয়া তই তাৰ ওচৰতে শুই দে। মই আজি অকলেই শুম। সি ভাল পালে সেইটোৱেই ডাঙৰ কথা।"

মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়ে ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চালে। তেওঁলোকৰ চকুৰ কোণত এক ধৰণৰ ঈৰ্ষাৰ জুই জিলিকি উঠিল। মীনাক্ষীয়ে ভাবিলে, "কঞ্জনৰ ইমান ডাঙৰ হ’ল, তথাপিও আইতাকৰ কাষত শুবলৈ বিচাৰে? কিবা এক অস্বাভাৱিক কথা ইয়াত আছে।" মৌচুমীৰ মনত ধুমুহা চলিল— "মোৰ ইমান ইচ্ছা আছিল কঞ্জনৰ কাষলৈ যোৱাৰ, কিন্তু আইতাই সকলো সুযোগ লৈ গ’ল।"

লখিমীয়ে অলপ ইতস্ততঃ কৰি ক’লে, "বোপাই, তই এতিয়া ডাঙৰ হ’লি। মই কাষত শুলে তই শান্তি পাবি জানো?"

কঞ্জন: (আইতাকৰ হাতখন জোৰকৈ ধৰি) "পাম আইতা। তোমাৰ সেই বুকুৰ উম পালে মোৰ সকলো অসুখ নোহোৱা হৈ যাব। তুমি নাহিলে মোৰ আজি টোপনিয়েই নাহিব।"

অৱশেষত সকলোৰে সন্মতিত স্থিৰ হ’ল যে আইতা লখিমী সেইদিনা কঞ্জনৰ কোঠাত শুব। কঞ্জনৰ মনত তেতিয়া এক বিজয়ী উল্লাস। সি জানিলে যে এই ৰাতিটো তেওঁলোকৰ বাবে এক চৰম আৰু নিবিড় মিলনৰ ৰাতি হ’ব।

ৰাতি দহ বাজিছে। সমগ্ৰ ঘৰখন নিস্তব্ধ হৈ পৰিছে। ককাদেউতা ধীৰেন বৰুৱা নিজৰ কোঠাত শুই পৰিল। মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়েও নিজৰ কোঠাত সোমাল যদিও তেওঁলোকৰ চকুত টোপনি নাছিল। কঞ্জনৰ কোঠাত এটা নীলা নাইট লেম্পৰ মৃদু পোহৰ বিয়পি আছিল। খিৰিকীৰে অহা মৃদু বতাহজাকে পৰ্দাখনক অলপ কঁপাই আছিল।

আইতা লখিমীয়ে অতি ধীৰে ধীৰে কঞ্জনৰ কোঠাত সোমাল। তেওঁৰ হাতত আছিল পানীৰ গিলাচ আৰু এখন তিতা কাপোৰ। কোঠাৰ দুৱাৰখন তেওঁ লাহেকৈ বন্ধ কৰি দিলে। কঞ্জনে বিছনাত বহি আইতাকৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। আইতাই ওচৰলৈ অহাৰ লগে লগে কঞ্জনে তেওঁক এক প্ৰচণ্ড হেঁচাত সাৱটি ধৰিলে।

লখিমী: "বোপাই... এৰ মোক। তই চোন মিছা জ্বৰৰ ভাও ধৰিছিলি! কিমান ভয় খুৱাই দিছিলি মোক সকলোৰে আগত।"

কঞ্জনে আইতাকৰ ডিঙিত মুখখন গুজি দি ফুচফুচাই ক’লে, "আইতা, তুমি নাজানা মই তোমাৰ অবিহনে কেনেকৈ থাকোঁ। আজিৰ এই নিস্তব্ধ ৰাতিটো কেৱল তোমাৰ আৰু মোৰ। কোনেও আমাক আমনি কৰিব নোৱাৰে।"

কঞ্জনে আইতাকক বিছনাখনত শুৱাই দিলে। জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশাৰ এন্ধাৰত আইতা আৰু নাতিয়েকৰ মাজৰ সেই তথাকথিত পবিত্ৰ সম্পৰ্কটোৱে পুনৰবাৰ এক আদিম আৰু উন্মত্ত ৰূপ ল’বলৈ সাজু হ’ল। কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি আৰু ১২ ইঞ্চিৰ উত্তপ্ত অংগটোৱে আজি ৰাতি আইতাকৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ সেই ভৰপূৰ দেহত এক নতুন ইতিহাস ৰচনা কৰিবলৈ আগবাঢ়িল।

----------


কোঠাটোৰ নীলা নাইট লেম্পটোৰ অস্পষ্ট পোহৰত পৰিৱেশটো অতিশয় ৰহস্যময় হৈ পৰিছিল। কঞ্জনে আইতাক লখিমীক বিছনাখনত শুৱাই দিলে। তাৰ পিছত সি তাৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা সুঠাম দেহটোৰ আধা অংশ আইতাকৰ ওপৰত তুলি দিলে। আইতাকৰ সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটো কঞ্জনৰ হেঁচাত বিছনাৰ লগত মিলি গৈছিল।

কঞ্জনে অতি মৰমেৰে আৰু এক গভীৰ কামুক দৃষ্টিৰে আইতাকৰ দুগ্ধধৱল মুখমণ্ডলখন স্পৰ্শ কৰিলে। তাৰ আঙুলিবোৰ যেতিয়া লখিমীৰ গালত আৰু ওঁঠত খেলিছিল, আইতাই এক অপূৰ্ব সিহৰণ অনুভৱ কৰিছিল।

কঞ্জন: (আইতাকৰ চকুলৈ চাই, অতি নিবিড় মাতেৰে) "আইতা... তুমি নাজানা আজি তোমাক এই পোহৰত কিমান ধুনীয়া দেখিছে। তুমি চাগে ভাবিছা মই মিছা জ্বৰৰ ভাও ধৰি তোমাক ইয়ালৈ মাতি আনিছোঁ। হয়, মই সেইটো কৰিছোঁ... কাৰণ তোমাক এনেকৈ কাষত পাবলৈ মই চটফটাই আছিলোঁ।"

লখিমী: (উশাহ চুটি কৰি, লাজ আৰু আৱেগত কঁপা মাতেৰে) "বোপাই... তই ইমান দুষ্ট কেতিয়াৰ পৰা হ’লি? মীনাক্ষীহঁতে যদি গম পায়, মোৰ কি হ’ব তই ভাবিছ নে? তই সঁচাকৈয়ে এতিয়া এজন পৈণত পুৰুষৰ দৰে কথা ক’বলৈ শিকিছ।"

কঞ্জন: "মা বা খুড়ীয়ে একো গম নাপায়। এই কোঠাটোৰ ভিতৰত এতিয়া কেৱল তুমি আৰু মই। তুমি কোৱাচোন আইতা... তুমি মোক বাধা দিবা নেকি? মোৰ এই মৰমবোৰ তুমি সঁচাকৈয়ে বিচৰা নাইনে?"

লখিমী: (একো উত্তৰ দিব নোৱাৰি কঞ্জনৰ শক্তিশালী বাহু দুটাত ধৰি) "মই একো নাজানিলোঁ দিয়া... তই যি কৰিছ, মোৰ শৰীৰটোৱে সেইয়াই যেন বিচাৰিছে। তই আজি মোক তোৰ সেই প্ৰচণ্ড শক্তিৰে পিহি পেলালেও মোৰ কোনো আপত্তি নাই।"

লখিমীৰ চকুযুগলত এতিয়া এক চৰম সমৰ্পণৰ ভাব। কঞ্জনে লাহেকৈ হাউলি আহি আইতাকৰ কপালত এটা দীঘলীয়া চুমা আঁকি দিলে। সি অনুভৱ কৰিলে আইতাকৰ ৪২ ইঞ্চিৰ সেই বিশাল বক্ষ যুগলে তাৰ বুকুত এক তীব্ৰ হেঁচা দিছে, যিয়ে তাৰ ১২ ইঞ্চিৰ অংগটোক আৰু অধিক উত্তেজিত কৰি তুলিছে।

----------


নিশাৰ নিবিড় আলিংগন: এক নিষিদ্ধ দস্তাবেজ

কোঠাটোৰ নীলা নাইট লেম্পৰ অস্পষ্ট পোহৰত জুলাইৰ সেই গুমগুমীয়া নিশা এক ৰহস্যময়ী মাদকতাত ডুব গৈছিল। কঞ্জনে যেতিয়া আইতাক লখিমীৰ ওপৰত তাৰ আধা দেহটো তুলি দিছিল, তেতিয়া বিচনাৰ চাদৰখনৰ ওপৰত এক প্ৰচণ্ড উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হৈছিল। কঞ্জনে আইতাকৰ সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোৰ প্ৰতিটো ভাঁজ আৰু উত্তাপ তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা দেহাটোৰে অনুভৱ কৰিছিল।

সি প্ৰথমে আইতাকৰ দুগ্ধধৱল মুখমণ্ডলত ভৰ পূৰাই এটাৰ পিছত এটাকৈ চুমা খাবলৈ ধৰিলে। লখিমী আইতাই সেই পুৰুষসুলভ মৰমৰ আগত নিজক একেবাৰে বিৱশ অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁৰ চকুহাল লাহেকৈ জাপ খাই গৈছিল। কঞ্জনে এতিয়া কোনো বাধা নামানি আইতাকৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণৰূপে উঠি পৰিল। তাৰ সেই লোহাৰ দৰে বলিষ্ঠ বাহু দুটাৰে আইতাকক সাৱটি ধৰি তেওঁৰ ওঁঠত ওঁঠ লগাই দিলে। লখিমীয়ে প্ৰথমে অলপ সংকোচ কৰিছিল যদিও কঞ্জনৰ সেই অদম্য হেঁচাত তেওঁ নিজৰ ওঁঠৰ দুৱাৰ খুলি দিবলৈ বাধ্য হ’ল। কঞ্জনে তাৰ জিভাখন আইতাকৰ মুখৰ ভিতৰত ভৰাই দি এক আদিম অনুসন্ধান চলাবলৈ ধৰিলে।

চুমাৰ সেই নিবিড় জোৱাৰ লাহে লাহে আইতাকৰ ডিঙি আৰু কান্ধৰ ফালে নামি আহিল। কঞ্জনে যেতিয়া আইতাকৰ সেই মসৃণ ডিঙিত নিজৰ ওঁঠ আৰু জিভাৰে চেলেকি দিবলৈ ধৰিলে, লখিমীৰ সমগ্ৰ শৰীৰত যেন এক কামুক শিহৰণে জোঁকাৰি গ’ল। তেওঁ এক অদ্ভুত নিচা আৰু যন্ত্ৰণাত নিজৰ কঁকালটো বেঁকা কৰি মুখৰ পৰা চুটি চুটিকৈ উশাহ লৈ হাহাকাৰ কৰি উঠিল— "ঊহহহহহহহহহ... ঊম্মম্মমমমম... আহহহহহহহহ...!"

কঞ্জনৰ হাত দুখনে এতিয়া আইতাকৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰৰ ফালে খোজ ল’লে। জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশাৰ এন্ধাৰত বুটামবোৰ এটা এটাকৈ খোল খাই যোৱাৰ লগে লগে লখিমীৰ সেই ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল, আটিল আৰু সুঠাম বক্ষ যুগল সম্পূৰ্ণৰূপে উন্মুক্ত হৈ পৰিল। লগে লগে কোঠাটোত এক বিশেষ ধৰণৰ সুগন্ধি ম্লান বিয়পি পৰিল, যিয়ে কঞ্জনক আৰু অধিক উন্মত্ত কৰি তুলিলে। কঞ্জনে অলপ উঠি পিছলৈ গৈ আইতাকৰ সেই মঙহাল বক্ষ দুটা নিজৰ দুই হাতৰ মুঠিত ল’লে। তাৰ আঙুলিৰ চাপে লখিমীৰ কোমল ছালত যি গভীৰতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল, সি আছিল এক অলৌকিক দৃশ্য।

কঞ্জনে কোনো পলম নকৰি আইতাকৰ সেই পিয়াহৰ মুৰ দুটা নিজৰ মুখৰ ভিতৰত লৈ শোহা মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। দাঁতৰ মৃদু স্পৰ্শ আৰু জিভাৰ সেই তীব্ৰ সোঁৱাদত লখিমীৰ মুখৰ পৰা আৰ্তনাদ ওলাই আহিল— "ইচচচচচচচহহহহহহ... ঊফফফফফফফফফফফফ... আহহহহহহহহ...!" লখিমীয়ে অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ অংগটোৱে তেওঁৰ মেখেলাৰ তলত এক প্ৰচণ্ড উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিছে। প্ৰায় আধা ঘণ্টা ধৰি কঞ্জনে আইতাকৰ সেই বিশাল বক্ষ যুগলৰ লগত এক নিবিড় খেল খেলি থাকিল। কেতিয়াবা সি হাতেৰে মালিচ কৰিলে, কেতিয়াবা আকৌ জিভাৰে সেইবোৰ চেলেকি এক অনন্য সুখ দিলে।

লখিমী আইতা এতিয়া নাতিয়েকৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি আৰু পৌৰুষত্বৰ ওচৰত সম্পূৰ্ণৰূপে বন্দিনী। তেওঁ কেৱল বিৱশ হৈ কৈ থাকিল— "উফ্ বোপাই... কি কৰিছ এইবোৰ... উফ্...!" কিন্তু তেওঁৰ সেই আৱেগিক শব্দবোৰে কঞ্জনক আৰু অধিক উৎসাহিত কৰি তুলিছিল। কোঠাটোৰ নীলা পোহৰত সেই নিশা এক নিষিদ্ধ জগতৰ ইতিহাস ৰচনা হ’বলৈ ধৰিলে।



-----
আইতা লখিমীৰ সেই বিশাল আৰু দুগ্ধধৱল বক্ষ যুগলৰ ওপৰত নিজৰ মুখখন ৰাখিয়েই কঞ্জনে এক গভীৰ তৃপ্তিৰ নিশ্বাস পেলালে। সি তাৰ শক্তিশালী হাত দুখনেৰে সেই মঙহাল বক্ষ দুটা আলফুলকৈ তুলি ধৰিলে আৰু আইতাকৰ চকুলৈ চাই প্ৰশংসাৰে উপচাই দিলে।

কঞ্জন: (এক আৱেগিক আৰু কামুক মাতেৰে) "আইতা... তুমি কিমান যে অপৰূপা তুমি নিজেও চাগে নাজানা। তোমাৰ এই ৪২ ইঞ্চিৰ বক্ষ যুগল... ইমান আটিল আৰু ইমান মসৃণ যে মই কল্পনাও কৰা নাছিলোঁ। ইমান বয়স হ’ল অথচ তোমাৰ এই বক্ষৰ গঠন এতিয়াও কোনো গাভৰু নাৰীতকৈ কম নহয়। তোমাৰ এই শৰীৰৰ বগা ছালখনত মুখ ঘঁহিলে মোৰ এনে লাগে যেন মই কোনো নিষিদ্ধ স্বৰ্গৰ অমৃত পান কৰিছোঁ।"

লখিমীয়ে লাজ আৰু উত্তেজনাৰ আতিশয্যত চকু দুটা মেলা নাছিল, কিন্তু কঞ্জনৰ প্ৰতিটো শব্দই তেওঁৰ অন্তৰত এক নতুন জোৱাৰ তুলিছিল।

কঞ্জন: "তোমাৰ এই বক্ষ দুটাৰ যিটো সুগন্ধ... ই কোনো দামী পাউদাৰ বা আতৰৰ নহয় আইতা, এয়া তোমাৰ শৰীৰৰ এক আদিম মাদকতা। তোমাৰ এই পিয়াহৰ মুৰ দুটা চুষিলে মোৰ এনে লাগে যেন মই পৃথিৱীৰ সকলো সুখ মোৰ মুঠিত পাইছোঁ। আজিৰ এই নিশাৰ পোহৰত তোমাৰ এই সুঠাম বক্ষ যুগল যেতিয়া কঁপি উঠে, তেতিয়া তোমাক এগৰাকী আইতা নহয়, এগৰাকী চৰম কামনাময়ী ৰাণী যেন লাগে। তুমি সঁচাকৈয়ে অনন্য আইতা... তোমাৰ এই দেহটোৰ পূজা কৰিলেও যেন মোৰ হেঁপাহ নপলাব।"

কঞ্জনৰ এই মুখভৰা প্ৰশংসাই লখিমীৰ মনৰ সকলো সংকোচ আঁতৰাই পেলালে। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে ইমান বছৰে কোনেও তেওঁৰ দেহৰ ইমান নিবিড় আৰু সূক্ষ্ম প্ৰশংসা কৰা নাছিল।

-----------


কঞ্জনে লখিমী আইতাক বিচনাৰ চাদৰখনৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত কৰি দিলে। আইতাকৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ সেই ভৰপূৰ শৰীৰটো এতিয়া কেৱল বগা মেখেলা আৰু খোলা ব্লাউজৰ মাজত জিলিকি উঠিছিল। কঞ্জনে তাৰ মুখখন লাহে লাহে তললৈ নমাই আনিলে আৰু আইতাকৰ সেই বগা, মিহি আৰু অলপ চৰ্বি থকা শকত-আৱত পেটখনত (Belly) মুখ গুজি দিলে।

জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশাত আইতাকৰ পেটৰ সেই উষ্মতা আৰু ছালৰ মসৃণতাই কঞ্জনক পাগল কৰি তুলিছিল। সি এজন ভোকাতুৰ প্ৰেমিকৰ দৰে আইতাকৰ সেই মঙহাল পেটখনত জিভাৰে চেলেকি চেলেকি তাৰ সোৱাদ ল’বলৈ ধৰিলে। লখিমীৰ ৩৪ ইঞ্চিৰ সেই শকত পেটখনত কঞ্জনৰ জিভাৰ পৰশ লাগাৰ লগে লগে তেওঁৰ সমগ্ৰ শৰীৰত এক তীব্ৰ শিহৰণ জাগি উঠিল।

