Adultery मॅडम Spinoff 1: विक्रम

[love2025]

Episode 8
विक्रमने गाडी कॉलेजच्या बाहेर काढली आणि एका निर्जन, झाडीने वेढलेल्या रस्त्यावर नेऊन थांबवली. तिथे पथदिव्यांचा पिवळसर प्रकाश आणि पावसाचा अंधार यांचं मिश्रण होतं.
त्याने इंजिन चालूच ठेवलं, एसी चालू होता. खिडक्यांच्या काचांवर वाफ जमा झाली होती, ज्यामुळे गाडी आतून पूर्णपणे 'पॅक' झाली होती. जगातल्या नजरांपासून सुरक्षित.
विक्रमने आपली सीट थोडी मागे सरकवली आणि मॅडमच्या दिशेने वळला.
"तो हाय-नेक (High-neck) ब्लाउज..." त्याने त्यांच्या छातीकडे बोट दाखवलं. "सकाळपासून मला तो खुपतोय. त्याने माझा 'शिक्का' झाकून ठेवलाय."
"विक्रम, हे ऑफिस वेअर आहे. आणि ती खूण लपवणं गरजेचं होतं," मॅडमने पदर घट्ट धरला.
"माझ्यासमोर काहीही लपवायचं नाही," विक्रमने त्यांच्या हातावर हात ठेवून पदर बाजूला सारला.
त्याच्या स्पर्शाने मॅडम शहारल्या.
"बटण काढा," त्याने आदेश दिला.
मॅडमचे हात थरथरले. त्यांनी त्या बंद गळ्याच्या ब्लाउजची वरची दोन बटणे उघडली.
गळा मोकळा झाला. त्या गोऱ्या मानेवर आणि छातीच्या वरच्या भागावर तो जांभळट-लाल व्रण अजूनही गडद दिसत होता.
विक्रमने तो पाहिला. त्याच्या डोळ्यांत एक चमक आली.
"अजूनही तसाच आहे..." तो कुजबुजला.
तो झुकला.
मॅडमने डोळे मिटून सीटचा आधार घेतला.
विक्रमने आपले ओठ त्या खुणेवर टेकवले नाहीत, तर त्याने तिथे आपली जीभ लावली.
थंड एसीमध्ये त्याच्या गरम जिभेचा स्पर्श त्या संवेदनशील त्वचेवर होताच मॅडमच्या तोंडातून "सीदद..." अशी सिसकारी बाहेर पडली.
"जळजळ होतेय?" विक्रमने विचारलं, पण थांबला नाही.
"हो... खूप..."
"होऊ दे. औषध लावतोय मी," विक्रमने त्या खुणेवर हळूच फुंकर मारली आणि मग पुन्हा तिथे आपले ओठ लावून हलकासा चावा घेतला.
मॅडमच्या अंगात वीज सळसळली. त्यांनी विक्रमचे केस आपल्या मुठीत पकडले.
"विक्रम... आहा... नको दाबू तिथे..."
विक्रमने आपला चेहरा वर केला. आता तो त्यांच्या चेहऱ्याच्या अगदी जवळ होता.
त्याने आपला एक हात खाली नेला आणि त्यांच्या साडीवरूनच त्यांच्या मांडीवर ठेवला.
काल रात्रीच्या अतिप्रसंगामुळे त्यांच्या मांड्या दुखत होत्या.
विक्रमने तिथे बोटांनी दाब दिला.
"आह..." मॅडम कळवळल्या. "विक्रम, पाय दुखतायत माझे..."
"माहित आहे," विक्रमने त्यांच्या मांडीला मालिश केल्यासारखं रगडाला सुरुवात केली. "काल रात्री मी तुम्हाला खूप तोडलंय ना? चालताना त्रास होतोय ना?"
"हो... खूप त्रास होतोय. तू राक्षस आहेस," मॅडमच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
विक्रम हसला. त्याने त्यांच्या ओठांवरचा अश्रू आपल्या ओठांनी टिपला.
"राक्षसच आहे मी. आणि या राक्षसानेच तुम्हाला बाईपणाची जाणीव करून दिलीये," त्याने आपला हात मांडीवरून सरकवत त्यांच्या दोन पायांच्या मध्ये, साडीच्या वरूनच नेला.
तिथे त्याने हलकासा दाब दिला.
मॅडमचं शरीर कमानदार झालं.
"दुखतंय... पण तरीही हवंहवंसं वाटतंय ना?" विक्रमने त्यांच्या डोळ्यांत रोखून पाहिलं. "सत्य बोला मॅडम. आत्ता या क्षणी, तुम्हाला इच्छा होतेय ना की मी पुन्हा एकदा तुमच्या आत असावं?"
मॅडमने मान फिरवली, पण विक्रमने त्यांचा चेहरा पकडून सरळ केला.
"सांगा... तुमची योनी पुन्हा ओली झालीये ना?"
मॅडमने लाजेने डोळे मिटले आणि मान डोलावली. "हो..." त्या अत्यंत हळू आवाजात म्हणाल्या.
विक्रमने त्यांना सोडून दिलं. तो आपल्या सीटवर परतला.
"आज नाही," त्याने क्रूरपणे सांगितलं. "आज फक्त ही आठवण घेऊन घरी जा. त्या खुणेची जळजळ आणि मांड्यांमधली ती कळ... हेच आजचं तुमचं सुख आहे."
त्याने गाडी रिव्हर्स घेतली.
"उद्या शनिवार आहे. कॉलेजला सुट्टी. पण तुम्हाला सुट्टी नाहीये," त्याने गाडी मुख्य रस्त्याला लावत सांगितलं. "उद्या दुपारी मी मेसेज करेन त्या पत्त्यावर यायचं. आणि हो... उद्या साडी नको. मला तुम्ही सलवार कमीज मध्ये हव्या आहात. मला बघायचंय की त्या ड्रेसमध्ये तुमचं शरीर कसं दिसतं."
मॅडमने त्याच्याकडे पाहिलं. त्याने पुन्हा एक नवीन फरमान सोडलं होतं.
त्यांनी ब्लाउजची बटणे लावली, पदर सावरला. पण त्यांच्या शरीरातली आग आता अजूनच भडकली होती. विक्रमने त्यांना अर्धवट सोडून जी तडफड निर्माण केली होती, ती आता त्यांना उद्याच्या दुपारपर्यंत जाळत राहणार होती.​

 

[love2025]

