Adultery मॅडम Spinoff 1: विक्रम

[love2025]

Episode 1

सकाळचे अकरा वाजले होते, पण कॉलेजच्या गेटवर मात्र रणरणत्या उन्हापेक्षा जास्त तापलेलं वातावरण होतं. प्रशासनाने अचानक वाढवलेल्या फीच्या विरोधात डिग्री कॉलेजच्या मुलांनी संप पुकारला होता. "प्रशासन मुर्दाबाद...", "आमच्या मागण्या मान्य करा..." अशा घोषणांनी परिसर दणाणून गेला होता.

मॅडम आपल्या कारने कॉलेजच्या गेटवर पोहोचल्या. त्या ज्युनियर कॉलेजच्या शिक्षिका होत्या. त्यांचा आणि डिग्री कॉलेजच्या राजकारणाचा तसा काहीच संबंध नव्हता. त्यांच्यासाठी शिस्त आणि अभ्यास हेच सर्वस्व होतं. गेटवरची गर्दी पाहून त्यांनी अस्वस्थ होऊन हॉर्न वाजवला. पण त्या मानवी भिंतीने त्यांना रस्ता दिला नाही.

अखेर वैतागून मॅडम गाडीतून खाली उतरल्या. कडक इस्त्रीची सुती साडी, डोळ्यांवर चष्मा आणि चेहऱ्यावर एक नैसर्गिक जरब... त्या गर्दीला चिरत पुढे गेल्या.

"बाजूला व्हा! काय चाललंय हे?" त्यांचा कडक आवाज गोंगाटातही स्पष्ट ऐकू आला.

काही मुलं बाजूला झाली, पण एक तरुण मात्र जागचा हलला नाही.

तो होता विक्रम.

पदवीच्या दुसऱ्या वर्षाचा (S.Y.) विद्यार्थी. उन्हाने आणि ओरडण्याने त्याचा चेहरा लाल झाला होता. कपाळावरचा घाम निथळून गालावरून खाली येत होता. अंगातल्या पांढऱ्या शर्टच्या बाह्या त्याने कोपरापर्यंत दुमडल्या होत्या आणि गळ्याची दोन बटणे उघडी होती. त्याच्या देहबोलीत एक बेदरकारपणा आणि डोळ्यांत अन्यायाविरुद्धची आग होती.

मॅडमने त्याच्याकडे पाहिलं. "रस्ता दे, मला लेक्चरला उशीर होतोय."

विक्रमने त्यांच्याकडे शांत, पण भेदक नजरेने पाहिलं. तो त्यांच्या वाटेत एखाद्या खांबासारखा उभा राहिला.

"गेट बंद आहे मॅडम. आज कोणीही आत जाणार नाही आणि कोणीही बाहेर येणार नाही," त्याचा आवाज खडा आणि भारदस्त होता.

"मी ज्युनियर कॉलेजची शिक्षिका आहे. तुमच्या डिग्री कॉलेजच्या संपाशी माझा काही संबंध नाही," मॅडमने संतापाने सांगितलं. "तुमचं राजकारण तुमच्यापाशी ठेवा आणि मला आत जाऊ द्या."

विक्रमने एक पाऊल पुढे टाकलं. आता तो मॅडमच्या अगदी जवळ उभा होता. त्याच्या उंचीमुळे त्याची सावली मॅडमवर पडत होती.

"मॅडम, अन्याय हा अन्याय असतो. मग तो डिग्रीचा असो किंवा ज्युनियरचा. आणि तुम्ही म्हणताय तुमचा संबंध नाही?" विक्रमने उपहासाने हसून म्हटलं. "तुम्ही याच सिस्टीमचा भाग आहात. जोपर्यंत आम्हाला न्याय मिळत नाही, तोपर्यंत हे गेट उघडणार नाही. मग समोर प्रिन्सिपॉल असो किंवा... तुमच्यासारखी 'मॅडम'."

त्याच्या आवाजातला तो 'मॅडम' शब्द आणि बोलतानाची त्याची देहबोली... यात आदर कमी आणि आव्हान जास्त होतं.

"तू मला नियम शिकवणार का आता?" मॅडमचा पारा चढला. "नाव काय तुझं? मी आताच्या आता तुझ्या पालकांना फोन लावते."

हे ऐकताच विक्रम जोरात हसला. त्याचं ते हसू, त्या तणावाच्या वातावरणात विचित्र वाटलं.

"विक्रम... विक्रम देसाई," त्याने मॅडमच्या डोळ्यांत रोखून पाहत, एक एक शब्द चावून सांगितलं. "आणि पालकांना फोन लावून काही उपयोग नाही मॅडम. कारण मी स्वतःचे निर्णय स्वतः घेतो. हे माझं कॉलेज आहे आणि ही माझी लढाई आहे."

मॅडमना त्याचा हा उद्दामपणा सहन झाला नाही. त्या रागाने पुढे झाल्या आणि त्यांनी त्याला बाजूला सारण्यासाठी आपला हात पुढे केला.

"बाजूला हो म्हणतेय ना..."

त्यांचा हात विक्रमच्या छातीला स्पर्श करणार, इतक्यात विक्रमने चपळाईने त्यांचा हात हवेतच अडवला नाही, पण तो असा काही अंगाने आडवा आला की मॅडमना थांबावंच लागलं. त्यांचा धक्का त्याच्या मजबूत खांद्याला लागला.

त्या स्पर्शाने मॅडम क्षणभर थबकल्या. तो खांदा एखाद्या दगडासारखा कठीण होता.

त्यांनी वर पाहिलं. विक्रम त्यांच्याकडेच पाहत होता. त्या क्षणी, त्या गर्दीत, त्या गोंगाटात... त्या दोघांची नजर एकमेकांत अडकली.

त्या नजरेत फक्त विद्यार्थी आणि शिक्षक नव्हते.

मॅडमना तिथे एक बंडखोर पुरुष दिसला, ज्याला कोणाचीही भीती नव्हती.

आणि विक्रमला? विक्रमला त्या रागावलेल्या चेहऱ्यात, उन्हाने आरक्त झालेल्या गालांमध्ये आणि थरथरणाऱ्या ओठांमध्ये एक अद्भुत सौंदर्य दिसलं. रागात ती 'मॅडम' किती आकर्षक दिसत होती, हे त्याला त्या क्षणी जाणवलं.

"हात नका लावू मॅडम," विक्रमचा आवाज आता थोडा खाली आला होता, पण त्यातली जरब कायम होती. "नाहीतर आंदोलन वेगळं वळण घेईल."

त्या वाक्यात एक गर्भित इशारा होता. मॅडमने आपला हात मागे घेतला. त्या अपमानाने लाल झाल्या होत्या.

"याची शिक्षा तुला मिळेल विक्रम. लक्षात ठेव," त्या रागाने फणकारत मागे फिरल्या आणि आपल्या गाडीकडे गेल्या.

गाडी रिव्हर्स घेताना त्यांनी आरशातून पाहिलं. विक्रम अजूनही तिथेच उभा होता. त्याने आपली कॉलर उडवली आणि पुन्हा घोषणा द्यायला सुरुवात केली.

ती एक छोटीशी ठिणगी होती. एका साध्या वादातून सुरू झालेलं हे प्रकरण... पण त्या दिवशी मॅडमना माहित नव्हतं की हा 'विक्रम' नावाचा मुलगा त्यांच्या शिस्तप्रिय आयुष्यातलं सर्वात मोठं वादळ ठरणार आहे.

त्या दिवशी कॉलेजच्या गेटवर झालेला तो अपमान मॅडमच्या मनाला चांगलाच लागला होता. त्या ज्युनियर कॉलेजच्या एक शिस्तप्रिय आणि कडक शिक्षिका म्हणून ओळखल्या जायच्या. आजवर कोणत्याही विद्यार्थ्याने त्यांच्यासमोर वर मान करून बघायची हिंमत केली नव्हती, पण त्या विक्रमने... त्याने केवळ त्यांचा रस्ताच अडवला नव्हता, तर त्यांच्या अस्तित्वालाच एक प्रकारे आव्हान दिलं होतं.

त्या रागाने तडक प्रिन्सिपॉलच्या केबिनमध्ये गेल्या.

"सर, हे खपवून घेतलं जाणार नाही. त्या मुलाने, विक्रम देसाईने, आज हद्द पार केली. मला विद्यार्थ्यांसमोर धमकी दिली. त्याच्यावर कडक कारवाई झालीच पाहिजे," मॅडम टेबलावर फाईल आपटत म्हणाल्या.

प्रिन्सिपॉल पाटील थोडे साशंक होते. विक्रम विद्यार्थी नेता होता आणि कॉलेजच्या निवडणुका जवळ आल्या होत्या. त्याला हात लावणं म्हणजे वारूळाला दगड मारण्यासारखं होतं. पण मॅडमचा रुद्रावतार पाहून त्यांनी शिपायाला पाठवून विक्रमला बोलावून घेतलं.

पाच मिनिटांत केबिनचा दरवाजा उघडला.

"मे आय कम इन सर?" एक खडा आवाज आला.

विक्रम आत आला. त्याच्या देहबोलीत भीतीचा लवलेशही नव्हता. त्याने शर्टाची बटणे आता लावली होती, पण बाह्या अजूनही दुमडलेल्याच होत्या. चेहऱ्यावर एक संयमी, पण आत्मविश्वासपूर्ण भाव होता.

"ये विक्रम," प्रिन्सिपॉल म्हणाले. "हे काय ऐकतोय मी? तू विजया मॅडमला अडवलंस? त्यांच्याशी उद्धटपणे वागलास?"

विक्रमने हळूच मॅडमकडे पाहिलं. त्या खुर्चीत ताठ बसल्या होत्या, नजर दुसरीकडे होती.

"सर, मी उद्धटपणे वागलो नाही. मी फक्त आंदोलन करत होतो," विक्रमने शांतपणे उत्तर दिलं. "आणि नियमानुसार गेट बंद होतं. मॅडम जबरदस्ती गाडी आत घालत होत्या. चुकून धक्का लागला असेल, पण माझा हेतू त्यांना दुखवण्याचा नव्हता."

"चुकून धक्का?" मॅडमने ताडकन मान फिरवली आणि त्याच्याकडे पाहिलं. "तू माझा हात पकडण्याचा प्रयत्न केलास. तू मला धमकी दिलीस."

"मॅडम, हात पकडला असता तर 'प्रयत्न' म्हणता आलं नसतं," विक्रमने अतिशय हळू आवाजात, पण अर्थपूर्ण रीतीने उत्तर दिलं. "मी फक्त अडवलं होतं. आणि धमकी? नाही... मी फक्त विनंती केली होती."

त्याच्या बोलण्यातला तो दुहेरी अर्थ फक्त मॅडमना समजत होता. तो प्रिन्सिपॉलसमोर अत्यंत सभ्य असल्याचं नाटक करत होता, पण त्याच्या डोळ्यांत मॅडमसाठी अजूनही तेच आव्हान होतं.

"बस्स झालं," प्रिन्सिपॉलनी हस्तक्षेप केला. "विक्रम, मॅडम सिनियर आहेत. तू त्यांची माफी माग. आत्ताच्या आत्ता."

केबिनमध्ये शांतता पसरली. विक्रमने मॅडमच्या डोळ्यांत पाहिलं. त्या नजरेत माफी नव्हती, तर एक वेगळाच खेळ होता. तो त्यांच्या खुर्चीच्या थोडा जवळ गेला.

"सॉरी मॅडम," तो म्हणाला.

त्याचा आवाज खोल होता. "तुम्हाला त्रास झाला, त्याबद्दल दिलगीर आहे. पण... मी माझ्या तत्त्वांशी तडजोड करू शकत नाही. पुढच्या वेळी गेटवर असताना थोडी काळजी घ्या... गर्दी बेभान असते."

तो 'सॉरी' म्हणाला होता, पण त्यात विजयाचा आनंद नव्हता, तर इशारा होता.

"ठीक आहे, जा आता," प्रिन्सिपॉलनी सुटकेचा निश्वास टाकला.

विक्रम वळला आणि तोऱ्यात केबिनबाहेर पडला. जाताना त्याने केबिनचा दरवाजा लावताना, काचेतून पुन्हा एकदा मॅडमकडे पाहिलं आणि हलकंसं स्मित केलं.

मॅडमचा संताप अनावर झाला होता. त्या प्रिन्सिपॉलवर चिडल्या. "तुम्ही त्याला फक्त माफी मागून सोडलंत?"

"मॅडम, सध्या वातावरण तंग आहे. समजून घ्या," प्रिन्सिपॉलनी हात जोडले.

मॅडम वैतागून केबिनबाहेर पडल्या. त्यांना आता घरी जायचं होतं. डोकं भयंकर दुखत होतं.

त्या पार्किंगमध्ये आल्या. दुपार टळली होती, त्यामुळे गर्दी कमी झाली होती. त्या आपल्या गाडीचा दरवाजा उघडणार, इतक्यात त्यांना त्यांच्या गाडीच्या बोनेटवर कोणीतरी बसलेलं दिसलं.

तो विक्रम होता.

हातात एक पाण्याची बाटली घेऊन तो निवांतपणे त्यांच्या गाडीच्या बोनेटवर बसला होता.

"तू परत इथे?" मॅडमने रागाने विचारलं. "माझ्या गाडीवरून खाली उतर."

विक्रम खाली उतरला. त्याने पाण्याची बाटली त्यांच्या दिशेने धरली.

"पाणी?" त्याने विचारलं. "चेहरा खूप लाल झालाय तुमचा. बीपी वाढेल उगीच."

"तुला माझी काळजी करायची गरज नाही. तू तुझ्या अभ्यासाकडे लक्ष दे," मॅडमने कारचा दरवाजा उघडला.

विक्रमने दरवाजा पकडला आणि त्यांना आत बसू दिलं नाही. आता ते दोघे पुन्हा एकदा समोरासमोर होते. पार्किंगमध्ये कोणीच नव्हतं.

"अभ्यासाकडेच लक्ष होतं मॅडम," विक्रम त्यांच्या जवळ झुकला. आता त्यांच्यात फक्त फुटाभराचं अंतर होतं. "पण आज सकाळी तुम्ही जेव्हा रागात गाडीतून उतरलात ना... तेव्हा सिलॅबस बाहेरचा विषय जास्त इंटरेस्टिंग वाटायला लागला."

मॅडमना धक्का बसला. हा मुलगा त्यांच्याशी फ्लर्ट करतोय?

"तुला भान आहे का तू काय बोलतोयस? मी तुझी शिक्षिका आहे."

"तुम्ही ज्युनियर कॉलेजला शिकवता, मी डिग्रीला आहे. तुम्ही मला शिकवत नाही," विक्रमने लॉजिक लावलं. "आणि तसंही... शिक्षिका असलात म्हणून काय झालं? सौंदर्याला हुद्दा नसतो मॅडम."

मॅडमच्या हृदयाची धडधड वाढली. हे चुकीचं होतं, पण त्याचं ते बोलणं, त्याचा तो जवळ असलेला श्वास... हे सगळं त्यांना गोंधळवून टाकत होतं.

"माझ्या वाटेला जाऊ नकोस विक्रम. मी तुझं करिअर संपवू शकते," त्या म्हणाल्या, पण आवाजातला ठामपणा कमी झाला होता.

विक्रम हसला. त्याने गाडीचा दरवाजा उघडून दिला.

"करिअरचं बघू नंतर... पण सध्या तरी तुम्ही माझ्या डोक्यातून जात नाही आहात," तो बाजूला झाला. "जा... जपून चालवा. आणि हो... रागात खरोखरच छान दिसता तुम्ही."

मॅडम घाईघाईने गाडीत बसल्या. त्यांनी काचा वर केल्या आणि गाडी वेगाने बाहेर काढली.

त्यांनी आरशात पाहिलं नाही, पण त्यांना माहित होतं की विक्रम तिथेच उभा राहून त्यांच्या जाणाऱ्या गाडीकडे पाहत असेल.

त्यांचे हात स्टीअरिंगवर थरथरत होते. हा राग होता की भीती? की अजून काहीतरी?

त्यांना मान्य करायचं नव्हतं, पण आज कित्येक वर्षांनी, त्यांचं मन 'काहीतरी' वेगळं अनुभवत होतं. एक असं वादळ, जे आता त्यांच्या घराच्या उंबरठ्यापर्यंत येणार होतं.

कॉलेजचे वार्षिक स्नेहसंमेलन (Annual Gathering) रंगात आले होते. स्टेजवरच्या रंगीबेरंगी दिव्यांचा झगमगाट, साऊंड सिस्टीमचा दणदणाट आणि विद्यार्थ्यांचा जल्लोष शिगेला पोहोचला होता. या सगळ्या कोलाहलात विजया मॅडम मात्र शिस्तपालन समितीच्या प्रमुख म्हणून गंभीर चेहऱ्याने वावरत होत्या.