কঞ্জনে কেৱল পেটত ক্ষান্ত থকা নাছিল। সি আইতাকৰ সেই দ’ নাভিটোৰ (Navel) ওপৰত নিজৰ জিভাখন ৰাখিলে আৰু তাৰ ভিতৰত সোমাই এক গভীৰ সোৱাদ ল’বলৈ ধৰিলে। সি নাভিৰ চাৰিওফালে লাহে লাহে দাঁতেৰে কামুৰি কামুৰি আইতাকক এক অনন্য যন্ত্ৰণা আৰু সুখৰ মিশ্ৰণ দিলে। আইতা লখিমীয়ে সেই চৰম সুখত আত্মহাৰা হৈ বিচনাৰ চাদৰখন মুঠি মাৰি ধৰিলে আৰু তেওঁৰ ভৰি দুখন জাপ খাই গ’ল। তেওঁৰ মুখৰ পৰা কেৱল এক আৱেগিক হুমুনিয়াহ ওলাই আহিল, যেন তেওঁৰ সমগ্ৰ অস্তিত্ব কঞ্জনৰ এই পুৰুষসুলভ মৰমৰ মাজত বিলীন হৈ গৈছে।

---------

 

[Tinax]

৫



​

জুলাইৰ সেই তপ্ত দুপৰীয়াৰ নিস্তব্ধতা বাৰীৰ সেই দ' খালটোৰ ভিতৰত এতিয়া এক আদিম আৰু উন্মত্ত কামনাত বিলীন হৈ পৰিছিল। আম গছৰ ছাঁই লখিমীৰ দুগ্ধধৱল শৰীৰত যি ৰহস্যময় পোহৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল, সেয়া আছিল কোনো নিষিদ্ধ স্বৰ্গৰ দৰে। কঞ্জনৰ কোলাত বিৱশ হৈ পৰি থকা লখিমীৰ ৪২ ইঞ্চিৰ উন্মুক্ত বক্ষ যুগল তেতিয়াও কঞ্জনৰ মুখৰ পৰশত উত্তপ্ত হৈ আছিল।

কিছু সময়ৰ পাছত, কঞ্জনৰ তৃষ্ণা যেন এক নতুন দিশলৈ ঢাল খালে। সি লাহেকৈ লখিমীৰ এটা হাত ওপৰলৈ দাঙি ধৰিলে। সেই বগা আৰু মসৃণ কাষলতী (Armpits) খন কঞ্জনৰ চকুৰ আগত জিলিকি উঠিল। জুলাইৰ প্ৰচণ্ড গৰমত লখিমীৰ সেই কাষলতীৰ অংশটো ঘামত ভিজি জুৰুলি-জুপুৰি হৈ আছিল। কঞ্জনে কোনো দ্বিধা নকৰি নিজৰ মুখখন আইতাকৰ সেই ভিজা কাষলতীত গুজি দিলে।

মুহূৰ্ততে লখিমীৰ সমগ্ৰ শৰীৰটো যেন এক অজান বিজুলীৰ সোঁতত কঁপিবলৈ ধৰিলে। কঞ্জনে এজন পাগল প্ৰেমিকৰ দৰে আইতাকৰ সেই ঘামৰ গোন্ধ ল’বলৈ ধৰিলে আৰু লাহে লাহে নিজৰ জিভাৰে সেই ঘামে ভিজা মসৃণ ঠাইখিনি চেলেকিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

লখিমী: (উত্তেজনাৰ চৰম সীমাত উপনীত হৈ, উশাহ চুটি কৰি) "আই ঐ দেহি... মোৰ পোনাটোৱে কি কৰিছে এইবোৰ... উফ্... ঘামে ভিজা কাষলতীখন খাই দিছে অ’... কি সুখ পাইছে অ’ মোৰ দেহটোত... আহহহহহহহহ...!"

লখিমীৰ মুখেৰে নিৰ্গত হোৱা এই স্বতঃস্ফূৰ্ত বৰবৰণিয়ে কঞ্জনক অধিক উৎসাহিত কৰি তুলিলে। সি চেলেকি চেলেকিয়েই আইতাকৰ ডিঙিৰ কাষত মুখখন নি উত্তৰ দিলে।

কঞ্জন: "আইতা... তুমি নাজানা তোমাৰ এই কাষলতীৰ গোন্ধই মোক কিমান আমেজ দিয়ে। তোমাৰ দেহৰ এই প্ৰাকৃতিক সুবাসে মোক পাগল কৰি দিয়ে। মোৰ এনে লাগে যেন মই তোমাৰ গোটেই শৰীৰটো চেলেকি চেলেকি শেষ কৰি দিম।"

কঞ্জনে পুনৰবাৰ অন্যখন কাষলতীত মুখ দিলে। লখিমীৰ হাত দুখনে কঞ্জনৰ মূৰটো জোৰেৰে নিজৰ কাষলতীৰ মাজত হেঁচি ধৰিলে। তেওঁৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোত এতিয়া এক তীব্ৰ উত্তাপ বৈ গৈছিল। কঞ্জনে এক মুহূৰ্তৰ বাবে ৰৈ আইতাকৰ চকুলৈ চালে— যি চকু দুটাত এতিয়া কেৱল কামনা আৰু মৰমৰ ছাঁ আছিল।

কঞ্জন: (অতি আৱেগেৰে) "আইতা... সঁচা ক’বাচোন, তুমি মোক বেয়া পাইছা নেকি? মোৰ এই মৰমবোৰ তোমাৰ বেয়া লাগিছে নেকি?"

লখিমীৰ মনত এতিয়া কোনো নীতি-নিয়মৰ বান্ধোন নাছিল। তেওঁ নিজক পাহৰি গৈছিল। নাতিয়েকৰ এই প্ৰচণ্ড পৌৰুষত্ব আৰু আৱেগিক মৰমে তেওঁক এজনী তৃষ্ণাতুৰা নাৰীলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল। তেওঁ কঞ্জনৰ মুখখন দুই হাতেৰে হাতত লৈ তাৰ ওঁঠত প্ৰায় কামুৰি দিয়াৰ দৰে এক তীব্ৰ চুমা খালে আৰু উত্তৰ দিলে।

লখিমী: "নাই অ’ বোপা... মই মোৰ মনৰ টুকুৰাটোক জানো কেতিয়াবা বেয়া পাব পাৰোঁ? তোৰ এই মৰমবোৰে মোক ইমান দিনে মৰি যোৱা মোৰ দেহটোত পুনৰ প্ৰাণ দিছে। তোৰ এই পৰশবোৰ মোৰ বৰ ভাল লাগিছে অ’ বোপা... তই মোক এৰি নিদিবি।",

লখিমীৰ এই স্বীকাৰোক্তিৰ পাছত কঞ্জনৰ মনৰ সকলো ভয় আঁতৰি গ’ল। সি বুজি পালে যে আইতা এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে তাৰ। সি আইতাকক অধিক জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে আৰু তাৰ হাতখন লাহেকৈ লখিমীৰ মেখেলাৰ গাঁঠিটোৰ ফালে আগুৱাই লৈ গ’ল। খালৰ সেই নিৰ্জনতাত এতিয়া কেৱল দুটা উত্তপ্ত শৰীৰৰ মিলনৰ শব্দ আৰু লখিমীৰ সেই মাদকতাপূৰ্ণ 'মোনিং' বিয়পি আছিল।

--------


জুলাই মাহৰ সেই নিস্তব্ধ দুপৰীয়াটোত বাৰীৰ সেই দ’ খালটোৰ ভিতৰত এক অন্য জগতৰ সৃষ্টি হৈছিল। লখিমীৰ সেই স্বীকাৰোক্তিৰ পাছত কঞ্জনৰ মনৰ সকলো সংশয় আঁতৰি গৈছিল। সি বুজি পাইছিল যে আইতাকৰ এই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটো কেৱল এজনী আইতাৰ দেহ নহয়, ই এক অতৃপ্ত নাৰীৰ হৃদয়ৰ হাহাকাৰ।

কঞ্জনে লখিমীৰ মুখখন নিজৰ দুহাতৰ মাজত লৈ অতি গভীৰভাৱে তেওঁৰ চকুলৈ চালে। লখিমীৰ চকুযুগলত এতিয়া লাজতকৈও অধিক আছিল এক ধৰণৰ কৃতজ্ঞতা আৰু সমৰ্পণৰ ভাব।

কঞ্জন: (অতি গম্ভীৰ আৰু মধুৰ মাতেৰে) "আইতা, তুমি সঁচাকৈ কোৱা চোন, ককাদেউতাই কেতিয়াবা তোমাক এনেকৈ আদৰ কৰিছেনে? তোমাৰ এই সুন্দৰ দেহটোৰ মোল তেওঁ বুজি পাইছেনে?"

লখিমীয়ে এক দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে। তেওঁৰ উন্মুক্ত বক্ষ যুগল কঞ্জনৰ বুকুত হেঁচা খাই এক মধুৰ যন্ত্ৰণাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ কঞ্জনৰ বুকুত নিজৰ মূৰটো গুজি দি ফুচফুচাই ক’বলৈ ধৰিলে।

লখিমী: "নাই অ’ বোপা... তেওঁৰ বাবে মই কেৱল ঘৰখন চম্ভালি থকা এজনী মানুহহে আছিলোঁ। বিয়াৰ কেইবছৰমান পিছৰে পৰা তেওঁৰ বাবে মই কেৱল ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাক আৰু এতিয়া নাতিৰ আইতাহে হৈ ৰ’লোঁ। মোৰো যে এখন মন আছে, মোৰো যে এই দেহটোত কিবা ইচ্ছা জাগিব পাৰে— সেই কথা কোনেও ভাবি নাচালে। মই এইবোৰ কথা পাহৰিয়েই পেলাইছিলোঁ... তই আজি মোক পুনৰ জীয়াই তুলিলি।"

কঞ্জনে আইতাকৰ কথাখিনি শুনি তেওঁৰ প্ৰতি এক গভীৰ মমতা অনুভৱ কৰিলে। সি তাৰ শক্তিশালী হাতখনেৰে লখিমীৰ পিঠিত হাত ফুৰাই তেওঁক অধিক কাষলৈ চপাই আনিলে।

কঞ্জন: "আইতা, এতিয়াৰ পৰা তুমি আৰু অকলশৰীয়া নহয়। তোমাৰ এই দেহটোৰ প্ৰতিটো ইচ্ছা মই পূৰণ কৰিম। মই তোমাক সেই সকলো সুখ দিম যিটো তুমি ইমান বছৰে পোৱা নাই। মোৰ এই ২০ জন মানুহৰ শক্তি আৰু মোৰ এই মৰম কেৱল তোমাৰ বাবেহে।"

লখিমীয়ে কঞ্জনৰ কথা শুনি আচৰিত হ’ল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে কঞ্জনৰ কথাবোৰত এক অসাধাৰণ দৃঢ়তা আৰু পৌৰুষত্ব আছে। তেওঁ লাহেকৈ কঞ্জনৰ মুখলৈ চালে আৰু তাৰ গালত হাত ফুৰাই ক’লে।

লখিমী: "বোপাই... তই সঁচাকৈয়ে মোৰ বাবে ঈশ্বৰৰ আশীৰ্বাদৰ দৰে আহিছ। কিন্তু মই ভাবিছোঁ, মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীৰ কথা। সিহঁতৰো অৱস্থা মোৰ দৰেই। সিহঁতেওটো তোক বিচাৰিব পাৰে। মই তেতিয়া কি কৰিম?"

কঞ্জনে আইতাকৰ ওঠত এটা পাতল চুমা দি ক’লে—
কঞ্জন: "আইতা, তুমি চিন্তা নকৰিবা। মই কাক কেনেকৈ চম্ভালিব লাগে জানো। কিন্তু তুমি মোৰ বাবে সকলোতকৈ ওপৰত। তোমাক মই যি সুখ দিম, সেইয়া পৃথিৱীত অনন্য হৈ ৰ’ব।"

এই কথোপকথনে তেওঁলোকৰ মাজৰ দূৰত্ব সম্পূৰ্ণৰূপে মচি পেলালে। লখিমীয়ে এতিয়া নিজৰ নাতিয়েকক এজন সম্পূৰ্ণ পুৰুষ হিচাপে গ্ৰহণ কৰি লৈছিল। তেওঁ কঞ্জনৰ ডিঙিত পুনৰ সাৱটি ধৰি তেওঁৰ কাষলতীখন উন্মুক্ত কৰি দিলে আৰু কঞ্জনক তাৰ মৰমৰ খেলা আগুৱাই নিবলৈ নিৰৱে অনুমতি দিলে।

খালৰ সেই আন্ধাৰ কোণত এতিয়া কেৱল দুটা আত্মাৰ এক হোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু এক তীব্ৰ উত্তজনাৰ আৱহ বিয়পি আছিল।

-----------------


বাৰীৰ সেই দ' খালটোৰ ভিতৰত সময় যেন স্তব্ধ হৈ পৰিছিল, কিন্তু জুলাইৰ সেই প্ৰখৰ ৰ’দজাক লাহে লাহে পশ্চিমলৈ ঢলি পৰাৰ লগে লগে লখিমীৰ হঠাৎ বাস্তৱবোধ ঘূৰি আহিল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁলোক বহু সময় ধৰি বাৰীত আছে আৰু অধিক পলম হ’লে মীনাক্ষী বা মৌচুমীৰ সন্দেহ হ’ব পাৰে।

লখিমী: (উশাহ চুটি কৰি, কঞ্জক জোৰকৈ ঠেলি) "বোপাই... হ’ব দে এতিয়া। বহুত পলম হ’ল। মীনাক্ষীহঁতে কিবা সন্দেহ কৰিব। সিহঁতৰ তাঁতৰ শব্দও চোন বন্ধ হৈছে। উঠ, কাপোৰ-কানি ঠিক কৰি ল।"

কঞ্জনে আইতাকৰ চকুলৈ চালে। তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তি থকা দেহত উত্তেজনা তেতিয়াও চৰম সীমাত আছিল। সি যেন এক অতৃপ্ত তৃষ্ণা লৈ আছিল। লখিমীয়ে ধৰফৰকৈ উঠি নিজৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ মাৰিবলৈ ধৰিলে আৰু মেখেলাখন ঠিক কৰি ল’লে। কিন্তু কঞ্জনে ইমান সহজে এৰি দিবলৈ সাজু নাছিল। লখিমীয়ে যেতিয়া আম বুটলিবলৈ হাউলিছিল, কঞ্জনে পুনৰবাৰ পিছফালৰ পৰা গৈ আইতাকক এক প্ৰচণ্ড হেঁচাত সাৱটি ধৰিলে।

সি তাৰ দুয়োখন শক্তিশালী হাতেৰে লখিমীৰ সেই ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল বক্ষ যুগলত মুঠি মাৰি ধৰিলে। এইবাৰ তাৰ মৰমত কোনো কোমলতা নাছিল, আছিল এক আদিম বনৰীয়া শক্তি। সি প্ৰায় পাঁচ মিনিট ধৰি জোৰ জোৰকৈ সেই মঙহাল বক্ষ দুটা টিপিবলৈ ধৰিলে। লখিমীৰ যন্ত্ৰণা হৈছিল যদিও সেই যন্ত্ৰণাৰ আঁৰত আছিল এক প্ৰখৰ আদিম সুখ।

লখিমী: "আহহহহহহ... আষহহহহহহহহ... আষহহহহহহহহ... বোপাই মৰি যাম অ’... ইমান জোৰে নধৰিবি... উফ্... কি সুখ দিছ অ’ তই... আহহহহহহ!"

লখিমীৰ দেহটো কঞ্জনৰ হাতৰ পৰশত পানীৰ দৰে গলি গৈছিল। অৱশেষত কঞ্জনে আইতাকক মুক্ত কৰি দিলে। দুয়োৱে খৰধৰকৈ আমবোৰ পাচিত ভৰালে আৰু নিজক স্বাভাৱিক কৰি লৈ বাৰীৰ পৰা ওলাই আহিল।

ঘৰৰ বাৰাণ্ডাত তেতিয়া মীনাক্ষী আৰু মৌচুমী বহি আছিল। তেওঁলোকৰ মুখত এক ধৰণৰ উৎসুকতা আছিল।

মীনাক্ষী: "মা! আপোনালোকৰ ইমান দেৰি হ’ল যে? আম বুটলিবলৈ গৈ কিবা মেল পাতিলে নেকি?"

লখিমী: (মিঠা হাঁহি এটা মাৰি, নিজক চম্ভালি) "অ’ আই, সেই আমবোৰ চোন খালটোৰ ভিতৰত পৰিছিল। কঞ্জনে পাৰি দিছে যদিও মই বিচাৰি বিচাৰি বুটলিবলৈহে দেৰি হ’ল। চাওকচোন কিমান পকা আম আনিছোঁ।"

মৌচুমী খুড়ী: (কঞ্জনৰ ফালে চকু টিপ এটা মাৰি) "হয় নেকি? আমাৰ কঞ্জনে আইতাকক ভালেহে সহায় কৰিছে। ব’লক মা, এতিয়া আমকেইটা ভালকৈ পিটিকি লওঁ।"

তাৰপিছত পাকঘৰত এক আনন্দময় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হ’ল। মীনাক্ষীয়ে আমবোৰ কাটিলে, মৌচুমীয়ে পকা জলকীয়া আৰু নিমখ দি পিটিকিলে। চাৰিওজনে মিলি বাৰাণ্ডাত বহি আমৰ পিটিকা খাবলৈ ধৰিলে।

কঞ্জন: "মা, আজিৰ এই আমৰ পিটিকাটো সঁচাকৈয়ে বহুত সোৱাদ হৈছে। নহয় জানো আইতা?"