Episode 9
शनिवारची दुपार. विजया मॅडमसाठी आजचा दिवस एखाद्या परीक्षेपेक्षा कमी नव्हता. विक्रमने दिलेलं आव्हान—"मला तुम्ही सलवार कमीजमध्ये हव्या आहात"—हे पूर्ण करण्यासाठी त्यांनी आपल्या कपाटाच्या अगदी तळाशी ठेवलेला एक जुना, पण क्वचितच वापरलेला गुलाबी रंगाचा पंजाबी ड्रेस काढला होता. लग्नानंतर त्यांनी साडी सोडून दुसरा पोशाख केलाच नव्हता. त्यामुळे आज हा ड्रेस घालताना त्यांना स्वतःचीच लाज वाटत होती.
त्यांनी तो ड्रेस घातला. साडीमध्ये लपलेलं त्यांचं शरीर या ड्रेसमध्ये अधिकच स्पष्ट आणि बांधेसूद दिसत होतं. तो कुर्ता (Kurti) त्यांच्या छातीवर आणि नितंबांवर (Hips) घट्ट बसला होता. सलवारमुळे त्यांच्या पायांचा आकार दिसत नसला, तरी चालताना होणारी हालचाल वेगळीच होती. त्यांनी ओढणी (Dupatta) व्यवस्थित घेतली आणि आरशात पाहिलं.
"बापरे... यात मी किती वेगळी दिसतेय..." त्या पुटपुटल्या. आरशातली ती स्त्री पन्नाशीची वाटतच नव्हती. त्या ड्रेसने त्यांचं वय १० वर्षे कमी केल्यासारखं वाटत होतं.
घरी "मैत्रिणीकडे जातेय" असं सांगून त्या बाहेर पडल्या. विक्रमने मेसेजवर पत्ता पाठवला होता. ते शहराच्या मध्यवस्तीतलं एक जुनं अपार्टमेंट होतं, जिथे विक्रमचा मित्र राहत होता.
मॅडमने बेल वाजवली. त्यांच्या हृदयाचे ठोके ड्रेसच्या आत वेगाने पडत होते.
दार उघडलं.
समोर विक्रम उभा होता.
आज त्याने काळ्या रंगाची ट्रॅक पँट आणि साधा पांढरा बनियन (Sleeveless vest) घातला होता. त्याचे पिळदार दंड आणि छातीचे स्नायू उघडे होते.
दार उघडताच त्याची नजर मॅडमवर पडली.
तो क्षणभर थबकला. साडीतल्या त्या गंभीर मॅडम आणि आज या गुलाबी पंजाबी ड्रेसमधल्या मॅडम... यात जमीन-अस्मानाचा फरक होता.
"आत या," विक्रम बाजूला झाला. त्याची नजर त्यांच्यावर खिळलेली होती.
मॅडम आत आल्या. त्यांनी चपला काढल्या.
विक्रमने दार लावलं आणि कडी लावली.
तो त्यांच्या मागे आला.
"मी विचार केला होता त्यापेक्षा जास्त सुंदर..." तो त्यांच्या कानाजवळ कुजबुजला. "साडीत तुम्ही 'मॅडम' वाटता, पण आज या ड्रेसमध्ये... तुम्ही एखाद्या कॉलेजच्या मुलीसारख्या दिसताय. माझी 'गर्लफ्रेंड' वाटताय."
"विक्रम... चेष्टा नको करू," मॅडमने ओढणी सावरली. "मला खूप ऑकवर्ड (Awkward) वाटतंय यात. लग्नानंतर कधीच घातला नाहीये मी ड्रेस."
"तेच तर मला बदलायचं होतं," विक्रम त्यांच्या समोर आला.
त्याने क्षणाचाही विलंब न करता त्यांच्या खांद्यावरची ओढणी ओढली आणि बाजूला सोफ्यावर फेकून दिली.
"ही ओढणी कशाला? जे दाखवण्यासाठी मी हा ड्रेस घालायला लावला, तेच झाकून ठेवताय?"
ओढणी जाताच मॅडमचा कुर्ता उघडा पडला. त्या घट्ट फिटिंगमुळे त्यांची उंच छाती आणि कमरेचा बाक स्पष्ट दिसत होता.
विक्रमने आपले दोन्ही हात त्यांच्या कमरेवर ठेवले.
"साडीत कंबर लपलेली असते किंवा उघडी असते... पण या ड्रेसमध्ये ती झाकलेली असूनही तिचा आकार स्पष्ट दिसतोय," त्याने आपले हात त्यांच्या कमरेवरून खाली सरकवत त्यांच्या नितंबांवर नेले.
कुर्त्याच्या साईड कट (Side slit) मुळे त्याला त्यांच्या शरीराचा अंदाज येत होता.
"विक्रम..." मॅडमने त्याचे दंड पकडले.
"काही बोलू नका," विक्रमने त्यांना उचलून जवळच्याच एका उंच टेबलवर बसवलं.
आता मॅडम उंचावर होत्या आणि विक्रम त्यांच्या दोन पायांच्या मध्ये उभा होता.
हा ड्रेस असल्याने पाय फाकवणं सोपं होतं.
विक्रमने त्यांचे दोन्ही गुडघे धरून बाजूला केले. त्या सलवारच्या कापडातून त्याला त्यांच्या गरम मांड्यांचा स्पर्श जाणवत होता.
"साडी सोडायला वेळ लागतो मॅडम," विक्रमने त्यांच्या सलवारच्या नाड्याला हात लावला. "पण सलवार... ही फक्त एका गाठीवर अवलंबून असते."
मॅडमच्या पोटात भीतीची कळ आली. "विक्रम... तू काय करतोयस?"
"रस्ता मोकळा करतोय," विक्रमने एक झटका दिला आणि सलवारचा नाडा सुटला.
सलवार सैल झाली.
विक्रमने आपला हात कुर्त्याच्या आत, खालून सरकवला.
त्याचा गरम हात त्यांच्या उघड्या पोटावर आणि मांड्यांवर फिरू लागला.
"यात हात घालायला किती सोपं आहे ना?" तो मिश्किल हसला.
त्याचा हात थेट त्यांच्या पँटीवर गेला.
"आह..." मॅडमने डोकं मागे टाकलं. "विक्रम... प्लीज..."
"काय प्लीज? आता तर मी अजून काहीच केलं नाहीये."
त्याने आपला हात बाहेर काढला आणि मॅडमला टेबलावरून खाली उतरवलं.
"चला," त्याने त्यांचा हात पकडला.
"कुठे?"
"बेडरूममध्ये. मला बघायचंय की या ड्रेसमध्ये तुम्ही जेव्हा माझ्या खाली असाल, तेव्हा कशा दिसता," विक्रमने त्यांना ओढलं. "आणि हो... आज मी हे कपडे पूर्ण उतरवणार नाही. मला तुम्हाला याच ड्रेसमध्ये, फक्त सलवार खाली करून भोगायचं आहे."
त्याची ही फँटसी (Fantasy) ऐकून मॅडमच्या अंगावर काटा आला. हे खूपच रानटी आणि तरीही खूपच उत्तेजक होतं. साडीतली मर्यादा सुटली होती, आणि आता सलवारमधली ही 'मोकळीक' त्यांना एका नवीन विश्वात घेऊन चालली होती.
विक्रमने विजया मॅडमला बेडरूममध्ये आणलं आणि बेडच्या कडेला उभं केलं. त्या गुलाबी ड्रेसमध्ये, विस्कटलेल्या केसांत आणि धापा टाकणाऱ्या छातीमुळे त्या खरोखरच एखाद्या विशीतल्या तरुणीसारख्या दिसत होत्या. विक्रमने त्यांच्या डोळ्यांत पाहिलं, जिथे लाजेची एक गडद छटा होती.
"विक्रम... नको ना... हा ड्रेस खूप तंग आहे, मला श्वास घेता येत नाहीये," मॅडमने निमित्त सांगून सुटका करून घेण्याचा प्रयत्न केला.
"श्वास अडकला तरी चालेल, पण हा ड्रेस आत्ताच उतरणार नाही," विक्रमने ठामपणे सांगितलं.
त्याने त्यांना खांद्याला धरून बेडवर ढकललं.
मॅडम बेडवर आडव्या पडल्या. त्यांचा गुलाबी कुर्ता गुडघ्यांपर्यंत पसरला होता.
विक्रम त्यांच्या पायाशी उभा राहिला.
त्याने त्यांची सैल झालेली सलवार पकडली आणि ती हळूहळू खाली ओढायला सुरुवात केली.
मॅडमने आपली कंबर वर उचलली. सलवार त्यांच्या नितंबांवरून सरकत, मांड्यांवरून खाली गेली आणि त्यांच्या घोट्यांजवळ (Ankles) येऊन थांबली.
विक्रमने ती पूर्ण काढली नाही. त्याने ती तिथेच, पायात अडकवून ठेवली.
"हे... हे बंधन आहे," विक्रम हसला. "आता तुमचे पाय बांधले गेलेत. तुम्ही इथून पळून जाऊ शकत नाही."
मॅडमचे पाय त्या सलवारमुळे एकमेकांना जुळलेले होते. विक्रमने त्यांचे दोन्ही पाय तसेच, सलवारसकट वर उचलले आणि त्यांच्या छातीकडे दाबले.
आता त्यांची स्थिती अत्यंत असहाय्य होती.
विक्रमने त्यांच्या कुर्त्याचा काठ (Hemline) पकडला आणि तो सावकाश कमरेपर्यंत वर केला.
त्या गुलाबी कापडाच्या खाली, त्यांची गोरीपान, गुळगुळीत मांडी आणि पोटाचा नितळ भाग उघडा पडला. त्यांनी आज पांढऱ्या रंगाची पँटी घातली होती. त्या गुलाबी आणि पांढऱ्या रंगाच्या कॉम्बिनेशनमध्ये त्यांचं शरीर एखाद्या आईस्क्रीमसारखं लोभसवाणं दिसत होतं.
"बापरे..." विक्रमने एक उसासा टाकला. "साडीत संपूर्ण शरीर उघडं करता येतं... पण ड्रेसमध्ये असं अर्धं झाकलेलं आणि अर्धं उघडं शरीर बघण्यात जी नशा आहे, ती कशातच नाही."
तो बेडवर चढला.
त्याने आपला हात त्यांच्या पँटीवर ठेवला.
"ही पँटी... ही नकोय मला," त्याने एका हाताने ती पँटी बाजूला खेचली आणि दुसऱ्या हाताने ती पूर्णपणे उतरवून टाकली.
आता त्या कुर्त्याच्या आत, कमरेपासून खाली त्या पूर्णपणे नग्न होत्या, पण वरती अजूनही तो टाईट कुर्ता होता.
विक्रमने स्वतःची पँट काढली. त्याचा ताठरलेला पौरुष बाहेर आला.
तो त्यांच्या दोन पायांच्या मध्ये, जिथे सलवारमुळे पाय अडकले होते, तिथे जागा करून बसला.
"बघा स्वतःकडे..." विक्रमने आदेश दिला. "वरती पूर्ण कपडे आणि खाली काहीच नाही... हे रूप एखाद्याला वेड लावण्यासाठी पुरेसं आहे."
त्याने त्यांचे पाय आपल्या खांद्यावर घेण्याऐवजी, त्यांचे गुडघे दुमडून छातीजवळ धरले.
त्याच्या लिंगाचे टोक त्यांच्या ओल्या योनीद्वारावर लागले.
"विक्रम..." मॅडमने कुर्त्याची बाही (Sleeves) घट्ट पकडली.
विक्रमने एक जोरदार धक्का दिला.
त्याच्या त्या धक्क्याने तो थेट त्यांच्या आत शिरला.
"आहहहह..." मॅडम ओरडल्या. सलवार पायात असल्याने त्यांना पाय झाडता येत नव्हते, त्यामुळे त्यांना तो धक्का पूर्णपणे सहन करावा लागला.
विक्रमने आपली लय पकडली.
यावेळी घर्षण वेगळं होतं. साडी नसल्यामुळे, तो कुर्ता आणि विक्रमचं शरीर यांचं घर्षण होत होतं.
प्रत्येक धक्क्यासोबत मॅडमचा कुर्ता वर-खाली होत होता, ज्यामुळे त्यांचे स्तन कापडाच्या आत हालत होते.
विक्रमने खाली वाकून, कुर्त्याच्या वरूनच त्यांच्या स्तनांना (Boobs) तोंड लावलं.
कापडाच्या आतून होणारा ओठांचा आणि दातांचा स्पर्श मॅडमना अजूनच उत्तेजित करत होता.
"तू... तू मला वेडं करशील विक्रम..." मॅडम विव्हळत होत्या. "हा ड्रेस... मला खूप गरम होतंय यात..."
"हीच उष्णता मला हवीये," विक्रमने गती वाढवली. "या ड्रेसमध्ये तू माझी 'टीचर' वाटत नाहीयेस... तू माझी 'कॉलेज गर्लफ्रेंड' वाटतेयस, जिला मी बंक करून रूमवर आणलंय."
त्याच्या या फँटसीने (Fantasy) मॅडमच्या मनातली उरलीसुरली लाजही संपवली. त्यांनाही आता स्वतःला एक तरुण मुलगी समजायला आवडत होतं.
"हो... मी तुझी गर्लफ्रेंड आहे... तुझीच आहे..." त्या बडबडल्या.
विक्रमने त्यांचे दोन्ही पाय (जे अजूनही सलवारमध्ये अडकले होते) एका हाताने पकडून वर केले आणि दुसऱ्या हाताने त्यांच्या कुर्त्याच्या आत हात घालून, त्यांची उघडी पाठ कुरवाळली.
त्याच्या घामाचा, अत्तराचा आणि त्यांच्या शरीराचा वास त्या खोलीत भरून राहिला होता.
शेवटी, एका उत्कट क्षणी विक्रमने त्यांना घट्ट मिठी मारली. कुर्ता आणि शरीर एक झाले. त्याने आपला उष्ण स्त्राव त्यांच्या आत सोडला.​

 

[love2025]