आज त्या नेहमीच्या साध्या सुती साडीत नव्हत्या. त्यांनी एक गडद जांभळ्या रंगाची, भरजरी पैठणी नेसली होती. केसांचा अंबाडा घालून त्यावर मोगऱ्याचा ताजा गजरा माळला होता. कपाळावरची मोठी चंद्रकोर आणि कानातले सोन्याचे डूल... त्या गर्दीतही त्यांचं 'राजसी' रूप उठून दिसत होतं. त्यांचं हे रूप पाहून अनेकांच्या नजरा वळत होत्या, पण त्या नजरांना परतवून लावण्याची ताकद त्यांच्या त्या कडक देहबोलीत होती.

फक्त एका नजरेला सोडून.

विक्रम.

तो बॅकस्टेजच्या (Backstage) जवळच्या खांबाला टेकून उभा होता. त्याने काळा पठाणी कुर्ता घातला होता आणि बाह्या दुमडल्या होत्या. त्याचे मित्र जल्लोष करत होते, पण विक्रमची नजर मात्र शिकारी ससाण्यासारखी मॅडमवर खिळली होती. तो फक्त पाहत नव्हता, तर नजरेने त्यांचा पाठलाग करत होता. त्याच्या देहबोलीत एक आक्रमक धैर्य होतं.

रात्रीचे साडेनऊ वाजले होते. गोंगाट वाढल्याने मॅडमना कोणाचा तरी फोन आल्यावर त्या स्टेजच्या मागच्या बाजूला, जिथे अंधार होता आणि गर्दी नव्हती, तिथे गेल्या.

"हॅलो... आवाज येत नाहीये, जरा मोठ्याने बोला," त्या एका हाताने दुसरा कान बंद करत फोनवर बोलत होत्या.

फोन ठेवून त्या वळल्या आणि...

त्यांच्या समोर, रस्ता अडवून विक्रम उभा होता.

मॅडम दचकल्या. त्या बाजूने जायला निघाल्या, पण विक्रमने ताडकन आपला उजवा हात भिंतीवर ठेवून त्यांचा रस्ता बंद केला.

"काय चाललंय हे विक्रम? रस्ता सोड माझा," मॅडमने करड्या आवाजात सांगितलं.

विक्रमने रस्ता सोडला नाही. उलट, तो एक पाऊल पुढे आला. आता तो त्यांच्या इतक्या जवळ होता की त्याची सावली मॅडमवर पडली होती.

"तुम्ही आज खूप वेगळ्या दिसताय मॅडम," विक्रमचा आवाज खोल आणि आदेशासारखा होता. त्यात कौतुक होतं, पण ते विनंतीच्या सुरात नव्हतं, तर घोषणेसारखं होतं. "स्टेजवरच्या दिव्यांपेक्षा तुमची चमक जास्त डोळ्यात भरतेय."

"तू शुद्धीवर आहेस का? कोणाशी बोलतोयस भान आहे तुला?" मॅडमने मागे सरकण्याचा प्रयत्न केला, पण मागे भिंत होती. त्या विक्रम आणि भिंतीच्या मध्ये अडकल्या होत्या.

"भान आहे म्हणूनच सांगतोय," विक्रमने आपला दुसरा हातही भिंतीवर ठेवला. आता मॅडम त्याच्या दोन्ही हातांच्या पिंजऱ्यात कैद झाल्या होत्या. "मॅडम, तुम्ही वर्गात शिक्षिका असता, पण आज... आज तुम्ही फक्त एक सुंदर स्त्री आहात. आणि एका स्त्रीचं सौंदर्य बघण्याचा अधिकार पुरुषाला असतो."

त्याची ही आक्रमक देहबोली पाहून मॅडमच्या काळजात धस्स झालं. आजवर कोणीही त्यांच्याशी असं वागलं नव्हतं.

"तू सीमा ओलांडतोयस विक्रम. हात बाजूला घे," त्या म्हणाल्या, पण त्यांच्या आवाजातला ठामपणा कमी झाला होता.

"सीमा तुम्ही आखल्यात मॅडम, मी नाही," विक्रमने त्यांच्या डोळ्यांत थेट पाहिलं. त्याची नजर त्यांच्या चेहऱ्यावरून सरकत, त्यांच्या गळ्यातल्या सोन्याच्या साखळीवर आणि नंतर ब्लाउजच्या काठावर स्थिरावली. ती नजर भेदक होती. "आणि मला सीमा ओलांडायला आवडतं."

तो त्यांच्या चेहऱ्याच्या अगदी जवळ झुकला.

"माझ्याकडे बघा मॅडम," त्याने हुकूम दिला. "नजर का चोरताय? भीती वाटतेय? की स्वतःच्याच मनाची भीती वाटतेय?"

मॅडमना श्वास घेणं जड झालं होतं. त्याचं ते पौरुषी व्यक्तिमत्त्व, अंगाचा तो उग्र गंध आणि डोळ्यांतली ती आग... हे सगळं त्यांना गोंधळवून टाकत होतं.

"जाऊ दे मला... प्लीज," त्या विव्हळल्यासारख्या म्हणाल्या.

विक्रमने त्यांच्या केसांकडे पाहिलं.

"जाऊ देईन... पण एक गोष्ट लक्षात ठेवा," त्याने आपला चेहरा त्यांच्या कानाजवळ नेला. "तुम्ही कितीही कडकपणाचं नाटक केलं, तरी तुमच्या डोळ्यांत मला दिसलंय की तुम्हालाही हे आवडतंय. तुमचा हा मोगरा..." त्याने त्यांच्या केसांतल्या गजऱ्याच्या अगदी जवळ जाऊन दीर्घ श्वास घेतला. "हा मोगरा सांगतोय की आतली 'विजया' बाहेर यायला तडफडतेय."

त्याच्या श्वासाचा गरम स्पर्श मानेवर होताच मॅडमना शहारा आला.

विक्रमने एकदम आपले हात मागे घेतले आणि तो सरळ उभा राहिला. पिंजरा उघडला गेला.

"जाऊ शकता तुम्ही," त्याने बाजूला होत रस्ता दिला. "पण तुम्ही जिथे जाल, तिथे माझी नजर तुमच्यावर असेल."

मॅडम तिथून अक्षरशः पळाल्यासारख्या निघाल्या. त्या हॉलमध्ये आल्या, खुर्चीत बसल्या, पण त्यांचे पाय थरथरत होते.

त्यांनी स्टेजकडे पाहण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यांना अंधारात चमकणारे विक्रमचे ते डोळेच दिसत होते.

त्याने त्यांना स्पर्श केला नव्हता, पण त्याच्या त्या आक्रमक वागण्याने आणि शब्दांनी त्याने त्यांच्या अस्तित्वालाच स्पर्श केला होता. त्या रात्री घरी गेल्यावर पैठणी उतरवताना, त्यांना सतत विक्रमच्या त्या 'कैदेचा' भास होत होता.​

 

[love2025]

Episode 2
स्नेहसंमेलनाच्या त्या रात्रीनंतर चार दिवस उलटले होते. विजया मॅडमसाठी हे चार दिवस एखाद्या परीक्षेसारखे गेले होते. कॉलेजच्या कॉरिडॉरमध्ये चालताना, स्टाफ रूममध्ये बसताना किंवा पार्किंगमध्ये गाडी लावताना—त्यांची नजर आपसूकच इकडे-तिकडे फिरायची. भीती होती की विक्रम दिसेल, आणि मनात सुप्त इच्छाही होती की तो दिसावा.

विक्रमने मात्र एक वेगळाच खेळ मांडला होता. तो समोर येत नव्हता. तो लांबूनच त्यांच्याकडे पाहत असे. कॅन्टीनच्या कट्ट्यावरून, लायब्ररीच्या खिडकीतून किंवा ग्राउंडवरच्या गर्दीतून. त्याची ती भेदक नजर मॅडमवर खिळलेली असायची, याची जाणीव त्यांना व्हायची. तो त्यांच्या जवळ येत नव्हता, बोलत नव्हता, पण त्याचा हा 'मौनाचा पाठलाग' त्यांच्या शब्दांच्या मार्यापेक्षा जास्त अस्वस्थ करणारा होता.

संध्याकाळचे सहा वाजले होते. पावसाळा जोरात सुरू झाला होता. दिवसभर आकाशात ढग दाटून आल्यामुळे लवकर अंधार पडला होता. मॅडमना आज पेपर सेट करायचे असल्यामुळे उशीर झाला होता. कॉलेजचा परिसर जवळपास रिकामा झाला होता. फक्त वॉचमन आणि काही तुरळक विद्यार्थी दिसत होते.

मॅडम छत्री सावरत, साडीचा पदर सांभाळत पार्किंगच्या दिशेने आल्या. पाऊस रिमझिम पडत होता, पण वारा जोरात होता.

त्या आपल्या कारजवळ पोहोचल्या आणि थबकल्या.

त्यांच्या गाडीच्या ड्रायव्हर साईडच्या दरवाजाला टेकून विक्रम उभा होता.

तो पूर्णपणे भिजला होता. त्याचा पांढरा शर्ट अंगाला चिकटला होता आणि त्याचे केस ओलेचिंब झाले होते. त्याला तिथे पाहून मॅडमच्या काळजात धस्स झालं.

"विक्रम? तू... तू इथे काय करतोयस? आणि असा गाडीला टेकून का उभा आहेस? बाजूला हो," मॅडमने कडक आवाजात सांगितलं, पण पावसामुळे त्यांचा आवाज थोडा दबला गेला.

विक्रम हलला नाही. त्याने आपल्या हाताची घडी तशीच ठेवली आणि शांतपणे त्यांच्याकडे पाहिलं.

"मी तुमचीच वाट पाहत होतो मॅडम," त्याचा आवाज पावसाच्या आवाजाला भेदून थेट त्यांच्या कानावर आदळला.

"माझी वाट? कशासाठी? मला घरी जायचंय, उशीर होतोय. बाजूला हो," मॅडमने पुढे होऊन दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला.

विक्रमने सपकन आपला हात हँडलवर ठेवला आणि दरवाजा उघडू दिला नाही.

"माझं बोलणं झाल्याशिवाय तुम्ही गाडीत बसणार नाही," त्याने अधिकाराने सांगितलं.

"तू मला अडवणारा कोण? तुझी हिंमत कशी झाली?" मॅडम आता रागावल्या होत्या. "मी आरडाओरडा करेन."

विक्रम त्यांच्या दिशेने एक पाऊल पुढे आला. आता त्यांच्यातलं अंतर खूपच कमी झालं होतं.

"करा ना आरडाओरडा. बोलवा वॉचमनला. संपूर्ण कॉलेजला कळू द्या की ज्युनियर कॉलेजच्या 'शिस्तप्रिय' विजया मॅडम एका विद्यार्थ्याला घाबरून आरडाओरडा करत आहेत," विक्रमच्या चेहऱ्यावर एक आव्हान होतं. "पण तुम्हालाही माहित आहे मॅडम, तुम्ही कोणालाही बोलावणार नाही."

त्याचा हा आत्मविश्वास मॅडमना चकीत करणारा होता.

"तुला काय हवंय विक्रम? का त्रास देतोयस मला?" त्या हताशपणे म्हणाल्या.

"त्रास? याला तुम्ही त्रास म्हणता?" विक्रमने आपला चेहरा त्यांच्या चेहऱ्याजवळ नेला. "गेले चार दिवस तुम्ही माझ्या नजरेला नजर देत नाही आहात. कॉरिडॉरमध्ये मला बघून रस्ता बदलताय. का? कशाची भीती वाटतेय? माझ्या प्रेमाची की तुमच्या स्वतःच्या मनाची?"

"प्रेम? याला प्रेम म्हणत नाहीत विक्रम, याला वेडेपणा म्हणतात," मॅडमने छत्री घट्ट पकडली होती.

"वेडेपणाच तर आहे," विक्रमने मान्य केलं. "आणि हा वेडेपणा मला तुमच्या डोळ्यांतही दिसतोय."

त्याने अचानक मॅडमच्या हातातली छत्री पकडली आणि ती बाजूला फेकून दिली.

"विक्रम!" मॅडम ओरडल्या. आता त्याही पावसात भिजायला लागल्या होत्या.

"भिजू द्या मॅडम. हे पावसाचे पाणी त्या भिंती पाडून टाकेल ज्या तुम्ही स्वतःभोवती उभारल्या आहेत," विक्रमने त्यांचे दोन्ही खांदे आपल्या मजबूत हातांनी पकडले. त्याची पकड इतकी घट्ट होती की मॅडमना हलताही येईना.

त्याने त्यांना गाडीच्या दरवाजाला दाबलं.

"माझ्याकडे बघा," त्याने आदेश दिला. "तुमच्या या ओल्या चेहऱ्यावर, थरथरत्या ओठांवर आणि भीतीमध्येही लपलेल्या त्या ओढीवर... फक्त माझा हक्क आहे."

"सोड मला... तू विद्यार्थी आहेस माझा..." मॅडमचा प्रतिकार आता क्षीण झाला होता. पावसाचे पाणी त्यांच्या चेहऱ्यावरून ओघळत होते.

"मी आता फक्त एक पुरुष आहे मॅडम, जो तुम्हाला जिंकू पाहतोय," विक्रमने आपला एक हात त्यांच्या खांद्यावरून काढून त्यांच्या ओल्या गालावर ठेवला. त्याचा अंगठा त्यांच्या ओठांवरून फिरला.

त्या खरखरीत आणि गरम स्पर्शाने मॅडमच्या शरीरात वीज सळसळली.

"तुमचा हा थरथरणारा श्वास सांगतोय की तुम्हालाही मी हवा आहे," विक्रम कुजबुजला. "फक्त मान्य करायला अहंकार आडवा येतोय."

मॅडमने डोळे गच्च मिटून घेतले. पावसाच्या सरी, विक्रमची जवळीक आणि त्याची ती आक्रमक पकड... हे सगळं सहन करणं त्यांना कठीण जात होतं, पण त्याच वेळी एक विचित्र सुखही देत होतं.

काही क्षण तसेच गेल्यावर विक्रमने त्यांना सोडलं. त्याने आपली पकड ढिली केली.

"जा..." तो मागे सरकला. "मी जबरदस्ती करणार नाही. पण एक दिवस तुम्ही स्वतःहून माझ्याकडे याल, आणि त्या दिवशी हा पाऊस असाच साक्षीला असेल."

मॅडम जवळपास पडता पडता सावरल्या. त्यांनी थरथरत्या हातांनी गाडीचा दरवाजा उघडला आणि त्या आत कोसळल्या.

त्यांनी गाडी सुरू केली. हात इतके कापत होते की गिअर टाकायलाही त्रास होत होता.

त्यांनी खिडकीतून बाहेर पाहिलं नाही, पण त्यांना माहित होतं की विक्रम तिथेच पावसात उभा राहून, भिजत, त्यांच्याकडे विजयी नजरेने पाहत असेल.

त्या दिवशी घरी जाताना मॅडम पूर्णपणे ओल्या झाल्या होत्या, फक्त पावसाने नाही, तर विक्रमच्या त्या आक्रमक आव्हानाने.

पावसातील त्या घटनेनंतर विजया मॅडमची अवस्था एखाद्या घायाळ हरिणीसारखी झाली होती. त्या रात्री घरी पोहोचल्यावर, ओले कपडे बदलताना आरशात पाहण्याचीही त्यांना भीती वाटत होती. कारण आरशात त्यांना 'विजया' नाही, तर विक्रमने स्पर्श केलेली, त्याच्या आक्रमकतेने मोहरून निघालेली एक 'स्त्री' दिसत होती. विक्रमचा तो अंगठा त्यांच्या ओठांवरून फिरला होता, तिथे अजूनही एक अनामिक जळजळ आणि ओढ जाणवत होती.

दुसऱ्या दिवशी कॉलेजमध्ये जाताना त्यांनी ठरवलं होतं की आज विक्रमला सरळ करायचंच. त्याच्या या वाढत्या हिंमतीला लगाम घालणं गरजेचं होतं. त्यांनी आज जाणीवपूर्वक एक कडक रंगाची, करडी साडी नेसली होती आणि चेहऱ्यावर नेहमीपेक्षा जास्त गांभीर्य आणलं होतं.

दुपारचे तीन वाजले होते. मॅडम आपल्या लॅबमध्ये (Laboratory) काही प्रॅक्टिकलचे साहित्य लावण्यासाठी गेल्या होत्या. दुपारची वेळ असल्याने लॅबमध्ये शुकशुकाट होता. फक्त पंख्यांचा आवाज आणि रसायनांचा उग्र वास तिथे भरून राहिला होता. मॅडम एका टेबलवर वाकून मायक्रोस्कोप ॲडजस्ट करत होत्या.

अचानक...

लॅबचा मुख्य दरवाजा बंद झाल्याचा 'खट्' असा आवाज झाला. पाठोपाठ कडी लावल्याचा आवाज आला.

मॅडम दचकल्या. त्यांनी ताडकन मागे वळून पाहिलं.

दाराला कडी लावून, त्यावर पाठ टेकवून विक्रम उभा होता.

त्याच्या चेहऱ्यावर तेच बेदरकार आणि आक्रमक स्मित होतं. आज त्याने जीन्स आणि त्यावर एक घट्ट टी-शर्ट घातला होता, ज्यामुळे त्याचे पिळदार दंड स्पष्ट दिसत होते.