লখিমীয়ে কঞ্জনৰ চকুলৈ চালে। সেই চাৱনিত আছিল এক গোপন ৰহস্য আৰু অলপ আগৰ সেই তীব্ৰ উত্তেজনাৰ স্মৃতি।

লখিমী: "হয় বোপা, আজিৰ আমটো সঁচাকৈয়ে বেলেগ। ইমান সোৱাদ আগতে পোৱা নাছিলোঁ।"

মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়ে একো ধৰিব নোৱাৰি হাঁহি-ধেমালি কৰি থাকিল। তেওঁলোকে গমেই নাপালে যে তেওঁলোকৰ চকুৰ আগতে আইতা আৰু নাতিয়েকৰ মাজত এক নিষিদ্ধ জগতৰ দুৱাৰ মুকলি হৈ গৈছে।

------------


নিষিদ্ধ বাসনাৰ নতুন জাল

জুলাইৰ সেই দিনটোৰ অৱসান ঘটি লাহে লাহে এন্ধাৰে ধৰাখন আৱৰি ধৰিছিল। বাৰীৰ সেই দ’ খালটোৰ ভিতৰত আইতা লখিমী আৰু নাতিয়েক কঞ্জনৰ মাজত যি গোপন অধ্যায় ৰচিত হৈছিল, তাৰ উত্তাপ এতিয়াও লখিমীৰ শৰীৰত সজীৱ হৈ আছিল। সন্ধিয়া ককাদেউতা ধীৰেন বৰুৱা ঘৰলৈ উভতি আহিল। তেওঁৰ মুখত ভাগৰৰ চিন আছিল যদিও বন্ধুৰ খবৰ লৈ অহাৰ এক প্ৰকাৰৰ সন্তুষ্টিও আছিল।

নিশা প্ৰায় ন বাজিছে। ডাইনিং টেবুলত ৰাতিৰ আহাৰৰ পৰ্ব আৰম্ভ হৈছে। ওপৰত ঘূৰি থকা চিলিং ফেনখনে জুলাইৰ সেই গুমগুমীয়া গৰমক অলপো কমাব পৰা নাছিল। টেবুলৰ ওপৰত ভাপ ওলাই থকা ভাত, দাইল আৰু দুপৰীয়া বাৰীৰ পৰা পাৰি অনা সেই আমৰ এক বিশেষ চাটনিৰ সুঘ্ৰাণ বিয়পি আছিল। ধীৰেন বৰুৱাই তেওঁৰ বন্ধুৰ ঘৰৰ কথা একোৱে-একে কোৱাত ব্যস্ত আছিল। মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়েও মাজে মাজে সঁহাৰি দি আছিল, কিন্তু কঞ্জন আজি তেনেই নীৰৱ।

কঞ্জনৰ সেই তীক্ষ্ণ মগজুত এতিয়া এক নতুন পৰিকল্পনাই বাহ লৈছে। সি লক্ষ্য কৰিছিল যে আইতা লখিমীয়ে আজি তাৰ চকুলৈ চাব পৰা নাই। বাৰে বাৰে তেওঁৰ চকুহাল তললৈ নামি গৈছে, যেন দুপৰীয়াৰ সেই আদিম মিলনৰ স্মৃতিয়ে তেওঁক এতিয়াও বিমোৰত পেলাইছে। লখিমীয়ে পিন্ধি থকা বগা মেখেলা-চাদৰখনত তেওঁক এতিয়া এক অনবদ্য লাৱণ্যময়ী নাৰীৰ দৰে দেখা গৈছিল।

হঠাতে কঞ্জনে খোৱা টেবুলত হাতখন ৰাখি কপালত হাত দিলে আৰু এটা দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে।

ধীৰেন বৰুৱা: "কি হ’ল কঞ্জন? একো খোৱা নাই যে? কিবা অসুবিধা হৈছে নেকি?"

কঞ্জন: (খুউব দুৰ্বল মাতেৰে) "ককাদেউতা, কি জানো হৈছে... গাটো বৰ বেয়া লাগিছে। মূৰটো আচন্দ্ৰাই কৰিছে আৰু শৰীৰত যেন একো শক্তি নাই। মোৰ বোধেৰে অলপ জ্বৰ জ্বৰ ভাব হৈছে।"

মীনাক্ষী লগে লগে চিন্তিত হৈ উঠিল। তাই কঞ্জনৰ ওচৰলৈ গৈ তাৰ কপালত হাত দিলে। কঞ্জনে নিজৰ সেই বিশেষ শক্তি ব্যৱহাৰ কৰি মুহূৰ্ততে নিজৰ শৰীৰৰ উত্তাপ অলপ বঢ়াই দিলে।

মীনাক্ষী: "অ’ মা! কঞ্জনৰ গাটো চোন সঁচাকৈয়ে জুইৰ দৰে তপত হৈ পৰিছে। ইমান জ্বৰ কেনেকৈ উঠিল হঠাতে?"

মৌচুমী খুড়ীয়েও উৎকণ্ঠাৰে ক’লে, "হয় বাইদেউ, কপালখন চোন বৰ গৰম। কঞ্জন, তই শুই দেগৈ। মই দৰৱ এটা দিওঁনেকি?"

কঞ্জনে এক নাটকীয় ভংগীমাত আইতা লখিমীৰ ফালে চালে। লখিমীয়ে কঞ্জনৰ সেই ৰহস্যময় চাৱনিৰ অৰ্থ মুহূৰ্ততে বুজি পালে। তেওঁ জানিলে যে কঞ্জনে এইটো এক অভিনব বুদ্ধি পাঙিছে যাতে সি আইতাকক পুনৰ নিজৰ কাষলৈ নিব পাৰে।

কঞ্জন: "মা, দৰৱ নালাগে। মোৰ এনে লাগিছে যেন আজি ৰাতিটো মই অকলে শুব নোৱাৰিম। সৰু কালত জ্বৰ হ’লে আইতাই মোৰ কাষত শুই দিছিল আৰু তেওঁৰ হাতৰ পৰশ পালেই মই ভাল পাইছিলোঁ। ককাদেউতা, যদি আপুনি একো বেয়া নাপায়, তেন্তে আইতাই আজি মোৰ কোঠাত শুই দিলে মই অলপ শান্তি পালোহেঁতেন।"

ধীৰেন বৰুৱা এজন সৰল আৰু মৰমীয়াল মানুহ। তেওঁ নাতিয়েকৰ এই আবদাৰক লগে লগে সঁহাৰি দিলে।

ধীৰেন বৰুৱা: "অ’ লখিমী, একো কথা নাই। কঞ্জনৰ গাটো বেয়া যেতিয়া তই তাৰ ওচৰতে শুই দে। মই আজি অকলেই শুম। সি ভাল পালে সেইটোৱেই ডাঙৰ কথা।"

মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়ে ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চালে। তেওঁলোকৰ চকুৰ কোণত এক ধৰণৰ ঈৰ্ষাৰ জুই জিলিকি উঠিল। মীনাক্ষীয়ে ভাবিলে, "কঞ্জনৰ ইমান ডাঙৰ হ’ল, তথাপিও আইতাকৰ কাষত শুবলৈ বিচাৰে? কিবা এক অস্বাভাৱিক কথা ইয়াত আছে।" মৌচুমীৰ মনত ধুমুহা চলিল— "মোৰ ইমান ইচ্ছা আছিল কঞ্জনৰ কাষলৈ যোৱাৰ, কিন্তু আইতাই সকলো সুযোগ লৈ গ’ল।"

লখিমীয়ে অলপ ইতস্ততঃ কৰি ক’লে, "বোপাই, তই এতিয়া ডাঙৰ হ’লি। মই কাষত শুলে তই শান্তি পাবি জানো?"

কঞ্জন: (আইতাকৰ হাতখন জোৰকৈ ধৰি) "পাম আইতা। তোমাৰ সেই বুকুৰ উম পালে মোৰ সকলো অসুখ নোহোৱা হৈ যাব। তুমি নাহিলে মোৰ আজি টোপনিয়েই নাহিব।"

অৱশেষত সকলোৰে সন্মতিত স্থিৰ হ’ল যে আইতা লখিমী সেইদিনা কঞ্জনৰ কোঠাত শুব। কঞ্জনৰ মনত তেতিয়া এক বিজয়ী উল্লাস। সি জানিলে যে এই ৰাতিটো তেওঁলোকৰ বাবে এক চৰম আৰু নিবিড় মিলনৰ ৰাতি হ’ব।

ৰাতি দহ বাজিছে। সমগ্ৰ ঘৰখন নিস্তব্ধ হৈ পৰিছে। ককাদেউতা ধীৰেন বৰুৱা নিজৰ কোঠাত শুই পৰিল। মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়েও নিজৰ কোঠাত সোমাল যদিও তেওঁলোকৰ চকুত টোপনি নাছিল। কঞ্জনৰ কোঠাত এটা নীলা নাইট লেম্পৰ মৃদু পোহৰ বিয়পি আছিল। খিৰিকীৰে অহা মৃদু বতাহজাকে পৰ্দাখনক অলপ কঁপাই আছিল।

আইতা লখিমীয়ে অতি ধীৰে ধীৰে কঞ্জনৰ কোঠাত সোমাল। তেওঁৰ হাতত আছিল পানীৰ গিলাচ আৰু এখন তিতা কাপোৰ। কোঠাৰ দুৱাৰখন তেওঁ লাহেকৈ বন্ধ কৰি দিলে। কঞ্জনে বিছনাত বহি আইতাকৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। আইতাই ওচৰলৈ অহাৰ লগে লগে কঞ্জনে তেওঁক এক প্ৰচণ্ড হেঁচাত সাৱটি ধৰিলে।

লখিমী: "বোপাই... এৰ মোক। তই চোন মিছা জ্বৰৰ ভাও ধৰিছিলি! কিমান ভয় খুৱাই দিছিলি মোক সকলোৰে আগত।"

কঞ্জনে আইতাকৰ ডিঙিত মুখখন গুজি দি ফুচফুচাই ক’লে, "আইতা, তুমি নাজানা মই তোমাৰ অবিহনে কেনেকৈ থাকোঁ। আজিৰ এই নিস্তব্ধ ৰাতিটো কেৱল তোমাৰ আৰু মোৰ। কোনেও আমাক আমনি কৰিব নোৱাৰে।"

কঞ্জনে আইতাকক বিছনাখনত শুৱাই দিলে। জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশাৰ এন্ধাৰত আইতা আৰু নাতিয়েকৰ মাজৰ সেই তথাকথিত পবিত্ৰ সম্পৰ্কটোৱে পুনৰবাৰ এক আদিম আৰু উন্মত্ত ৰূপ ল’বলৈ সাজু হ’ল। কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি আৰু ১২ ইঞ্চিৰ উত্তপ্ত অংগটোৱে আজি ৰাতি আইতাকৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ সেই ভৰপূৰ দেহত এক নতুন ইতিহাস ৰচনা কৰিবলৈ আগবাঢ়িল।

----------


কোঠাটোৰ নীলা নাইট লেম্পটোৰ অস্পষ্ট পোহৰত পৰিৱেশটো অতিশয় ৰহস্যময় হৈ পৰিছিল। কঞ্জনে আইতাক লখিমীক বিছনাখনত শুৱাই দিলে। তাৰ পিছত সি তাৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা সুঠাম দেহটোৰ আধা অংশ আইতাকৰ ওপৰত তুলি দিলে। আইতাকৰ সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটো কঞ্জনৰ হেঁচাত বিছনাৰ লগত মিলি গৈছিল।

কঞ্জনে অতি মৰমেৰে আৰু এক গভীৰ কামুক দৃষ্টিৰে আইতাকৰ দুগ্ধধৱল মুখমণ্ডলখন স্পৰ্শ কৰিলে। তাৰ আঙুলিবোৰ যেতিয়া লখিমীৰ গালত আৰু ওঁঠত খেলিছিল, আইতাই এক অপূৰ্ব সিহৰণ অনুভৱ কৰিছিল।

কঞ্জন: (আইতাকৰ চকুলৈ চাই, অতি নিবিড় মাতেৰে) "আইতা... তুমি নাজানা আজি তোমাক এই পোহৰত কিমান ধুনীয়া দেখিছে। তুমি চাগে ভাবিছা মই মিছা জ্বৰৰ ভাও ধৰি তোমাক ইয়ালৈ মাতি আনিছোঁ। হয়, মই সেইটো কৰিছোঁ... কাৰণ তোমাক এনেকৈ কাষত পাবলৈ মই চটফটাই আছিলোঁ।"

লখিমী: (উশাহ চুটি কৰি, লাজ আৰু আৱেগত কঁপা মাতেৰে) "বোপাই... তই ইমান দুষ্ট কেতিয়াৰ পৰা হ’লি? মীনাক্ষীহঁতে যদি গম পায়, মোৰ কি হ’ব তই ভাবিছ নে? তই সঁচাকৈয়ে এতিয়া এজন পৈণত পুৰুষৰ দৰে কথা ক’বলৈ শিকিছ।"

কঞ্জন: "মা বা খুড়ীয়ে একো গম নাপায়। এই কোঠাটোৰ ভিতৰত এতিয়া কেৱল তুমি আৰু মই। তুমি কোৱাচোন আইতা... তুমি মোক বাধা দিবা নেকি? মোৰ এই মৰমবোৰ তুমি সঁচাকৈয়ে বিচৰা নাইনে?"

লখিমী: (একো উত্তৰ দিব নোৱাৰি কঞ্জনৰ শক্তিশালী বাহু দুটাত ধৰি) "মই একো নাজানিলোঁ দিয়া... তই যি কৰিছ, মোৰ শৰীৰটোৱে সেইয়াই যেন বিচাৰিছে। তই আজি মোক তোৰ সেই প্ৰচণ্ড শক্তিৰে পিহি পেলালেও মোৰ কোনো আপত্তি নাই।"

লখিমীৰ চকুযুগলত এতিয়া এক চৰম সমৰ্পণৰ ভাব। কঞ্জনে লাহেকৈ হাউলি আহি আইতাকৰ কপালত এটা দীঘলীয়া চুমা আঁকি দিলে। সি অনুভৱ কৰিলে আইতাকৰ ৪২ ইঞ্চিৰ সেই বিশাল বক্ষ যুগলে তাৰ বুকুত এক তীব্ৰ হেঁচা দিছে, যিয়ে তাৰ ১২ ইঞ্চিৰ অংগটোক আৰু অধিক উত্তেজিত কৰি তুলিছে।

----------


নিশাৰ নিবিড় আলিংগন: এক নিষিদ্ধ দস্তাবেজ

কোঠাটোৰ নীলা নাইট লেম্পৰ অস্পষ্ট পোহৰত জুলাইৰ সেই গুমগুমীয়া নিশা এক ৰহস্যময়ী মাদকতাত ডুব গৈছিল। কঞ্জনে যেতিয়া আইতাক লখিমীৰ ওপৰত তাৰ আধা দেহটো তুলি দিছিল, তেতিয়া বিচনাৰ চাদৰখনৰ ওপৰত এক প্ৰচণ্ড উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হৈছিল। কঞ্জনে আইতাকৰ সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোৰ প্ৰতিটো ভাঁজ আৰু উত্তাপ তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা দেহাটোৰে অনুভৱ কৰিছিল।

সি প্ৰথমে আইতাকৰ দুগ্ধধৱল মুখমণ্ডলত ভৰ পূৰাই এটাৰ পিছত এটাকৈ চুমা খাবলৈ ধৰিলে। লখিমী আইতাই সেই পুৰুষসুলভ মৰমৰ আগত নিজক একেবাৰে বিৱশ অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁৰ চকুহাল লাহেকৈ জাপ খাই গৈছিল। কঞ্জনে এতিয়া কোনো বাধা নামানি আইতাকৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণৰূপে উঠি পৰিল। তাৰ সেই লোহাৰ দৰে বলিষ্ঠ বাহু দুটাৰে আইতাকক সাৱটি ধৰি তেওঁৰ ওঁঠত ওঁঠ লগাই দিলে। লখিমীয়ে প্ৰথমে অলপ সংকোচ কৰিছিল যদিও কঞ্জনৰ সেই অদম্য হেঁচাত তেওঁ নিজৰ ওঁঠৰ দুৱাৰ খুলি দিবলৈ বাধ্য হ’ল। কঞ্জনে তাৰ জিভাখন আইতাকৰ মুখৰ ভিতৰত ভৰাই দি এক আদিম অনুসন্ধান চলাবলৈ ধৰিলে।

চুমাৰ সেই নিবিড় জোৱাৰ লাহে লাহে আইতাকৰ ডিঙি আৰু কান্ধৰ ফালে নামি আহিল। কঞ্জনে যেতিয়া আইতাকৰ সেই মসৃণ ডিঙিত নিজৰ ওঁঠ আৰু জিভাৰে চেলেকি দিবলৈ ধৰিলে, লখিমীৰ সমগ্ৰ শৰীৰত যেন এক কামুক শিহৰণে জোঁকাৰি গ’ল। তেওঁ এক অদ্ভুত নিচা আৰু যন্ত্ৰণাত নিজৰ কঁকালটো বেঁকা কৰি মুখৰ পৰা চুটি চুটিকৈ উশাহ লৈ হাহাকাৰ কৰি উঠিল— "ঊহহহহহহহহহ... ঊম্মম্মমমমম... আহহহহহহহহ...!"