Episode 10

काही मिनिटे ते तसेच पडून होते.
विक्रमने हळूच बाजूला होऊन पाहिलं.
मॅडमचे केस विस्कटले होते, कुर्ता कमरेपर्यंत वर झालेला होता आणि सलवार पायात अडकलेली होती.
हे दृश्य पाहून विक्रमने समाधानाने हसून त्यांच्या कपाळावर किस केलं.
"पुढच्या वेळी..." तो त्यांच्या कानात कुजबुजला. "पुढच्या वेळी साडी नाही, ड्रेस नाही... फक्त तू हवी आहेस. जशी देवाने बनवली आहे, तशी.”
विक्रमच्या मित्राच्या त्या अपार्टमेंटमधील बेडरूममध्ये दुपारचे चार वाजले होते. खिडकीतून येणारा सूर्यप्रकाश आता तिरका झाला होता आणि बेडवरच्या त्या दोन जीवांमधली वादळी शांतता हळूहळू वास्तवाकडे वळत होती.
विजया मॅडम अजूनही बेडवर पडल्या होत्या. त्यांचा गुलाबी कुर्ता विस्कटला होता आणि सलवार एका पायात अडकलेली होती. विक्रम उठून बसला. त्याने आपल्या उघड्या अंगावर पुन्हा बनियन चढवला.
"उठा मॅडम," विक्रमने त्यांच्या पायात अडकलेली सलवार हाताने ओढून काढली आणि त्यांच्या दिशेने फेकली. "संसारात परत जायची वेळ झाली आहे."
मॅडमना उठवत नव्हतं. शरीरातला प्रत्येक स्नायू ठणकत होता. त्या कष्टाने उठून बसल्या.
"विक्रम... माझे पाय लटपटतायत. मी घरी कशी जाऊ?" त्या काळजीने म्हणाल्या.
विक्रम त्यांच्या जवळ आला. त्याने त्यांना आधार देऊन बेडवरून खाली उतरवलं.
"जेव्हा एखादी स्त्री पूर्णपणे तृप्त होते, तेव्हाच तिचे पाय लटपटतात," त्याने त्यांच्या गालावर एक हलकी चापट (Tap) मारली. "हा थकवा लपवू नका. हा तुमचा दागिना आहे."
मॅडम बाथरूममध्ये गेल्या. कपडे ठीकठाक केले. आरशात पाहिलं तर केस अस्ताव्यस्त होते आणि चेहऱ्यावरचा मेकअप पुसला गेला होता. पण त्या पुसलेल्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच तेज होतं—एका समाधानी स्त्रीचं तेज.
त्या बाहेर आल्या. विक्रमने त्यांना पाहिलं.
"ओढणी घ्या," त्याने सोफ्यावर पडलेली ओढणी त्यांच्याकडे दिली. "आता झाकून ठेवा स्वतःला. कारण आता तुम्ही पुन्हा 'मॅडम' होणार आहात. पण लक्षात ठेवा, या कपड्यांच्या आत जे शरीर आहे, ते आता फक्त 'विक्रम'चं आहे."
घराचा उंबरठा:
मॅडम घरी पोहोचल्या तेव्हा सासूबाई हॉलमध्येच होत्या.
"अगं बाई, किती उशीर? आणि आज हा ड्रेस?" सासूबाईंनी आश्चर्याने विचारलं.
मॅडमच्या काळजाचा ठोका चुकला.
"हो... ते... मैत्रिणीने आग्रह केला म्हणून घातला. आणि गप्पांमध्ये वेळ कसा गेला कळलंच नाही," मॅडमनी सफाई दिली आणि पटकन आपल्या खोलीत सटकल्या.
रात्री प्रकाश (पती) घरी आला. जेवताना त्याची नजर वारंवार विजयावर जात होती.
"तू आज काही वेगळी दिसतेयस," प्रकाशने घास घेता घेता म्हटलं.
मॅडमच्या हातातला पाण्याचा ग्लास हलला. "वेगळी? म्हणजे?"
"माहित नाही... चेहरा जरा जास्तच फ्रेश दिसतोय. आणि हा ड्रेस तुला छान दिसतोय. इतकी वर्षं का नाही घातलास?"
प्रकाशचं ते साधे वाक्य मॅडमना हजार सुया टोचल्यासारखं लागलं. पतीने इतक्या वर्षांत कधी कौतुक केलं नाही, आणि आज जेव्हा त्या दुसऱ्या पुरुषाच्या बिछान्यावरून उठून आल्या होत्या, तेव्हा त्याला त्यांच्यात सौंदर्य दिसत होतं. हा विरोधाभास त्यांना आतून पोखरत होता.
"काही नाही... उगीच काहीतरी," त्या विषय बदलून स्वयंपाकघरात निघून गेल्या.​

 

[love2025]

Episode 11
सोमवार - कॉलेजचा दिवस:
रविवारचा दिवस विक्रमच्या आठवणीत आणि शरीराच्या ठणकण्यात गेला. सोमवारी कॉलेज सुरू झालं. मॅडम पुन्हा साडी नेसून, शिस्तप्रिय शिक्षिकेचा मुखवटा चढवून स्टाफ रूममध्ये आल्या होत्या.
दुपारची सुट्टी झाली होती. मॅडम कॅन्टीनकडे जाणाऱ्या रस्त्यावरून चालल्या होत्या. अचानक त्यांच्या फोनवर मेसेज टोन वाजला.
त्यांनी फोन काढला.
विक्रम चा मेसेज होता.
फक्त एक फोटो होता.
तो फोटो त्या गुलाबी ड्रेसमधला होता, जो विक्रमने शनिवारी नकळत काढला होता. फोटोत मॅडम बेडवर बसल्या होत्या, केस विस्कटलेले होते आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर एक मादक हास्य होतं.
खाली कॅप्शन होतं: "ही 'विजया' मला जास्त आवडते. कॉलेजमधल्या या 'मॅडम'पेक्षा."
मॅडमना घाम फुटला. हा फोटो जर कोणाच्या हाती लागला तर?
त्यांनी इकडे-तिकडे पाहिलं.
लांब, झाडाच्या खाली विक्रम आपल्या बुलेटवर बसला होता. त्याने काळा गॉगल लावला होता. मॅडमना पाहताच त्याने गॉगल खाली केला आणि डोळा मारला.
मॅडम रागाने आणि भीतीने त्याच्या दिशेने गेल्या. आजूबाजूला मुलं होती, त्यामुळे त्या मोठ्याने बोलू शकत नव्हत्या.
"विक्रम, डिलीट कर तो फोटो," त्या त्याच्या जवळ जाऊन कुजबुजल्या.
"का? आठवण आहे ती आपली," विक्रमने निर्लज्जपणे सांगितलं.
"कोणी पाहिलं तर माझा संसार उध्वस्त होईल."
"संसार?" विक्रम हसला. तो बुलेटवरून खाली उतरला आणि त्यांच्या जवळ आला. "तुमचा संसार शनिवारीच उध्वस्त झालाय मॅडम, ज्या दिवशी तुम्ही माझ्या बेडवर आलात. आता उरलाय तो फक्त देखावा."
त्याने खिशातून एक चावी काढली आणि मॅडमच्या हातावर ठेवली.
"ही कशाची चावी आहे?" मॅडमने विचारलं.
"माझ्या रूमची," विक्रमने सांगितलं. "माझा रूममेट गावी गेलाय. आठवडाभर रूम रिकामी आहे. दुपारी कॉलेज सुटल्यावर पार्किंगमध्ये भेटू नका... थेट रूमवर या. मला तिथे तुमची वाट बघायला आवडेल."
"मी येणार नाही. हे आता खूप होत चाललंय," मॅडमने चावी परत देण्याचा प्रयत्न केला.
विक्रमने त्यांचा हात पकडला आणि ती चावी त्यांच्या मुठीत बंद केली.
"तुम्ही याल," त्याने ठामपणे सांगितलं. "कारण शनिवारी मी तुम्हाला अर्धवट सोडलं होतं. ड्रेसमध्ये शरीर पूर्ण मिळत नाही. आता मला तुम्ही... कोणत्याही आवरणाशिवाय हव्या आहात. जशा देवाने बनवलंय, तशा."
तो बुलेटवर बसला आणि निघून गेला.
मॅडमच्या हातात ती चावी एखाद्या जळत्या निखाऱ्यासारखी भासत होती.
त्यांना माहित होतं की त्या चावीचा वापर त्या करणार आहेत. कारण विक्रमने त्यांच्या शरीराची जी भूक जागवली होती, ती आता साध्या भेटींनी शमणारी नव्हती. आता त्यांना पूर्णमिलनाची आस लागली होती.
विक्रमने दिलेली ती खोलीची चावी विजया मॅडमच्या पर्समध्ये एखाद्या जळत्या निखाऱ्यासारखी होती. सोमवारी घरी गेल्यावर त्यांना चैन पडत नव्हती. प्रत्येक वेळी पर्स उघडताना त्या चावीचा धातूचा स्पर्श झाला की त्यांच्या अंगावर काटा येत असे. ती केवळ एका खोलीची चावी नव्हती, तर त्यांच्या स्वतःच्या 'पिंजऱ्यातून' बाहेर पडण्याची आणि एका नवीन, धोकादायक जगात प्रवेश करण्याची ती चावी होती.
रात्री प्रकाश (पती) नेहमीप्रमाणे ऑफिसच्या कामात व्यस्त होता. विजया बेडवर पडून होत्या, पण डोळ्यांसमोर विक्रमचा चेहरा आणि त्याचे शब्द नाचत होते—"मला तिथे तुमची वाट बघायला आवडेल."
त्यांनी पर्समधून हळूच ती चावी काढली. खिडकीतून येणाऱ्या चंद्राच्या प्रकाशात ती चावी चमकली. त्यांनी ती चावी आपल्या छातीवर, हृदयाच्या ठोक्यांवर ठेवली.
"मी काय करतेय? मी एका मुलाच्या रूमवर जाणार? हे वेडेपणाचं आहे..." त्यांचं मन त्यांना थांबवत होतं.
पण दुसऱ्याच क्षणी शरीराने उत्तर दिलं—"तो मुलगा नाहीये... तो तुझा पुरुष आहे. आणि तुला त्याची गरज आहे."
मंगळवार - दुपारी २ वाजता:
मॅडमने कॉलेजमध्ये 'अर्ध्या दिवसाची रजा' (Half day) टाकली. "बँकेत महत्त्वाचं काम आहे," असं खोटं सांगून त्या बाहेर पडल्या. त्यांनी आपली कार घेतली नाही, कारण ती ओळखीची होती. त्यांनी एक रिक्षा केली.
"गणेश नगर," त्यांनी पत्ता सांगितला.
रिक्षावाल्याने आरशातून पाहिलं. एक सभ्य, साडी नेसलेली स्त्री अशा बॅचलर मुलांच्या एरियात का जातेय, याचा त्याला प्रश्न पडला असावा. मॅडमने पदर तोंडावर घेतला.
विक्रमच्या अपार्टमेंटबाहेर त्या उतरल्या. ती एक जुनी, तीन मजली इमारत होती. जिन्यावर धुळ होती आणि कोपऱ्यात कोळ्यांची जाळी. हे वातावरण मॅडमच्या चकचकीत जगापेक्षा पूर्णपणे वेगळं होतं. पण या धुळीतच त्यांच 'सुख' लपलेलं होतं.
धापा टाकत त्या तिसऱ्या मजल्यावर पोहोचल्या.
रूम नंबर ३०२.
त्या थांबल्या. आजूबाजूला पाहिलं. कोणीच नव्हतं. दुपारची वेळ असल्याने सर्वत्र शांतता होती.
त्यांनी पर्समधून ती चावी काढली. हात इतके थरथरत होते की चावी कुलपात जायला तयार नव्हती.
अखेर 'खट्' असा आवाज झाला. कुलूप उघडलं.
मॅडमने सावकाश दरवाजा उघडला आणि आत पाऊल टाकलं.
ती एक टिपिकल 'बॅचलर' मुलाची खोली होती. अस्ताव्यस्त पडलेली पुस्तकं, भिंतीवर लावलेली रॉक बँडची पोस्टर्स, एका कोपऱ्यात डंबल्स आणि हवेत पसरलेला सिगारेट आणि रूम फ्रेशनरचा एक संमिश्र वास.
त्या वासाने मॅडमच्या मनात एक वेगळीच भावना निर्माण केली. हा विक्रमचा वास होता.
त्यांनी दरवाजा लावून घेतला.
"आलात?"
बाल्कनीतून आवाज आला.
मॅडम दचकल्या.
विक्रम बाल्कनीतून आत आला.​