"विक्रम? तू आत काय करतोयस? आणि कडी का लावलीस? उघड दरवाजा," मॅडमने टेबलाचा आधार घेत ओरडून सांगितलं. त्यांच्या आवाजात अधिकार होता, पण आतून त्या हादरल्या होत्या.

विक्रम जागेवरून हलला नाही. तो शांतपणे त्यांच्याकडे पाहत राहिला.

"काल पावसात तुम्ही पळून गेलात मॅडम... पण आज? आज इथून पळायला रस्ता नाहीये," तो सावकाश पावलं टाकत त्यांच्या दिशेने येऊ लागला.

"माझ्या जवळ येऊ नकोस. मी आरडाओरडा करेन. शिपायाला बोलावून तुला हाकलून देईन," मॅडमने मागे सरकण्याचा प्रयत्न केला, पण मागे लॅबचं मोठं टेबल होतं. त्या टेबल आणि विक्रमच्या मध्ये अडकल्या.

विक्रमने त्यांचं ऐकलंच नाही. तो थेट त्यांच्या समोर येऊन उभा राहिला. त्याने आपले दोन्ही हात मॅडमच्या आजूबाजूला टेबलाच्या कडेवर टेकवले. पुन्हा एकदा त्याने त्यांना आपल्या बाहुपाशात कैद केलं.

"बोलावा शिपायाला," विक्रमने आव्हान दिलं. "पण शिपाई येईपर्यंत मी काय करू शकेन, याचा विचार केलात का?"

त्याच्या आवाजातली ही धमकी आणि डोळ्यांतली वासना पाहून मॅडमचा घसा कोरडा पडला.

"तुला काय हवंय विक्रम? का माझ्या मागे लागलायस?" त्या हताशपणे म्हणाल्या.

"मला काय हवंय, हे तुम्हाला पहिल्या दिवसापासून माहित आहे मॅडम," विक्रमने आपला चेहरा त्यांच्या चेहऱ्याच्या इतका जवळ नेला की त्यांची नाकं एकमेकांना घासली जातील इतकं अंतर उरलं. "मला तुमचा हा खोटा मुखवटा नकोय. मला तुमच्या आतली ती स्त्री हवी आहे, जी माझ्या स्पर्शासाठी तडफडतेय."

"असं काही नाहीये... हे तुझे घाणेरडे विचार आहेत," मॅडमने नजर फिरवली.

विक्रमने एका हाताने त्यांची हनुवटी (Chin) पकडली आणि बळजबरीने त्यांचा चेहरा आपल्याकडे वळवला. त्याची पकड घट्ट होती.

"माझ्या डोळ्यांत बघून खोटं बोला," त्याने जरबेने सांगितलं. "काल जेव्हा मी तुम्हाला स्पर्श केला, तेव्हा तुमचं शरीर का शहारलं होतं? आता मी इतक्या जवळ आहे, तर तुमचे श्वास का वाढलेत? तुमची ही धडधड मला इथे स्पष्ट ऐकू येतेय."

त्याच्या बोटांचा हनुवटीवरचा दाब मॅडमना जाणवत होता. तो त्यांना दुखावत नव्हता, पण त्याच्या ताकदीची जाणीव करून देत होता.

"विक्रम, प्लीज... सोडून दे मला. हे चुकीचं आहे. मी विवाहित आहे, तुझी शिक्षिका आहे," मॅडमच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

त्यांचे अश्रू पाहून विक्रमचा चेहरा थोडा मवाळ झाला नाही, उलट त्यात एक वेगळीच नशा आली.

"ही सगळी बंधनं बाहेरच्या जगासाठी आहेत मॅडम. या बंद खोलीत फक्त तुम्ही आणि मी आहोत," त्याने आपला चेहरा त्यांच्या गळ्यापाशी नेला.

मॅडमने डोळे घट्ट मिटून घेतले. त्यांनी टेबलाची कडा मुठीत घट्ट पकडली.

विक्रमने त्यांच्या उघड्या मानेवर आपले ओठ टेकवले नाहीत, पण तिथे आपले गरम श्वास सोडले.

"मी आता काहीही करणार नाही," तो त्यांच्या कानात कुजबुजला. "कारण मला तुमचं शरीर बळजबरीने नकोय. मला ते हक्काने हवंय. आणि एक दिवस... तुम्ही स्वतःहून हे अंतर मिटवाल."

त्याने अचानक आपली पकड सोडली. तो मागे सरकला.

मॅडमने डोळे उघडून पाहिलं. त्या धापा टाकत होत्या.

विक्रमने खिशातून एक घडी केलेली चिठ्ठी काढली आणि टेबलावर त्यांच्यासमोर ठेवली.

"उद्या कॉलेजच्या मागे असलेल्या जुन्या वाड्यात या. सायंकाळी पाच वाजता," त्याने आदेशाच्या स्वरात सांगितलं. "मी वाट पाहीन."

"मी नाही येणार," मॅडमने क्षीण आवाजात विरोध केला.

विक्रम दाराकडे गेला. त्याने कडी उघडली.

जाता जाता त्याने मागे वळून पाहिलं.

"तुम्ही याल मॅडम. नक्की याल. कारण आता तुम्हालाही या आगीत जळायचं आहे, फक्त कबूल करायला घाबरताय," तो म्हणाला आणि दार उघडून निघून गेला.

मॅडम लॅबमध्ये एकट्याच उभ्या राहिल्या. त्यांच्या समोर टेबलावर ती चिठ्ठी पडली होती. विक्रमने पुन्हा एकदा त्यांच्या आयुष्यात वादळ निर्माण केलं होतं. तो गेला होता, पण त्याचा आक्रमक स्पर्श आणि त्याचा तो हुकूम तिथेच रेंगाळत होता.

त्यांनी थरथरत्या हातांनी ती चिठ्ठी उचलली.

जावं की नाही? हा प्रश्न त्यांच्या बुद्धीने विचारला, पण त्यांच्या मनाला उत्तर माहित होतं.

घड्याळात पाच वाजायला पाच मिनिटे कमी होती. कॉलेजच्या मागच्या बाजूला असलेल्या त्या जुन्या, पडक्या वाड्याच्या दिशेने जाणाऱ्या पायवाटेवर विजया मॅडमची पावले पडत होती. आजूबाजूला वाढलेलं गवत आणि जुन्या दगडी भिंती... वातावरण गूढ आणि भयाण होतं. मॅडमच्या मनात भीती होती, पण त्याहून जास्त एक अनामिक ओढ होती, जी त्यांना त्या चिठ्ठीतील आदेशाच पालन करायला भाग पाडत होती.

"मी का जातेय? त्याला ओरडायला? की त्याला थांबवायला?" त्या स्वतःशीच प्रश्न करत होत्या. पण आतल्या मनाला माहित होतं की त्या 'स्वतःला' हरवायला चालल्या आहेत.

त्या वाड्याच्या मुख्य कमानीतून आत शिरल्या. आत पडक्या भिंती आणि खांबांचा सांगाडा उभा होता. सांजवेळचा सूर्यप्रकाश त्या दगडांवर पडून वातावरण अधिकच गंभीर करत होता.

तिथे, एका मोठ्या दगडी खांबाला टेकून विक्रम उभा होता.

त्याने हाताची घडी घातली होती. त्याची नजर कमानीवरच खिळली होती. मॅडमना पाहताच त्याच्या चेहऱ्यावर विजयाचं, पण काहीसं क्रूर समाधान उमटलं.

"आलात अखेर..." विक्रमचा आवाज त्या शांततेत घुमला. तो जागेवरून हलला नाही. त्याने फक्त नजरेने इशारा केला की 'जवळ या'.

मॅडम तिथेच थांबल्या. "मी इथे फक्त हे सांगायला आले आहे की तुझा हा वेडेपणा थांबव. हे सगळं थांबव विक्रम. मी तुझी शिक्षिका आहे, हे विसरू नकोस," त्या आव आणत म्हणाल्या.

विक्रम जोरात हसला. तो खांबावरून बाजूला झाला आणि ढाण्या वाघासारखा सावकाश पावले टाकत त्यांच्या दिशेने आला.

"अजूनही तेच? शिक्षिका, विद्यार्थी... समाज... नियम?" तो त्यांच्या समोर येऊन उभा राहिला. "जर फक्त सांगायचं असतं, तर तुम्ही स्टाफ रूममध्येही सांगू शकला असता. इथे, या सुनसान जागेवर आलात, याचा अर्थ तुमचे पाय तुमच्या मेंदूच ऐकत नाहीत मॅडम. ते तुमच्या मनाचं ऐकतायत."

"माझ्याशी असं बोलू नकोस," मॅडम मागे वळल्या. "मी जातेय."

त्या एक पाऊल टाकणार, इतक्यात विक्रमने त्यांचा दंड (Arm) पकडला. त्याची पकड इतकी मजबूत आणि अचानक होती की मॅडम जागच्या जागी थांबल्या. त्याने एका झटक्यात त्यांना आपल्याकडे ओढलं आणि त्यांना जवळच्याच एका भिंतीवर ढकललं.

मॅडमची पाठ भिंतीला लागली. विक्रमने त्यांचे दोन्ही हात पकडून त्यांच्या डोक्याच्या दोन्ही बाजूला भिंतीवर दाबून धरले. आता त्या पूर्णपणे त्याच्या ताब्यात होत्या. हालचाल करायलाही जागा नव्हती.

"सोड मला विक्रम... दुखतंय," मॅडम कळवळल्या.

"दुखू द्या," विक्रम त्यांच्या चेहऱ्याच्या अगदी जवळ गेला. त्याचे डोळे रागाने नाही, तर हव्यासाने पेटले होते. "हे दुखणं तुम्हाला जाणीव करून देईल की हे स्वप्न नाही, सत्य आहे. तुम्ही माझ्या कैदेत आहात."

"तू असं वागला तर मी प्रिन्सिपॉलकडे जाईन..." मॅडमने शेवटचं शस्त्र वापरलं.

विक्रमने आपला एक हात त्यांच्या हातावरून काढला आणि तो हात सरळ त्यांच्या साडीच्या कमरेवर नेला. त्याने तिथे चिमटा काढल्यासारखं घट्ट पकडलं.

"आह..." मॅडमच्या तोंडातून किंकाळीऐवजी एक मादक हुंकार बाहेर पडला.

"जा... जा प्रिन्सिपॉलकडे," विक्रम त्यांच्या कानात गुरगुरला. "सांगा त्यांना की विक्रमने मला या जुन्या वाड्यात बोलवलं होतं आणि मी तिथे गेले होते. सांगा की त्याने माझ्या कमरेला असा स्पर्श केला होता... आणि सांगा की तेव्हा मी त्याला अडवलं नाही."

त्याच्या या वाक्याने मॅडम निरुत्तर झाल्या. तो बरोबर होता. त्या इथे आल्या, यातच त्यांचा पराभव होता.

विक्रमने आपला चेहरा त्यांच्या गळ्यापाशी नेला. त्याचा खरखरीत दाढीचा स्पर्श त्यांच्या मानेला झाला. मॅडमचं शरीर थरथर कापू लागलं.

"मॅडम, तुमची ही थरथर... ही भीतीची नाहीये," विक्रमने आपली बोटं त्यांच्या पाठीवरच्या ब्लाउजच्या गाठीवर फिरवली. "ही शरीराची तहान आहे. तुम्ही जेवढं स्वतःला रोखाल, तेवढा मी जास्त आक्रमक होईन."

"विक्रम... प्लीज... असं नको करू..." मॅडमचे डोळे भरून आले. त्या त्याच्या डोळ्यांत पाहत होत्या. "माझं घर आहे, संसार आहे..."

"ते घर नाही, तुरुंग आहे," विक्रमने त्यांचा चेहरा आपल्या दोन्ही हातांत पकडला. त्याने त्यांच्या ओठांकडे पाहिलं. "आणि मी तुम्हाला त्या तुरुंगातून सोडवायला आलोय. फक्त पद्धत माझी थोडी... जंगली आहे."

तो त्यांना किस करणार, असं वाटत असतानाच त्याने अचानक स्वतःला रोखलं. त्याने मॅडमना सोडलं आणि तो दोन पावले मागे गेला.

मॅडम भिंतीला टेकून, धापा टाकत उभ्या होत्या. त्यांची साडी विस्कटली होती, केस चेहऱ्यावर आले होते.

"आज मी तुम्हाला स्पर्श केला नाही," विक्रमने खिशात हात घालत, निर्दयपणे सांगितलं. "कारण मला तुमचं शरीर तेव्हाच हवंय, जेव्हा तुम्ही स्वतःहून माझ्या मिठीत याल. जेव्हा तुम्ही म्हणाल की 'विक्रम, मला तुझी गरज आहे'."

त्याने जमिनीवर पडलेला त्यांचा रुमाल उचलला आणि त्यांच्याकडे फेकला.

"जा घरी. आणि आरशात बघा. तुमच्या चेहऱ्यावर आता शिक्षिकेचा मुखवटा उरला नाहीये. तिथे फक्त एका अतृप्त स्त्रीची तडफड आहे."

विक्रम वळला आणि त्या पडक्या भिंतींच्या आड नाहीसा झाला.

मॅडम तिथेच उभ्या राहिल्या. त्यांच्या अंगात अजूनही विक्रमच्या स्पर्शाची धग होती. कमरेवर जिथे त्याने पकडलं होतं, तिथे आग होत होती... पण ती आग त्यांना विझवावीशी वाटत नव्हती

त्यांना जाणवलं की विक्रमने फक्त त्यांच्या शरीरावर नाही, तर त्यांच्या आत्म्यावर ताबा मिळवायला सुरुवात केली आहे. आणि त्याचा हा आक्रमकपणा त्यांना भीतीदायक वाटत असला, तरी आतून कुठेतरी... तो त्यांना हवासा वाटत होता.​

 

[love2025]

Episode 3

वाड्याच्या त्या दगडी भिंतींच्या आड घडलेला तो प्रसंग विजया मॅडमच्या मनावर खोलवर कोरला गेला होता. गाडी चालवताना त्यांचे हात अजूनही स्टीअरिंगवर थरथरत होते. विक्रमने कमरेला जिथे स्पर्श केला होता, तिथे अजूनही एक प्रकारची जळजळ आणि गोड वेदना जाणवत होती. ती वेदना त्यांना सतत जाणीव करून देत होती की त्या आता केवळ एक शिक्षिका उरल्या नाहीत, तर कोणाची तरी 'इच्छा' बनल्या आहेत.

घरी पोहोचल्यावर त्या थेट बाथरूममध्ये गेल्या. शावरखाली उभं राहून त्यांनी स्वतःला शांत करण्याचा प्रयत्न केला. पण पाण्याचे थंड थेंब विक्रमच्या त्या गरम स्पर्शाला विझवू शकत नव्हते.

अंघोळ करून त्या आरशासमोर आल्या. साडी नेसण्याआधी त्यांनी आरशात स्वतःच्या कमरेकडे पाहिलं.

तिथे... त्यांच्या त्या गोऱ्या कमरेवर विक्रमच्या बोटांचे फिकट लाल ठसे उमटले होते.

त्या खुणांकडे पाहून मॅडमना राग यायला हवा होता, पण त्याउलट, त्यांनी स्वतःच्या हाताने त्या खुणांवरून बोटं फिरवली. त्यांच्या ओठांवर एक लाजरं हसू उमललं.

"तो खरा बोलला होता..." त्या पुटपुटल्या. "मी आतून हेच तर हवं होतं."

बाहेरून पतीचा आवाज आला. "विजया, जेवण वाढ. किती वेळ लावणार आहेस?"

त्या आवाजातील रुक्षपणाने मॅडम भानावर आल्या. त्या पटकन साडी नेसून बाहेर आल्या.

जेवताना पती टीव्हीवरच्या बातम्यांमध्ये मग्न होते. त्यांनी एकदाही विजयाकडे पाहिलं नाही, तिच्या साडीकडे पाहिलं नाही किंवा तिच्या चेहऱ्यावरच्या त्या अस्वस्थतेकडे लक्ष दिलं नाही.

मॅडमना विक्रमचे शब्द आठवले—"हे घर नाही, तुरुंग आहे."

खरंच, या घरात त्या सुरक्षित होत्या, पण 'अदृश्य' होत्या. आणि विक्रमच्या सहवासात त्या असुरक्षित होत्या, पण 'विशेष' होत्या.

रात्रीचे बारा वाजले होते. पती गाढ झोपले होते. मॅडमना मात्र झोप येत नव्हती. त्या कुशीवर वळल्या. खिडकीतून येणारा वारा त्यांच्या अंगाला स्पर्श करत होता, पण त्यात विक्रमच्या बाहूंची ताकद नव्हती.

अचानक, उशीखाली ठेवलेला त्यांचा फोन व्हायब्रेट झाला.

त्यांनी दचकून पाहिलं.

स्क्रीनवर नाव नव्हतं, फक्त नंबर होता. पण त्यांना माहित होतं की हा कोण आहे.

त्यांनी कॉल कट केला नाही, पण उचललाही नाही. त्या फक्त स्क्रीनकडे बघत राहिल्या.

फोन कट झाला.

लगेच एक मेसेज आला.