কঞ্জনৰ হাত দুখনে এতিয়া আইতাকৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰৰ ফালে খোজ ল’লে। জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশাৰ এন্ধাৰত বুটামবোৰ এটা এটাকৈ খোল খাই যোৱাৰ লগে লগে লখিমীৰ সেই ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল, আটিল আৰু সুঠাম বক্ষ যুগল সম্পূৰ্ণৰূপে উন্মুক্ত হৈ পৰিল। লগে লগে কোঠাটোত এক বিশেষ ধৰণৰ সুগন্ধি ম্লান বিয়পি পৰিল, যিয়ে কঞ্জনক আৰু অধিক উন্মত্ত কৰি তুলিলে। কঞ্জনে অলপ উঠি পিছলৈ গৈ আইতাকৰ সেই মঙহাল বক্ষ দুটা নিজৰ দুই হাতৰ মুঠিত ল’লে। তাৰ আঙুলিৰ চাপে লখিমীৰ কোমল ছালত যি গভীৰতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল, সি আছিল এক অলৌকিক দৃশ্য।

কঞ্জনে কোনো পলম নকৰি আইতাকৰ সেই পিয়াহৰ মুৰ দুটা নিজৰ মুখৰ ভিতৰত লৈ শোহা মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। দাঁতৰ মৃদু স্পৰ্শ আৰু জিভাৰ সেই তীব্ৰ সোঁৱাদত লখিমীৰ মুখৰ পৰা আৰ্তনাদ ওলাই আহিল— "ইচচচচচচচহহহহহহ... ঊফফফফফফফফফফফফ... আহহহহহহহহ...!" লখিমীয়ে অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ অংগটোৱে তেওঁৰ মেখেলাৰ তলত এক প্ৰচণ্ড উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিছে। প্ৰায় আধা ঘণ্টা ধৰি কঞ্জনে আইতাকৰ সেই বিশাল বক্ষ যুগলৰ লগত এক নিবিড় খেল খেলি থাকিল। কেতিয়াবা সি হাতেৰে মালিচ কৰিলে, কেতিয়াবা আকৌ জিভাৰে সেইবোৰ চেলেকি এক অনন্য সুখ দিলে।

লখিমী আইতা এতিয়া নাতিয়েকৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি আৰু পৌৰুষত্বৰ ওচৰত সম্পূৰ্ণৰূপে বন্দিনী। তেওঁ কেৱল বিৱশ হৈ কৈ থাকিল— "উফ্ বোপাই... কি কৰিছ এইবোৰ... উফ্...!" কিন্তু তেওঁৰ সেই আৱেগিক শব্দবোৰে কঞ্জনক আৰু অধিক উৎসাহিত কৰি তুলিছিল। কোঠাটোৰ নীলা পোহৰত সেই নিশা এক নিষিদ্ধ জগতৰ ইতিহাস ৰচনা হ’বলৈ ধৰিলে।



-----
আইতা লখিমীৰ সেই বিশাল আৰু দুগ্ধধৱল বক্ষ যুগলৰ ওপৰত নিজৰ মুখখন ৰাখিয়েই কঞ্জনে এক গভীৰ তৃপ্তিৰ নিশ্বাস পেলালে। সি তাৰ শক্তিশালী হাত দুখনেৰে সেই মঙহাল বক্ষ দুটা আলফুলকৈ তুলি ধৰিলে আৰু আইতাকৰ চকুলৈ চাই প্ৰশংসাৰে উপচাই দিলে।

কঞ্জন: (এক আৱেগিক আৰু কামুক মাতেৰে) "আইতা... তুমি কিমান যে অপৰূপা তুমি নিজেও চাগে নাজানা। তোমাৰ এই ৪২ ইঞ্চিৰ বক্ষ যুগল... ইমান আটিল আৰু ইমান মসৃণ যে মই কল্পনাও কৰা নাছিলোঁ। ইমান বয়স হ’ল অথচ তোমাৰ এই বক্ষৰ গঠন এতিয়াও কোনো গাভৰু নাৰীতকৈ কম নহয়। তোমাৰ এই শৰীৰৰ বগা ছালখনত মুখ ঘঁহিলে মোৰ এনে লাগে যেন মই কোনো নিষিদ্ধ স্বৰ্গৰ অমৃত পান কৰিছোঁ।"

লখিমীয়ে লাজ আৰু উত্তেজনাৰ আতিশয্যত চকু দুটা মেলা নাছিল, কিন্তু কঞ্জনৰ প্ৰতিটো শব্দই তেওঁৰ অন্তৰত এক নতুন জোৱাৰ তুলিছিল।

কঞ্জন: "তোমাৰ এই বক্ষ দুটাৰ যিটো সুগন্ধ... ই কোনো দামী পাউদাৰ বা আতৰৰ নহয় আইতা, এয়া তোমাৰ শৰীৰৰ এক আদিম মাদকতা। তোমাৰ এই পিয়াহৰ মুৰ দুটা চুষিলে মোৰ এনে লাগে যেন মই পৃথিৱীৰ সকলো সুখ মোৰ মুঠিত পাইছোঁ। আজিৰ এই নিশাৰ পোহৰত তোমাৰ এই সুঠাম বক্ষ যুগল যেতিয়া কঁপি উঠে, তেতিয়া তোমাক এগৰাকী আইতা নহয়, এগৰাকী চৰম কামনাময়ী ৰাণী যেন লাগে। তুমি সঁচাকৈয়ে অনন্য আইতা... তোমাৰ এই দেহটোৰ পূজা কৰিলেও যেন মোৰ হেঁপাহ নপলাব।"

কঞ্জনৰ এই মুখভৰা প্ৰশংসাই লখিমীৰ মনৰ সকলো সংকোচ আঁতৰাই পেলালে। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে ইমান বছৰে কোনেও তেওঁৰ দেহৰ ইমান নিবিড় আৰু সূক্ষ্ম প্ৰশংসা কৰা নাছিল।

-----------


কঞ্জনে লখিমী আইতাক বিচনাৰ চাদৰখনৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত কৰি দিলে। আইতাকৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ সেই ভৰপূৰ শৰীৰটো এতিয়া কেৱল বগা মেখেলা আৰু খোলা ব্লাউজৰ মাজত জিলিকি উঠিছিল। কঞ্জনে তাৰ মুখখন লাহে লাহে তললৈ নমাই আনিলে আৰু আইতাকৰ সেই বগা, মিহি আৰু অলপ চৰ্বি থকা শকত-আৱত পেটখনত (Belly) মুখ গুজি দিলে।

জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশাত আইতাকৰ পেটৰ সেই উষ্মতা আৰু ছালৰ মসৃণতাই কঞ্জনক পাগল কৰি তুলিছিল। সি এজন ভোকাতুৰ প্ৰেমিকৰ দৰে আইতাকৰ সেই মঙহাল পেটখনত জিভাৰে চেলেকি চেলেকি তাৰ সোৱাদ ল’বলৈ ধৰিলে। লখিমীৰ ৩৪ ইঞ্চিৰ সেই শকত পেটখনত কঞ্জনৰ জিভাৰ পৰশ লাগাৰ লগে লগে তেওঁৰ সমগ্ৰ শৰীৰত এক তীব্ৰ শিহৰণ জাগি উঠিল।

কঞ্জনে কেৱল পেটত ক্ষান্ত থকা নাছিল। সি আইতাকৰ সেই দ’ নাভিটোৰ (Navel) ওপৰত নিজৰ জিভাখন ৰাখিলে আৰু তাৰ ভিতৰত সোমাই এক গভীৰ সোৱাদ ল’বলৈ ধৰিলে। সি নাভিৰ চাৰিওফালে লাহে লাহে দাঁতেৰে কামুৰি কামুৰি আইতাকক এক অনন্য যন্ত্ৰণা আৰু সুখৰ মিশ্ৰণ দিলে। আইতা লখিমীয়ে সেই চৰম সুখত আত্মহাৰা হৈ বিচনাৰ চাদৰখন মুঠি মাৰি ধৰিলে আৰু তেওঁৰ ভৰি দুখন জাপ খাই গ’ল। তেওঁৰ মুখৰ পৰা কেৱল এক আৱেগিক হুমুনিয়াহ ওলাই আহিল, যেন তেওঁৰ সমগ্ৰ অস্তিত্ব কঞ্জনৰ এই পুৰুষসুলভ মৰমৰ মাজত বিলীন হৈ গৈছে।

---------

 

[Tinax]

৬
​

জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশাৰ এন্ধাৰত কঞ্জন আৰু আইতা লখিমীৰ মাজৰ সেই আদিম সংগ্ৰাম এতিয়া এক চৰম পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে। কঞ্জনৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ বিশাল দণ্ডডাল যেতিয়া আইতাকৰ সেই সংকীৰ্ণ সুৰুঙাটোৰ মুখত তিনি ইঞ্চিমান সোমাই স্থিৰ হৈ আছিল, লখিমীৰ সমগ্ৰ শৰীৰটো যন্ত্ৰণাত থৰথৰকৈ কঁপিবলৈ ধৰিছিল।

কঞ্জনে দেখিলে যে আইতাৰ চকু দুটা বিষত মুদ খাই গৈছে। সি অতি মৰমেৰে আইতাকৰ সেই ৰঙা পৰি থকা ওঁঠ দুখনত এটা নিবিড় চুমা খালে আৰু তেওঁৰ কাণে কাণে ফুচফুচাই সান্ত্বনা দিবলৈ ধৰিলে।

কঞ্জন: "আইতা... মোৰ সোণজনী... অলপ ধৈৰ্য্য ধৰা। মই জানো তোমাৰ বহুত কষ্ট হৈছে। কিন্তু বিশ্বাস কৰা, এই বিষখিনি পাৰ হ’লেই তুমি এনে এক সুখ পাবা যিটো তুমি সমগ্ৰ জীৱনত পোৱা নাই। তোমাৰ এই বহুদিনীয়া বন্ধ হৈ থকা দুৱাৰখন খুলিবলৈ হ’লে অলপতো কষ্ট সহিবই লাগিব। তুমি কেৱল মোৰ পিঠিত ধৰি থাকা, মই অতি লাহে লাহে আগবাঢ়িম।"

লখিমীয়ে একো ক’ব পৰা নাছিল, তেওঁ কেৱল কঞ্জনৰ চকুলৈ চাই সন্মতি দিছিল। কঞ্জনে এতিয়া তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা কঁকালখন অতি ধীৰে ধীৰে কিন্তু এক প্ৰচণ্ড হেঁচাত আগলৈ ঠেলিবলৈ ধৰিলে। কঞ্জনৰ সেই শকত দণ্ডডাল যেতিয়া লখিমীৰ সুৰুঙাটো ফালি ফালি ভিতৰলৈ অগ্ৰসৰ হ’ল, লখিমীৰ অৱস্থা কাহিল হৈ পৰিল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যেন তেওঁৰ শৰীৰটো কোনোবাই মাজভাগৰ পৰা দুভাগ কৰি ফালি দিছে।

লখিমীয়ে চিঞৰিব বিচাৰিছিল, কিন্তু তেওঁ জানিছিল যে ওচৰৰ কোঠা বোৰত মীনাক্ষী আৰু মৌচুমী শুই আছে। অলপ ডাঙৰকৈ শব্দ হ’লেই সকলো ধৰা পৰি যাব। তেওঁ দাঁতত দাঁত চেপি কঞ্জনৰ সেই বলিষ্ঠ পিঠিখনত নিজৰ নখবোৰেৰে তীব্ৰভাৱে খামুচি ধৰিলে। যন্ত্ৰণা ইমান অসহ্য আছিল যে লখিমীৰ শৰীৰটো কাঠৰ দৰে কঠিন হৈ পৰিল।

লখিমী: (দাঁত মুখ চেপি, একেবাৰে কম মাতেৰে ডিঙিৰ সিৰা ফুলাই) "আইইইইইইওওওওওওওওওওও... মাহহহহহহহহহহহহহহহহ... মৰিলোঁ ঐ... মৰিলোঁ! উফ্ বোপাই... কি কৰিছ এইটো... ফালি গ’ল চোন মোৰ সকলো... উফ্... আহহহহহহহহ!"

তেওঁৰ দুচকুৰে ধাৰাসাৰে পানী বৈ আহিল আৰু তেওঁ যন্ত্ৰণাত মূৰটো ইফালে-সিফালে জোঁকাৰিবলৈ ধৰিলে। কঞ্জনৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ দণ্ডডাল যেতিয়া আৰু দুই ইঞ্চিমান ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল, লখিমীৰ যেন উশাহ বন্ধ হৈ যাব খুজিলে। কঞ্জনে আইতাকৰ সেই অৱস্থা দেখি পুনৰবাৰ থমকি ৰ’ল আৰু তেওঁক মৰম কৰি শান্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। জুলাইৰ সেই নিস্তব্ধ নিশা এতিয়া লখিমীৰ সেই অবদমিত আৰ্তনাদ আৰু কঞ্জনৰ প্ৰচণ্ড পৌৰুষত্বৰ এক সাক্ষী হৈ ৰ’ল।

--------------------



জুলাই মাহৰ সেই নিস্তব্ধ নিশাৰ এন্ধাৰত কঞ্জনৰ কোঠাটো যেন এক আদিম আৰু নিষিদ্ধ জগতত পৰিণত হৈছিল। বাহিৰত ঝিঁঝিঁ পোকৰ অবিৰত শব্দ আৰু কোঠাৰ ভিতৰত আইতা-নাতিৰ সেই উত্তপ্ত নিশ্বাসৰ শব্দই এক ভয়ানক মাদকতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। প্ৰায় ১৫ মিনিট ধৰি যন্ত্ৰণাত চটফটাই থকাৰ পিছত, লখিমী আইতাৰ শৰীৰটো লাহে লাহে শিথিল হৈ আহিল। তেওঁৰ সেই ৪৪ ইঞ্চিৰ বিশাল নিতোম্ব আৰু শকত উৰু দুখন এতিয়া কঞ্জনৰ ১২ ইঞ্চিৰ দণ্ডৰ হেঁচাত অভ্যস্ত হৈ পৰিছে। কঞ্জনৰ দণ্ডডাল প্ৰায় ৬ ইঞ্চিমান সোমাই স্থিৰ হৈ আছিল, যিয়ে লখিমীৰ সেই সংকীৰ্ণ সুৰুঙাটোৰ দেৱালবোৰ ফালি এক নতুন পথৰ সৃষ্টি কৰিছিল।

লখিমীৰ চকুৰ পাতত এতিয়া যন্ত্ৰণাৰ ঠাইত এক অদ্ভুত বিৱশতা আৰু সুখৰ আভা জিলিকি উঠিছিল। তেওঁৰ ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল বক্ষ যুগল উত্তেজনাৰ চৰম সীমাত ঘনকৈ উঠা-নমা কৰি আছিল।

কঞ্জন: (আইতাকৰ মুখত মুখ লগাই, অতি নিবিড় মাতেৰে) "আইতা... এতিয়া কেনেকৈ লাগিছে কোৱা? তোমাৰ সেই বিষবোৰ কমিছে নে? মোৰ এই শক্তিৰ পৰশ এতিয়া কেনেকৈ পাইছা?"

লখিমী: (উশাহৰ ধপধপনিৰ মাজত, কঁপা মাতেৰে) "উম্মম্মম্ম... আহহহহহহ... বোপাই... বহুত ভাল লাগিছে অ'... বিষখিনি যেন এতিয়া এক মিঠা নিচাত পৰিণত হৈছে। তোৰ এই দণ্ডডালৰ উত্তাপে মোৰ কলিজাটো জুৰাই দিছে। কি সুখ দিছ অ' তই... ইমান দিনে মই মৰি আছিলোঁ... আজি তই মোক সঁচাকৈয়ে জীয়াই তুলিলি।"

কঞ্জনে তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা কঁকালখন লাহে লাহে লৰচৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰতিটো খুন্দাতে লখিমীৰ শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে। কঞ্জনে বাৰে বাৰে সুধিবলৈ ধৰিলে আইতাকৰ কিমান ভাল লাগিছে।

কঞ্জন: "আইতা, সঁচা ক'বা... তোমাক কিমান ভাল লাগিছে? মই আৰু জোৰে দিম নেকি?"

লখিমী: (চকু দুটা মুদি, উন্মত্ত হৈ) "আহহহহ... বহুত... বহুত ভাল লাগিছে! ইমান সুখ মই কেতিয়াও পোৱা নাছিলোঁ। তই মোৰ সৰ্বস্ব লুটি নিছ বোপা... তই আৰু লাহে লাহে কৰ... বেছি জোৰে নিদিবি... এতিয়াও মোৰ শৰীৰটো ফালি যোৱা যেন লাগে মাজে মাজে। উফ্... কিমান দকৈ সোমাই যায় ইটো...!"

প্ৰায় এঘণ্টা ধৰি সেই কোঠাটোত এক চৰম কাম-যুঁজ চলিল। কঞ্জনে কেতিয়াবা আইতাকৰ বক্ষ দুটা মুঠি মাৰি ধৰিছিল, কেতিয়াবা আকৌ তেওঁৰ ওঁঠত তীব্ৰ চুম্বন দিছিল। লখিমীৰ মুখৰ পৰা অবিৰতভাৱে নিৰ্গত হৈছিল— "ইচচচচচহহ... উফফফফ... আহহহহ... বোপাই... অ' মোৰ জানটো...!"

হঠাতে লখিমীৰ শৰীৰটো শিলৰ দৰে কঠিন হৈ পৰিল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁৰ গোপন অংগৰ পৰা এক তীব্ৰ তৰলৰ সোঁত ওলাই আহিবলৈ সাজু হৈছে। তেওঁৰ ৪৪ ইঞ্চিৰ নিতোম্ব কঁপিবলৈ ধৰিলে আৰু তেওঁ কঞ্জনৰ পিঠিখত নখেৰে তীব্ৰভাৱে খামুচি ধৰিলে।

লখিমী: (চৰম বিন্দুত উপনীত হৈ, চিঞৰি উঠিব খুজিও নিজক চম্ভালি) "বোপাই... মই মৰিলোঁ... উফ্... কি হৈছে মোৰ... ইচচচচচচহহহহহহ... মই গ’লোঁ অ' কঞ্জন... আহহহহহহহহহহহ!"