 

[love2025]

Episode 12

तो त्यांचीच वाट पाहत होता. त्याने आज कपडे बदलले नव्हते. तो फक्त एका टॉवेलवर होता, जो त्याच्या कमरेला गुंडाळलेला होता. त्याचं वरचं शरीर पूर्णपणे उघडं होतं आणि केसांतून पाण्याचे थेंब निथळत होते. बहुधा तो नुकताच अंघोळ करून आला असावा.
त्याला त्या अवस्थेत—अर्धनग्न—पाहून मॅडमची बॅग हातातून खाली पडली.
"विक्रम... तू..." त्यांने नजर फिरवली.
"मी काय? मी माझ्या घरात आहे मॅडम," विक्रम हसून त्यांच्या जवळ आला. त्याने खाली पडलेली बॅग उचलली नाही, तर थेट मॅडमच्या कमरेला हात घातला.
"आणि मी सांगितलं होतं... मला आता आपल्यात कोणताही पडदा नकोय. ना कपड्यांचा, ना लाजेचा."
त्याचं ओलं शरीर मॅडमच्या साडीला चिकटलं. टॉवेल ओला असल्याने मॅडमची साडी कमरेला ओली झाली.
"तू तयार होऊन का नाही राहिलास?" मॅडमने त्याच्या उघड्या छातीवर हात ठेवून त्याला ढकलण्याचा प्रयत्न केला.
"कारण मला तुमच्या हाताने तयार व्हायचंय... किंवा तुम्हाला माझ्यासारखं करायचंय," विक्रमने त्यांच्या साडीचा पदर पकडला.
"ही साडी..." त्याने पदर ओढला. "खूप झाली आता ही साडी. मला कंटाळा आलाय याचा. प्रत्येक वेळी ही सोडायची, मग ब्लाउज... खूप वेळ जातो यात."
त्याने मॅडमला उचलून बेडवर नेलं नाही. खोलीच्या मध्यभागी एक जुना गालिचा (Carpet) होता. त्याने त्यांना तिथेच उभं केलं.
"आज आपण बेडवर नाही जाणार," विक्रमने त्यांच्या भोवती गोल फिरत म्हटलं. "आज मला तुम्हाला इथेच, या आरशासमोर प्रेम करायचंय."
खोलीच्या एका भिंतीवर एक मोठा आरसा होता.
विक्रमने मॅडमला आरशासमोर उभं केलं. आता आरशात साडीतल्या मॅडम आणि त्यांच्या मागे उभा असलेला अर्धनग्न विक्रम दिसत होता. हे दृश्य अत्यंत कामुक होतं.
"बघा स्वतःकडे," विक्रमने मागून मिठी मारली. त्याचे हात त्यांच्या पोटावर आले. "एक शिक्षिका... आणि तिचा विद्यार्थी. जग याला पाप म्हणेल. पण आरशात बघा... या दोघांचे चेहरे किती आनंदी दिसतायत."
त्याने मॅडमच्या खांद्यावर हनुवटी टेकवली.
"आता ही साडी उतरवा," त्याने कानात आदेश दिला. "आणि यावेळी मी मदत करणार नाही. मला बघायचंय की तुम्ही माझ्यासाठी स्वतःला कसं अनावृत्त (Unveil) करता."
मॅडम आरशात स्वतःच्या डोळ्यांत पाहत होत्या. तिथे भीती नव्हती, तर विक्रमच्या आदेशाचं पालन करण्याची एक नशा होती.
त्यांनी थरथरत्या हातांनी आपला पदर खाली टाकला.
त्यांनी साडीचे निर्‍या (Pleats) काढल्या.
विक्रम शांतपणे, हात बांधून मागे उभा राहून हा सोहळा पाहत होता.
साडी जमिनीवर पडली.
मग पेटीकोट.
आणि शेवटी ब्लाउज.
काही मिनिटांतच, मॅडम आरशासमोर फक्त अंतर्वस्त्रांवर उभ्या होत्या.
विक्रमच्या चेहऱ्यावर एक समाधानाचं हास्य होतं. तो पुढे आला.
"अजून एक गोष्ट बाकी आहे," त्याने मॅडमच्या केसांतला क्लचर काढला.
केस मोकळे झाले आणि पाठीवर पसरले.
"आता तुम्ही पूर्ण आहात," विक्रमने त्यांना मागून घट्ट मिठी मारली. त्याचा उघडा, रुंद छातीचा भाग मॅडमच्या उघड्या पाठीला स्पर्श करत होता. टॉवेल आणि पँटीचा अडथळा सोडला, तर त्यांची शरीरं एक झाली होती.
"विक्रम... मला खूप लाज वाटतेय..." मॅडमने आरशात पाहणं टाळलं.
"लाज वाटू द्या," विक्रमने त्यांची मान चावली. "लाजणाऱ्या स्त्रीला भोगण्यात जी मजा आहे, ती निर्लज्ज स्त्रीमध्ये नाही."
त्याने अचानक त्यांच्या पँटीत हात घातला.
"ओल्या आहात तुम्ही..." तो कुजबुजला. "येताना रिक्षात काय विचार करत होतात?"
मॅडमच्या गुडघ्यातली ताकद गेली. त्या मागे विक्रमच्या अंगावर रेलल्या.
"तुझाच विचार करत होते..." त्या खरं बोलल्या.
"मग आता विचारांची वेळ संपली. आता कृतीची वेळ आहे," विक्रमने त्यांना फिरवून आपल्याकडे केलं आणि उचलून घेतलं.
"आज या खोलीचा कोपरा न् कोपरा तुमच्या आवाजाने भरणार आहे.”
विक्रमने विजया मॅडमला उचलून त्या अस्ताव्यस्त पडलेल्या बॅचलर बेडवर फेकल्यासारखं टाकलं. त्या जुन्या गादीतून आणि चादरीतून विक्रमच्या शरीराचा, सिगारेटचा आणि डियोचा एक तीव्र, संमिश्र वास येत होता. तो वास मॅडमच्या नाकात शिरला आणि त्यांच्या मेंदूपर्यंत भिनला. त्यांचं घर स्वच्छ, नीटनेटके होतं, पण या धुळीने माखलेल्या, अस्ताव्यस्त खोलीतल्या त्या वासात जी नशा होती, ती त्यांना त्यांच्या आलिशान बेडरूममध्ये कधीच मिळाली नव्हती.
मॅडम बेडवर अंतर्वस्त्रांमध्ये (Undergarments) पडल्या होत्या. त्यांची छाती धापा टाकत होती.
विक्रम बेडच्या कडेला उभा राहिला. त्याच्या कमरेला फक्त तो टॉवेल होता.
"डोळे उघडे ठेवा," त्याने आदेश दिला.
त्याने आपल्या कमरेचा टॉवेल सोडला आणि तो जमिनीवर पडू दिला.
दुपारच्या त्या उजेडात विक्रमचं पूर्ण नग्न, तरुण आणि उग्र पौरुष मॅडमच्या समोर होतं. त्याचा आकार आणि ताठरपणा पाहून मॅडमच्या पोटात भीतीचा गोळा आला, पण मांड्यांमध्ये ओलावा वाढला.
"हे..." विक्रमने आपल्या लिंगाकडे इशारा केला. "हे तुमचं सत्य आहे. ज्याला तुम्ही वर्गात शिकवताना डोळ्याआड करत होतात, तेच आता तुम्हाला पूर्णत्व देणार आहे."
तो बेडवर चढला.
त्याने मॅडमच्या अंगावरचे शेवटचे कपडे—ती काळी ब्रा आणि पँटी—एका झटक्यात काढून फेकली.
आता त्या पूर्णपणे नग्न होत्या.
विक्रम त्यांच्या अंगावर आला नाही. तो त्यांच्या पायाशी बसला. त्याने त्यांचे दोन्ही पाय खांद्यावर घेतले आणि त्यांची योनी (Vagina) पूर्णपणे उघडी केली.
"आज रिक्षात येताना तुम्ही विचार करत होतात ना?" विक्रमने त्यांचं गुपित उघडं केलं. "की विक्रम काय करेल? कसा करेल?"
त्याने आपला चेहरा त्यांच्या योनीच्या अगदी जवळ नेला.
"मी तुम्हाला वाचणार आहे... एखाद्या पुस्तकासारखं."
त्याने तिथे आपली जीभ लावली नाही, तर त्याने तिथे फुंकर मारली.
त्या गरम हवेचा स्पर्श त्या ओल्या भागावर होताच मॅडमचं शरीर कमानदार झालं.
"विक्रम... आहा..."
"ओरडा..." विक्रमने त्यांच्या मांड्यांवर चावा घेतला. "मी सांगितलं होतं ना, या खोलीचा कोपरा न् कोपरा तुमच्या आवाजाने भरणार आहे. इथे कोणी ऐकणारं नाहीये. इथे तुम्ही मॅडम नाही आहात, फक्त एक बाई आहात."
तो रांगत वर आला.
आता तो त्यांच्या अंगावर होता. त्याच्या छातीचे केस मॅडमच्या संवेदनशील स्तनांना टोचत होते.
त्याने आपला ताठरलेला लिंग त्यांच्या योनीद्वारावर लावला.
"तयार आहात?" त्याने विचारलं नाही, तर सांगितलं.
त्याने मॅडमचे दोन्ही हात त्यांच्या डोक्याच्या वर नेऊन एका हाताने दाबून धरले (Pinned down).
आणि एक जोरदार धक्का दिला.
"आहहहहह..." मॅडमच्या तोंडून एक मोठी किंकाळी बाहेर पडली.
विक्रमने दया दाखवली नाही. त्याने एकाच फटक्यात स्वतःला पूर्णपणे त्यांच्या आत सामावून घेतलं.
त्यांची योनी त्याच्या आकारमानाशी जुळवून घेण्यासाठी ताणली गेली.
"खूप... खूप मोठा आहेस रे तू..." मॅडम रडवेल्या आवाजात म्हणाल्या. "मला फाडून टाकशील..."
"तेच तर करायचंय," विक्रमने त्यांचे ओठ आपल्या तोंडात घेतले आणि त्यांचे शब्द गिळून टाकले. "जुनी विजया मरायला हवी, तेव्हाच नवीन विजया जन्माला येईल."
त्याने गती पकडली.
खोलीत आता फक्त 'फट-फट' आवाज आणि बेडचा 'कर-कर' आवाज घुमत होता.
विक्रम एखाद्या मशीनसारखा त्यांना भोगत होता. तो थांबत नव्हता. त्याचे धक्के इतके खोल होते की मॅडमना वाटत होतं तो त्यांच्या गर्भाशयाला स्पर्श करतोय.
प्रत्येक धक्क्यासोबत मॅडमचे स्तन हालत होते. विक्रमने वाकून त्यांच्या स्तनाग्रंना (Nipples) दातांनी पकडलं आणि ओढलं.
"आई ग... मेल्ये..." मॅडम बेभान झाल्या होत्या. "विक्रम... अजून जोरात... हो... तोड मला..."
शिक्षिका असलेली ती स्त्री आता पूर्णपणे वासनेच्या आगीत जळत होती. तिचे शब्द, तिची भाषा सगळं बदललं होतं.
विक्रमने अचानक त्यांची स्थिती बदलली. त्याने त्यांना कुशीवर वळवलं आणि त्यांचा एक पाय वर उचलून हवेत धरला.
या अँगलमध्ये तो अजूनच खोलवर जाऊ शकत होता.
"बघ... बघ कशी ओल आलीये तुला..." विक्रमने त्यांच्या ओल्या झालेल्या योनीकडे बोट दाखवलं. "तुझा नवरा तुला कधी इतकं ओलं करू शकला का?"
"नाही... कधीच नाही..." मॅडमने सत्य कबूल केलं. "फक्त तू... फक्त तूच करू शकतोस..."
हे ऐकताच विक्रमचा वेग वाढला.
दुपारचं ऊन खिडकीतून आत येत होतं आणि त्या उजेडात दोन घामजलेली शरीरं एका तालात हालत होती.
सुमारे वीस मिनिटांच्या अखंड घर्षणानंतर, मॅडमचा बांध फुटला. त्यांचं शरीर ताठरलं, बोटांनी विक्रमची पाठ ओरबाडली आणि त्या मोठ्याने ओरडल्या—
"विक्रम... मी गेले..."
त्यांच्या पाठोपाठ विक्रमनेही दोन-तीन अंतिम, जोरदार धक्के दिले आणि आपला गरम लाव्हा त्यांच्या आत रिकामा केला.
तो त्यांच्या अंगावर कोसळला.
दोघेही धापा टाकत होते. खोलीतल्या हवेत कामगंध दरवळत होता.
काही मिनिटांनी विक्रम बाजूला झाला. त्याने मॅडमला आपल्या बाहुपाशात ओढलं.
मॅडमने डोकं त्याच्या छातीवर ठेवलं.
"आज कॉलेजला सुट्टी टाकलीत," विक्रमने त्यांच्या केसांतून हात फिरवत म्हटलं. "पण खरी हजेरी (Attendance) आज इथे लागली आहे."
मॅडम हसल्या. त्यांचं हसू समाधानाचं होतं.
"तू मला बिघडवलंस विक्रम..."
"नाही मॅडम," विक्रमने त्यांच्या कपाळावर किस केलं. "मी तुम्हाला स्वतःची ओळख करून दिली. आता उठा... चहा करूया. माझ्या या स्त्रीला आता चहाची गरज असेल."
विक्रमच्या तोंडून तो शब्द ऐकताना त्यांना एक विचित्र आनंद झाला. त्या उठल्या, विक्रमचा शर्ट अंगावर चढवला आणि हसत हसत त्या बॅचलर किचनमध्ये चहा करायला गेल्या.​