"फोन उचलला नाही तरी सत्य बदलणार नाही मॅडम. तुम्ही झोपला नाहीत, हे मला माहित आहे. आणि का झोपला नाहीत, हे सुद्धा माहित आहे."

मॅडमच्या काळजाचा ठोका चुकला. हा मुलगा काय अंतर्यामी आहे?

त्यांनी हळूच उठून गॅलरीत धाव घेतली आणि फोन लावला.

"हॅलो..." त्यांचा आवाज कापरा होता.

"माझ्या मेसेजची वाटच पाहत होतात ना?" पलीकडून विक्रमचा तोच जरब असलेला आवाज आला. "फोन का उचलला नाही? पतीदेवाची भीती वाटली? की माझ्या आवाजाने अंगावर काटा येईल याची भीती वाटली?"

"विक्रम, तू मर्यादा सोडतोयस. एवढ्या रात्री फोन करणं..."

"मर्यादा मी संध्याकाळीच मोडली असती मॅडम," विक्रमने त्यांच बोलणं तोडलं. "पण मला तुम्हाला अर्धवट सोडून द्यायचं नव्हतं. मला सांगा, आरशात बघितलंत का स्वतःला? कमरेवरचा माझा 'शिक्का' दिसला का?"

मॅडमना धक्का बसला. त्याला हे कसं कळलं?

"तू... तू काय बोलतोयस?"

"तेच, जे सत्य आहे," विक्रमचा आवाज आता अधिक गडद झाला होता. "आज मी फक्त कमरेला स्पर्श केलाय. पण लक्षात ठेवा, पुढच्या वेळी जेव्हा आपण भेटू, तेव्हा मी फक्त स्पर्श करून थांबणार नाही. तुमचं हे शरीर, जे इतकी वर्षं साडीच्या पदराखाली लपलंय, ते आता मोकळं श्वास घेणार आहे... माझ्या मिठीत."

"विक्रम, बास कर. मला भीती वाटतेय रे..." मॅडमचा आवाज रडवेला झाला.

"घाबरू नका. ही भीती चांगली आहे," विक्रमने अधिकारवाणीने सांगितलं. "उद्या कॉलेजमध्ये येताना केस मोकळे सोडून यायचे. अंबाडा नाही, गजरा नाही. मला तुमचे मोकळे केस हवे आहेत."

"हे शक्य नाहीये. मी शिक्षिका आहे, मी असं..."

"हे मी विचारत नाहीये मॅडम, मी सांगतोय," विक्रमचा आवाज कठोर झाला. "उद्या केस मोकळे दिसले नाहीत, तर मी सर्वांसमोर येऊन तो अंबाडा सोडेन. आणि विक्रम देसाई जे बोलतो, ते करतो हे तुम्हाला माहित आहे."

फोन कट झाला.

मॅडम गॅलरीत उभ्या राहून शून्यात बघत राहिल्या. विक्रमने पुन्हा एकदा त्यांना कोंडीत पकडलं होतं. त्याचा हा आक्रमकपणा, हा हक्क गाजवणं... हे सगळं एकाच वेळी भीतीदायक आणि उत्तेजक होतं.

त्यांनी आपल्या हाताने आपले केस सोडले. ते लांबसडक, काळेभोर केस त्यांच्या खांद्यावर आणि पाठीवर पसरले.

वाऱ्याने ते केस उडाले तेव्हा मॅडमना जाणवलं—त्या उद्या कॉलेजला केस मोकळे सोडूनच जाणार होत्या. विक्रमच्या भीतीमुळे नाही, तर त्याला खुश करण्यासाठी.

दुसऱ्या दिवशीची सकाळ विजया मॅडमसाठी एका मोठ्या परीक्षेसारखी होती. आरशासमोर उभ्या असताना त्यांच्या हातात नेहमीचा हेअरबँड आणि पिनांचा डबा होता, पण हात मात्र केसांशी खेळत होते. विक्रमचे रात्रीचे शब्द त्यांच्या कानात घुमत होते—"उद्या केस मोकळे दिसले नाहीत, तर मी सर्वांसमोर येऊन तो अंबाडा सोडेन."

त्यांना माहित होतं की विक्रम फक्त बोलत नाही, तो ते करू शकतो. आणि त्याहूनही मोठी भीती, किंबहुना एक छुपी इच्छा ही होती की, त्यांना त्याला नाराज करायचं नव्हतं.

त्यांनी एक खोल श्वास घेतला आणि हातातील पिना टेबलावर ठेवून दिल्या. कंगव्याने केस विंचरले आणि ते तसेच मोकळे, पाठीवर रुळणारे सोडून दिले.

आरशात पाहताना त्या स्वतःलाच ओळखू शकल्या नाहीत. तो कडक अंबाडा गेला होता आणि त्या जागी एक मनमोहक, तरुण आणि मादक स्त्री दिसत होती. काळ्याभोर केसांच्या त्या लाटा त्यांच्या खांद्यावर आणि पाठीवर खेळत होत्या. हे रूप केवळ सुंदर नव्हतं, तर ते 'समर्पित' होतं. हे केस आता त्यांचे राहिले नव्हते, त्यावर आता विक्रमचा हक्क होता.

कॉलेजच्या गेटवर गाडी लावताना मॅडमच्या हृदयाचे ठोके वेगाने पडत होते. गाडीतून उतरताना वाऱ्याची एक मोठी झुळूक आली आणि त्यांचे ते मोकळे केस चेहऱ्यावर उडाले. त्यांनी ते सावरले, पण त्या एका क्षणात त्यांना जाणवलं की त्या आता किती 'उघड्या' पडल्या आहेत. आजवर त्या अंबाड्याच्या आड त्यांचं सौंदर्य लपून राहायचं, आज ते जगासमोर आणि मुख्य म्हणजे विक्रमसमोर मोकळं झालं होतं.

कॉरिडॉरमधून चालताना त्यांना विद्यार्थ्यांच्या आणि इतर शिक्षकांच्या नजरा जाणवत होत्या.

"अरे, आज मॅडमने हेअरस्टाईल बदलली वाटतं?"

"काय छान दिसतायत ना आज?"

अशा कुजबुजणाऱ्या आवाजांनी त्यांचे कान गरम झाले होते. पण त्यांची नजर फक्त एकाला शोधत होती.

आणि तो तिथेच होता.

स्टाफ रूमच्या जाणाऱ्या जिन्याच्या सुरुवातीला, रेलिंगला टेकून विक्रम उभा होता.

आज त्याने काळ्या रंगाचा शर्ट घातला होता, जो त्याच्या आक्रमक स्वभावाला साजेसा होता. मॅडमना दुरून येताना पाहताच तो सरळ उभा राहिला.

जेव्हा त्याची नजर त्यांच्या मोकळ्या केसांवर पडली, तेव्हा त्याच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक आली. ती चमक विजयाची होती—एका युद्धातील विजयाची नाही, तर एका स्त्रीच्या मनावर मिळवलेल्या ताबाची.

मॅडमना त्याचे पाय लटपटू लागले. त्या त्याच्या जवळून जात होत्या. त्यांना वाटलं तो काहीतरी बोलेल, टोमणे मारेल.

पण विक्रम शांत होता.

ते एकमेकांच्या जवळ आले. मॅडमने नजर खाली झुकवली होती.

विक्रमने हळूच, कोणालाही कळणार नाही अशा बेताने, आपला हात पुढे केला आणि हवेत उडणारी त्यांच्या केसांची एक बट (Strand) आपल्या बोटांत पकडली.

मॅडम जागच्या जागी थबकल्या. कॉरिडॉरमध्ये मुले-मुली येत-जात होते, पण विक्रमला त्याची पर्वा नव्हती.

"माझा शब्द पाळलात..." तो अतिशय हळू, पण भारदस्त आवाजात त्यांच्या कानाशी कुजबुजला. "मला आवडलं. आज पहिल्यांदाच तुम्ही माझ्या नजरेतून स्वतःला आरशात पाहिलंय."

"विक्रम... कोणीतरी बघेल. हात सोडा," मॅडम घाबरून म्हणाल्या. त्यांची मान खालीच होती, पण त्यांचं संपूर्ण शरीर त्याच्या स्पर्शाने पेटून उठलं होतं.

विक्रमने ती केसांची बट आपल्या बोटांत गुंडाळली आणि हलकासा ताण दिला. त्या ताणामुळे मॅडमना मान वर करून त्याच्याकडे बघावंच लागलं.

"बघू द्या जगाला," विक्रमच्या डोळ्यांत एक नशा होती. "त्यांना फक्त केस दिसतील... पण मला माहित आहे की हे केस मोकळे सोडणं म्हणजे तुमचा 'होकार' आहे. तुम्ही मान्य केलंय की आता तुमची दोरी माझ्या हातात आहे."

त्याने ती बट सोडली.

"जा... आज दिवसभर या मोकळ्या केसांशी खेळत राहा. आणि आठवत राहा की हे केस आता तुमच्या पतीसाठी नाही, तर माझ्यासाठी मोकळे आहेत," त्याने एक विजयोन्मादक स्मीत केलं आणि बाजूला झाला.

मॅडम तिथून स्टाफ रूममध्ये गेल्या, पण त्यांचं मन आता जागेवर नव्हतं. दिवसभर त्या आपल्या खुर्चीत बसून राहिल्या, पण काम सुचत नव्हतं. त्या वारंवार आपल्या खांद्यावर रुळणाऱ्या केसांवरून हात फिरवत होत्या.

प्रत्येक वेळी केसांना हात लावताना त्यांना विक्रमच्या बोटांचा तो ओढणारा स्पर्श आठवत होता.

त्यांना जाणवलं की त्यांनी फक्त केस मोकळे सोडले नाहीत, तर त्यांचं आयुष्य आता विक्रमच्या हातात सोपवलं आहे. आणि विक्रम? तो आता शांत बसणारा नव्हता. त्याने आज फक्त केसांशी खेळ केला होता, उद्या तो त्यांच्या श्वासांशी खेळणार होता, याची खात्री मॅडमना पटली होती.

त्या दिवशी कॉलेज सुटेपर्यंत विजया मॅडमची अवस्था एखाद्या बाहुलीसारखी झाली होती. विक्रमच्या एका शब्दाखातर त्यांनी आपले केस मोकळे सोडले होते, आणि दिवसभर त्या मोकळ्या केसांचं ओझं त्यांना जाणवत होतं. विद्यार्थ्यांच्या नजरा, शिक्षकांची कुजबूज आणि स्वतःच्याच मनाची धडधड... हे सगळं सहन करून त्या पार्किंगमध्ये आल्या.

पाऊस थांबला होता, पण वातावरण अजूनही ढगाळ आणि दमट होतं. मॅडम आपल्या कारमध्ये बसल्या. त्यांनी एक दीर्घ सुस्कारा सोडला आणि स्टीअरिंगवर डोकं टेकवलं. 'आजचा दिवस कसातरी निभावला,' असा विचार करत त्या मान वर करणार, इतक्यात...

पॅसेंजर सीटचा दरवाजा उघडला गेला आणि विक्रम आत येऊन बसला.

मॅडम दचकून ओरडणार होत्या, पण विक्रमने दरवाजा लावून घेतला आणि शांतपणे एसीचे व्हेंट्स आपल्या दिशेने फिरवले.

"गाडी सुरू करा मॅडम," त्याने खड्या आवाजात आदेश दिला.

"विक्रम? तू... तू इथे काय करतोयस? मला घरी जायचंय. उतर खाली," मॅडमने रागाने सांगितलं, पण त्यांच्या आवाजातली जरब आता संपली होती.

विक्रमने त्यांच्याकडे पाहिलं. त्याची नजर त्यांच्या मोकळ्या केसांवरून सरकत त्यांच्या चेहऱ्यावर स्थिरावली.

"मी उतरण्यासाठी नाही, तर तुम्हाला नेण्यासाठी बसलोय," त्याने सीटला मान टेकवली. "चला, आज मला एका ठिकाणी जायचंय, आणि तुम्ही मला सोडणार आहात."

"मी तुझी ड्रायव्हर नाहीये. आणि मला उशीर होतोय," मॅडमने चावी काढण्याचा प्रयत्न केला.

विक्रमने सपकन त्यांचा हात मनगटात पकडला. त्याचा हात गरम होता आणि पकड पोलादी.

"मॅडम, मी विनंती करत नाहीये," त्याने त्यांच्या डोळ्यांत रोखून पाहिलं. "गाडी सुरू करा. उजव्या वळणावरच्या त्या टेकडीच्या रस्त्याला घ्या. तिथे गर्दी नसते."

त्याच्या स्पर्शाने आणि आवाजातल्या हुकुमाने मॅडमचं शरीर पुन्हा एकदा बधीर झालं. त्यांनी निमूटपणे गाडी सुरू केली. त्यांचं मन 'नको' म्हणत होतं, पण हात मात्र विक्रमच्या इच्छेनुसार गाडी वळवत होते.

गाडी मुख्य रस्ता सोडून टेकडीच्या त्या सुनसान रस्त्याला लागली. आजूबाजूला झाडी होती आणि अंधार पडायला सुरुवात झाली होती.

एका निर्जन वळणावर विक्रमने गाडी थांबवायला सांगितली.

मॅडमने ब्रेक दाबला. गाडी थांबली. इंजिनचा आवाज थांबला आणि आत फक्त एसीचा आवाज आणि दोघांच्या श्वासाची लय उरली.

"आता काय? कशाला आणलंयस मला इथे?" मॅडमने स्टेअरिंग घट्ट पकडून विचारलं.

विक्रमने सीटबेल्ट काढला. तो त्यांच्या दिशेने वळला.

"दिवसभर कॉलेजमध्ये तुम्हाला मोकळ्या केसांत बघून, माझी अवस्था काय झाली होती, याची तुम्हाला कल्पनाही नाही मॅडम," तो त्यांच्या जवळ सरकला. "ते केस वाऱ्यावर उडत होते, आणि माझा जीव खालीवर होत होता. मला त्यांना स्पर्श करायचा होता, पण गर्दी आडवी येत होती."

तो त्यांच्या अगदी जवळ आला. त्याने आपला हात त्यांच्या मोकळ्या केसांमधून फिरवला.

"आता इथे कोणी नाहीये," तो कुजबुजला.

त्याने त्यांचे केस मागे सारले आणि त्यांचा मान आणि गळा उघडा केला.

मॅडम शहारल्या. "विक्रम... नको... हे चुकीचं आहे..."

"काहीही चुकीचं नाहीये. जे नैसर्गिक आहे, तेच घडतंय," विक्रमने आपला चेहरा त्यांच्या मानेजवळ नेला.

त्याच्या ओठांचा स्पर्श होणार, असं वाटत असतानाच त्याने अचानक त्यांचा साडीचा पदर पकडला.

मॅडमच्या काळजात धस्स झालं. "विक्रम!"

"श्श..." विक्रमने त्यांच्या डोळ्यांत पाहत, अत्यंत सावकाशपणे त्यांचा पदर खांद्यावरून खाली ओढला.

मॅडमने पटकन आपल्या हाताने छाती झाकण्याचा प्रयत्न केला.

"हात काढा," विक्रमने कडक आवाजात सांगितलं. "मी तुम्हाला बघू इच्छितो. ज्या सौंदर्याला तुम्ही जगापासून लपवून ठेवलंय, त्यावर आता फक्त माझा हक्क आहे."

त्याने बळजबरीने त्यांचे हात बाजूला केले.

आता त्यांची भरगच्च छाती फक्त ब्लाउजच्या आवरणात त्याच्या समोर होती. त्याच्या नजरेतली भूक पाहून मॅडमना रडू कोसळलं. त्या लाजेने लाल झाल्या होत्या.

"मला का छळतोयस विक्रम?" त्या रडवेल्या आवाजात म्हणाल्या.

"छळत नाहीये मॅडम, तुम्हाला सवय लावतोय," विक्रमने त्यांच्या उघड्या खांद्यावर आणि गळ्यावर आपली बोटं फिरवली. "सवय... माझ्या नजरेची, माझ्या स्पर्शाची. बघा, तुमची ही त्वचा कशी प्रतिसाद देतेय. ती भीतीने नाही, तर ओढीने शहारलीये."

त्याने आपला चेहरा त्यांच्या छातीजवळ नेला. मॅडमने श्वास रोखून धरला.

त्याने त्यांच्या ब्लाउजच्या वरच्या भागावर (Cleavage) एक दीर्घ आणि उत्कट चुंबन घेतलं.

त्या स्पर्शाने मॅडमच्या तोंडातून "आह..." अशी सिसकारी बाहेर पडली. त्यांचं शरीर ताठरलं. विक्रमचे ओठ गरम होते आणि त्याने तिथे नुसतं चुंबन घेतलं नाही, तर तिथे आपल्या ओठांनी एक खूण उमटवली.

तो मागे सरकला. त्याने त्यांच्याकडे पाहिलं.

"ही खूण... आज रात्री आरशात बघा," तो म्हणाला. "हे सांगेल की आता तुम्ही कोणाच्या आहात."

त्याने त्यांचा पदर उचलून पुन्हा खांद्यावर टाकला, जणू काही आता ती त्याची मालमत्ता होती आणि त्याने ती पुन्हा झाकून ठेवली होती.