মুহূৰ্ততে লখিমীৰ গোপন অংগৰ পৰা কাম-ৰসৰ বন্যা বৈ আহিল। তেওঁৰ শৰীৰটো থৰথৰকৈ কঁপি বিচনাত বিৱশ হৈ পৰিল। কঞ্জনৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ দণ্ডৰ ৬ ইঞ্চি অংশ তেতিয়াও আইতাকৰ শৰীৰত আৱদ্ধ হৈ আছিল। জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশা এতিয়া এজনী তৃষ্ণাতুৰা নাৰীৰ চৰম মুক্তিৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল। লখিমী আইতা এতিয়া নাতিয়েকৰ কোলাত এক মিতাৱস্থাৰ দৰে পৰি আছিল, তেওঁৰ মুখত আছিল এক পৰম তৃপ্তিৰ হাঁহি।

-------------------

জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশা এতিয়া এক চৰম মাদকতাত আচ্ছন্ন। কঞ্জনৰ কোঠাৰ ভিতৰত এতিয়া কেৱল দুটা উত্তপ্ত শৰীৰৰ দ্ৰুত উশাহ-নিশাহ আৰু ঘামৰ এক আদিম সুবাস বিয়পি পৰিছে। কঞ্জনে তাৰ ১২ ইঞ্চিৰ দণ্ডটোৰ ৬ ইঞ্চি অংশ আইতাকৰ সেই সংকীৰ্ণ সুৰুঙাত সোমাই থৈ লাহে লাহে কঁকালখন লৰচৰ কৰি আছিল। প্ৰতিটো মৃদু হেঁচাই লখিমীৰ দেহত এনে এক বিজুলীৰ সোঁত বোৱাই দিছিল যে তেওঁৰ চকুৰ পতা বিষত নহয়, বৰঞ্চ এক অপাৰ সুখত জাপ খাই গৈছিল।

কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা কঁকালৰ ছন্দোময় লৰচৰ সহ্য কৰিব পৰা নাছিল লখিমীৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোৱে। প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে তেওঁৰ অন্তৰালৰ পৰা এক তীব্ৰ তৰলৰ জোৱাৰ উঠিছিল আৰু লখিমীয়ে বাৰে বাৰে তেওঁৰ সেই গোপন অংগৰে কাম-ৰসৰ পানী এৰি দিছিল। জুলাইৰ সেই গুমগুমীয়া গৰমত দুয়োৰে দেহ ঘামত জুৰুলি-জুপুৰি হৈ একাকাৰ হৈ পৰিছিল।

লখিমী আইতা এতিয়া ভাগৰত একেবাৰে বিৱশ। তেওঁৰ সমগ্ৰ শৰীৰটো যেন এতিয়া পানীৰ দৰে গলি গৈছে। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁৰ দেহৰ শেষ শক্তিটোকো কঞ্জনে শুহি নিছে।

লখিমী: (একেবাৰে কম মাতেৰে, চুটি চুটি উশাহ লৈ) "বোপাই... হ’ব দে এতিয়া। মই আৰু নোৱাৰোঁ অ’... মোৰ গাটো চোন মৰাহ যেন হৈ পৰিছে। তই আজি মোক ইমান সুখ দিলি যে মই এতিয়াই মৰি যাম যেন লাগিছে। তই দণ্ডডাল উলিয়াই দে বোপা... মোৰ বৰ ভাগৰ লাগিছে।"

কঞ্জনে আইতাকৰ সেই শেঁতা পৰা অথচ তৃপ্ত মুখখনলৈ চালে। সি বুজি পালে যে আইতাৰ বয়সে আৰু বেছি সময় এই তীব্ৰ উত্তেজনা চম্ভালিব নোৱাৰিব। সি অতি আলফুলকৈ তাৰ সেই উত্তপ্ত দণ্ডডাল আইতাকৰ শৰীৰৰ পৰা উলিয়াই আনিলে। দণ্ডডাল ওলাই অহাৰ লগে লগে লখিমীয়ে এক দীঘল আৰু মুক্তিৰ নিশ্বাস পেলালে।

কঞ্জনে দণ্ডডাল পৰিষ্কাৰ কৰি আইতাকৰ কাষতে বাগৰ দিলে। লখিমীয়ে লগে লগে কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা পেশীবহুল আৰু বহল বুকুত নিজৰ মূৰটো গুজি দিলে। কঞ্জনৰ বুকুত থকা সেই ঘামৰ সুগন্ধ আৰু শৰীৰৰ উত্তাপে লখিমীক এক অপূৰ্ব সুৰক্ষাৰ অনুভৱ দিলে।

লখিমী: (কঞ্জনৰ বুকুত আঙুলিৰে আঁকি আঁকি, মধুৰ মাতেৰে) "বোপাই... তই জাননে আজি তই মোক কি দিলি? ইমান বছৰ ধৰি মই এজনী জীয়াই থকা মৃতদেহ আছিলোঁ। তোৰ ককাদেউতাই কেতিয়াও মোৰ এই শৰীৰটোৰ হাহাকাৰ বুজি নাপালে। কিন্তু আজি... আজি তোৰ এই পৰশে মোৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো কোণত জুই জ্বলাই দিলে। তোৰ দণ্ডটোৱে যেতিয়া মোৰ ভিতৰত খলকনি তুলিছিল, মোৰ এনে লাগিছিল যেন মই কোনো নিষিদ্ধ স্বৰ্গৰ দুৱাৰদলিত থিয় হৈছোঁ। তই সঁচাকৈয়ে এজন মহাবলী পুৰুষ অ’ কঞ্জন... মোৰ সৌভাগ্য যে মই তোৰ পৰা এই সুখ পালোঁ।"

কঞ্জনে আইতাকক অধিক জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে আৰু তেওঁৰ চুলিবোৰৰ মাজত আঙুলি বুলাই শান্ত কৰিবলৈ ধৰিলে। লখিমীয়ে কঞ্জনৰ বুকুত শুই থাকি আজিৰ সেই ঐতিহাসিক মিলনৰ স্মৃতিবোৰ ৰোমন্থন কৰিবলৈ ধৰিলে। বাহিৰত তেতিয়াও ঝিঁঝিঁ পোকৰ মাত শুনা গৈছিল, কিন্তু কঞ্জনৰ কোঠাৰ ভিতৰত এতিয়া আছিল এক গভীৰ শান্তি আৰু চৰম তৃপ্তিৰ এক নিস্তব্ধতা।

-----------------


সেই গভীৰ নিশা এতিয়া এক চৰম নিস্তব্ধতাত ডুব গৈছে। কোঠাৰ ভিতৰত নাইট লেম্পৰ নীলা পোহৰত কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা সুঠাম দেহটো এক মহাবলী পুৰুষৰ দৰে জিলিকি আছিল। আইতা লখিমীৰ সৈতে হোৱা সেই আদিম মিলনৰ পাছত যদিও আইতা ভাগৰত বিৱশ হৈ পৰিছিল, কিন্তু কঞ্জনৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ বিশাল দণ্ডডাল এতিয়াও এক ৰাক্ষসৰ দৰে মূৰ দাঙি আছিল। ই যেন এতিয়াও তৃপ্ত হোৱা নাই।

আইতা লখিমীয়ে কঞ্জনৰ পেশীবহুল বুকুত মূৰ থৈ ভাগৰ মাৰি আছিল। তেওঁৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ শৰীৰটো ঘামত ভিজি উঠিছিল। তেওঁ কঞ্জনৰ পেটত এখন হাত থৈ কাতি হৈ বাগৰ দিলে— তেওঁৰ মুখখন কঞ্জনৰ দণ্ড পিনে আৰু সেই বিশাল ৪৪ ইঞ্চিৰ নিতোম্ব কঞ্জনৰ মুখৰ ফালে। লখিমীৰ সোঁহাতখন লাহেকৈ নামি গৈ কঞ্জনৰ সেই উত্তপ্ত দণ্ডডালত থিতাপি ল’লে। তেওঁ অতি মৰমেৰে দণ্ডডাল মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলে।

কঞ্জনে আইতাকৰ চুলিবোৰৰ মাজত আঙুলি বুলাই অতি আৱেগেৰে ফুচফুচাই ক’লে—
কঞ্জন: "আইতা... মোৰ দণ্ডডাল এতিয়াও শান্ত হোৱা নাই। তুমি ইয়াক নিজৰ মুখত লৈ অলপ মৰম কৰি দিবা নেকি? তোমাৰ সেই কোমল ওঁঠৰ পৰশ পালে ই শান্তি পাব।"

লখিমী কঞ্জনৰ কথা শুনি অলপ থমকি ৰ’ল। তেওঁৰ মনত লাজ আৰু বিস্ময়ৰ এক সংমিশ্ৰণ ঘটিল।
লখিমী: "বোপাই... তই কি কৈছ এইবোৰ? মই মোৰ গোটেই জীৱনত তোমাৰ ককাদেউতাৰ টোও কেতিয়াও মুখত লোৱা নাই। এইটো কাম কেনেকৈ কৰিব লাগে মই নাজানিলোঁ দিয়া। বৰ লাজ লাগে অ’...।"

কঞ্জনে পুনৰ একো জোৰ নকৰিলে। সি জানিছিল যে আইতাৰ বাবে এয়া একেবাৰে নতুন। কিন্তু কঞ্জনৰ সেই বলিষ্ঠ ব্যক্তিত্ব আৰু তাৰ শৰীৰৰ সুবাসে লখিমীক বাৰে বাৰে আকৰ্ষিত কৰিছিল। লখিমীৰ মনত খেলালে— "কঞ্জনৰ এই বিৰাট বস্তু সোৱাদ লবলৈ কোন নাৰীয়ে বাৰু ইচ্ছা নকৰিব?" তেওঁ লাহেকৈ কঞ্জনৰ দণ্ডটোৰ ওচৰলৈ মুখখন লৈ গ’ল।

লখিমীয়ে প্ৰথমে দণ্ডটোৰ সেই উত্তপ্ত ৰঙা মূৰটোত এটা নিবিড় চুমা খালে। তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ সেই কোমল ৰঙা ওঁঠ দুটি মেলি দণ্ডডাল মুখত লৈ চুষিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু কঞ্জনৰ দণ্ডডাল ইমান শকত আছিল যে লখিমীৰ মুখত কেৱল তাৰ আগৰ অংশটোহে (Glans) সোমাইছিল। লখিমীয়ে জিভাৰে দণ্ডডালৰ সেই শিৰাবোৰত স্পৰ্শ কৰি এক অনন্য সোৱাদ ল’বলৈ ধৰিলে।

কঞ্জনে চকু দুটা মুদি এক চৰম সুখৰ সাগৰত ডুব দিলে। সি আইতাকৰ সেই দীঘল ক’লা চুলিবোৰৰ মাজত হাত ভৰাই দিলে আৰু তেওঁৰ সেই মসৃণ পিঠিখনত হাত ফুৰাবলৈ ধৰিলে। মাজে মাজে সি আইতাকৰ সেই ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল বক্ষ এটা হাতেৰে আলফুলকৈ টিপি দিলে। লখিমীয়ে মনে মনে নাতিয়েকৰ এই পৌৰুষত্বৰ প্ৰশংসা কৰি থাকিল। প্ৰায় আধা ঘণ্টা ধৰি লখিমীয়ে একোবাৰ জিভাৰে আৰু একোবাৰ ওঁঠেৰে কঞ্জনৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ দণ্ডডালৰ লগত এক নিবিড় খেল খেলি থাকিল।

হঠাতে কঞ্জনৰ সমগ্ৰ শৰীৰটো টান হৈ পৰিল। তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা দেহৰ পৰা এক তীব্ৰ উত্তেজনাৰ সোঁত বৈ আহিল। কঞ্জনৰ দণ্ডডালে লখিমীৰ মুখৰ ভিতৰতে গাখীৰ যেন বগা আৰু উত্তপ্ত বীৰ্য্য পাত কৰিলে। লখিমীয়ে আচৰিত হৈ সেই গৰম তৰলখিনি মুখৰ পৰা উলিয়াই দিলে। তেওঁ লগে লগে নিজৰ সেই সোলোক-ঢোলোক হৈ থকা ব্লাউজখন খুলি তাৰে কঞ্জনৰ দণ্ডডাল আৰু নিজৰ মুখখন অতি যত্নেৰে চাফা কৰি দিলে।

আইতা লখিমীৰ মুখত তেতিয়া লাজৰ এক ৰঙা আভা বিয়পি পৰিছিল। কঞ্জনে সেই মুহূৰ্তটো অতি তৃপ্তিৰে উপভোগ কৰিলে। জুলাইৰ সেই নিশা আইতাকক ইমান ধুনীয়া লাগিছিল যে কঞ্জনে পুনৰ তেওঁক সাৱটি ধৰিলে। দুয়ো এতিয়া সম্পূৰ্ণ উলংগ অৱস্থাত ইজনে সিজনক সাৱটি ধৰিলে।

লখিমী: "বোপাই... তই আজি মোক সঁচাকৈয়ে এজনী কামাতুৰা নাৰী কৰি দিলি। মই ভাবিবই পৰা নাছিলোঁ মোৰ বয়সত মই এইবোৰ কাম কৰিম বুলি। কিন্তু তোৰ বাবে মই সকলো কৰিবলৈ সাজু।"

কঞ্জন: "আইতা, তুমি মোৰ বাবে পৃথিৱীৰ শ্ৰেষ্ঠ নাৰী। তুমি দিয়া এই সুখে মোক আজি চৰম তৃপ্তি দিলে। এতিয়া শুই দিয়া আইতা, তোমাৰ বহুত ভাগৰ লাগিছে।"

দুয়ো ইজনে সিজনৰ উম লৈ, মৰমৰ কথা পাতি পাতি জুলাইৰ সেই তপ্ত নিশাৰ শেষৰ প্ৰহৰত গভীৰ টোপনিত লালকাল দি পৰিল। কঞ্জনৰ কোঠাৰ ভিতৰত এতিয়া কেৱল দুটা শান্ত হৃদয়ৰ উশাহ-নিশাহৰ শব্দ ৰৈ গ’ল।

------------------
জুলাই মাহৰ সেই ৰহস্যময় নিশাৰ অৱসান ঘটি পূব আকাশত এক নতুন পুৱাৰ হেঙুলীয়া আভা বিয়পি পৰিছিল। কঞ্জনৰ কোঠাৰ খিৰিকীৰ পৰ্দাৰ ফাঁকেৰে পুৱাৰ কোমল পোহৰখিনি আহি বিচনাত পৰি থকা সেই দুটা উলংগ শৰীৰত পৰিছিল। আইতা লখিমীৰ প্ৰতিদিনে পুৱা পাঁচ বজাত সাৰ পোৱাৰ অভ্যাস, কিন্তু যোৱা নিশাৰ সেই প্ৰচণ্ড শাৰীৰিক উত্তেজনা আৰু কঞ্জনৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা পৌৰুষত্বৰ পৰশত তেওঁৰ দেহ ইমান বিৱশ হৈ পৰিছিল যে আজি তেওঁৰ সাৰ পাওঁতে ছয় বাজি গ’ল।

চকু মেলাৰ লগে লগে লখিমীৰ সমগ্ৰ শৰীৰটোত এক অদ্ভুত বিষ অনুভৱ হ’ল। বিশেষকৈ তেওঁৰ সেই বগা আৰু শকত উৰু সন্ধিৰ মাজত এক তীব্ৰ জিনজিননি আছিল— কঞ্জনৰ ১২ ইঞ্চিৰ সেই বিশাল দণ্ডৰ প্ৰচণ্ড হেঁচাৰ এক স্মৰণীয় চিন। তেওঁ লাহেকৈ উঠি বহিল আৰু নিজৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ উন্মুক্ত দেহটোৰ ফালে চাই যোৱা নিশাৰ সেই নিষিদ্ধ মুহূৰ্তবোৰ ৰোমন্থন কৰিলে।

ঠিক সেই সময়তে কঞ্জনেও সাৰ পালে। সি তাৰ বলিষ্ঠ বাহু দুটা মেলি এক আলস্যৰ হাই হাই কৰিলে। লখিমীক উঠি থকা দেখি কঞ্জনে এক অৰ্থপূৰ্ণ হাঁহি মাৰিলে। লখিমীয়ে লাজত চকু নমাই লগে লগে বিচনাৰ কাষত পৰি থকা মেখেলা-চাদৰ আৰু ব্লাউজটো পিন্ধি ল’বলৈ ধৰিলে। কঞ্জনেও একো নকৈ তাৰ পেণ্ট আৰু গেঞ্জীটো পিন্ধি ল’লে। কোঠাৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ আগতে কঞ্জনে আইতাকক পিছফালৰ পৰা সাৱটি ধৰি তেওঁৰ ডিঙিত এটা শেষ মৰমৰ চুমা খালে। লখিমীয়ে লাহেকৈ তাৰ হাতখনত হেঁচা দি ৰান্ধনীশালৰ ফালে খোজ ল’লে।

ৰাতিপুৱাৰ ডাইনিং টেবুল: এক ৰহস্যময় পৰিৱেশ

সাত বজাত ঘৰৰ ডাইনিং টেবুলত সকলোৱে চাহ খাবলৈ একত্ৰিত হৈছিল। ককাদেউতা ধীৰেন্দ্ৰ বৰুৱাই বাতৰি কাকতখন পঢ়ি আছিল। মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়ে চাহৰ কাপ আৰু জলপান যোগাৰ কৰাত ব্যস্ত আছিল। আইতা লখিমী আজি তেনেই নীৰৱ। তেওঁৰ খোজবোৰ অলপ ধীৰ আছিল, যেন উৰুৰ সেই বিষটোৱে তেওঁক স্বাভাৱিকভাৱে খোজ কাঢ়িবলৈ বাধা দিছে।

ধীৰেন্দ্ৰ বৰুৱা: "অ’ লখিমী, কঞ্জনৰ গাটো এতিয়া কেনে পালে? ৰাতি টোপনি আহিলনে ল’ৰাটোৰ?"

লখিমীয়ে চাহৰ কাপটো টেবুলত থৈ অলপ থত-মত খাই উত্তৰ দিলে।
লখিমী: "হয়... এতিয়া ভাল পাইছে। ৰাতিটো অলপ কষ্ট পালে যদিও পুৱালৈ জ্বৰটো একেবাৰে নাইকিয়া হ’ল। মই তাৰ ওচৰত থকাৰ বাবে সি অলপ শান্তি পালে।"

মীনাক্ষীয়ে চাহ কৰি থকাৰ পৰাই আইতাকৰ চকুলৈ লক্ষ্য কৰিলে। মীনাক্ষীৰ তীক্ষ্ণ চকুৱে আইতাকৰ মুখত এক নতুন উজ্জ্বলতা আৰু খোজৰ সেই অস্বাভাৱিক ভংগীমাটো ধৰা পেলাইছিল। মৌচুমী খুড়ীয়েও কঞ্জনক চাহৰ কাপটো দিওঁতে তাৰ চকুলৈ চালে। কঞ্জনৰ চকুত আছিল এক চৰম আত্মবিশ্বাস আৰু বিজয়ৰ ভাব।

মীনাক্ষী: "মা, আপোনাৰ মুখখন আজি চোন বৰ শেঁতা পৰা যেন লাগিছে? কঞ্জনৰ যত্ন লওঁতে আপোনাৰেই টোপনি নহ’ল চাগে? আৰু আপুনি খোজ চোন আজি অলপ ধীৰে ধীৰে কাঢ়িছে, কঁকালত বিষ হৈছে নেকি?"