 

[love2025]

Episode 13

बाहेर जग चालू होतं, पण रूम नंबर ३०२ मध्ये एक वेगळंच जग वसलेलं होतं.
विक्रमच्या त्या अस्ताव्यस्त किचनमध्ये गॅसवर चहा उकळत होता. वाफेसोबत चहाचा आणि आल्याचा सुगंध पसरला होता, पण विजया मॅडमसाठी त्या सुगंधापेक्षा जास्त मादक सुगंध त्यांच्या अंगावर असलेल्या विक्रमच्या शर्टचा होता.
तो पांढरा शर्ट त्यांना खूप सैल होत होता. त्याचे बाही (Sleeves) हातांच्या पुढे लोंबकळत होते आणि शर्टाची लांबी त्यांच्या मांड्यांपर्यंत येत होती. त्या शर्टच्या आत त्या पूर्णपणे नग्न होत्या. गॅससमोर उभं राहून चहा गाळताना त्यांना स्वतःच्या पायांकडे बघून एक विचित्र संकोच आणि आनंद वाटत होता. आपले उघडे, मांसल पाय आणि वर प्रियकराचा शर्ट... हे चित्र त्यांनी फक्त सिनेमात पाहिलं होतं, आज त्या जगत होत्या.
"माझ्या शर्टमध्ये तुम्ही जास्त 'माझ्या' वाटता..."
मागून विक्रमचा आवाज आला आणि पाठोपाठ त्याची मिठी पडली.
विक्रमने त्यांना मागून कवेत घेतलं. त्याने अंगावर कपडे घातले नव्हते, फक्त टॉवेल कमरेला होता. त्याची उघडी, पिळदार छाती मॅडमच्या पाठीला (शर्टच्या वरून) टेकली.
त्याने आपली हनुवटी त्यांच्या खांद्यावर ठेवली आणि त्यांचे ओले केस बाजूला सारून त्यांच्या उघड्या मानेवर ओठ लावले.
"विक्रम... चहा सांडेल..." मॅडमने हसून मान कलती केली.
"सांडू दे. आज सगळं काही सांडू दे," विक्रमने आपले दोन्ही हात शर्टच्या आतून सरकवून त्यांच्या पोटावर नेले.
त्याचा थेट त्वचेला होणारा स्पर्श मॅडमना पुन्हा एकदा विरघळवून गेला.
"हा शर्ट..." विक्रम त्यांच्या कानात कुजबुजला. "हा शर्ट काढू नका. असाच घालून घरी जा."
मॅडम हसल्या. "वेडा आहेस का? प्रकाशने बघितलं तर?"
"बघू दे. त्यालाही कळू दे की त्याच्या बायकोला एका तरुण मुलाचे कपडे जास्त शोभतात," विक्रमने त्यांच्या पोटावर चिमटा काढला.
मॅडम वळल्या. आता त्या गॅस ओटा आणि विक्रमच्या मध्ये होत्या.
त्यांनी विक्रमच्या शर्टची कॉलर पकडली आणि त्याला जवळ ओढलं.
"हा शर्ट घरी नेला तर तुझा वास येईल... आणि तो वास मला झोपू देणार नाही," त्या म्हणाल्या.
विक्रमने त्यांना उचलून किचनच्या ओट्यावर (Kitchen Counter) बसवलं.
आता त्या उंचावर होत्या आणि विक्रम त्यांच्या दोन पायांच्या मध्ये उभा होता. शर्ट वर सरकल्यामुळे त्यांच्या मांड्या उघड्या पडल्या होत्या.
विक्रमने चहाचा कप घेतला. एक घोट घेतला आणि तोच कप मॅडमच्या ओठांना लावला.
"उष्टा चहा?" मॅडमने भुवया उंचावल्या.
"प्रेमात उष्टं काही नसतं मॅडम. आणि तसंही, मगाशी तुम्ही माझी कोणती कोणती गोष्ट तोंडात घेतली होती, ते विसरलात का?" विक्रमने मिश्किलपणे आठवण करून दिली.
मॅडम लाजेने लाल झाल्या. त्यांनी निमूटपणे चहाचा घोट घेतला.
त्या किचनमध्ये, त्या अर्ध्या कपड्यांमध्ये, चहा पिताना त्यांच्यात एक वेगळीच जवळीक निर्माण झाली होती. ती जवळीक फक्त शरीराची नव्हती, तर संसाराची होती. जणू काही हेच त्यांच खरं घर आहे आणि हाच त्यांचा नवरा.
परतीची वेळ:
सायंकाळचे पाच वाजले होते. मोबाईलवर प्रकाशचे दोन मिस्ड कॉल येऊन गेले होते. वास्तवात परतण्याची वेळ झाली होती.
मॅडम बेडरूममध्ये गेल्या. त्यांनी विक्रमचा शर्ट उतरवला. तो शर्ट उतरवताना त्यांना असं वाटलं की त्या स्वतःची कात टाकत आहेत.
त्यांनी आपली साडी नेसली. पेटीकोट, ब्लाउज, साडी... एकेक थर चढवताना त्या पुन्हा 'मॅडम' बनत होत्या.
विक्रम दारात उभा राहून हे पाहत होता.
तयार झाल्यावर त्या आरशासमोर उभ्या राहिल्या. कपाळावर टिकली लावली. गळ्यात मंगळसूत्र घातलं.
ते मंगळसूत्र घालताना विक्रमने मागून येऊन ते मंगळसूत्र आपल्या हातात धरलं.
"हे मंगळसूत्र प्रकाशचं आहे..." त्याने आरशात डोळे भिडवत म्हटलं. "पण या मंगळसूत्राच्या खाली, छातीवर जी खूण आहे, ती माझी आहे. हे विसरू नका."
त्याने त्यांना फिरवलं.
"आणि एक गोष्ट," विक्रमचा आवाज आता गंभीर झाला. "आज रात्री जेव्हा तुम्ही घरी जाल... प्रकाशला तुमच्या जवळ येऊ द्यायचं नाही."
"विक्रम... तो नवरा आहे माझा," मॅडमने समजवण्याचा प्रयत्न केला.
"असेल. पण आज तुमचं शरीर माझ्यामुळे पवित्र झालंय," विक्रमने अधिकाराने सांगितलं. "आज रात्री या शरीरावर दुसऱ्या कोणाचाही स्पर्श मला चालणार नाही. काहीही बहाणा करा—डोकं दुखतंय, थकलेय, काहीही. पण आजची रात्र फक्त माझी आठवण काढायची. त्याला शिवू द्यायचं नाही."
त्याच्या या आदेशात एक प्रकारची possessiveness (मालकी हक्क) होती, जी मॅडमना खूप आवडली. एका पुरुषाला आपल्याबद्दल इतकी असूया वाटावी, हे त्यांना सुखावून गेलं.
"ठीक आहे... नाही येऊ देणार," त्यांनी कबूल केलं.
विक्रमने त्यांना दारापर्यंत सोडलं.
"पुन्हा कधी?" मॅडमने विचारलं.
"लवकरच," विक्रमने त्यांच्या गालावर हात लावला. "आता तुम्हाला सवय झालीये, त्यामुळे तुम्ही जास्त दिवस लांब राहू शकणार नाही."
मॅडम जिना उतरून खाली आल्या. रिक्षा पकडली.
घरी जाताना त्यांनी आपल्या पर्समध्ये हात घातला. तिथे विक्रमच्या रुमालाची घडी होती, जी त्यांनी चोरून आणली होती. त्यांनी तो रुमाल नाकाजवळ नेला. त्यात विक्रमचा वास होता.
घरी पोहोचल्यावर प्रकाशने विचारलं, "बँकेचं काम झालं?"
"हो... झालं," मॅडम म्हणाल्या.
त्यांना माहित होतं, बँकेचं नाही, पण आयुष्याचं जमा-खर्च आज नक्कीच बदलला होता.
त्या रात्री, विक्रमच्या आदेशानुसार, त्यांनी प्रकाशला जवळ येऊ दिलं नाही. "तब्येत बरी नाहीये," असं सांगून त्या कुशीवर वळल्या.
पण त्या झोपल्या नाहीत. त्या रात्रभर आपल्या पोटावर आणि छातीवर हात ठेवून, विक्रमने दिलेल्या स्पर्शाच्या आठवणीत जाग्या होत्या.​