"आता घरी जा," त्याने दरवाजा उघडला. "आणि हो, उद्या येताना पदर नीट घेऊन या. कारण जे माझं आहे, ते जगाने बघायला नको."

तो गाडीतून उतरला आणि अंधारात चालत निघून गेला.

मॅडम गाडीतच बसून राहिल्या. त्यांनी आपल्या छातीवर हात ठेवला, जिथे विक्रमने किस केलं होतं. तिथे अजूनही आग होत होती. त्यांनी आरशात पाहिलं. त्यांचे डोळे पाणावलेले होते, केस विस्कटलेले होते आणि ओठ सुकले होते.

त्यांना जाणवलं की विक्रमने आज फक्त त्यांच्या शरीराला स्पर्श केला नाही, तर त्यांच्या आत्मसन्मानाचा ताबा घेतला आहे. आणि सर्वात भयावह गोष्ट ही होती की, त्या क्षणी जेव्हा त्याने किस केलं, तेव्हा त्यांना त्याला थांबवावंसं वाटलं नव्हतं.

टेकडीच्या त्या निर्जन रस्त्यावरून गाडी परत फिरली होती, पण गाडीच्या आतलं वातावरण आता पूर्णपणे बदललं होतं. विजया मॅडम गाडी चालवत होत्या, पण त्यांचं भान रस्त्यावर नव्हतं. त्यांची डावी हात वारंवार त्यांच्या छातीवर, ब्लाउजच्या त्या काठावर जात होता, जिथे विक्रमने आपल्या ओठांचा 'शिक्का' उमटवला होता. तिथे होणारी जळजळ त्यांना एकाच वेळी वेदना आणि विचित्र सुख देत होती.

घरी पोहोचल्यावर त्यांनी गाडी पार्क केली. आरशात पाहिलं. चेहरा रडवेला झाला होता, डोळ्यांत भीती होती. त्यांनी पदर सावरला आणि तो गळ्याभोवती घट्ट गुंडाळून घेतला, जेणेकरून ती खूण कोणालाही दिसणार नाही. त्या चोरट्या पावलांनी घरात शिरल्या.

"इतका उशीर?" हॉलमध्ये बसलेल्या पतीने, प्रकाशने विचारलं.

मॅडमच्या काळजाचा ठोका चुकला. "हो... ते ट्राफिक होतं आणि पावसाने रस्ते खराब झालेत," त्यांनी कसाबसा आवाज काढत उत्तर दिलं आणि त्या थेट बेडरूमकडे पळाल्या.

बाथरूममध्ये जाऊन त्यांनी दरवाजा लावून घेतला आणि आरशासमोर उभ्या राहिल्या.

कापऱ्या हातांनी त्यांनी आपला पदर बाजूला केला.

ब्लाउजच्या वरच्या भागात, त्यांच्या त्या गोऱ्यापान, नितळ त्वचेवर आता एक गडद जांभळट-लाल व्रण (Love bite) स्पष्ट दिसत होता. विक्रमने तिथे नुसतं चुंबन घेतलं नव्हतं, तर त्याने ती जागा 'ओरबाडली' होती.

त्या खुणेकडे बघताना मॅडमना विक्रमचा तो चेहरा आठवला—त्याचे ते भुकेलेले डोळे आणि त्याचा तो आदेश.

"हे काय करून बसले मी?" त्या स्वतःशीच पुटपुटल्या. त्यांनी पाण्याचा हबका मारून ती खूण पुसण्याचा प्रयत्न केला, पण ती पुसली जाणारी नव्हती. ती खूण आता त्यांच्या शरीराचा एक भाग झाली होती.

रात्रीचं जेवण करताना त्यांनी पदर इतका नीटनेटका आणि वरपर्यंत घेतला होता की त्यांच्या पतीला संशय यावा. पण सुदैवाने, प्रकाशचं लक्ष टीव्हीमध्ये होतं. प्रत्येक वेळी जेव्हा प्रकाश त्यांच्याकडे बघत असे, तेव्हा मॅडमना वाटायचं की त्याची नजर त्या खुणेवरच जाईल. त्या घामाने ओल्या झाल्या होत्या.

रात्र झाली. पती झोपी गेले. मॅडम बेडच्या एका कडेला, भिंतीकडे तोंड करून पडून होत्या.

त्यांची झोप उडाली होती. छातीवरचा तो व्रण कपड्यांना घसताना दुखत होता आणि ती वेदना त्यांना विक्रमची आठवण करून देत होती.

अचानक, त्यांच्या फोनवर 'व्हिडिओ कॉल'ची रिंग वाजली.

मॅडम दचकल्या. त्यांनी फोन पाहिला.

विक्रम.

एवढ्या रात्री व्हिडिओ कॉल? त्यांनी धडधडत्या हृदयाने कॉल कट केला.

लगेच मेसेज आला:

"कॉल उचला मॅडम. नाहीतर मी आवाजासहित कॉल करेन, मग तुमचे पतीही उठतील."

ही धमकी सरळ होती. विक्रमला माहित होतं की त्या आता त्याच्या तावडीत सापडल्या आहेत.

मॅडम हळूच उठल्या. त्यांनी बाल्कनीत जाऊन, काचेचं दार लावून घेतलं. अंधारातच त्यांनी कॉल उचलला.

स्क्रीनवर विक्रमचा चेहरा दिसला. तो त्याच्या बेडवर उघडाबंब (शर्टविना) पडला होता. अंधुक प्रकाशात त्याचे रुंद खांदे आणि पिळदार छाती दिसत होती.

"फोन का कट केलात?" विक्रमचा आवाज शांत पण जरबेचा होता. "मी सांगितलं होतं ना, आता तुम्ही माझ्या आहात. मग ही लपाछपी कशाला?"

"विक्रम, तू काय करतोयस? नवरा आत झोपलाय..." मॅडम कुजबुजल्या. त्यांचा चेहरा फोनच्या प्रकाशात घाबरलेला दिसत होता.

"झोपू द्या त्याला. त्याला काय माहित की त्याची बायको आता बाहेर उभी राहून दुसऱ्या पुरुषाशी बोलतेय," विक्रम मिश्किल हसला. "मॅडम, लाईट लावा. मला तुमचा चेहरा नीट दिसत नाहीये."

"नाही, मी लाईट नाही लावणार."

"मॅडम..." विक्रमचा आवाज कडक झाला. "मी विनंती करत नाहीये. लाईट लावा."

त्याच्या आवाजातल्या त्या अधिकारामुळे मॅडमना नाईलाजाने बाल्कनीचा डिम लाईट लावावा लागला. त्या पिवळसर प्रकाशात त्यांचा घाबरलेला चेहरा आणि विस्कटलेले केस दिसू लागले.

"आता पदर बाजूला करा," विक्रमने पुढचा आदेश दिला.

मॅडम हादरल्या. "नाही विक्रम... प्लीज..."

"मी काय म्हणालो होतो? आज रात्री आरशात बघा. ती खूण तुम्हाला सांगेल की तुम्ही कोणाच्या आहात," विक्रमने कॅमेऱ्यात रोखून पाहिलं. "मला बघायचंय... मी दिलेली खूण कशी दिसतेय ते. पदर बाजूला करा. आत्ता."

मॅडमच्या डोळ्यांत पाणी आलं. आत नवरा झोपला होता आणि बाहेर त्या आपल्या प्रियकरासमोर, त्याच्या आदेशावरून स्वतःला उघडं करत होत्या.

त्यांनी थरथरत्या हातांनी आपल्या साडीचा पदर खांद्यावरून खाली सरकवला.

ब्लाउजच्या वरच्या भागावर उमटलेला तो गडद लाल व्रण कॅमेऱ्यात स्पष्ट दिसला.

विक्रमने तो पाहिला. त्याच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर समाधान उमटलं.

"सुंदर..." तो पुटपुटला. "त्या गोऱ्या त्वचेवर माझी निषाणी किती शोभून दिसतेय. आता जेव्हा जेव्हा तुम्ही आरशात बघाल, अंघोळ कराल, तेव्हा तेव्हा तुम्हाला माझी आठवण येईल."

मॅडमने लाजेने मान खाली घातली.

"विक्रम, मला खूप त्रास होतोय याचा..."

"होऊ द्या. प्रेमात आणि युद्धांत जखमा होतातच," विक्रमने आपले ओठ चावले. "आज फक्त मानेवर खूण आहे. लवकरच... तुमच्या संपूर्ण शरीरावर माझ्या अस्तित्वाच्या खुणा असतील."

त्याने स्क्रीनवरच त्यांच्या त्या खुणेवर बोट ठेवलं.

"आता जा, आणि त्या खुणेवर हात ठेवून झोपा. स्वप्नात मी येईनच," त्याने डोळा मारला आणि कॉल कट केला.

मॅडम तिथेच उभ्या होत्या. स्क्रीन काळी पडली होती, पण विक्रमची नजर अजूनही त्यांच्यावर खिळलेली असल्यचा भास होत होता. त्यांनी पदर पुन्हा वर घेतला, पण आता त्यांना जाणीव झाली होती की कपड्यांनी शरीर झाकता येईल, पण विक्रमने त्यांच्या मनावर जो ताबा मिळवला आहे, तो आता कधीच झाकता येणार नाही.

त्या खुणेची जळजळ आता त्यांच्या संपूर्ण शरीरात पसरली होती... आणि ती आग त्यांना विक्रमच्या दिशेने ओढत होती.​

 

[love2025]

Episode 4

त्या रात्रीच्या व्हिडिओ कॉलने आणि छातीवरच्या त्या खुणेने विजया मॅडमची झोप उडवली होती. दुसऱ्या दिवशी सकाळी तयार होताना त्यांना खूप कसरत करावी लागली. नेहमीच्या साड्यांपैकी त्यांनी आज एक अशी साडी निवडली जिचा पदर त्या व्यवस्थित पिन लावून, छातीवर पूर्णपणे पसरवून घेऊ शकतील. ब्लाउजच्या त्या भागावर जिथे विक्रमने ती 'खूण' दिली होती, तिथे कापडाचा स्पर्श झाला तरी जीव तीळतीळ तुटत होता. त्या वेदनेत एक आठवण होती, जी त्यांना विसरता येत नव्हती.

त्यांनी आरशात पाहिलं. पदर नीट लावला होता. वरून सेफ्टी पिन लावून त्यांनी ती जागा पूर्णपणे झाकून टाकली होती.

"कोणाला दिसणार नाही..." त्यांनी स्वतःला समजावलं. "पण मला तर जाणवतंय ना?" आतला आवाज म्हणाला.

कॉलेजमध्ये पोहोचल्यावर मॅडम थेट स्टाफ रूममध्ये न जाता वर्गावर गेल्या. बारावीच्या वर्गावर त्यांचं लेक्चर होतं. वर्गात मुलांची कुजबूज चालू होती, पण मॅडम आत येताच शांतता पसरली. त्यांनी खडू हातात घेतला आणि त्या बोर्डवर लिहू लागल्या. त्यांचं लक्ष कामात होतं, जेणेकरून मनातला गोंधळ विसरता येईल.

अचानक, वर्गाच्या दारात एक सावली पडली.

"एक्सक्यूज मी मॅडम?"

तो खडा, भारदस्त आवाज ऐकून मॅडमच्या हातातला खडू निसटला आणि खाली पडून त्याचे तुकडे झाले.

त्यांनी वळून पाहिलं.

दारात विक्रम उभा होता.

आज त्याने पांढरा शर्ट आणि निळी जीन्स घातली होती. गळ्यात आय-कार्ड होतं, पण ते एका नेत्याच्या रुबाबात लटकत होतं. त्याच्या हातात काही कागदपत्रे होती.

"जीएस (General Secretary) म्हणून एक नोटीस वाचायची आहे. आत येऊ?" त्याने विचारलं. त्याच्या आवाजात नम्रता होती, पण डोळ्यांत एक खेळकर चमक होती.

वर्गातल्या मुलांनी जीएसकडे पाहिलं. मॅडमना त्याला अडवता येणार नव्हतं.

"ये..." मॅडमने कसाबसा आवाज काढला. त्या बाजूला सरकल्या.

विक्रम वर्गात आला. त्याने मुलांकडे पाहिलं नाही, त्याची नजर फक्त मॅडमवर होती. तो सरळ चालत त्यांच्या टेबलापाशी आला.

मॅडमच्या छातीची धडधड वाढली होती. त्यांना भीती वाटत होती की हा सर्वांसमोर काहीतरी बोलेल का?

विक्रम त्यांच्या अगदी जवळ, टेबलाच्या पलीकडे उभा राहिला.

"मुलांनो, उद्यापासून सांस्कृतिक सप्ताहाची तयारी सुरू होतेय..." तो वर्गाकडे बघून नोटीस वाचत होता. त्याचा आवाज खणखणीत होता. मुलं शांतपणे ऐकत होती.

पण नोटीस वाचता वाचता, विक्रमने आपली नजर फिरवली आणि ती मॅडमच्या साडीच्या पदरावर स्थिरावली. बरोबर तिथेच, जिथे खाली ती खूण लपलेली होती.

त्याच्या चेहऱ्यावर एक सूक्ष्म स्मीत उमटलं. त्याला समजलं होतं की मॅडमने आज पदर किती काळजीपूर्वक लावला आहे.

तो वाचता वाचता थांबला. वर्गात शांतता पसरली.

त्याने मॅडमकडे पाहिलं.

"मॅडम, काही अडचण आहे का? तुम्हाला घाम येतोय," तो माईकसारखा आवाज न करता, फक्त त्यांना ऐकू जाईल अशा आवाजात म्हणाला.

"काही... काही नाही. तू नोटीस वाच आणि जा," मॅडमने नजर खाली वळवली. त्यांनी पदरावरून हात फिरवला, जणू काही त्या ती खूण अजून झाकण्याचा प्रयत्न करत होत्या.

ही हालचाल विक्रमने टिपली.

तो नोटीस वाचून झाला. जाण्यापूर्वी तो मॅडमच्या जवळ गेला, जणू काही सही घ्यायची आहे.

त्याने कागद पुढे केला. मॅडम सही करण्यासाठी वाकल्या.

त्याच वेळी विक्रमने आपले ओठ त्यांच्या कानाजवळ नेले.

"मॅडम, तुम्ही पदराने ते झाकू शकता," तो कुजबुजला. "पण त्या खुणेची आग कशी लपवणार? तुमच्या चेहऱ्यावरची ही लाली सगळं सत्य सांगतेय."

मॅडमचा हात थांबला. पेन कागदावर तसाच राहिला.

"जा इथून विक्रम..." त्या दबल्या आवाजात म्हणाल्या.

"जातोय. पण लक्षात ठेवा, तुम्ही कितीही सेफ्टी पिना लावल्यात, तरी त्याची चावी माझ्याकडे आहे," त्याने कागद ओढून घेतला.

तो वळला आणि वर्गाबाहेर पडला. जाताना त्याने एक शिट्टी वाजवली, जी विद्यार्थ्यांना वाटलं की मस्तीत वाजवली आहे, पण मॅडमना माहित होतं की ती शिट्टी त्यांच्यासाठी होती.

विक्रम गेला, पण वर्गातल्या त्या वातावरणात एक तणाव सोडून गेला. मॅडमना उभं राहणं कठीण झालं होतं. त्या खुर्चीत बसल्या. पाणी प्यायल्या.

त्यांनी पुन्हा एकदा आपल्या पदराकडे पाहिलं.

विक्रम बरोबर होता. सेफ्टी पिन कपड्याला धरून ठेवू शकते, पण मनाला नाही. त्या खुणेची जळजळ आता वाढली होती, आणि त्या जळजळीसोबतच एक अनामिक ओढही वाढत होती. त्यांना आता विक्रमची भीती वाटत नव्हती, तर त्याच्या पुढच्या 'खेळाची' प्रतीक्षा होती.

सांस्कृतिक सप्ताहाची (Cultural Week) तयारी जोरात सुरू झाली होती. कॉलेजच्या ऑडिटोरियममध्ये विद्यार्थ्यांची लगबग चालू होती. एका बाजूला नृत्याची प्रॅक्टिस सुरू होती, तर दुसऱ्या बाजूला नाटकाची तालीम. ढोलकीचा आवाज, गाण्यांचे सूर आणि विद्यार्थ्यांचा आरडाओरडा यामुळे वातावरण गजबजून गेलं होतं.

विजया मॅडम स्टेजच्या विंगेत उभ्या राहून कॉस्ट्युम डिपार्टमेंटच्या मुलींना सूचना देत होत्या. बाहेरून त्या व्यस्त दिसत होत्या, पण त्यांची नजर मात्र सतत एका व्यक्तीचा शोध घेत होती—विक्रम.

तो तिथेच हॉलमध्ये होता. स्वयंसेवकांना (Volunteers) सूचना देत होता, साऊंड सिस्टीम चेक करत होता. कामात मग्न असताना त्याच्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच रुबाब असायचा. घामजलेला चेहरा, कपाळावर आठ्या आणि आवाजातला तो करारीपणा... मॅडम नकळतपणे त्याच्याकडे बघत हरवून गेल्या होत्या.

"मॅडम, स्टोर रूममध्ये जुने पडदे सापडत नाहीयेत, जरा येऊन बघता का?" एका विद्यार्थिनीने येऊन विचारलं.