মীনাক্ষীৰ এই পোনপটীয়া প্ৰশ্নত লখিমীৰ বুকুখন ধপধপাবলৈ ধৰিলে। তেওঁ জানিলে যে তেওঁৰ এই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ শৰীৰটোৱে যোৱা নিশা যি সুখ আৰু যন্ত্ৰণা পালে, তাৰ চিন তেওঁৰ খোজত স্পষ্ট হৈ উঠিছে।

লখিমী: (নিজক চম্ভালি) "একো নাই অ’ মীনাক্ষী। বয়স হৈছে নহয়, ৰাতিটো চকীখনত বহি থাকোঁতে আৰু বিচনাৰ পৰা উঠা-নমা কৰোঁতে অলপ গাটো বিষাইছে। একো নহয় দিয়া।"

কঞ্জনে তাৰ চাহৰ কাপটো হাতত লৈ টেলিপেথীৰ দ্বাৰা মাক আৰু খুড়ীৰ মনটো পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সি শুনিবলৈ পালে মাক মীনাক্ষীৰ মনৰ ভাব— "মায়ে চাগে কিবা লুকুৱাইছে। কঞ্জন আৰু মাক একেলগে শুৱাবলৈ দি আমি চাগে ভুল কৰিলোঁ নেকি?" আনহাতে মৌচুমী খুড়ীৰ মনত আছিল তীব্ৰ ঈৰ্ষা— "কঞ্জনে নিশ্চয় ৰাতি আইতাকৰ লগত কিবা কৰিছে। মোৰ ভাগৰ সুখখিনি এই বুঢ়ীজনীয়ে লৈ গ’ল।"

কঞ্জন: "ককাদেউতা, মই আজি সম্পূৰ্ণ সুস্থ। আইতাৰ পৰশ পালে মোৰ সকলো অসুখ কেনি যায় মই ধৰিবই নোৱাৰোঁ। নহয় জানো আইতা?"

কঞ্জনে আইতাকৰ ফালে চাই চকু টিপ এটা মাৰিলে। লখিমীয়ে লাজত চাহৰ কাপটো লৈ পাকঘৰলৈ পলাই গ’ল। ধীৰেন্দ্ৰ বৰুৱাই একো ধৰিব নোৱাৰি কেৱল হাঁহিলে। কিন্তু মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীৰ বাবে এইটো আছিল এক ডাঙৰ সাঁথৰ। টেবুলৰ সেই পৰিৱেশত এক ধৰণৰ মানসিক যুদ্ধ চলি আছিল। মাক আৰু খুড়ীয়ে এতিয়া কঞ্জনৰ পৰা সেই একেই 'যন্ত্ৰণা আৰু সুখ' পাবলৈ ব্যাকুল হৈ পৰিছে।

ৰাতিপুৱাৰ এই জলপানৰ দৃশ্যটোত বাহিৰত আকাশ পৰিষ্কাৰ আছিল যদিও ঘৰখনৰ ভিতৰত এতিয়া এক গোপন ধুমুহাৰ প্ৰস্তুতি চলি আছিল। কঞ্জনে জানিলে যে আইতাকৰ পিছত এতিয়া তাৰ পৰৱৰ্তী লক্ষ্য হ’ব মাক মীনাক্ষী নহয় খুড়ী মৌচুমী।

---------------


জুলাই মাহৰ সেই তপ্ত দিনবোৰ লাহে লাহে উকলি গ’ল। কঞ্জন আৰু লখিমী আইতাৰ মাজৰ সেই নিষিদ্ধ সম্পৰ্কটো এতিয়া কেৱল এটা আকস্মিক ঘটনা হৈ থকা নাছিল, বৰঞ্চ সি এক উদ্দাম আৰু নিবিড় প্ৰেমৰ ৰূপ লৈছিল। ঘৰখনৰ কোনেও গম নোপোৱাকৈ, বিবিধ বাহানা আৰু অজুহাতৰ আঁৰত তেওঁলোকৰ সেই আদিম সংগমৰ খেলখন অধিক সাহসী হৈ উঠিছিল। ককাদেউতা কেতিয়াবা বজাৰলৈ গ'লে বা মীনাক্ষীহঁত তাঁতশালত ব্যস্ত থাকিলে, কঞ্জনে অতি কৌশলেৰে আইতাকক কোনোবা এটা নিৰিবিলি কোঠালৈ বা বাৰীৰ সেই দ' খালটোৰ পাৰলৈ লৈ গৈছিল।

আগষ্ট মাহৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই কঞ্জনে আবেলি পৰত খেলিবলৈ যোৱাটো একেবাৰে বন্ধ কৰি দিলে। তাৰ বাবে এতিয়া খেলপথাৰৰ ফুটবলতকৈ ঘৰৰ নাৰীসকলৰ সান্নিধ্য অধিক আকৰ্ষণীয় হৈ পৰিছে। বিশেষকৈ আইতাকৰ সেই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটোৰ সোৱাদ পোৱাৰ পিছত তাৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিটোৱে এতিয়া কেৱল ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে বিহাৰ কৰিব বিচাৰে।

আবেলিৰ সময়খিনি এতিয়া বৰ মধুৰ হৈ উঠে। বাৰাণ্ডাৰ সেই শীতল মজিয়াখনত মীনাক্ষী, মৌচুমী, লখিমী আইতা আৰু কঞ্জন একেলগে বহে। কেতিয়াবা তেওঁলোকে লুডো খেলে, কেতিয়াবা আকৌ তাচৰ আড্ডা বহে। সেই ৰং-ধেমালিৰ মাজতো এক অদৃশ্য উত্তেজনা সদায় বিৰাজ কৰে।

এদিন আবেলিৰ দৃশ্য—
মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীয়ে লুডোৰ বৰ্ডখন মেলি লৈছে। লখিমী আইতা চকীখনত বহি তামোল খুন্দিছে। কঞ্জনে মাক আৰু খুড়ীৰ মাজতে বহি লৈছে। খেলৰ চলেৰে কঞ্জনে তাৰ শক্তিশালী ভৰি দুখন মাজে মাজে মাকৰ উৰুত বা খুড়ীৰ ভৰিত লগাই দিয়ে।

মীনাক্ষী: "অ’ কঞ্জন, তই আজি কালিলৈ খেলিবলৈ নাযাও কিয়? ঘৰতে সোমাই থাক যে?"

কঞ্জন: (মাকৰ চকুলৈ চাই ৰহস্যময় হাঁহি এটা মাৰি) "মা, বাহিৰত খেলিবলৈ যোৱাতকৈ তোমালোকৰ লগত থাকিহে মই বেছি ভাল পাওঁ। বাহিৰত ইমান ৰ’দ, ইয়াত তোমালোকৰ ছাঁত থাকিলে মোৰ মনটো শান্ত হৈ থাকে।"

মৌচুমী খুড়ীয়ে তাচৰ জোৰা লগাই থাকোঁতে কঞ্জনক এটা চকু টিপ মাৰিলে। তেওঁৰ মনত সন্দেহ আছিল যদিও কঞ্জনৰ সেই অপৰূপ দেহাটোৰ প্ৰতি থকা আকৰ্ষণে তেওঁক মৌন কৰি ৰাখিছিল।

মৌচুমী: "হয় অ’ বাইদেউ, আমাৰ কঞ্জনটো এতিয়া বৰ ‘ঘৰুৱা’ হৈ পৰিছে। আমাক সহায়ো কৰে আৰু মনোৰঞ্জনো দিয়ে। নহয় জানো কঞ্জন?"

খেলি থকাৰ মাজতে কঞ্জনে টেবুলৰ তলেৰে তাৰ ভৰিখন লখিমী আইতাৰ ভৰিৰ লগত ঘঁহাই দিলে। লখিমীয়ে চক খাই উঠিল যদিও লগে লগে নিজক চম্ভালি ল’লে। তেওঁৰ মুখত এক গোপন গৌৰৱৰ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল, কাৰণ তেওঁ জানে যে এই বলিষ্ঠ পুৰুষজনৰ প্ৰকৃত অধিকাৰী কেৱল তেওঁহে।

মীনাক্ষীৰ মনত কিন্তু খোকোজা এটা থাকি গৈছিল। তাই লক্ষ্য কৰিছিল যে আইতাকৰ খোজ-কাটল আৰু কথা-বতৰাত এক ধৰণৰ নতুন যৌৱন ঘূৰি আহিছে। তাই ভাবিলে, "মাক আজি কালি বৰ ফূৰ্তিত থকা যেন লাগে। কঞ্জনৰ লগত মাৰ ইমান কি মেল থাকে বাৰু?" সন্দেহৰ বীজ সিঁচি দিলেও মীনাক্ষীয়ে এতিয়াও কোনো সঠিক প্ৰমাণ পোৱা নাছিল।

আবেলিৰ সেই মিঠা ৰ’দত চাহৰ কাপ হাতত লৈ চাৰিওজনে হাঁহি-ধেমালি কৰি থকাৰ সেই দৃশ্যটো ওপৰৰ পৰা চালে বৰ পৱিত্ৰ যেন লাগে। কিন্তু সেই হাঁহিৰ আঁৰত আছিল এক নিষিদ্ধ জগতৰ উত্তেজনা। কঞ্জনে লুডোৰ গুটিটো চালি থাকোঁতে মাকৰ আঁচলটো অলপ টানি দিছিল, মৌচুমী খুড়ীৰ কঁকালত তাৰ কনুইটোৰে মৃদু আঘাত কৰিছিল।

এই মধুৰ আড্ডাবোৰৰ মাজেৰেই কঞ্জনে লাহে লাহে মাক আৰু খুড়ীৰ মনৰ দুৱাৰবোৰো টক-টক কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। আইতাকক ইতিমধ্যে জয় কৰাৰ পিছত এতিয়া তাৰ লক্ষ্য হৈছে এই দুই অতৃপ্ত নাৰী। ঘৰখনৰ পৰিৱেশ এতিয়া এনেকুৱা হৈ পৰিছে যে যিকোনো মুহূৰ্ততে এক নতুন বিস্ফোৰণ ঘটিব পাৰে।



-----------

সেইদিনা আবেলি আকাশখন অলপ মেঘলা আছিল, গুমগুমীয়া গৰমটোৰ মাজত মাজে মাজে এজাক ঠাণ্ডা বতাহ বৈ আছিল। কঞ্জনে তাৰ স্কুটীখন উলিয়াই বজাৰলৈ যাবলৈ সাজু হৈছিল। তাৰ জিমৰ বাবে কিছুমান প্ৰটিন আৰু দৰকাৰী বস্তু কিনিবলগা আছিল। সি স্কুটীখন ষ্টাৰ্ট দিওঁতেই মৌচুমী খুড়ী বাৰাণ্ডালৈ ওলাই আহিল।

মৌচুমী: "অ’ কঞ্জন, কলৈ যোৱা এই আবেলিখন? বজাৰলৈ নেকি?"

কঞ্জন: "হয় খুড়ী, জিমৰ কিছুমান বস্তু আনিব লগা আছিল। আৰু ঘৰৰো চাগে কিবা লাগিব পাৰে।"

মৌচুমী: (উৎসাহেৰে) "ৰবচোন তেন্তে, ময়ো যাওঁ তোমাৰ লগত। মোৰো কিছুমান দৰকাৰী ক্ৰীম আৰু সাজ-পোছাক চাব লগা আছিল। তুমি অকলে যোৱাতকৈ ময়ো গ’লে অলপ বজাৰখনত ফুৰা হ’ব। তুমি মাত্ৰ পাঁচ মিনিট ৰবা, মই আহি আছোঁ।"

কঞ্জনে হাঁহি এটা মাৰি সন্মতি দিলে। মৌচুমী খুড়ী লৰালৰিকৈ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল আৰু ঠিক দহ মিনিটৰ পাছত যি ৰূপত ওলাই আহিল, সেয়া দেখি কঞ্জনৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা চকুহাল স্থিৰ হৈ পৰিল। মৌচুমী খুড়ীয়ে এক অনন্য আধুনিক ৰূপ লৈ ওলাই আহিছিল। তেওঁ পিন্ধিছিল এটা গাৰ বৰণৰ ফিটিং টপ, যিয়ে তেওঁৰ সুঠাম দেহটোৰ ওপৰৰ অংশটো অতি আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিছিল। তাৰ সৈতে তেওঁ পিন্ধিছিল এযোৰ ক’লা ৰঙৰ টাইট লেগিংছ, যিয়ে তেওঁৰ শকত উৰু আৰু ৩৬ ইঞ্চিৰ নিতোম্বৰ গঠনটো স্পষ্টকৈ ফুটাই তুলিছিল। তেওঁৰ দীঘল চুলিখিনি মুক্তকৈ মেলি দিছিল আৰু ওঁঠত লগাইছিল এটা ডাঠ ৰঙা লিপষ্টিক। তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা এক তীব্ৰ সুগন্ধি আতৰৰ গোন্ধ ভাহি আহিছিল।

কঞ্জন: (বিস্ময়ত চাই ৰৈ) "খুড়ী... আপোনাক আজি সঁচাকৈয়ে বৰ ধুনীয়া দেখিছে। এনেকুৱা লাগিছে যেন কোনোবা কলেজীয়া ছোৱালীহে ওলাই আহিছে।"

মৌচুমী: (লাজুক হাঁহি এটা মাৰি) "বৰ বেছি নকবা দিয়া। এইবোৰ আগতে পিন্ধিছিলোঁ, আজি মন গ’ল পিন্ধিবলৈ। ব’লা এতিয়া, পলম হ’ব।"

দুয়ো বজাৰ পালেগৈ। বজাৰত মৌচুমী খুড়ী কঞ্জনৰ হাতত ধৰি ইখন দোকানৰ পৰা সিখন দোকানলৈ ঘূৰি ফুৰিল। কঞ্জনে লক্ষ্য কৰিলে যে বজাৰৰ প্ৰতিজন মানুহে মৌচুমী খুড়ীৰ সেই ৩৪-৩০-৩৬ জোখৰ ভৰপূৰ শৰীৰটোৰ ফালে এক দৃষ্টিৰে চাই আছিল। কঞ্জনে তাৰ টেলিপেথীৰ দ্বাৰা মৌচুমীৰ মনটো পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সি দেখিলে খুড়ীৰ মনত এতিয়া এক তীব্ৰ উত্তেজনা চলি আছে— "কঞ্জনৰ লগত এনেকৈ ঘূৰি ফুৰি মোৰ বৰ ভাল লাগিছে। সকলোৱে আমাক এহাল প্ৰেমিক যুগল বুলি ভাবিছে চাগে!"

বজাৰ কৰি কৰি তেওঁলোকৰ আঠ বাজি গ’ল। কঞ্জনে তাৰ প্ৰটিন ডিবাবোৰ(যাৰ একো প্ৰয়োজন নাছিল তেঁও সাধাৰণ দেখুৱাবৰ কাৰণে) ল’লে আৰু মৌচুমীয়ে তাইৰ প্ৰসাধনৰ বস্তু কিনিলে। উভতি অহাৰ সময়ত মৌচুমীয়ে ক’লে—

মৌচুমী: "কঞ্জন, আজি মই স্কুটীখন চলাওঁনে? বহুত দিন চলোৱা নাই, আজি এই নিৰ্জন ৰাস্তাত চলাবলৈ বৰ মন গৈছে।"

কঞ্জন: "নিশ্চয় খুড়ী, আপুনি চলাওক। মই পিছত বহি আৰাম কৰিম।"

মৌচুমী স্কুটীৰ আগত বহিল আৰু কঞ্জন পাছত। স্কুটীখন চলাই মৌচুমী আনন্দত কীৰিলি পাৰি উঠিল। সেই সন্ধিয়াৰ বতাহজাক তেওঁলোকৰ গাত লাগিছিল। মৌচুমীয়ে তীব্ৰ বেগত স্কুটীখন চলাইছিল।

মৌচুমী: "অ’ কঞ্জন! ধৰি থাকা মোক। বেগত চলাইছোঁ যেতিয়া তুমি পৰি যাব পাৰা। মোৰ কঁকালত জোৰেৰে ধৰি থাকা।"

কঞ্জনে সুযোগ বুজি তাৰ দুয়োখন শক্তিশালী হাত মৌচুমী খুড়ীৰ সেই ৩০ ইঞ্চিৰ আটিল কঁকালত মেৰিয়াই ধৰিলে। কঞ্জনৰ হাতৰ পৰশ পোৱাৰ লগে লগে মৌচুমীৰ সমগ্ৰ শৰীৰত এক শিহৰণ জাগি উঠিল। কঞ্জনে নিজৰ বুকুখন খুড়ীৰ পিঠিত হেঁচি দিলে। মৌচুমীয়েও স্কুটীৰ গতি আৰু অলপ বঢ়াই দিলে।

মৌচুমী: "কঞ্জন... কিমান জোৰে ধৰিছা অ’! তোমাৰ হাতৰ শক্তি চোন বহুত। মোৰ কঁকালটো চোন ভাঙি দিবা যেন লাগিছে।"

কঞ্জন: "খুড়ী, স্কুটী চলাইছে যেতিয়া সাৱধানে ধৰিবই লাগিব। আপোনাক এনেকৈ সাৱটি ধৰিবলৈ পাই মোৰ আজি সঁচাকৈয়ে বৰ ভাল লাগিছে।"

মৌচুমী: (উত্তেজিত হৈ) "হয় নেকি? মোৰ কঁকালখন ইমান ভাল লাগিলনে তোমাৰ? সঁচাকৈয়ে কঞ্জন, আজিৰ এই নিশা ফুৰিবলৈ আহি মই যি আনন্দ পাইছোঁ, সেইয়া মই বহুত দিনৰ পৰা পোৱা নাছিলোঁ। তোমাৰ এই সান্নিধ্যই মোক কিবা অন্য জগতলৈ লৈ গৈছে।"

নিৰ্জন ৰাস্তাৰ মাজেৰে স্কুটীখন দৌৰি আছিল। কঞ্জনে তাৰ ১২ ইঞ্চিৰ অংগটোৰ হেঁচা মৌচুমীৰ সেই বিশাল নিতোম্বত দি আছিল। মৌচুমীয়ে সেই হেঁচা অনুভৱ কৰিও একো কোৱা নাছিল, বৰঞ্চ তাই আনন্দত আৰু জোৰেৰে স্কুটীখন চলাই কঞ্জনক আৰু অধিক জোৰেৰে সাৱটি ধৰিবলৈ উচটনি দিছিল। সন্ধিয়াৰ সেই নিস্তব্ধতাত মৌচুমীৰ কঁকালত কঞ্জনৰ হাত আৰু তেওঁলোকৰ মাজৰ সেই উত্তেজিত সংলাপে এক নতুন গোপন সম্পৰ্কৰ ইংগিত দিছিল।