 

[love2025]

Episode 14
बुधवारची सकाळ. विजया मॅडम कॉलेजमध्ये आल्या तेव्हा त्यांच्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच तेज होतं. कालच्या दुपारची नशा आणि रात्रीच्या एकांताची आठवण त्यांच्या प्रत्येक हालचालीत जाणवत होती. आज त्यांनी पिवळ्या रंगाची सुती साडी नेसली होती. पिवळा रंग म्हणजे प्रकाशाचा, पण मॅडमसाठी तो आता विक्रमच्या पसंतीचा रंग होता.
त्यांच्या बारावीच्या वर्गावर लेक्चर होतं. विषय होता मराठी साहित्य. त्या व्यासपीठावर उभ्या राहून 'कुसुमाग्रजां'ची एक कविता शिकवत होत्या. वर्गात शांतता होती, मुले मन लावून ऐकत होती.
मॅडम फळ्यावर काहीतरी लिहित होत्या.
"प्रेम म्हणजे वणवा होऊन जाळत जाणं..." त्या ओळीचा अर्थ समजावून सांगत होत्या.
अचानक, दारातून एक सावली आत आली.
"मे आय कम इन मॅडम?"
तोच भारदस्त आवाज.
मॅडमच्या हातातला खडू थांबला. त्यांनी वळून पाहिलं.
विक्रम दारात उभा होता.
आज त्याने फॉर्मल शर्ट घातला होता आणि बाह्या दुमडल्या होत्या. त्याच्या चेहऱ्यावर एक गंभीर, पण मिश्कील भाव होता. तो उशीर करून आला होता, पण त्याच्या देहबोलीत अपराधीपणा नव्हता.
"ये..." मॅडमने नजर चुकवत म्हटलं.
विक्रम आत आला. नेहमी तो मागच्या बाकावर (Last bench) बसायचा. पण आज... आज त्याने सर्वांसमोरून चालत येत, थेट पहिल्या बाकावर (First Bench), मॅडमच्या अगदी समोर जागा पकडली.
तो तिथे बसला. त्याने आपली बॅग बाजूला ठेवली आणि दोन्ही हात डेस्कवर ठेवून, हनुवटी हातावर टेकवली.
आता मॅडम आणि विक्रममध्ये फक्त ५ फुटांचं अंतर होतं.
मॅडमना अस्वस्थ वाटू लागलं. त्या शिकवत होत्या, पण त्यांची नजर वारंवार विक्रमकडे जात होती.
आणि विक्रम?
तो फळ्याकडे बघत नव्हता, पुस्तकात बघत नव्हता. तो फक्त मॅडमच्या चेहऱ्याकडे पाहत होता. त्याची नजर त्यांच्या हलणाऱ्या ओठांवर, त्यांच्या गळ्यावर (जिथे पदराखाली ती खूण लपलेली होती) आणि फळ्यावर लिहिताना उंचावणाऱ्या त्यांच्या हातांवर फिरत होती.
त्याच्या नजरेतली ती भूक इतकी स्पष्ट होती की मॅडमना वाटलं, आता हा उठून इथेच सर्वांसमोर मला मिठीत घेईल की काय!
"तर... कवीला इथे म्हणायचं आहे की..." मॅडमची लिंक तुटली. त्या अडखळल्या.
विक्रमच्या चेहऱ्यावर एक स्मित आलं. त्याला समजलं की त्याचा प्रभाव पडतोय.
"मॅडम, एक प्रश्न होता," विक्रमने हात वर केला.
वर्गातल्या मुलांनी त्याच्याकडे पाहिलं. जीएस असल्याने मुले त्याला मान द्यायची.
"बोल विक्रम," मॅडमने टेबलाचा आधार घेतला.
"तुम्ही म्हणालात, प्रेमात स्वतःला विसरून जाणं महत्त्वाचं असतं. त्याला 'समर्पण' म्हणतात," विक्रमने मॅडमच्या डोळ्यांत रोखून पाहिलं. "पण हे समर्पण भान ठेवून करायचं असतं की भान हरपून?"
प्रश्न साहित्याचा होता, पण अर्थ 'त्यांच्या' नात्याचा होता.
मॅडमना घाम फुटला.
"विक्रम... प्रेम आंधळं असतं असं म्हणतात. त्यामुळे तिथे भान उरत नाही. तिथे फक्त... भावना उरते," त्यांनी कसाबसा अर्थ सांगितला.
"बरोबर," विक्रमने मान डोलावली. "भान हरपण्यातच खरी मजा आहे. नाही का मॅडम?"
त्याच्या या वाक्याने मॅडमचे पाय लटपटले. त्यांनी घड्याळाकडे पाहिलं.
"लेक्चरची वेळ संपली आहे," त्या घाईघाईने म्हणाल्या आणि पुस्तकं उचलून वर्गाबाहेर पडल्या.
त्या वेगाने कॉरिडॉरमधून चालत होत्या. त्यांना विक्रमच्या नजरेपासून दूर जायचं होतं.
"मॅडम! थांबा."
मागून हाक आली.
त्या जिन्याजवळ पोहोचल्या होत्या. तिथे गर्दी नव्हती.
विक्रम त्यांच्या मागे आला.
"इतक्या वेगाने कुठे पळताय?" तो त्यांच्या शेजारी चालू लागला.
"विक्रम, वर्गात काय चाललं होतं ते? तू समोर बसून मला का अस्वस्थ करत होतास?" मॅडमने रागाने विचारलं.
"अस्वस्थ नाही, मी फक्त खात्री करत होतो," विक्रमने आजूबाजूला पाहिलं आणि हळू आवाजात विचारलं. "काल रात्रीचा नियम पाळलात ना?"
मॅडम थांबल्या. त्यांना समजलं तो कशाबद्दल विचारतोय.
"हो," त्यांनी मान खाली घातली. "प्रकाशला जवळ येऊ दिलं नाही."
हे ऐकताच विक्रमच्या चेहऱ्यावर एक विजयी आनंद पसरला.
"गुड गर्ल," तो कुजबुजला. "तुम्ही माझी आहात, हे विसरू नका."
त्याने त्यांच्या हातातल्या पुस्तकांकडे पाहिलं.
"उद्या कॉलेज सुटल्यावर पार्किंगमध्ये येऊ नका," त्याने नवीन सूचना दिली.
"मग?"
"उद्या लायब्ररीच्या मागच्या बाजूला, जुन्या गेटजवळ या. तिथे माझी बुलेट असेल."
"का?"
"कारण मला तुम्हाला लॉंग ड्राईव्हवर नेायचंय. आणि यावेळी... गाडीत नाही, तर बुलेटवर. मला हवंय की तुम्ही मला मागून घट्ट मिठी मारावी, आणि जगाला कळू दे की ही 'मॅडम' कोणाच्या मागे बसलीये."
"बुलेटवर? लोक बघतील विक्रम..."
"बघू दे. लोकांना जळू दे," विक्रमने डोळा मारला. "उद्या भेटू. आणि हो... पिवळी साडी छान दिसतेय, पण उद्या काहीतरी निळं (Blue) नेसून या. आकाशासारखं मोकळं."
तो शिट्टी वाजवत जिन्यावरून खाली उतरून गेला.
मॅडम तिथेच उभ्या राहिल्या. त्यांच्या छातीतली धडधड अजूनही शांत झाली नव्हती.
"बुलेटवर..." त्या विचार करू लागल्या.
एका तरुणाच्या बुलेटवर मागे बसून, त्याला घट्ट मिठी मारून वारा पिणं... हे स्वप्न त्यांनी तरुणपणी पाहिलं होतं, जे कधीच पूर्ण झालं नव्हतं.
विक्रम ते स्वप्न पूर्ण करायला आला होता.

 

[love2025]