मॅडम भानावर आल्या. "हो... हो, आलेच."

त्या विद्यार्थिनीच्या मागे त्या स्टोर रूमकडे निघाल्या.

हे विक्रमने पाहिलं. त्याच्या ओठांवर एक मिश्कील हसू उमटलं. त्याने आपल्या सहकाऱ्याला काहीतरी सांगितलं आणि तोही सावकाशपणे त्या दिशेने निघाला.

स्टोर रूम (Store Room):

स्टोर रूम हॉलच्या एका कोपऱ्यात होती. तिथे जुन्या कपड्यांचा, रंगांचा आणि लाकडाचा एक विशिष्ट वास येत होता. मॅडम आत गेल्या. त्या विद्यार्थिनीला त्यांनी दुसऱ्या कामासाठी बाहेर पाठवलं आणि त्या स्वतः कपाटात पडदे शोधू लागल्या.

त्यांनी एक कपाट उघडलं आणि पडद्यांचा गठ्ठा काढण्यासाठी त्या वाकल्या.

अचानक, त्यांच्या मागे कोणाची तरी सावली पडली आणि दरवाजाच्या कडीचा हलकासा आवाज झाला.

मॅडमच्या अंगावर काटा आला. त्यांना माहित होतं, हा कोण आहे.

त्यांनी वळून पाहिलं.

विक्रम दाराला पाठ लावून उभा होता. त्याने कडी लावली नव्हती, पण त्याने स्वतःच दरवाजा अडवून धरला होता.

बाहेर ढोल-ताशांचा मोठा आवाज येत होता, त्यामुळे आतलं बोलणं बाहेर जाण्याची शक्यता नव्हती.

"विक्रम? तू... तू इथे नको येऊ. बाहेर मुलं आहेत," मॅडमने कपाटाचा आधार घेत सांगितलं.

विक्रम सावकाश त्यांच्या दिशेने आला. स्टोर रूममध्ये प्रकाश कमी होता. त्या अर्धवट अंधारात त्याचे डोळे चमकत होते.

"बाहेर कलोळ चालू आहे मॅडम, कोणालाच कोणाची शुद्ध नाहीये," तो त्यांच्या अगदी जवळ येऊन उभा राहिला. "आणि मला 'ऑडिट' करायचं होतं."

"कसल्या गोष्टीचं ऑडिट?" मॅडमने धडधडत्या हृदयाने विचारलं.

विक्रमची नजर त्यांच्या साडीच्या पदराकडे गेली, जिथे त्यांनी सकाळी मोठ्या मेहनतीने सेफ्टी पिना लावल्या होत्या.

"त्या 'खुणे'चं," तो कुजबुजला. "मला बघायचंय की ती अजूनही तशीच ताजी आहे का? की तुम्ही ती पुसून टाकण्याचा प्रयत्न केलात?"

"विक्रम, प्लीज... इथे नको. कोणीतरी येईल," मॅडमने पदर हाताने घट्ट पकडला.

"कोणी येणार नाही. आणि आलं तरी मी सांगेन की मॅडम मला पडदे शोधायला मदत करत होत्या," विक्रमने एक पाऊल पुढे टाकलं.

आता त्यांच्यात इंचभराचंही अंतर नव्हतं.

"हात बाजूला करा," विक्रमने आदेश दिला.

मॅडमने मान हलवली. "नाही..."

विक्रमने जबरदस्ती केली नाही. त्याने वेगळीच युक्ती केली. त्याने त्यांचे दोन्ही हात आपल्या एका हातात पकडले आणि त्यांना कपाटावरच्या रॅकवर वरती धरून ठेवलं.

आता मॅडमची छाती आणि पदर असुरक्षित होता.

"तू... तू काय करतोयस?" मॅडमचा श्वास अडकला.

विक्रमने आपला दुसरा हात हळूच त्यांच्या साडीच्या पदराखाली सरकवला.

मॅडम शहारल्या. "नको... विक्रम..."

पण त्याने ऐकलं नाही. त्याचा गरम हात त्यांच्या ब्लाउजच्या वरच्या भागातून आत शिरला.

त्याने ती खूण डोळ्यांनी पाहिली नाही, तर आपल्या बोटांनी शोधली.

त्याच्या बोटांचा स्पर्श त्या जागी झाला, जिथे काल त्याने किस केलं होतं. ती जागा अजूनही संवेदनशील होती.

"आह..." मॅडमच्या तोंडातून एक दबकी किंकाळी बाहेर पडली. त्यांनी आपले डोळे गच्च मिटले आणि कपाटाला डोकं टेकवलं.

विक्रमने तिथे, त्या खुणेवर आपली बोटं फिरवली.

"गरम आहे..." तो त्यांच्या कानात कुजबुजला. "जखम भरली नाहीये अजून. याचा अर्थ, माझी आठवण अजूनही जागी आहे."

त्याचा हात ब्लाउजच्या आत, त्या उबदार जागेत फिरत होता. बाहेरच्या ढोलकीच्या आवाजाच्या तालावर मॅडमच्या हृदयाचे ठोके पडत होते.

"विक्रम... बास कर... मला चक्कर येईल," मॅडम विव्हळल्या.

विक्रमने हळूच आपला हात बाहेर काढला.

त्याने त्यांचे दोन्ही हात सोडले.

मॅडम तिथेच मटकन खाली बसल्यासारख्या झाल्या, पण विक्रमने त्यांना सावरलं.

"उद्या डान्स परफॉर्मन्स आहे ना?" त्याने विचारलं, जणू काही झालंच नाही.

मॅडमने फक्त होकारार्थी मान हलवली.

"उद्या गडद लाल रंगाची साडी नेसून या," त्याने पुन्हा एक नवीन फरमान सोडलं. "त्या रंगात ही 'खूण' आणि तुमचं हे रूप... दोन्ही जीवघेणं दिसेल."

तो दाराकडे वळला. बाहेर पडण्याआधी त्याने मागे वळून पाहिलं.

"आणि हो मॅडम... सेफ्टी पिन कितीही लावा, पण माझा हात पोहचायचा तिथे पोहोचतोच, हे आता तरी मान्य करा."

विक्रम निघून गेला. बाहेरच्या गोंगाटात तो मिसळून गेला.

मॅडम त्या स्टोर रूमच्या अंधारात, कपाटाला टेकून उभ्या राहिल्या. त्यांनी आपल्या छातीवर हात ठेवला. विक्रमचा हात आता तिथे नव्हता, पण त्याचा स्पर्श तिथेच रेंगाळत होता.

त्यांना आता त्या खुणेची लाज वाटत नव्हती, तर एक विचित्र अभिमान वाटत होता.

"लाल साडी..." त्या पुटपुटल्या.

त्यांना माहित होतं, उद्या त्या लाल साडीतच येणार होत्या. विक्रमसाठी. फक्त विक्रमसाठी.

सांस्कृतिक सप्ताहाचा (Cultural Week) मुख्य दिवस उजाडला. विजया मॅडमसाठी आजचा दिवस केवळ एक 'फंक्शन' नव्हता, तर विक्रमने दिलेल्या एका आव्हानाची पूर्तता होती.

सकाळी आरशासमोर उभं राहून साडी नेसताना त्यांचे हात थरथरत होते. त्यांनी कपाटातून ती गडद लाल (Blood Red) रंगाची शिफॉनची साडी काढली. विक्रमने आदेश दिला होता—"लाल रंगाची साडी नेसून या."

त्यांनी ती साडी नेसली. त्या भडक लाल रंगात त्यांचं गोरापान रूप अधिकच उजळून निघालं होतं. ओठांवर गडद लाल रंगाची लिपस्टिक आणि कपाळावर लाल टिकली. आज आरशात दिसणारी स्त्री शिक्षिका कमी आणि एखाद्या नवरदेवाची वाट पाहणारी नववधू जास्त वाटत होती.

त्यांनी ब्लाउजच्या गळ्यावरून बोटं फिरवली. आतली ती 'खूण' झाकली गेली होती, पण त्या लाल रंगाने ती अजूनच गडद झाल्याचा भास होत होता.

कॉलेजचं ऑडिटोरियम विद्यार्थ्यांच्या गर्दीने खचाखच भरलं होतं. स्टेजवर रंगीबेरंगी दिवे चमकत होते. अँकरने कार्यक्रमाची सुरुवात केली आणि टाळ्यांचा कडकडाट झाला.

मॅडम विंगेत उभ्या राहून कार्यक्रमावर लक्ष ठेवून होत्या. पण त्यांचं लक्ष कार्यक्रमात नव्हतं. त्या विक्रमला शोधत होत्या.

आणि विक्रम?

तो साऊंड कन्सोलच्या जवळ उभा होता. आज त्याने काळा कोट आणि पांढरा शर्ट घातला होता. त्याचे केस जेल लावून सेट केले होते. तो एखाद्या सिनेमाच्या हिरोसारखा दिसत होता.

त्याची नजर मॅडमवर पडली.

लाल साडीतल्या मॅडमला पाहून विक्रमच्या डोळ्यांत एक चमक आली. त्याने लांबूनच त्यांच्याकडे पाहून, आपल्या छातीवर हात ठेवला आणि हलकेच मान झुकवली. जणू काही तो सांगत होता—"तुम्ही जिंकलंत... आणि मी हरलो."

त्याच्या त्या एका इशाऱ्याने मॅडमच्या गालावर लाली चढली. त्या लाजेने विंगेच्या आणखी आत सरकल्या.

कार्यक्रम रंगात आला होता. स्टेजवर एक रोमँटिक गाणं सुरू झालं आणि लाइट्स डिम झाले. फक्त स्टेजवर फोकस लाईट होता आणि विंगेत अंधार पसरला होता.

वातावरणात गाण्याचे सूर आणि बासरीची धून भरून राहिली होती.

मॅडम त्या अंधारात, पडद्याच्या आडोशाला उभ्या होत्या.

अचानक, त्यांच्या मागे कोणाची तरी उपस्थिती जाणवली. त्या ओळखीच्या सुगंधाने—एक तीव्र, पौरुषी अत्तर आणि विक्रमचा स्वतःचा गंध—त्यांना जाणीव करून दिली.

त्या वळणार, इतक्यात विक्रमने त्यांच्या कानाजवळ येऊन कुजबुजला.

"वळू नका मॅडम... समोर बघा. जग समोर आहे, पण तुमचं जग तुमच्या मागे उभं आहे."

मॅडमच्या अंगावर काटा आला. विक्रम त्यांच्या अगदी पाठोपाठ उभा होता. त्याची छाती त्यांच्या पाठीला स्पर्श करत होती.

"लाल रंग..." विक्रमचा आवाज त्या गाण्याच्या सुरांमध्ये मिसळला होता. "मी म्हटलं होतं ना, हा रंग जीवघेणा दिसेल. आज तुम्ही खरोखरच एखाद्या ज्वालासारख्या दिसताय. आणि मला त्या आगीत उडी मारावीशी वाटतेय."

"विक्रम... कोणी बघेल. बाजूला हो," मॅडमने पुढे सरकण्याचा प्रयत्न केला, पण समोर स्टेजचा प्रकाश होता. त्या प्रकाशात जाणं शक्य नव्हतं आणि मागे विक्रम होता. त्या अडकल्या होत्या.

विक्रमने धाडस केलं.

त्याने आपला उजवा हात हळूच पुढे नेला आणि त्यांच्या साडीच्या कमरेच्या उघड्या भागावर ठेवला.

त्याचा हात थंड होता, पण स्पर्श मात्र जाळणारा होता.

"आह..." मॅडमच्या तोंडातून एक हुंकार बाहेर पडला. त्यांनी आपल्या हाताने त्याचा हात काढण्याचा प्रयत्न केला, पण विक्रमची पकड मजबूत होती.

"हलू नका," त्याने आदेश दिला. "बाहेर मुलं डान्स करतायत... पण मला तुमच्या हृदयाचा डान्स फील करायचा आहे."

त्याने आपला हात त्यांच्या कमरेवरून सरकवत, साडीच्या घड्यांच्या वर नेला. त्याची बोटं त्यांच्या पोटावर फिरत होती.

मॅडमचं पूर्ण शरीर त्या स्पर्शाने ललकारत होतं. स्टेजवरच्या गाण्याचे शब्द होते—'बाहो में चले आओ...' आणि इथे विंगेत, अंधारात, विक्रमने त्यांना आपल्या मिठीत कैद केलं होतं.

"विक्रम, प्लीज... माझी सहनशक्ती संपतेय," मॅडमने डोळे मिटून घेतले. त्यांचे डोकं मागे विक्रमच्या खांद्यावर टेकले.

"संपू द्या," विक्रमने त्यांच्या गालाला आपल्या नाकाने स्पर्श केला. "जेव्हा सहनशक्ती संपते, तेव्हाच खरं समर्पण सुरू होतं."

त्याने त्यांच्या पोटावर चिमटा काढला नाही, तर तिथे आपल्या अंगठ्याने एक वर्तुळ काढलं.

"आज रात्री..." तो त्यांच्या कानात बोलला. "आज रात्री हे फंक्शन संपल्यावर तुम्ही घरी जाणार नाही आहात."

"काय?" मॅडम दचकल्या.

"मी एक जागा ठरवली आहे. शहराबाहेर. जिथे फक्त तुम्ही, मी... आणि हा लाल रंग असेल," विक्रमने आपला निर्णय सुनावला. "मी विचारत नाहीये मॅडम, मी सांगतोय. गाडी तयार ठेवा."

त्याच वेळी स्टेजवर गाणं संपलं. टाळ्यांचा कडकडाट झाला. लाइट्स पुन्हा लागले.

विक्रम एका सेकंदात त्यांच्यापासून दूर झाला.

जेव्हा मॅडमने वळून पाहिलं, तेव्हा तो दोन पावलं दूर उभा होता, खिशात हात घालून, अगदी निर्विकार चेहऱ्याने. जणू काही त्याने काहीच केलं नव्हतं.

पण मॅडमच्या कमरेवरचा त्याचा स्पर्श आणि कानातले त्याचे शब्द—"आज रात्री तुम्ही घरी जाणार नाही आहात"—हे वादळ निर्माण करून गेले होते.

त्या तिथेच उभ्या राहिल्या. लाल साडीतल्या त्या स्त्रीच्या मनात आता भीती नव्हती, तर एक अनामिक हुरहूर होती. त्यांना माहित होतं, आजची रात्र त्यांच्या आयुष्याची दिशा बदलणार आहे. आणि सर्वात धक्कादायक गोष्ट म्हणजे... त्या आता त्या रात्रीची वाट पाहत होत्या.​

 

[love2025]

Episode 5

ऑडिटोरियममधील कार्यक्रमाची सांगता झाली होती. विद्यार्थ्यांचा गोंगाट आता ओसरला होता. बक्षिसे वाटून झाली होती, पाहुणे निघून गेले होते. शेवटच्या काही सूचना देऊन आणि स्टाफ रूममध्ये चाव्या जमा करून विजया मॅडम बाहेर पडल्या.

घड्याळात रात्रीचे दहा वाजले होते. नेहमीच्या वेळेनुसार त्या आतापर्यंत घरी असायला हव्या होत्या. पण आज... आजची रात्र त्यांची नव्हती, ती विक्रमने हायजॅक केली होती.

त्यांनी पार्किंगमध्ये जाण्यापूर्वी एका कोपऱ्यात उभं राहून थरथरत्या हातांनी पतीला, प्रकाशला फोन लावला.

"हॅलो... प्रकाश, कार्यक्रम उशिरा संपलाय. आता इतक्या रात्री घरी येणं शक्य नाही. आणि उद्या सकाळीच पुन्हा हिशोबासाठी यायचंय. तर मी आज माझ्या कलीगकडे, देशपांडे मॅडमकडे थांबतेय."

खोटं बोलताना त्यांची जीभ अडखळली नाही, कारण त्यांच्या मनात विक्रमच्या भेटीची ओढ सत्यापेक्षा मोठी होती. प्रकाशने "ठीक आहे, काळजी घे," असं म्हणून फोन ठेवला.

एका क्षणात मॅडमने आपल्या 'पती'ला खोटं सांगितलं आणि त्या आपल्या 'प्रियकरा'कडे जाण्यासाठी मोकळ्या झाल्या.

त्या पार्किंगमध्ये आल्या. त्यांची लाल साडी रात्रीच्या पिवळ्या दिव्यांच्या प्रकाशात अजूनच गडद आणि मादक दिसत होती.

त्यांच्या गाडीजवळ विक्रम आधीच उभा होता.

त्याने कोट काढला होता आणि आता तो फक्त पांढऱ्या शर्टवर होता, ज्याची वरची दोन बटणे उघडी होती. हाताच्या बाह्या दुमडलेल्या होत्या.

मॅडमना पाहताच त्याने हात पुढे केला.

"चावी द्या," तो शांतपणे म्हणाला.

"विक्रम, आपण कुठे जातोय? हे सुरक्षित आहे का?" मॅडमने चावी दिली नाही, त्या डगमगल्या.

विक्रमने त्यांच्या हातातून चावी हिसकावून घेतली.