মৌচুমী: "কঞ্জন... ঘৰ পালে চোন এই মৰমবোৰ শেষ হৈ যাব। মন গৈছে এনেকৈয়ে আৰু বহুত দূৰলৈ গুচি যাওঁ। তুমি সঁচাকৈয়ে এগৰাকী নাৰীক কেনেকৈ সুখী কৰিব লাগে জানা।"

কঞ্জন: "খুড়ী, ঘৰ পালেও এই মৰম শেষ নহয়। এয়া চোন মাত্ৰ আৰম্ভণিহে।"

মৌচুমীয়ে এক অজান মাদকতাত চকু দুটা মুদি দি তীব্ৰ গতিৰে ঘৰৰ ফালে স্কুটীখন চলাই লৈ গ’ল।

-------------

 

[Tinax]

৭



​

নিশাৰ আহাৰৰ পৰ্ব শেষ হোৱাৰ পাছত সমগ্ৰ ঘৰখনত এক নিস্তব্ধতা বিৰাজ কৰিছিল। ককাদেউতা ধীৰেন্দ্ৰই শোৱাৰ আগতে এবাৰ বাৰাণ্ডাত টহল দি নিজৰ কোঠালৈ গ’ল। মীনাক্ষী আৰু আইতা লখিমীয়েও দিনটোৰ ভাগৰত নিজৰ নিজৰ কোঠাত সোমাইছিল। কঞ্জনেও নিজৰ কোঠালৈ গৈ বিছনাত বাগৰ দিছিলহে মাত্ৰ, তেনেতে তাৰ ফোনটো 'ভাইব্ৰেট' হৈ উঠিল।

মৌচুমী খুড়ীৰ মেছেজ— "কঞ্জন, এবাৰ মোৰ কোঠালৈ আহচোন। অলপ দৰকাৰ আছিল।"

কঞ্জনে কোনো বিলম্ব নকৰি সাৱধানে নিজৰ কোঠাৰ পৰা ওলাই মৌচুমীৰ কোঠাৰ দুৱাৰত টোকৰ দিলে। দুৱাৰখন আগেৰেই অলপ খোলা আছিল। কঞ্জন ভিতৰলৈ সোমাই যোৱাৰ লগে লগে সি এক অনন্য দৃশ্য দেখিলে। মৌচুমী খুড়ীয়ে এটা নীলা ৰঙৰ চিল্কৰ পাতল আৰামদায়ক মেক্সি পিন্ধি বিছনাত বহি আছিল। তেওঁৰ দীঘল ক’লা চুলিখিনি পিঠিলৈ মুক্তকৈ মেলি দিয়া আছিল। সেই নাইট লেম্পৰ মৃদু পোহৰত মৌচুমীৰ ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ ভৰপূৰ দেহটো মেক্সিৰ পাতল কাপোৰৰ মাজেৰে অতিশয় আকৰ্ষণীয় দেখা গৈছিল।

মৌচুমী: (মধুৰ হাঁহি এটা মাৰি) "আহ কঞ্জন, দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দিয়া।"

কঞ্জনে দুৱাৰখন বন্ধ কৰি ওচৰলৈ যোৱাৰ লগে লগে মৌচুমীয়ে তাইৰ বিছনাৰ এচুকত হাত থৈ ক’লে—
"আজি ৰাতিটো তই ইয়াতে মোৰ লগতে শুই দিবি নেকি? দিনটো বৰ ভাগৰ লাগিছে, অকলে শুবলৈ কিবা এটা ভয় ভয় লাগিছে।"

কঞ্জনে খুড়ীৰ মনৰ অৱস্থাটো বুজি পালে। সি জানিলে যে এইটো কেৱল ভয় নহয়, বৰঞ্চ মৌচুমীৰ মনত থকা সেই বহুদিনীয়া অতৃপ্ত ক্ষুধা এতিয়া তাৰ সান্নিধ্য বিচাৰিছে। কঞ্জনে কোনো আপত্তি নকৰি খুড়ীৰ কাষত বিছনাত শুই পৰিল। বিচনাৰ সেই কোমলতা আৰু মৌচুমীৰ শৰীৰৰ পৰা অহা সেই তীব্ৰ সুগন্ধিয়ে কঞ্জনক উত্তেজিত কৰি তুলিলে। মৌচুমী লগে লগে কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা বলিষ্ঠ বুকুত সোমাই পৰিল।

মৌচুমী: (কঞ্জনৰ বুকুত নিজৰ হাতখন বুলাই) "উফ্ কঞ্জন... তোৰ বুকুটো ইমান বহল আৰু ইমান গৰম। তোক সাৱটি ধৰিলে এনে লাগে যেন মই কোনো এজন পৰ্বত সদৃশ পুৰুষৰ আশ্ৰয়ত আছোঁ। তোৰ সেই গেঞ্জীৰ তলেদি পেশীবোৰ কেনেকৈ কঁপি উঠিছে মই অনুভৱ কৰিব পাৰিছোঁ।"

কঞ্জনেও খুড়ীক নিজৰ বাহুবন্ধনত আৱদ্ধ কৰি ল’লে। তাৰ সোঁহাতখনে মৌচুমীৰ সেই আটিল কঁকালত থিতাপি ল’লে।

কঞ্জন: "খুড়ী, আপুনি চোন বৰ বেছি মৰম কৰিছে আজি। স্কুটী চলাই আহি এতিয়াও ভাগৰ যোৱা নাই নেকি?"

মৌচুমী: (কঞ্জনক জোকাবলৈ আৰম্ভ কৰি) "ভাগৰ কেনেকৈ যাব? মোৰ এতিয়াও চোন স্কুটীৰ সেই গতিটো মনত পৰি আছে। তই যিমান জোৰে মোৰ কঁকালত ধৰিছিলি... তই চাগে তোৰ গাৰ্লফ্ৰেণ্ডকো এনেকৈয়ে ধৰা নহয়? সঁচা ক’চোন কঞ্জন, তোৰ কিমানজনী গাৰ্লফ্ৰেণ্ড আছে? চাগে গোটেই কলেজৰে ছোৱালীবোৰ তোৰ এই চেহেৰা দেখি পাগল।"

কঞ্জন: (হাঁহি মাৰি) "নাই খুড়ী, আপুনি ভুল ভাবিছে। মোৰ কোনো গাৰ্লফ্ৰেণ্ড নাই। মই সেইবোৰৰ পৰা বহুত দূৰত আছোঁ।"

মৌচুমী: (আচৰিত হোৱাৰ ভাও ধৰি) "মিছা নকবি! তোৰ দৰে এজন সুঠাম ডেকাৰ কোনো প্ৰেমিকা নাই? তই চাগে লুকাই-চুৰকৈ কিবা কৰ... নহ’লে তোমাৰ আইতাই তোৰ ওপৰত চকু দি নাথাকিলেহেঁতেন। আইতাই চোন তোক লৈ বৰ সজাগ।"

মৌচুমীৰ এই কথাষাৰত এটা গোপন ইংগিত আছিল। তাই চাগে লখিমী আইতা আৰু কঞ্জনৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো সন্দেহ কৰিছিল। কঞ্জনে কিন্তু একো ধৰা নিদিলে।

কঞ্জন: "সঁচাকৈয়ে খুড়ী, মোৰ বাবে আপোনালোকৰ এই ঘৰখনৰ মৰমবোৰেই যথেষ্ট। বাহিৰৰ কাৰোবাৰ দৰকাৰ নাই।"

মৌচুমীয়ে কঞ্জনৰ কথা শুনি আৰু অধিক গভীৰভাৱে তাৰ বুকুত মুখ গুজি দিলে। তাইৰ ৩৪ ইঞ্চিৰ বিশাল বক্ষ কঞ্জনৰ কঠিন বুকুত হেঁচা খাই এক অবৰ্ণনীয় উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিলে। জুলাইৰ শেষৰ সেই নিশা এতিয়া খুড়ী আৰু ভতিজাকৰ মাজৰ এক নিবিড় আৰু ৰহস্যময়ী কথোপকথনৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল।

মৌচুমী: "কঞ্জন... আজি যদি মই তোক একোবাৰো এৰি দিব নিবিচাৰোঁ... তই বেয়া পাবি নেকি?"

কঞ্জনে একো নকৈ মৌচুমীক আৰু জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে।

-------------


নিশাৰ সেই নিবিড় সান্নিধ্যৰ পাছত কঞ্জন আৰু মৌচুমী খুড়ীয়ে ইজনে সিজনৰ উম লৈ গভীৰ টোপনিত লালকাল দি পৰিল। বাহিৰৰ বতাহজাক খিৰিকীৰে সোমাই আহি তেওঁলোকৰ শৰীৰত এক শীতল পৰশ দিছিল। পুৱা যেতিয়া পোহৰ হ’ল, দুয়ো একেলগে সাৰ পালে। মৌচুমীৰ চকুত আছিল এক নতুন উজ্জ্বলতা আৰু কঞ্জনৰ মুখত আছিল এক পৰম তৃপ্তিৰ হাঁহি। কঞ্জনে কলেজলৈ যাবলৈ সাজু হ’ল আৰু মৌচুমীয়ে ঘৰৰ কামত হাত দিলে।

কঞ্জন কলেজলৈ যোৱাৰ কিছু সময় পাছত, ঘৰৰ পিছফালৰ নলৰ পাৰত মীনাক্ষী আৰু মৌচুমী বাচন-বৰ্তন ধুবলৈ একত্ৰিত হ’ল। মীনাক্ষীৰ মনত যোৱা নিশাৰ সেই দৃশ্যটোৱে বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়া কৰি আছিল। তাই দেখিছিল কঞ্জন মৌচুমীৰ কোঠাৰ পৰা পুৱা ওলাই অহা। এতিয়া নলৰ পাৰত বাচন ধুই থকাৰ মাজতে মীনাক্ষীয়ে মৌচুমীক কথাটো উলিয়ালে।

মীনাক্ষী: (গহীন মাতেৰে) "মৌচুমী, মই তোক কথা এটা কওঁ বুলি ভাবিছোঁ। তই বেয়া নাপাবি। কঞ্জন এতিয়া সৰু ল’ৰা হৈ থকা নাই। সি এজন ডেকা পুৰুষ হৈছে। তই তাৰ খুড়ী হ’লেও এনেকৈ একেখন বিচনাতে তাক লৈ শুই থকাটো চোন আমাৰ সমাজত অলপ বেয়া দেখে।"

মৌচুমী আছিল স্বভাৱতে অলপ চঞ্চল আৰু স্পষ্টবাদী। তাই বাচন এটা ঘঁহি ঘঁহি এজনী সৰু ছোৱালীৰ দৰে অবুজ ভংগী কৰি মীনাক্ষীৰ ফালে চালে।

মৌচুমী: "কিয় বা? কি হ’ব আকৌ? সি আমাৰ বাবে সদায় সেই সৰু কঞ্জনটোৱেই হৈ থাকিব। তুমি কিয় ইমান চিন্তা কৰিছা? আৰু তুমি চোন দেখাই পোৱা, সি প্ৰায়ে আইতাকৰ লগত একেলগে শোৱে। আইতাকৰ ক্ষেত্ৰত যদি বেয়া দেখা নাযায়, মোৰ ক্ষেত্ৰত কিয় বেয়া হ’ব?"

মীনাক্ষীয়ে পানীৰ বাল্টিটো কাষলৈ চপাই লৈ মৌচুমীক বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। মীনাক্ষীৰ কণ্ঠস্বৰত এক ধৰণৰ দায়িত্ববোধ আৰু শাসনৰ সুৰ আছিল।

মীনাক্ষী: "মৌচুমী, তই কথাটোৰ গভীৰতা বুজিবলৈ চেষ্টা কৰ। আইতাক আৰু নাতিয়েকৰ সম্পৰ্কটো এটা বেলেগ পৰ্যায়ৰ। তাত সমাজৰ চকু নপৰে। কিন্তু আমি হ’লোঁ এই ঘৰখনৰ বোৱাৰী। আমাৰ ওপৰত ঘৰখনৰ মান-মৰ্যাদা নিৰ্ভৰ কৰিছে। শাহু আই চোন আমাৰ মুৰব্বী, তেওঁৰ ক্ষেত্ৰত কথাটো সুকীয়া। কিন্তু তই আৰু মই সদায় সাৱধানে চলিব লাগিব। শশুৰ দেউতা ঘৰত থাকে, মানুহবোৰে কিবা এটা ক’বলৈ সুবিধা পালে আমাৰ কাৰোৰে মুখ উলিয়াবলৈ ঠাই নোহোৱা হ’ব।"

মৌচুমীয়ে অলপ খঙেৰে বাচনকেইটা থৈ থিয় হ’ল।

মৌচুমী: "বা, তুমি কোৱা মৰ্যাদাৰ কথা মই বুজোঁ। কিন্তু কঞ্জনৰ লগত থাকিলে মই এক অদ্ভুত সুৰক্ষা অনুভৱ কৰোঁ। সি আমাক মৰম কৰে, আমাক বুজি পায়। আইতাই তাক কিয় কাষত ৰাখে জানা? কাৰণ কঞ্জনৰ সেই শক্তিটোৱে আইতাককো নতুন প্ৰাণ দিছে। তুমি শাহু আইক বেলেগ বুলি কৈছা, কিন্তু শাহু আয়েও জানো এজনী নাৰীৰ দৰে কঞ্জনক মৰম কৰা নাই?"

মীনাক্ষী থমকি ৰ’ল। মৌচুমীৰ এই কথাষাৰে মীনাক্ষীৰ মনত থকা সেই গোপন সন্দেহটোক যেন আৰু দৃঢ় কৰিলে। কিন্তু তাই নিজক চম্ভালি লৈ পুনৰ মৌচুমীক শাসন কৰিলে।

মীনাক্ষী: "তই যিয়েই নকৱ মৌচুমী, মই আজিৰ পৰা তোক সকীয়াই দিছোঁ। কঞ্জন এতিয়া ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা এজন ডেকা। তাৰ ওচৰত এনেকৈ দুৰ্বল হৈ নাথাকিবি। শাহু আইৰ কথা বাদ দে, তেওঁৰ বয়স হৈছে। কিন্তু আমাৰ এতিয়াও জীৱনটো বাকী আছে। মান-মৰ্যাদা গ’লে একো ঘূৰাই নাপাবি।"

মৌচুমীয়ে একো উত্তৰ নিদিলে, কিন্তু তাইৰ চকুহালত আছিল এক বিদ্ৰোহী ভাব। তাই জানিছিল যে মীনাক্ষীৰ কথাৰ আঁৰত আছিল অলপ ঈৰ্ষা আৰু অলপ সমাজৰ ভয়। নলৰ পাৰৰ সেই শীতল পানীৰ মাজতো মীনাক্ষী আৰু মৌচুমীৰ মাজত এক মানসিক যুদ্ধ আৰম্ভ হৈছিল। মীনাক্ষীয়ে সমাজৰ কথা কৈছিল, আনহাতে মৌচুমীয়ে নিজৰ সেই অতৃপ্ত হৃদয়ৰ কথা ভাবিছিল।

মীনাক্ষীয়ে কাম শেষ কৰি পাকঘৰলৈ গৈ ভাবিবলৈ ধৰিলে— "মৌচুমীক চম্ভালিব লাগিব। নহ’লে এই ল’ৰাটোৱে গোটেই ঘৰখন ছাৰখাৰ কৰি দিব।" কিন্তু মীনাক্ষীৰ নিজৰ মনটোও জানো কঞ্জনৰ সেই বলিষ্ঠ বাহুবন্ধনৰ বাবে লাহে লাহে ব্যাকুল হোৱা নাছিল?

-----_----------


অক্টোবৰ মাহৰ সেই দেওবাৰৰ ৰাতিপুৱাটো আছিল যথেষ্ট মনোৰম। বতৰত এটা পাতল চেঁচা ভাৱ আহিছিল, যিয়ে জনাই দিছিল যে দুৰ্গা পূজা পাবলৈ আৰু মাত্ৰ এটা সপ্তাহ বাকী। চোতালৰ শেৱালি ফুলৰ গোন্ধই বতাহজাক আমোলমোল কৰি ৰাখিছিল। ঘৰখনত পূজাৰ এক প্ৰস্তুতি চলি আছিল যদিও কঞ্জনৰ মনটো অলপ গধুৰ হৈ আছিল, কাৰণ দেউতাক আৰু খুৰাক এইবাৰো পূজাত ঘৰলৈ আহিব নোৱাৰিব বুলি খবৰ পঠিয়াইছে।

পুৱা ১১ টা বাজিছে। ককাদেউতা ধীৰেন্দ্ৰ বৰুৱা ইতিমধ্যে গাঁৱৰ এখন জৰুৰী সভাৰ বাবে ওলাই গৈছে। ঘৰত কেৱল কঞ্জন, মাক মীনাক্ষী, খুড়ী মৌচুমী আৰু আইতা লখিমী আছিল। তেনেতে ওচৰৰ অঞ্জলি নামৰ তিৰোতা এগৰাকী আহি মীনাক্ষীক পূজাৰ বজাৰৰ বাবে লগ ধৰিলে।

মীনাক্ষী: "অ’ অঞ্জলি, তই এতিয়াই যাবি নেকি? মই চোন একো যোগাৰেই কৰা নাই।"

অঞ্জলি: "ব’লচোন ব’ল, এতিয়া নগ’লে পিছত বৰ ভিৰ হ’ব। পূজাৰ কাপোৰ-কানি ল’বলৈ এতিয়াই উপযুক্ত সময়।"

সিঁহতৰ কথা শুনি মৌচুমী খুড়ীও লগে লগে সাজু হ’ল। মৌচুমীৰ পূজাৰ বজাৰৰ বাবে এক বিশেষ উছাহ আছিল।

মৌচুমী: "বা, ময়ো যাম তোমালোকৰ লগত। মোৰো বহুত কিবাকিবি ল’বলৈ বাকী আছে। কঞ্জন, তই ঘৰতে থাকিবি দেই, আইতাৰ লগতে।"

কঞ্জনে মাকক একো ক’ব নোৱাৰিলেও মৌচুমী খুড়ীক টানি ধৰিলে। তাৰ চকুহালত আছিল এক বিশেষ দাবী।

কঞ্জন: "খুড়ী, আপুনি গৈছে যেতিয়া মোৰ কথাটো মনত ৰাখিব। মোৰ বাবে কি পোছাক আনিব আপুনি নিশ্চয় জানে।"