Episode 15

त्यांनी आपल्या साडीचा पदर सावरला आणि एक गोड हसू त्यांच्या ओठांवर आलं. उद्याची दुपार आतापासूनच त्यांना खुणावत होती.
गुरुवारची दुपार. विजया मॅडमसाठी आजची सकाळ आरशासमोरच रेंगाळली होती. विक्रमच्या आदेशानुसार त्यांनी एक गडद जांभळट-निळी (Royal Blue) शिफॉनची साडी नेसली होती. त्या रंगात त्यांचं गोरेपण अधिकच खुलून दिसत होतं. मोकळे सोडलेले केस, कानात डुलणारे लांब डूल आणि डोळ्यांत एक वेगळीच चमक... आज त्या 'प्राध्यापिका' कमी आणि एखाद्याला भेटायला निघालेली 'प्रेयसी' जास्त वाटत होत्या.
कॉलेज सुटल्यावर त्या पार्किंगकडे गेल्या नाहीत. त्या थेट लायब्ररीच्या मागच्या बाजूला असलेल्या जुन्या गेटकडे निघाल्या. हा रस्ता निर्जन होता, जिथे सहसा कोणी जात नसे.
त्यांच्या हृदयाचे ठोके बुलेटच्या आवाजासारखेच वेगाने पडत होते. "लोक काय म्हणतील?" ही भीती होतीच, पण "विक्रमला काय वाटेल?" ही ओढ जास्त होती.
त्या गेटजवळ पोहोचल्या.
तिथे, एका मोठ्या झाडाखाली विक्रम आपल्या बुलेटवर बसून वाट पाहत होता.
आज त्याने काळ्या रंगाचा टी-शर्ट आणि त्यावर डेनिम जॅकेट घातलं होतं. डोळ्यांवर एव्हिएटर गॉगल होता. बुलेटचं इंजिन चालू होतं आणि त्याचा 'डग... डग... डग...' असा भारी आवाज त्या शांत परिसरात घुमत होता.
मॅडमना पाहताच विक्रमने गॉगल कपाळावर चढवला. त्याची नजर त्यांच्या निळ्या साडीवरून सरकत त्यांच्या चेहऱ्यावर स्थिरावली.
"रॉयल ब्लू..." तो हसला. "राणीसारख्या दिसताय मॅडम. आणि आज ही राणी माझ्या रथावर बसणार आहे."
"विक्रम, कोणी बघितलं तर? प्लीज, आपण रिक्षाने किंवा गाडीने जाऊया?" मॅडमने शेवटचा प्रयत्न केला.
"गाडीत आपण बंदिस्त असतो मॅडम. आज मला तुम्हाला वाऱ्याशी स्पर्धा करताना बघायचंय," विक्रमने बुलेटला रेस दिली. इंजिनचा आवाज वाढला. "चला, बसा मागे."
मॅडमचा नाइलाज झाला. त्या बुलेटच्या जवळ गेल्या. साडी सावरत त्या 'साईड-सीट' (एका बाजूला दोन्ही पाय करून) बसल्या.
"असं नाही," विक्रमने मागे वळून सांगितलं. "दोन्ही पाय एका बाजूला टाकून बसलात तर तोल जाईल. मला घट्ट पकडावं लागेल."
मॅडम बुलेटवर बसल्या. त्यांनी संकोचत विक्रमच्या खांद्यावर हात ठेवला.
"फक्त खांद्यावर नाही," विक्रमने त्यांचा हात पकडला आणि तो ओढून आपल्या पोटाभोवती गुंडाळला. "मिठी... घट्ट मिठी हवीये मला."
त्या स्पर्शाने मॅडम शहारल्या. त्यांचा हात विक्रमच्या पोटाला स्पर्श करत होता. त्याची शरीरयष्टी कडक आणि मजबूत होती.
"तयार?" विक्रमने विचारलं आणि क्लच सोडला.
बुलेटने वेग घेतला.
हवेचा एक जोरदार झोत मॅडमच्या चेहऱ्यावर आला. त्यांचे मोकळे केस हवेत उडू लागले.
विक्रमने गाडी मुख्य रस्त्यावरून न नेता शहराबाहेरच्या एका मोकळ्या हायवेला लावली.
जसा गाडीचा वेग वाढला, तसं मॅडमना भीती वाटू लागली आणि त्यांनी विक्रमला अजून घट्ट पकडलं.
त्यांची भरगच्च छाती विक्रमच्या रुंद पाठीला पूर्णपणे टेकली होती.
बुलेटच्या इंजिनचं व्हायब्रेशन (Vibration) आणि विक्रमच्या पाठीची उब... या मिश्रणाने मॅडमच्या शरीरात एक वेगळीच संवेदना निर्माण झाली.
विक्रमला त्यांच्या छातीचा दाब आपल्या पाठीवर स्पष्ट जाणवत होता. तो मुद्दाम गाडीचा वेग वाढवत होता, जेणेकरून त्या अजून जवळ येतील.
"मॅडम..." वाऱ्याच्या आवाजात विक्रम ओरडला. "कसं वाटतंय?"
"भीती वाटतेय... पण छान वाटतंय..." मॅडमने त्याच्या पाठीवर डोकं टेकवलं.
"हे स्वातंत्र्य आहे विजया..." विक्रमने गाडी आणखी पळवली. "इतकी वर्षं तुम्ही चार भिंतींत आणि साडीच्या पदरात अडकून होतात. आज बघा... हे आकाश, हा वारा... हे सगळं आपलं आहे."
सुमारे अर्ध्या तासाच्या प्रवासानंतर विक्रमने गाडी एका टेकडीच्या कडेला, जिथून पूर्ण शहर दिसत होतं, तिथे थांबवली.
त्याने स्टँड लावला, पण मॅडमना उतरू दिलं नाही.
"तशाच बसून राहा," तो म्हणाला.
मॅडम बुलेटच्या सीटवर बसून होत्या आणि विक्रम खाली उतरून त्यांच्या समोर उभा राहिला.
वाऱ्याने मॅडमचे केस चेहऱ्यावर येत होते. विक्रमने हळूवारपणे ते केस मागे सारले.
"या वाऱ्याने तुमच्या केसांशी खेळ चालवलाय," विक्रमने त्यांच्या गालावर हात ठेवला. "त्याचा हेवा वाटतोय मला."
"तू तर माझ्या आयुष्याशी खेळतोयस विक्रम," मॅडमने त्याच्या डोळ्यांत पाहिलं. "मला सवय लावून सोडून तर देणार नाहीस ना?"
विक्रमचा चेहरा गंभीर झाला. तो त्यांच्या दोन पायांच्या मध्ये (जे एका बाजूला लटकत होते) येऊन उभा राहिला. त्याने त्यांचे दोन्ही हात आपल्या हातात घेतले.
"खेळणं मुलांचं काम असतं मॅडम. मी पुरुष आहे," त्याने त्यांचा हात आपल्या छातीवर ठेवला. "जोपर्यंत हे हृदय धडधडतंय, तोपर्यंत ही 'सवय' सुटणार नाही. तुम्ही आता माझी जबाबदारी आहात."
त्या मोकळ्या आकाशाखाली, निळ्या साडीतल्या मॅडम आणि त्यांच्यासमोर उभा असलेला त्यांचा तरुण प्रियकर... हे दृश्य एखाद्या चित्रपटासारखं होतं.
"आता एक काम करा," विक्रमने त्यांच्या कानात सांगितलं. "परत जाताना... तुम्ही मला अजून घट्ट मिठी माराल. इतकी घट्ट की आपल्या दोघांमध्ये हवा सुद्धा शिरली नाही पाहिजे."
परतीचा प्रवास सुरू झाला.
यावेळी मॅडमने लाजेचा पडदा फेकून दिला. त्यांनी विक्रमला मागून पूर्णपणे कवेत घेतलं. आपले दोन्ही हात त्याच्या छातीवर लॉक केले आणि आपला चेहरा त्याच्या मानेत खुपसला.
त्यांच्या शरीराचा कोन्-कोन विक्रमच्या शरीराला चिकटला होता.
रस्त्यावरचे लोक बघत होते—एका तरुण मुलाच्या बाईकवर एक साडीतली प्रौढ, सुंदर स्त्री इतक्या इंटिमेट अवस्थेत बसली आहे. पण आज मॅडमना जगाची पर्वा नव्हती.
त्या बुलेटच्या प्रत्येक धक्क्यासोबत, त्यांचं मन आणि शरीर विक्रमच्या अधिकच अधीन होत चाललं होतं.
घराच्या गल्लीच्या कोपऱ्यावर विक्रमने त्यांना सोडलं.
उतरताना मॅडमचे पाय लटपटत होते—प्रवासाने नाही, तर विक्रमच्या सान्निध्याने.
"उद्या..." विक्रमने गाडी वळवताना म्हटलं. "उद्या कॉलेजमध्ये मी तुमच्या केबिनमध्ये येणार आहे. एका 'खास' विषयावर चर्चा करायला."
त्याच्या डोळ्यांतली चमक सांगत होती की तो विषय 'अभ्यासाचा' नक्कीच नसणार आहे.​

 

[love2025]

Episode 16

शुक्रवारची सकाळ. विजया मॅडम कॉलेजमध्ये आल्या, पण त्यांचे पाय जमिनीला लागत नव्हते. कालच्या बुलेटच्या प्रवासाने आणि त्या घट्ट मिठीने त्यांच्यात एक नवीन ऊर्जा भरली होती. पण त्याचबरोबर मनात एक धाकधूकही होती. विक्रमने म्हटलं होतं—"उद्या केबिनमध्ये भेटू, एका खास विषयावर चर्चा करायला."
सकाळपासून त्या आपल्या केबिनमध्ये बसून होत्या, पण फाईलमध्ये लक्ष लागत नव्हतं. त्या वारंवार दाराकडे बघत होत्या. केबिनच्या काचेच्या खिडकीवर पडदे होते, जे आज त्यांनी मुद्दाम अर्धे ओढून घेतले होते.
दुपारचे बारा वाजले. लंच ब्रेकची वेळ झाली. कॉरिडॉरमधला गोंगाट कमी झाला.
आणि त्याच वेळी दारावर टक-टक झाली.
"ये..." मॅडमचा आवाज घश्यात अडकला.
दार उघडलं आणि विक्रम आत आला.
त्याने आज पांढरा शर्ट आणि काळी पँट घातली होती. फॉर्मल लूक होता, पण त्याची बटणे वरपर्यंत लावलेली नव्हती आणि कॉलर थोडी विस्कटलेली होती. तो एखाद्या विद्यार्थ्यासारखा नाही, तर एखाद्या तरुण अधिकाऱ्यासारखा दिसत होता.
त्याने दार लावून घेतलं. नुसतं लावलं नाही, तर वरची कडी (Latch) लावली.
त्या आवाजाने मॅडम दचकल्या.
"कडी का लावलीस?" त्या खुर्चीत सावरत म्हणाल्या.
"खास विषयावर चर्चा उघड्या दाराने होत नाही मॅडम," विक्रम शांतपणे चालत त्यांच्या टेबलापाशी आला.
त्याने केबिनच्या खिडकीचे पडदे (Blinds) पूर्ण ओढून घेतले. आता केबिनमध्ये बाहेरून कोणीही बघू शकत नव्हतं. पिवळसर उजेड आणि एसीचा गारवा... वातावरण तयार झालं होतं.
"विक्रम, कोणी येईल. शिपाई बाहेरच आहे," मॅडमने पेन हातात घट्ट पकडला.
"शिपायाला मी चहा प्यायला पाठवलंय," विक्रमने टेबलावर दोन्ही हात टेकवले आणि त्यांच्यावर झुकला. "आणि आता पुढची १५ मिनिटे या केबिनमध्ये फक्त तुम्ही आणि मी आहोत."
"कोणता विषय?" मॅडमने नजर चुकवली.
"विषय... शरीरशास्त्र (Anatomy)," विक्रम मिश्किल हसला. "काल बुलेटवर असताना मला तुमच्या हृदयाचे ठोके माझ्या पाठीवर स्पष्ट ऐकू येत होते. मला चेक करायचंय की आताही ते तसेच धावतायत का?"
तो टेबलाला वळसा घालून त्यांच्या खुर्चीच्या बाजूला आला.
मॅडम उठायला गेल्या, पण विक्रमने त्यांचे दोन्ही खांदे धरून त्यांना पुन्हा खुर्चीत बसवलं.
त्याने खुर्ची गोल फिरवली. आता मॅडम टेबलाकडे नाही, तर विक्रमकडे तोंड करून बसल्या होत्या.
विक्रमने त्यांचे दोन्ही हात खुर्चीच्या हत्त्यांवर (Armrest) दाबून धरले. त्याने त्यांना खुर्चीत 'लॉक' केलं.
"विक्रम..." मॅडमचा श्वास वाढला. त्याची नजर त्यांच्या साडीच्या पदरावरून फिरत होती.
"आज कोणती साडी? हिरवी?" विक्रमने साडीच्या रंगाकडे पाहिलं. "निसर्गाचा रंग... पण मला या हिरवळीच्या आत लपलेलं सौंदर्य बघायचंय."
त्याने अचानक खाली गुडघ्यावर बसकन मारली.
मॅडमच्या काळजात धस्स झालं. "तू... तू खाली काय करतोयस?"
"पाया पडतोय..." विक्रमने डोळे मिचकावले.
त्याने त्यांच्या साडीचा काठ उचलला आणि त्यांचा एक पाय आपल्या हातात घेतला.
मॅडमने चपला काढल्या होत्या. त्यांचा अनवाणी, गोरा पाय विक्रमच्या हातात होता.
त्याने त्यांच्या तळव्यावरून आपला अंगठा फिरवला.
त्या गुळगुळीत संवेदनांनी मॅडमच्या शरीरात वीज संचारली. त्यांनी खुर्चीचा हत्ता घट्ट पकडला.
"विक्रम... कोणीतरी येईल... हे ऑफिस आहे..." त्या विव्हळल्या.
"ऑफिसमध्ये रोमान्स करण्याची मजा काही वेगळीच असते मॅडम," विक्रमने त्यांच्या पायाचा घोटा (Ankle) पकडला आणि हळूच तो पाय वर उचलला.
त्याने साडी थोडी वर केली. त्यांची पोटरी (Calf) उघडी पडली.
विक्रमने तिथे... त्या गुळगुळीत पोटरीवर एक जोरदार किस केलं.
त्याच्या ओठांचा आणि दाढीचा स्पर्श होताच मॅडमने डोकं मागे टाकलं.
"आह..."
"आवाज नको..." विक्रमने बोट ओठांवर ठेवलं. "आवाज बाहेर गेला तर लोकांना कळेल की कडक शिस्तीच्या विजया मॅडम, आत एका विद्यार्थ्याकडून काय करून घेतायत."
त्याने त्यांचा पाय सोडला आणि तो उभा राहिला.
आता तो त्यांच्या दोन पायांच्या मध्ये, खुर्चीच्या अगदी जवळ उभा होता.
त्याने मॅडमचा चेहरा दोन्ही हातांत पकडला.
"काल बुलेटवर तुम्ही मला मिठी मारली होतीत... पण आता मला तुमची पुढची पायरी हवीये," तो त्यांच्या ओठांच्या अगदी जवळ आला.
"काय?" मॅडमने त्याच्या डोळ्यांत पाहिलं. त्या डोळ्यांत एक खोल डोह होता.
"उद्या शनिवार आहे. संध्याकाळी तुम्ही माझ्या रूमवर यायचं नाहीये..."
"मग?"
"उद्या तुम्ही मला तुमच्या घरी बोलावायचंय."
मॅडमना धक्का बसला. "घरी? प्रकाश असेल तिथे. सासूबाई असतील."
"तेच तर थ्रिल (Thrill) आहे," विक्रमने त्यांच्या ओठांवर ओठ घासत सांगितलं. "तुमच्या नवऱ्याच्या समोर, तुमच्या घरात, तुमच्या बेडवर... मला तुम्हाला स्पर्श करायचाय. ती भीती आणि ती रिस्क... मला ती हवीये."
"हे अशक्य आहे विक्रम. मी पकडली जाईन."
"काही अशक्य नाही. प्रकाशला सांगा की तुमचा एक हुशार विद्यार्थी काही नोट्स घेण्यासाठी येणार आहे," विक्रमने योजना सांगितली. "मी येईन. हॉलमध्ये प्रकाशशी गप्पा मारेन... आणि संधी मिळताच, किचनमध्ये किंवा बेडरूममध्ये... तुमच्याशी 'गप्पा' मारेन."
त्याने त्यांच्या ओठांवर एक कडक चावा घेतला आणि मागे सरकला.
"उद्या संध्याकाळी ५ वाजता. मी दारात उभा असेन," त्याने चेतावणी दिली. "आणि जर तुम्ही दार उघडलं नाही, तर मी बेल वाजवत राहीन."
त्याने खुर्ची पुन्हा फिरवली. मॅडम आता पुन्हा टेबलाकडे तोंड करून होत्या.
विक्रमने दार उघडलं.
"मे आय गो मॅडम?" त्याने मोठ्याने विचारलं, जणू काही तो एक आज्ञाधारक विद्यार्थी आहे.
"येस... गो..." मॅडमने थरथरत्या आवाजात परवानगी दिली.
विक्रम निघून गेला.
मॅडम आपल्या केबिनमध्ये, त्या खुर्चीत तशाच बसून राहिल्या. त्यांच्या पायाच्या पोटरीवर विक्रमच्या ओठांचा ओलावा अजूनही जाणवत होता. आणि मनावर एक मोठं दडपण आलं होतं—उद्या विक्रमला चक्क घरी, नवऱ्यासमोर बोलावायचं होतं.
हे धाडस त्या करू शकतील का? की हे वादळ आता त्यांचं घर उध्वस्त करणार होतं? पण विक्रमच्या आदेशापुढे त्यांचं मन आता गुडघे टेकून होतं.​