"माझ्या सोबत असताना तुम्ही सुरक्षिततेचा विचार करायचा नाही. फक्त माझ्यावर विश्वास ठेवायचा," त्याने ड्रायव्हर सीटचा दरवाजा उघडला आणि आत बसला. "बसा. रात्र सरत चाललीये."

मॅडम निमूटपणे पॅसेंजर सीटवर बसल्या. विक्रमने गाडी सुरू केली आणि कॉलेजच्या गेटमधून बाहेर काढली. शहराचे रस्ते आता रिकामे झाले होते. विक्रमने गाडी शहराच्या बाहेर जाणाऱ्या हायवेला लावली.

गाडीत भयानक शांतता होती. फक्त एसीचा आवाज आणि टायर्सचा रस्त्यावरचा आवाज येत होता.

मॅडम खिडकीबाहेर पाहत होत्या, पण त्यांना आरशात विक्रमची नजर जाणवत होती. तो अधूनमधून गिअर बदलताना त्यांच्या गुडघ्याला आपल्या हाताचा मुद्दाम स्पर्श करत होता.

"भीती वाटतेय?" विक्रमने अचानक विचारलं.

"हो," मॅडम खरं बोलल्या. "पण तरीही यावंसं वाटतंय."

विक्रम हसला. त्याने गाडीचा वेग वाढवला.

"ही लाल साडी..." त्याने त्यांच्याकडे पाहिलं. "गाडीच्या या अंधारात एखाद्या निखाऱ्यासारखी चमकतेय. मला कधी एकदा आपण पोहोचतोय आणि मी ती आग जवळ घेतोय, असं झालंय."

त्याच्या या वाक्याने मॅडमच्या पोटातील गोळा अजूनच वाढला.

सुमारे पाऊण तासाच्या प्रवासानंतर, विक्रमने गाडी मुख्य रस्ता सोडून एका कच्च्या रस्त्याला लावली. आजूबाजूला झाडी होती. थोड्याच वेळात ते एका लहानशा, पण सुंदर फार्महाऊसच्या गेटवर पोहोचले. हे विक्रमच्या मित्राचं फार्महाऊस होतं, जे आज त्याने खास त्यांच्यासाठी मागून घेतलं होतं.

गाडी थांबली. आजूबाजूला किर्रर्र अंधार आणि शांतता होती. फक्त फार्महाऊसच्या व्हरांड्यातला एक दिवा चालू होता.

विक्रमने इंजिन बंद केलं. त्याने सीटबेल्ट काढला आणि मॅडमच्या दिशेने वळला.

"पोहोचलो," तो म्हणाला.

मॅडम सीटला खिळून बसल्या होत्या. त्या हलायला तयार नव्हत्या.

"विक्रम, आपण परत जाऊया. मला हे जमणार नाही," त्या शेवटच्या क्षणी मागे फिरू पाहत होत्या.

विक्रमने काहीच ऐकलं नाही. तो गाडीतून उतरला. त्याने फिरून मॅडमच्या बाजूचा दरवाजा उघडला.

"उतरा," त्याने हात पुढे केला.

"नाही..."

विक्रमने वाकून त्यांचा हात पकडला आणि एका झटक्यात त्यांना गाडीबाहेर ओढलं.

त्यांचा तोल गेला आणि त्या थेट विक्रमच्या छातीवर आदळल्या.

त्यांनी स्वतःला सावरण्याचा प्रयत्न केला, पण विक्रमने त्यांचे दोन्ही हात पकडून त्यांना गाडीच्या दरवाज्याला दाबलं.

"परत जाण्यासाठी आलो नाही आहोत आपण," विक्रमचा आवाज आता पूर्णपणे बदलला होता. त्यात आता संयम नव्हता, तर निव्वळ अधिकार होता. "तुम्ही स्वतःच्या मर्जीने गाडीत बसलात. आता पुढचं सगळं माझ्या मर्जीने होईल."

त्या शांत जागेत, रातकिड्यांच्या आवाजात, विक्रमने त्यांच्या चेहऱ्यावरून नजर फिरवली.

"आज तुम्ही शिक्षिका नाही आहात, आणि मी विद्यार्थी नाही," त्याने त्यांचा हात उचलून आपल्या हृदयावर ठेवला. "आज या भिंतींच्या आड, या लाल साडीच्या आड दडलेली ती बाई बाहेर येणार आहे, जिची मला तहान लागलीये."

त्याने त्यांचा हात धरून त्यांना खेचतच फार्महाऊसच्या दरवाजाकडे नेलं.

मॅडमचे पाय जड झाले होते, पण विक्रमची ताकद आणि ओढ त्यांना फरफटत नेत होती.

त्याने दरवाजा उघडला. आत पाऊल टाकताच मॅडमना जाणवलं—त्यांनी आता लक्ष्मणरेषा ओलांडली आहे. आता मागे फिरणं नाही. आता फक्त विक्रम आणि त्याची ती 'रात्र' उरली होती.

विक्रमने दरवाजा लावला आणि कडी लावली.

त्या कडीचा आवाज त्या शांततेत एखाद्या धोक्याच्या घंटेसारखा—पण हव्याहव्याशा धोक्यासारखा—घुमला.

फार्महाऊसचा तो हॉल प्रशस्त होता, पण एका मंद दिव्याच्या पिवळसर प्रकाशाशिवाय तिथे दुसरं काहीच नव्हतं. विक्रमने दरवाजाची कडी लावली आणि तो मागे वळला. त्याचा तो मोठा, सावलीसारखा आकार मॅडमच्या मनावर दडपण आणत होता. बाहेरची हवा थंड होती, पण त्या बंद खोलीतल्या वातावरणात अचानक उष्णता वाढली होती.

मॅडम (विजया) हॉलच्या मध्यभागी उभ्या होत्या. त्यांची गडद लाल साडी त्या मंद प्रकाशात एखाद्या रक्ताच्या थेंबासारखी किंवा पेटत्या निखाऱ्यासारखी चमकत होती. त्यांचं हृदय इतक्या जोरात धडधडत होतं की तो आवाज विक्रमलाही ऐकू येत असावा.

विक्रम सावकाश पावलांनी त्यांच्या दिशेने चालत आला. त्याने खिशातले हात बाहेर काढले नव्हते. तो फक्त त्यांच्याकडे पाहत होता—नखशिखांत.

"लाल रंग..." तो त्यांच्या समोर येऊन थांबला. "मी म्हटलं होतं, हा रंग जीवघेणा दिसेल. पण इथे, या एकांतात... तुम्ही एखाद्या देवतेसारख्या भासताय, जिची पूजा करावीशी वाटतेय."

"विक्रम... आता आपण इथे आहोत. पण... पण पुढे काय?" मॅडमचा आवाज कापला. "मला भीती वाटतेय. हे सगळं खूप वेगाने घडतंय."

विक्रमने आपला उजवा हात बाहेर काढला आणि हळूच त्यांच्या गालाला स्पर्श केला.

"वेगाने नाही मॅडम... हे खूप उशिरा घडतंय. ही रात्र कित्येक वर्षांपूर्वीच यायला हवी होती," तो कुजबुजला.

त्याने आपला हात त्यांच्या खांद्यावर नेला, जिथे त्यांनी साडीचा पदर एका मोठ्या सेफ्टी पिनने (Safety Pin) ब्लाउजला घट्ट जोडून ठेवला होता.

"सकाळी मी म्हणालो होतो ना? सेफ्टी पिन कितीही लावा, माझा हात पोहोचतोच," विक्रमने त्या पिनला स्पर्श केला. "आता या पिनांची, या बंधनांची गरज नाहीये. इथे फक्त तुम्ही आहात आणि मी आहे. आणि आपल्यात तिसरं काहीही नकोय. अगदी हे कपडे सुद्धा अडथळा वाटतायत."

मॅडमच्या श्वासाची गती वाढली. विक्रमने अत्यंत सराईतपणे आणि हळूवारपणे ती पिन उघडली.

त्याचा तो 'खट्' आवाज त्या शांततेत स्पष्ट ऐकू आला.

त्याने ती पिन काढून बाजूच्या टेबलावर फेकून दिली.

आता पदर मोकळा झाला होता.

विक्रमने त्यांच्या डोळ्यांत पाहिलं आणि एका झटक्यात नाही, तर अत्यंत सावकाशपणे... एखाद्या कलाकाराने आपल्या कलाकृतीवरील पडदा हटवावा, तसा त्यांचा पदर खांद्यावरून खाली सरकवला.

मॅडमने आपले डोळे गच्च मिटून घेतले.

पदर खाली सरकताच त्यांची भरगच्च छाती आणि तो लाल रंगाचा ब्लाउज विक्रमच्या नजरेसमोर आला.

आणि तिथे... ब्लाउजच्या वरच्या भागात, उघड्या त्वचेवर ती 'खूण' अजूनही ताजी होती.

विक्रमची नजर त्या खुणेवर खिळली. त्याच्या डोळ्यांत एक तृप्त समाधान आलं.

"सुंदर..." तो मंत्रमुग्ध झाल्यासारखा म्हणाला.

त्याने आपले दोन्ही हात त्यांच्या उघड्या कमरेवर ठेवले. ब्लाउज आणि साडीच्या मधला तो उघडा भाग... तिथे विक्रमच्या थंड हातांचा स्पर्श होताच मॅडम शहारल्या. त्यांनी नकळत विक्रमच्या खांद्याचा आधार घेतला.

"विक्रम..." त्या विव्हळल्या.

"काही बोलू नका," विक्रमने त्यांना जवळ ओढलं. त्यांची छाती त्याच्या छातीला टेकली.

"तुमचं हे शरीर... जे इतकी वर्षं एका साच्यात, एका मर्यादेत जगलंय... आज त्याला मोकळा श्वास घेऊ द्या."

त्याने आपला चेहरा खाली झुकवला आणि त्या खुणेवर... जिथे त्याने काल ओठ लावले होते... तिथे पुन्हा एकदा ओठ टेकवले.

पण यावेळी त्याने फक्त स्पर्श केला नाही. त्याने आपली जीभ बाहेर काढून त्या खुणेवर फिरवली.

त्या ओल्या आणि गरम स्पर्शाने मॅडमच्या पायातली ताकदच निघून गेली. त्या पूर्णपणे विक्रमच्या आधारावर उभ्या होत्या.

"विक्रम... प्लीज... मला सांभाळ," त्या म्हणाल्या.

विक्रमने मान वर केली.

"सांभाळायलाच तर आलोय," त्याने त्यांच्या ओठांकडे पाहिलं. "पण इथे हॉलमध्ये नाही."

त्याने अचानक त्यांना उचलून घेतलं.

मॅडम दचकल्या. त्यांचे पाय जमिनीवरून वर उचलले गेले आणि त्या विक्रमच्या मजबूत बाहुपाशात (Bridal Style) आल्या. त्यांचा पदर जमिनीवर लोळत होता.

"विक्रम, खाली उतरव मला..."

"नाही. आता तुम्ही जमिनीवर पाय ठेवायचा नाही. आता थेट बेडवर," विक्रमने अधिकारवाणीने सांगितलं.

तो त्यांना घेऊन बेडरूमच्या दिशेने चालू लागला.

मॅडमने आपला चेहरा त्याच्या गळ्यात लपवला. त्या लाल साडीत, विक्रमच्या कवेत असताना त्यांना जाणवलं की त्या आता परक्या पुरुषाच्या नाही, तर आपल्या 'मालकाच्या' ताब्यात आहेत.

विक्रमने बेडरूमच्या दाराला लाथ मारून ते उघडलं.

आतल्या मोठ्या बेडवर त्याने मॅडमला अलगद, फुलासारखं ठेवलं.

त्या बेडवर लाल साडीतल्या मॅडम, विस्कटलेले केस आणि धापा टाकणारी छाती... हे दृश्य पाहून विक्रमने एक खोल श्वास घेतला.

त्याने दरवाजा लावून घेतला.



.​

 

[love2025]

Episode 6

आता खऱ्या खेळाला सुरुवात होणार होती. बाहेरचं जग संपलं होतं. या खोलीत आता फक्त दोनच गोष्टी होत्या—मॅडमचं समर्पण आणि विक्रमचा ताबा.
बेडरूमचा दरवाजा बंद झाला आणि त्या आवाजासोबतच जगाचे सर्व नियम त्या खोलीबाहेर थांबले. विक्रमने कडी लावली आणि तो मागे वळला. त्या पांढऱ्याशुभ्र बेडशीटवर विखुरलेल्या लाल साडीत विजया मॅडम एखाद्या उमललेल्या गुलाबासारख्या दिसत होत्या. त्यांची छाती वेगाने वर-खाली होत होती, आणि डोळे भीती व ओढ यांच्या संमिश्र भावनेने पाणावलेले होते.
विक्रम बेडच्या पायथ्याशी उभा राहिला. त्याने अत्यंत शांतपणे आपला कोट उतरवला आणि बाजूच्या खुर्चीवर फेकला. त्यानंतर त्याने आपल्या शर्टाच्या बाह्या अजून वर दुमडल्या आणि गळ्यातली टाय सैल करून काढून टाकली. त्याची ही प्रत्येक हालचाल मॅडमच्या हृदयाचा ठोका वाढवत होती. तो एखाद्या शिकारी वाघासारखा सावकाश तयारी करत होता.
तो बेडवर चढला. त्याने चालत जाण्याऐवजी गुडघ्यांवर रांगत (crawling) मॅडमच्या दिशेने जायला सुरुवात केली. तो त्यांच्या दोन पायांच्या मधून पुढे सरकत होता.
"विक्रम..." मॅडम मागे सरकल्या आणि हेडबोर्डला (Bed Headboard) टेकल्या. "लाईट... लाईट बंद कर ना प्लीज. मला लाज वाटतेय."
विक्रम थांबला नाही. तो त्यांच्या अगदी जवळ आला आणि त्यांच्या दोन्ही मांड्यांच्या बाजूला आपले हात टेकवून त्यांच्या अंगावर झुकला.
"लाज?" तो हसला. "मॅडम, अंधारात तर गुन्हे लपवले जातात. आपण जे करतोय, ती पूजा आहे. आणि देवीची पूजा प्रकाशातच व्हायला हवी. मला तुमच्या शरीराचा कोन्-कोन डोळे भरून बघायचा आहे."
त्याचा चेहरा आता त्यांच्या पोटाजवळ होता. मॅडमचा पदर बाजूला झालेलाच होता. त्यांची उघडी, नितळ आणि मांसल कंबर विक्रमच्या डोळ्यांसमोर होती. लाल ब्लाउज आणि साडीच्या मधला तो गोरापान पट्टा पाहून विक्रमच्या डोळ्यांत नशा चढली.
त्याने आपले दोन्ही हात त्यांच्या कमरेवर ठेवले. त्याची बोटं त्यांच्या मऊ त्वचेत रुतली.
"किती दिवस... किती महिने मी या दृश्याची कल्पना केली होती," त्याने त्यांच्या बेंबीच्या (Navel) जवळ आपला अंगठा फिरवला. "ही कंबर... हे वळण... एखाद्या शिल्पकाराने कोरावं तसं आहे."
त्याच्या बोटांचा तो खरखरीत स्पर्श बेंबीजवळ होताच मॅडमच्या तोंडातून "आह..." असा आवाज आला. त्यांनी त्याचे केस पकडले.
"विक्रम, नको छळू रे..."
"छळणं अजून सुरूच झालं नाहीये," विक्रमने एका झटक्यात त्यांच्या साडीच्या निऱ्या (Pleats) पकडल्या.
"नाही..." मॅडमने साडी घट्ट पकडण्याचा प्रयत्न केला.
पण विक्रमने त्यांचा हात बाजूला केला.
"सोडा," त्याने आदेश दिला. "ही साडी आता तुमच्या शरीरावर ओझं झालीये."
त्याने त्यांच्या साडीचा पीळ सोडवायला सुरुवात केली. मॅडमना नाईलाजाने आपली कंबर वर उचलावी लागली. विक्रमने अत्यंत वेगाने पण सराईतपणे ती ५-६ वार साडी त्यांच्या शरीरावरून मोकळी केली.
काही क्षणांतच ती लाल साडी बेडच्या एका कोपऱ्यात जमा झाली.
आता मॅडम फक्त त्या लाल रंगाच्या टाइट ब्लाउजमध्ये आणि लाल पेटीकोटमध्ये होत्या. पेटीकोटच्या नाड्यामुळे त्यांची कंबर अजूनच रेखीव दिसत होती. त्यांची भरगच्च छाती ब्लाउजमधून बाहेर येण्यासाठी तडफडत होती.
विक्रमने साडी बाजूला फेकली आणि तो पुन्हा त्यांच्याकडे वळला.
त्यांचं हे अर्ध-नग्न आणि मादक रूप पाहून तो स्वतःवरचा ताबा हरवून बसला.
"आज तुम्हाला कळेल की मी वर्गात शांत का असायचो..." तो त्यांच्या अंगावर झुकला.
त्याने त्यांचे दोन्ही हात पकडून डोक्यावर नेले आणि एका हाताने दाबून धरले. आता त्यांची छाती पूर्णपणे उघडी आणि असहाय्य होती.
विक्रमने आपला चेहरा त्यांच्या ब्लाउजच्या गळ्यापाशी नेला.
तिथे, त्या दोन उरोजांच्या मधल्या खोलगट भागात (Cleavage) त्याने आपले ओठ टेकवले.
तो स्पर्श होताच मॅडमचं शरीर कमानदार झालं. त्यांनी आपली पाठ बेडवरून उचलली.
"आई गं..." त्या विव्हळल्या.
विक्रमने तिथे नुसतं चुंबन घेतलं नाही, तर त्याने आपल्या दातांनी हलकासा चावा घेतला.
मॅडमच्या डोळ्यांतून पाणी आलं, पण ते वेदनेचं नव्हतं.
"ही जागा..." विक्रम पुटपुटला, त्याचं तोंड अजूनही त्यांच्या छातीवर होतं. "ही जागा आता फक्त माझ्या मालकीची आहे."
त्याने आपला दुसरा हात त्यांच्या पेटीकोटच्या नाड्यावर नेला.
"विक्रम... थांबा... लाईट..." मॅडमची शेवटची धडपड.
"मी म्हणालो ना, लाईट चालू राहणार," विक्रमने एका झटक्यात नाडा ओढला.