মৌচুমী: (হাঁহি এটা মাৰি) "জানিলোঁ দিয়া জানিলোঁ। তোমাক একো ক’ব নালাগে। তোমাৰ এই বলিষ্ঠ গাটোত যি পোছাক ভাল লাগিব, মই বাছি বাছি সেইয়াই আনিম। তোমাক চোন এতিয়া যি পিন্ধালেও এজন চিনেমাৰ নায়কৰ দৰেই লাগে।" [

মীনাক্ষী: "মৌচুমী, তই ল’ৰাটোক ইমান তেল নিদিবি দেই। কঞ্জন, তোক কি লাগে ক’চোন? মইহে তোৰ মাক, মইহে তোৰ পচন্দ ভালকৈ জানিম।"

কঞ্জন: "মা, তোমাক একো দাবী নকৰোঁ। খুড়ীয়ে জানে মোৰ কি পচন্দ। খুড়ী, মোৰ বাবে এটা টাইট ফিটিং ক’লা ৰঙৰ চাৰ্ট আৰু এখন জিন্স ল’ব দেই। মোৰ পেশীবোৰ যাতে স্পষ্টকৈ দেখা পায়, তেনেকুৱা চাৰ্টহে ল’ব।"

মৌচুমীয়ে কঞ্জনক এটা চকু টিপ মাৰি মীনাক্ষীৰ ফালে চালে।

মৌচুমী: "বা, শুনাচোন ল’ৰাই কি কৈছে। তাৰ পেশীবোৰ দেখুৱাব পৰা কাপোৰ লাগে হেনো। কঞ্জন, মই তোমাৰ বাবে এনেকুৱা কাপোৰ আনিম যে এইবাৰ পূজাৰ মণ্ডপত ছোৱালীবোৰে কেৱল তোমাৰ ফালেই চাই থাকিব।"

মীনাক্ষীয়ে অলপ গম্ভীৰ হৈ ক’লে—
"হ’ব হ’ব, মৌচুমী তই বেছি নকৰিবি। কঞ্জন, আমি আহিবলৈ অলপ দেৰি হ’ব পাৰে। আইতাক চাহ কৰি দিবি আৰু ঘৰখন চাবি। আমি সন্ধিয়াৰ আগতে উভতি আহিবলৈ চেষ্টা কৰিম।"

অৱশেষত মীনাক্ষী আৰু মৌচুমী অঞ্জলিৰ লগত বজাৰলৈ ওলাই গ’ল। কঞ্জনে বাৰাণ্ডাৰ পৰা তেওঁলোক যোৱা দৃশ্যটো চাই ৰ’ল। বিশেষকৈ মৌচুমী খুড়ীয়ে যোৱাৰ সময়ত যি এক ভঙ্গী দি গ’ল, সেইয়াই কঞ্জনৰ মনত এক নতুন উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিলে। দেওবাৰৰ সেই নিৰ্জন দুপৰীয়াটোত ঘৰত এতিয়া কেৱল কঞ্জন আৰু আইতা লখিমী।

কঞ্জনে টেলিপেথীৰ দ্বাৰা মাক আৰু খুড়ীৰ মনটো পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সি শুনিবলৈ পালে মৌচুমীৰ মনৰ ভাব— "আজি বজাৰত কঞ্জনৰ বাবে আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় কাপোৰযোৰ আনিম। সেইযোৰ পিন্ধিলে তাক চাবলে কি যে মজা হ’ব!" আনহাতে মীনাক্ষীৰ মনত আছিল এক দায়িত্ববোধ আৰু অলপ ভয়— "পূজাৰ আগত ঘৰৰ মানুহবোৰ নাথাকিলে ল’ৰাটোৰ মনটো বৰ বেছি চঞ্চল হৈ পৰে। তাক চম্ভালিব লাগিব।"

১১ বাজি ১৫ মিনিট গৈছে। ঘৰখনত এতিয়া এক গহীন নিস্তব্ধতা। কঞ্জনে জানে যে আইতা লখিমী নিজৰ কোঠাত আছে। সি লাহেকৈ আইতাকৰ কোঠাৰ ফালে খোজ ল’লে। পূজাৰ এই সময়খিনি আৰু ঘৰৰ এই নিৰ্জনতাই কঞ্জনক এক নতুন সুযোগ দিলে আইতাকৰ সৈতে আৰু অলপ নিবিড় সময় কটাবলৈ। কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি এতিয়া এক নতুন অভিযানৰ বাবে সাজু হ’ল।

-------------

অক্টোবৰৰ সেই দেওবৰীয়া দুপৰীয়াটোত ঘৰত মীনাক্ষী আৰু মৌচুমী নথকাৰ সুযুগ লৈ কঞ্জনৰ আদিম বাসনাই পুনৰ গা কৰি উঠিল। সি আইতাকৰ কোঠাত গৈ তেওঁক বিচাৰি নাপাই বাৰীৰ ফালে খোজ ল’লে। তামোল বাৰীৰ শেষৰ ফালে থকা চাল-কুঁৱৰীৰ জোপোহাৰ ওচৰত সি আইতাকক দেখা পালে। লখিমী আইতাই বুকুত এখন সেউজীয়া মেখেলা পিন্ধি কান্ধত এখন গামোচা লৈ ছাল কুঁৱৰীৰ পাত বিচাৰি আছিল। খোপাটো বান্ধি থোৱাৰ বাবে তেওঁৰ বগা আৰু মসৃণ ডিঙিটো কঞ্জনৰ চকুৰ আগত জিলিকি আছিল।

কঞ্জনে পিছফালৰ পৰা গৈ আইতাকক জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলে। লখিমী চক খাই উঠিল।

লখিমী: "বোপাই! এৰ... কি কৰিছ এইটো? ঘৰত কোনো নাই যদিও কোনোবা আহিব পাৰে। আই ঐ দেহি, ইমান জোৰে ধৰিছ যে! ব’ল ঘৰৰ ভিতৰত যি কৰিব লাগে কৰিবি।"

কঞ্জন: "নাই আইতা, আজি এই মুকলি আকাশৰ তলত আৰু বাৰীৰ নিৰ্জনতাত তোমাক মৰম কৰিবলৈ মন গৈছে। তুমি সেইদিনাৰ খালটো মনত আছেনে? ব’লা তালৈকে যাওঁ।"

কঞ্জনে একো বাধা নুশুনি আইতাকক সেই দ’ খালটোৰ ফালে টানি লৈ গ’ল। খালটোৰ তলিত সোমাই সি লখিমীক অতি আৱেগেৰে চুমা খাবলৈ ধৰিলে। সি আইতাকৰ মেখেলাখন খুলি দি তেওঁৰ ৪২ ইঞ্চিৰ বিশাল বক্ষ যুগল উন্মুক্ত কৰিলে আৰু নিজৰ বলিষ্ঠ হাতেৰে সেইবোৰ টিপি টিপি ৰঙা কৰি দিলে। লখিমীৰ মুখৰ পৰা নিৰ্গত হ’ল— "ঊইইইইই... হহহহহহহহহহহ... কি কৰিছ এইবোৰ বোপাই... আহহহহহহহহ!"

কঞ্জনেও নিজৰ কাপোৰ খুলি উলংগ হৈ পৰিল। লখিমী এতিয়া সম্পূৰ্ণ পাকৈত। তেওঁ কঞ্জনৰ সেই ১২ ইঞ্চিৰ বিশাল দণ্ডডাল দেখি তললৈ বহি পৰিল আৰু চুষিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁ জানে যে কঞ্জন এবাৰ আৰম্ভ হ’লে দুই ঘণ্টাৰ আগত ৰৈ নাযাব, সেয়ে তেওঁ প্ৰায় ৪০ মিনিট ধৰি কঞ্জনক মুখৰে সুখ দিলে।

তাৰ পিছত কঞ্জনে আইতাকক খালৰ তলিত আঁঠু কঢ়াই 'ডগী' (doggy) ভংগীমাত বহুৱাই ল’লে। লখিমীৰ সেই ৪৪ ইঞ্চিৰ বিশাল নিতম্ব কঞ্জনৰ চকুৰ আগত নাচিবলৈ ধৰিলে। কঞ্জনে তাৰ উত্তপ্ত দণ্ডডাল আইতাকৰ ৰসাল ভোদাত লগাই একে ঘঁহাপে দহ ইঞ্চিমান ভিতৰলৈ সুমুৱাই দিলে।

লখিমী: "আইইইইইইওওওওওওওওওওও ওঐঐঐঐঐঐঐঐঐ... দুখখখখখ পাইছোছোছোছো! বোপাই... এনেকৈ নিদিবি অ’! ফালি গ’ল চোন মোৰ সকলো... উফ্... আহহহহহহহহ!"

কঞ্জনে হাউলি আইতাকৰ মসৃণ পিঠিত চুমা খাই সান্ত্বনা দিলে আৰু তাৰ পিছত এক উদ্দাম গতিৰে চাপ মাৰিবলৈ ধৰিলে।

কঞ্জন: "আইতা... কেনে লাগিছে কোৱা?"

লখিমী: "বোপাই অ’... তোৰ এইডাল চোন মোৰ নাভিলৈ গৈছে... উফ্... কিমান দকৈ দিছ তই... আহহহহহহ!"

কঞ্জন: "আইতা তোমাৰ ভোদাঁত বৰ সুখ ও! আজি ভালকৈ ফালিব দে।"

লখিমী: "বোপাই... দিনে দিনে তোমাৰ এইডালৰ মাৰবোৰ বেছি উগ্ৰ হৈছে। ইমান জোৰকৈ নিদিবি অ’... বিষ পাইছোঁ... আইইইই আইইই ওওওওওওওওওও!"

কঞ্জন: "একো নহয় আইতা, অলপ দুখ পোৱাটো ভালেই। মই জানো তহঁতে দুখ-কষ্ট পালেহে ভাল পোৱা আৰু পেলা জনক আচল পুৰুষ বুলি ভাবা।"

কঞ্জনে মাজে মাজে আইতাকৰ সেই শকত নিতম্ব দুটাত "ঠাচ ঠাচ" কৈ হাতৰ চপৰিয়াই দিলে। লখিমী চৰম যন্ত্ৰণা আৰু সুখত কেকাই উঠিল। কঞ্জনে তেওঁৰ কঁকালখনত খামুচি ধৰি "থাপ থাপ থাপ" কৈ খৰকৈ চাপ দিবলৈ ধৰিলে। লখিমীৰ মূৰটো যন্ত্ৰণাত লৰি আছিল আৰু তেওঁৰ মুখৰ পৰা নিৰ্গত হৈছিল এক আদিম আৰ্তনাদ— "উহহহহহহহহ... আন্থহহহহহহ... আন্থহহহহহহহ... বোপাই তই মোক শেষ কৰি দিবি আজি...!"

সেই নিৰ্জন খালটো এতিয়া আইতা আৰু নাতিয়েকৰ সেই তীব্ৰ মিলনৰ শব্দ আৰু লখিমীৰ মাদকতাপূৰ্ণ হুমুনিয়াহেৰে ভৰি পৰিল। কঞ্জনৰ সেই ২০ জন মানুহৰ শক্তি আৰু ১২ ইঞ্চিৰ দণ্ডৰ খুন্দাত লখিমীৰ দেহটো বিৱশ হৈ পৰিল।

----------


বাৰীৰ সেই দ’ খালটোৰ নিস্তব্ধতা এতিয়া এক আদিম আৰু ভয়ংকৰ কাম-যুঁজৰ থলীত পৰিণত হৈছিল। প্ৰায় এঘণ্টা ধৰি 'ডগী' ভংগীমাত আইতাকক তৃপ্ত কৰাৰ পিছত কঞ্জনৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তি যেন আৰু অধিক উগ্ৰ হৈ উঠিল। সি আইতাকক পিছফালৰ পৰা টানি আনি সন্মুখৰ পৰা নিজৰ বলশালিনী কোলাত পোনপটীয়াকৈ দাঙি ল’লে। লখিমী আইতাৰ ৪৪ ইঞ্চিৰ সেই গধুৰ নিতম্ব কঞ্জনৰ শক্তিশালী বাহুৰ ওপৰত ওলমি ৰ’ল। কঞ্জনে আইতাকৰ সেই বগা আৰু মঙহাল উৰু দুখনত দুহাতেৰে খামুচি ধৰি নিজৰ ১২ ইঞ্চিৰ লোহাৰ দৰে কঠিন দণ্ডডালত উঠাই উঠাই প্ৰচণ্ড জোৰেৰে থেকেচা খুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

লখিমী আইতাই কঞ্জনৰ সেই প্ৰচণ্ড শক্তি চম্ভালিব নোৱাৰি তাৰ ডিঙিত সাৱটি ধৰি আৰ্তনাদ কৰি উঠিল। যন্ত্ৰণা আৰু চৰম সুখৰ মিশ্ৰণত তেওঁৰ মুখখন ভেকেচিয়া হৈ পৰিছিল।

লখিমী: "আইইইইইইওওওওওওওওওওও... বোপাই! পাৰো দে তই! এই বুঢ়ী আইতা জনীক এনেকৈ কোলাত উঠাই ইমান জোৰে খুন্দা দিব পাৰিছ নে? উফ্... মৰি যাম অ’ মই... আন্থহহহহহহ... আন্থহহহহহহহ!"

কঞ্জন: (দণ্ডডালৰ প্ৰতিটো খুন্দাত নিজৰ কঁকালখন অধিক জোৰেৰে ওপৰলৈ ঠেলি) "আইতা... কেনে লাগিছে কোৱা? আজি চোন তোমাৰ এই ভোদাঁটোৱে মোৰ গোটেই শক্তি শুহি লৈছে!"

লখিমী: (চকু দুটা উলিয়াই, যন্ত্ৰণাত কঁপিবলৈ ধৰি) "দুখ পাইছো অ’... বহুত দুখ পাইছো! তই ইমান নিৰ্দয় কেনেকৈ হ’লি বোপা? উফ্... আইওওও আন্থহহহহহহ!"

কঞ্জন: "আৰু জোৰকৈ দিম নেকি আইতা? মোৰ দেখোন আৰু জোৰে দিবলৈ মন গৈছে!"

লখিমী: "নাই... নাই নিদিবি! মোৰ ভোদা খন একেবাৰে ফাটি চৌচিৰ হৈ যাব অ’... ৰহম কৰ অলপ... উহহহহহহহহ!"

কঞ্জন: "না আইতা... আজি সঁচাই তোমাক ফালি এফাল কৰি দিবলৈ মন গৈছে। তোমাৰ এই ৪২-৩৪-৪৪ জোখৰ দেহাটোৰ প্ৰতিটো কোণ আজি মই থেতেলা কৰি দিম!"

লখিমী আইতা যেন এতিয়া যন্ত্ৰণাৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি এক উন্মাদ অৱস্থাত উপনীত হ’ল। তেওঁ বলিয়াৰ দৰে কঞ্জনক চুমা খাবলৈ ধৰিলে আৰু কঁপা মাতেৰে ক’লে—
"দে ৰে দে বোপাই... মোৰ এই ভোদা তোমাৰ বাবে যেনেকৈ ইচ্ছা ফালি দে! তোমাৰ এই নিৰ্দয় মৰম বোৰেই মোক শান্তি দিয়ে ও... উহহহহহহ... ফালি পেলা আজি মোক!"

কঞ্জনে কোনো দয়া-মায়াৰ পৰিৱৰ্তে অধিক বল প্ৰয়োগ কৰিবলৈ ধৰিলে। ঘৰত মীনাক্ষীহঁত নথকাৰ এই সুযোগটো সি সম্পূৰ্ণৰূপে কামত লগালে। আইতাকৰ যন্ত্ৰণাৰ চিঞৰবোৰক সি যেন এক সংগীতৰ দৰে উপভোগ কৰিলে। সি ইমান জোৰে থেকেচা খুৱালে যে লখিমীৰ গোপন অংগৰ পাহি দুখন একেবাৰে ৰঙা আৰু উখহি পৰিল। লখিমীৰ চকুৰ পৰা ধাৰাসাৰে পানী বৈ আহিল।

লখিমী: "মৰিলোঁ ঐ... আজি মোৰ এই নাটিয়েকৰ হাতত মোৰ মৰণ হ’ব ও! আইইইইইইওওওওওওওওওওও... মই শেষ হ’লোঁ বোপা... উফ্... কি কৰিছ এইটো...!"

কঞ্জন: "আইতা... আজি তোমাক ফালি মোৰ যিমান সুখ লাগিছে, সিমান আগতে কেতিয়াও লগা নাছিল!"

লখিমী: "বৰ কষ্ট পাইছো অ’ বোপাই... এৰি দে এইবাৰ... হ’ব আৰু... উফ্... মই আৰু থিয় হৈ থাকিব নোৱাৰিম যেন লাগিছে!"

কঞ্জন: "ৰবা... অলপ সময় আৰু! তোমাৰ এই সুখৰ বন্যা এতিয়াই শেষ হ’বলৈ নিদিওঁ!"

প্ৰায় আঢ়াই ঘণ্টা ধৰি কঞ্জনে সেই নিৰ্জন খালটোত আইতাকৰ ভোদা খন একেবাৰে উন্ধুৰা দি পেলালে। লখিমীৰ দেহৰ পৰা কাম-ৰসৰ পানী বৈ বৈ দুয়োৰে শৰীৰ একেবাৰে লেৱেজাম হৈ পৰিল। অৱশেষত কঞ্জনে নিজৰ ২০ জন মানুহৰ শক্তিৰে ভৰা চৰম বীৰ্য্য আইতাকৰ সেই থেতেলা খোৱা ভোদাঁৰ গভীৰতাত ঢালি দিলে। দুয়ো বিৱশ হৈ সেই খালটোৰ মাটিতে ইজনে সিজনক সাৱটি ধৰি লুটি-বাগৰি পৰিল। লখিমীৰ মুখত এতিয়া কোনো শব্দ নাছিল, কেৱল আছিল এক চৰম যন্ত্ৰণাৰ পাছত পোৱা এক পৰম তৃপ্তিৰ হাহাকাৰ।

সেই দুপৰীয়া এতিয়া এক নিষিদ্ধ ইতিহাসৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল, য’ত এজন নাতিয়েকে তাৰ আইতাকৰ সমগ্ৰ পৌৰুষত্বৰে ফালি চিৰি একাকাৰ কৰি দিলে।

----------------