 

[love2025]

Episode 17

शनिवारची संध्याकाळ. विजया मॅडमच्या घरात वातावरण नेहमीसारखं शांत होतं, पण विजयाच्या मनात मात्र कोलाहल माजला होता. प्रकाश (पती) हॉलमध्ये टीव्ही बघत बसले होते आणि सासूबाई आपल्या खोलीत विश्रांती घेत होत्या. घड्याळात पाच वाजायला आले होते.
मॅडम स्वयंपाकघरात होत्या, पण त्यांचं लक्ष सारखं घड्याळाकडे आणि दाराकडे होतं. विक्रमने दिलेली वेळ जवळ येत होती. त्यांनी प्रकाशला आधीच कल्पना दिली होती, "अहो, माझा एक विद्यार्थी येणार आहे. त्याला प्रोजेक्टच्या संदर्भात काही गाईडन्स हवंय. हुशार मुलगा आहे, जीएस आहे कॉलेजचा."
प्रकाशने मान डोलावली होती, "हो, येऊ दे. काही हरकत नाही."
डिंग-डोंग...
दारावरची बेल वाजली.
त्या आवाजाने विजयाच्या हातातला चमचा खाली पडला. त्यांचं काळीज धडधडू लागलं. 'तो आला.'
"विजया, दार उघड," प्रकाशने टीव्हीवरून नजर न हटवता सांगितलं.
विजया यांनी पदर सावरला. एक दीर्घ श्वास घेतला आणि त्या दाराकडे गेल्या.
त्यांनी दार उघडलं.
दारात विक्रम उभा होता.
आज त्याने फिकट निळ्या रंगाचा शर्ट आणि जीन्स घातली होती. खांद्यावर एक बॅग होती. चेहऱ्यावर एक अत्यंत सभ्य, सुसंस्कृत मुलाचं स्मित होतं.
"नमस्ते मॅडम," त्याने हात जोडले.
त्याचा हा 'सभ्य' अवतार पाहून विजया क्षणभर गोंधळल्या. काल केबिनमध्ये धमकावणारा हाच तो विक्रम आहे का?
"ये... आत ये," त्या बाजूला झाल्या.
विक्रम आत आला. त्याची नजर हॉलमध्ये फिरली आणि मग प्रकाशवर पडली.
"नमस्ते सर," विक्रमने आदराने प्रकाशला नमस्कार केला.
प्रकाशने विक्रमकडे पाहिलं. "अरे, ये. तूच का तो विद्यार्थी?"
"हो सर. मी विक्रम देसाई. मॅडमचा स्टुडंट. रविवारी वेळ घेतली त्याबद्दल सॉरी, पण परीक्षा जवळ आलीये म्हणून..." विक्रमने अत्यंत सफाईने खोटं सांगितलं.
"अरे काही हरकत नाही. अभ्यासाला प्राधान्य दिलंच पाहिजे," प्रकाश प्रभावित झाला होता. "बस ना."
विक्रम सोफ्यावर बसला. विजया अजूनही दारातच उभ्या होत्या.
"विजया, पाहुण्याला पाणी दे," प्रकाशने आठवण करून दिली.
"हो... आणते," त्या स्वयंपाकघरात पळाल्या.
त्यांनी पाण्याचा ग्लास भरला. त्यांचे हात कापत होते. विक्रम त्यांच्या घरात, त्यांच्या नवऱ्याच्या समोर बसला होता. हे धाडस जीवघेणं होतं.
त्या पाणी घेऊन बाहेर आल्या.
विक्रमने त्यांच्या हातातून ग्लास घेतला. ग्लास घेताना त्याची बोटं मुद्दाम विजयाच्या बोटांना घासली. तो स्पर्श विजेसारखा होता.
विजया दचकल्या, पण काही बोलू शकल्या नाहीत.
विक्रमने पाणी प्यायलं आणि प्रकाशशी गप्पा मारायला सुरुवात केली. तो राजकारण, क्रिकेट, शेअर मार्केट... प्रकाशला आवडणाऱ्या विषयांवर अस्खलित बोलत होता. प्रकाश खुश झाला होता.
"विजया, चहा टाक आम्हा दोघांना," प्रकाशने फर्मावलं.
विजया पुन्हा किचनमध्ये गेल्या.
त्यांनी चहाचं आधण ठेवलं.
थोड्या वेळाने हॉलमध्ये शांतता झाली. प्रकाशचा फोन वाजला होता आणि ते गॅलरीत बोलायला गेले होते.
हॉलमध्ये विक्रम एकटाच होता.
हीच संधी होती.
विक्रम उठला आणि मांजराच्या पावलांनी किचनच्या दारात येऊन उभा राहिला.
विजया गॅसकडे तोंड करून उभ्या होत्या. त्यांना चाहूल लागली.
"विक्रम... तू इथे नको येऊ. प्रकाश बघतील," त्या कुजबुजल्या.
विक्रम आत आला नाही, तो दाराच्या चौकटीला टेकून उभा राहिला.
"नवरा इम्प्रेस झालाय मॅडम," तो हसला. "बिचारा... त्याला माहितच नाही की ज्या मुलाचं तो कौतुक करतोय, त्याची नजर कशावर आहे."
त्याने विजयाच्या साडीकडे पाहिलं. आज त्यांनी घरगुती कॉटनची साडी नेसली होती.
"काय चाललंय?" विक्रमने विचारलं.
"चहा..."
"फक्त चहा? मला वाटलं काहीतरी गोड मिळेल," विक्रमने एक पाऊल आत टाकलं.
"विक्रम, मागे जा. प्रकाश येतील," विजया भीतीने म्हणाल्या.
"येऊ देत. मी सांगेल की मॅडमना मदत करायला आलोय," विक्रम त्यांच्या अगदी जवळ आला.
त्याने मागून त्यांच्या पदराला हलकासा ताण दिला.
"काय धाडस आहे तुमचं मॅडम... प्रियकराला नवऱ्याच्या समोर बोलावून चहा करताय," तो त्यांच्या कानात बोलला. "या धाडसाचं बक्षीस तर मिळायला हवं."
त्याने आपला हात त्यांच्या कमरेभोवती नेला.
विजयाचं शरीर कडक झालं. हॉलमध्ये प्रकाशचा फोनवर बोलण्याचा आवाज येत होता आणि इथे किचनमध्ये विक्रम त्यांना स्पर्श करत होता.
विक्रमने त्यांच्या कमरेला चिमटा काढला.
"आह..." विजयाचा आवाज दाबला गेला.
"हा चिमटा आठवण करून देईल की या घरात तुम्ही कोणाच्या आहात," विक्रमने त्यांना सोडलं आणि तो वेगाने पुन्हा सोफ्यावर जाऊन बसला.
क्षणभरात प्रकाश आत आला.
"अरे विक्रम, एक अर्जेन्ट कॉल आहे. मला ऑफिसला जावं लागेल अर्धा तास," प्रकाश म्हणाला. "तू बस, चहा घे. मॅडम तुला गाईड करतील."
"काही हरकत नाही सर. तुम्ही काम बघा," विक्रमने अत्यंत समजूतदारपणे म्हटलं.
प्रकाश घाईघाईने निघून गेला. सासूबाई झोपल्या होत्या.
घरात आता फक्त विजया आणि विक्रम... आणि एक भयंकर एकांत उरला होता.​