पेटीकोट सैल झाला.



"आता फक्त तुम्ही आणि मी... आणि ही आग," विक्रमने त्यांचे ओठ आपल्या ओठांनी बंद केले.



त्याच्या त्या आक्रमक किसमध्ये मॅडमचा विरोध, त्यांची भीती आणि त्यांची लाज... सगळं काही वितळून गेलं.



त्या दीर्घ आणि आक्रमक चुंबनाने विजया मॅडमचा उरलासुरला प्रतिकार संपवला होता. जेव्हा विक्रमने आपले ओठ बाजूला केले, तेव्हा त्या बेडवर धापा टाकत पडल्या होत्या. त्यांचे डोळे अर्धवट मिटलेले होते आणि ओठ सुजल्यासारखे लाल झाले होते.



विक्रमने आपला मोर्चा आता खाली वळवला. पेटीकोटचा नाडा सुटलेलाच होता. त्याने मॅडमच्या पायांकडे पाहिलं आणि दोन्ही हातांनी तो लाल पेटीकोट घोट्यापर्यंत ओढून काढला आणि एका बाजूला भिरकावून दिला.



आता त्या फक्त ब्लाउज आणि अंतर्वस्त्रांवर (Undergarments) होत्या.



त्यांची ती मांसल, भरदार मांड्यांची ठेवण आणि नितंबांचा गोलाकार उघड्यावर आला. मॅडमने लज्जेने आपले दोन्ही पाय एकमेकांना घट्ट जुळवून घेतले आणि हाताने स्वतःला झाकण्याचा प्रयत्न केला.



"पाय जुळवू नका मॅडम," विक्रमने त्यांचे दोन्ही घोटे (Ankles) पकडले आणि बळजबरीने, पण हळूवारपणे त्यांचे पाय फाकवले. "ज्या सौंदर्याची मी इतके दिवस स्वप्नं बघितली, ते आता लपवू नका."



तो त्यांच्या पायांजवळ गुडघ्यांवर बसला. त्याने आपला हात त्यांच्या गुळगुळीत, गोऱ्या मांड्यांवरून फिरवला.



त्याचा हात मांड्यांवरून सरकत वर गेला... आणि त्याने त्यांच्या पँटीच्या रेषेवर बोटं फिरवली.



"आह..." मॅडमच्या तोंडातून एक कंपयुक्त स्वर बाहेर पडला. त्या बेडशीटमध्ये आपली नखे रोवून धरल्या.



विक्रम आता रांगत वर आला आणि त्यांच्या पोटावर (Stomach) बसला (Straddle). त्याचं वजन मॅडमच्या शरीरावर पडलं, पण ते वजन त्यांना जड वाटत नव्हतं, तर हवंहवंसं वाटत होतं.



"आता शेवटचा पडदा," विक्रमने त्यांचे दोन्ही हात पकडून बाजूला केले आणि आपली नजर त्यांच्या ब्लाउजवर खिळवली.



त्या घट्ट ब्लाउजमध्ये त्यांची छाती श्वासोच्छ्वासासोबत उसळत होती.



विक्रमने त्यांचे हुक उघडायला सुरुवात केली नाही. त्याने ब्लाउजच्या दोन्ही बाजू पकडल्या आणि एक जोरदार झटका दिला.



चर्‍र्र...



हुक तुटल्याचा आवाज झाला आणि ब्लाउज उघडा पडला.



मॅडम दचकल्या. "विक्रम... फाडलेस?"



"मला अडथळे आवडत नाहीत," विक्रमने ते फाटलेलं ब्लाउज त्यांच्या अंगावरून ओढून काढलं.



आता त्या फक्त एका काळ्या रंगाच्या ब्रा (Bra) मध्ये होत्या. त्यांच्या गोऱ्या शरीरावर तो काळा रंग एखाद्या जादूसारखा दिसत होता. त्यांची ती भव्य आणि सुडौल छाती त्या लहानशा कपड्यात मावत नव्हती.



विक्रमच्या डोळ्यांत आता केवळ कौतुक नव्हतं, तर एक आंधळी भक्ती होती.



"हे... हे देवाने खूप निवांतपणे बनवलंय," त्याने थरथरत्या हाताने त्यांच्या उघड्या खांद्यांवरून आणि गळ्यावरून हात फिरवला.



त्याने ब्राच्या पट्ट्या (Straps) खांद्यावरून खाली सरकवल्या.



मॅडमची धडधड आता शिगेला पोहोचली होती. त्यांचं शरीर आता पूर्णपणे उघडं होणार होतं.



विक्रमने पाठीमागून हुक काढला.



आणि...



बंध मुक्त झाले.



विक्रमने ती ब्रा बाजूला केली आणि विजया मॅडमचं ते संपूर्ण, नग्न आणि पवित्र सौंदर्य त्याच्यासमोर उघडं झालं.



त्यांचे ते उंच, ताठ आणि रसरशीत स्तन पाहून विक्रम क्षणभर स्तब्ध झाला. वय वाढलं तरी त्यांच्या शरीरातला कस आणि ताजेपणा तसाच होता. त्या दोन शिखरांच्या टोकावरचे ते गडद रंगाचे बोंड (Nipples) थंडीने आणि उत्तेजनेने ताठरले होते.



"हे सगळं माझं आहे..." विक्रमने दोन्ही हातांनी त्यांचे दोन्ही स्तन भरून घेतले (Cupped). त्याचे हात मोठे होते, तरीही ते स्तन त्याच्या हातात मावत नव्हते.



त्याचा तो स्पर्श होताच मॅडमने आपली पाठ कमानदार (Arched) केली.



"हो... तुझं आहे... फक्त तुझं..." त्या बेशुद्ध झाल्यासारख्या पुटपुटल्या.



विक्रमने आपला चेहरा खाली नेला.



त्याने एका स्तनाला आपल्या तोंडात घेतलं आणि एखाद्या तान्ह्या बाळासारखं नव्हे, तर एका तहानलेल्या पुरुषासारखं ते चोखायला सुरुवात केली.



"आई गं... मेल्ये..." मॅडमच्या तोंडून वेदनामिश्रित सुखाची किंकाळी फुटली. त्यांनी विक्रमचं डोकं आपल्या छातीशी दाबून धरलं.



त्याचे दात, त्याची जीभ आणि ओठ... यांचा खेळ सुरू झाला होता. तो आळीपाळीने दोन्ही स्तनांशी खेळत होता, त्यांना चावत होता, पीत होता.



मॅडमचं शरीर बेडवर तडफडत होतं. त्यांच्या पायातली रग आता वाढली होती.



"विक्रम... बास रे... माझा जीव जाईल..." त्या कळवळत होत्या.



विक्रमने तोंड वर केलं. त्याचे ओठ ओले झाले होते.



"जीव जाणार नाही मॅडम... जीव येणार आहे," तो हसला.



तो त्यांच्या शरीरावरून खाली उतरला आणि त्यांच्या दोन पायांच्या मध्ये गुडघ्यांवर बसला.



त्याने त्यांची पँटी पकडली आणि एका झटक्यात ती पायांवाटे खाली खेचली.



आता त्या पूर्णपणे... नखशिखांत नग्न होत्या.



पिवळ्या प्रकाशात त्यांचं ते भरलेलं, मांसल आणि मादक शरीर पाहून विक्रमने एक दीर्घ श्वास घेतला.



"आज या शरीराची तहान आणि माझी भूक... दोन्ही शांत होणार आहेत," तो म्हणाला आणि त्याने आपले कपडे उतरवायला सुरुवात केली.



मॅडम उघड्या डोळ्यांनी आपल्या तरुण, बलदंड प्रियकराला नग्न होताना पाहत होत्या. त्यांच्या मनातली भीती आता संपली होती. आता उरली होती ती फक्त आणि फक्त... समर्पणाची आस.



विक्रमने आपल्या शरीरावरील शेवटचे वस्त्र उतरवले आणि तो पूर्णपणे नग्न अवस्थेत विजया मॅडमच्या समोर उभा राहिला. त्या पिवळ्या प्रकाशात त्याचे ते २५ वर्षांचे तरुण, कसदार आणि पिळदार शरीर पाहून मॅडमचे डोळे दिपले.



त्याचे रुंद खांदे, सपाट पोट आणि त्याखाली... त्याचे ते विशाल आणि ताठरलेले पौरुष. ते फणा काढलेल्या नागासारखे आक्रमकपणे उभे होते. मॅडमने आजवर आपल्या पतीला पाहिले होते, पण विक्रमच्या या तरुण आणि भव्य अवतारासमोर त्यांचं अनुभवविश्व खुजं ठरलं. त्या दृश्याने त्यांच्या पोटात भीतीचा एक गोळा आला, पण त्याच वेळी त्यांच्या योनीमध्ये ओलाव्याची एक लाट पसरली.



"बापरे..." मॅडमच्या तोंडून नकळत शब्द निसटले. त्यांनी लाजेने आपले डोळे झाकून घेतले आणि पाय जुळवण्याचा प्रयत्न केला.



पण विक्रमने त्यांना तसं करू दिलं नाही. तो बेडवर गुडघ्यांवर आला आणि त्यांच्या दोन पायांच्या मध्ये जाऊन बसला. त्याने बळजबरीने त्यांचे दोन्ही पाय फाकवले आणि आपले मजबूत हात त्यांच्या गुळगुळीत मांड्यांवरून फिरवले.



"डोळे उघडा मॅडम," विक्रमचा आवाज खोल आणि जड झाला होता. "ज्या सत्याला तुम्ही इतके दिवस नाकारत होतात, ते आज तुमच्या समोर उभं आहे. बघा याकडे."



मॅडमने थरथरत्या पापण्या उघडल्या. विक्रम त्यांच्या पायांच्या मधून, एखाद्या स्वामीसारखा त्यांच्याकडे पाहत होता.



त्याची नजर त्यांच्या चेहऱ्यावरून सरकत खाली आली आणि त्यांच्या उघड्या योनीवर (Vagina) स्थिरावली. ती जागा... जी कित्येक वर्षे पतीच्या औपचारिक संबंधांशिवाय कोणालाही माहित नव्हती... आज विक्रमच्या समोर पूर्णपणे उघडी आणि असहाय्य होती. तिचे ते गुलाबी दल आणि काळ्या केसांची झालर पाहून विक्रमला वेड लागलं.



"हे..." विक्रमने आपला चेहरा त्यांच्या मांड्यांच्या जवळ नेला. "हे स्वर्गाचं द्वार आहे. आणि आज मी याची पूजा करणार आहे."



तो खाली वाकला. त्याचे उष्ण श्वास मॅडमच्या त्या अत्यंत खाजगी भागाला स्पर्श करू लागले.



"विक्रम... नको... तिथे नको..." मॅडम घाबरल्या. त्यांनी मागे सरकण्याचा प्रयत्न केला.



"का नाही? ती जागा अपवित्र आहे का?" विक्रमने विचारलं आणि पुढच्याच क्षणी त्याने आपली जीभ बाहेर काढली.



त्याने त्यांच्या योनीच्या त्या लहानशा मण्याला (Clitoris) आपल्या जिभेने स्पर्श केला.



"आहहहह..." मॅडमच्या तोंडातून एक मोठी, कंपनयुक्त किंकाळी बाहेर पडली. त्यांचं डोकं उशीवर आदळलं आणि पाठ कमानदार झाली.



तो स्पर्श एखाद्या विजेच्या तारेसारखा होता.



विक्रमने तिथेच थांबून चालणार नव्हतं. त्याने त्यांचे नितंब (Buttocks) आपल्या दोन्ही हातांनी घट्ट पकडले आणि स्वतःकडे ओढले. आता त्यांची योनी थेट त्याच्या तोंडावर होती.



तो एखाद्या तहानलेल्या जनावरासारखा त्या जागेवर तुटून पडला. तो आपली जीभ आत-बाहेर करत होता, त्या पाकळ्या चाटत होता, आणि मण्याला दातांनी हलकेच चावत होता.



"आई गं... मेलो... विक्रम... बास कर रे..." मॅडम बेडशीट मुठीत गच्च पकडून विव्हळत होत्या. त्यांचं शरीर माशासारखं तडफडत होतं.



"शांत बसा," विक्रम मध्येच तोंड वर करून गुरगुरला. त्याचं तोंड त्यांच्या रसाने ओलं झालं होतं. "आज तुझी सगळी तहान, सगळी आग मी पिऊन टाकणार आहे."



त्याने पुन्हा डोकं खुपसलं. तो इतक्या वेगाने आणि ताकदीने चाटत होता की मॅडमना आता सहन होत नव्हतं. त्यांच्या शरीरातून सुखाच्या लहरीवर लहरी उठत होत्या. त्यांचं शरीर घामाने निथळलं होतं.



"माझं... माझं काहीतरी होतंय... विक्रम थांब..." त्या ओरडल्या.



पण विक्रम थांबला नाही. त्याला त्यांना काठावर न्यायचं होतं.
जेव्हा त्याला जाणवलं की त्या आता परमोच्च शिखरावर आहेत, तेव्हा त्याने एक जोरदार सक्शन (Sucking) दिलं.
मॅडमचं शरीर जोरात थरथरलं. त्यांच्या योनीतून स्त्रावाचा एक मोठा लोंढा बाहेर पडला आणि विक्रमने तो पूर्णपणे पिऊन घेतला. त्या निढळल्या आणि बेडवर निपचित पडल्या.
काही मिनिटे शांततेत गेली. मॅडम फक्त धापा टाकत होत्या.
विक्रम सावकाश उठला. तो आता त्यांच्या अंगावर आला.

मॅडमने डोळे उघडून पाहिलं. विक्रमचा चेहरा लाल झाला होता आणि डोळ्यांत वासना शिगेला पोहोचली होती.
त्याने आपला ताठरलेला, ओला लिंग त्यांच्या योनीद्वारावर लावला.
त्याचं ते भव्य रूप आणि कडकपणा मॅडमच्या मांडीला जाणवला.
"विक्रम... हा खूप मोठा आहे... मला त्रास होईल," त्या भीतीने म्हणाल्या. त्यांनी त्याचे खांदे पकडले.
"त्रास होईल... पण तो त्रास तुला हवा आहे," विक्रमने त्यांचे दोन्ही पाय आपल्या खांद्यावर घेतले. आता त्यांची योनी पूर्णपणे उघडी आणि स्वागतासाठी तयार होती.
"माझ्यावर विश्वास ठेव," विक्रमने त्यांच्या डोळ्यांत पाहिलं. "मी तुला दुखवणार नाही, पण मी तुला तोडून नक्कीच टाकणार आहे."
त्याने लिंगाचे टोक त्यांच्या ओल्या योनीद्वारावर लावले आणि कमरेला एक जोरदार धक्का दिला.
त्याच्या त्या आक्रमक धक्क्याने, त्याचं अर्धे लिंग एकाच वेळी आत घुसले.
"आह्ह्ह्ह्ह्ह... आई ग..." मॅडमच्या घशातून एक वेदनेची आरोळी बाहेर पडली. त्यांचे डोळे पाणावले. त्यांना वाटलं त्यांचं शरीर दुभंगले.
विक्रम तिथेच थांबला. त्याने त्यांना ती वेदना पचवू दिली.
"सहन कर विजया... सहन कर..." तो त्यांच्या ओठांवर झुकला आणि त्यांचे ओठ आपल्या तोंडात घेतले, जेणेकरून त्यांची पुढची किंकाळी त्याच्या तोंडात दबली जाईल.
त्याने दुसरा धक्का दिला आणि लिंग पूर्णपणे मुळासकट आत घुसवले.
त्यांचं शरीर आता पूर्णपणे एक झालं होतं.
त्या जुन्या, बंद पडलेल्या वाटेवर आज एका नवीन, तरुण आणि आक्रमक पाहुण्याने ताबा मिळवला होता.
वेदनेची जागा आता हळूहळू एका पूर्णत्वाच्या भावनेने घेतली. मॅडमने आपले हात विक्रमच्या पाठीवर घट्ट आवळले आणि आपली नखे त्याच्यात रुतवली.
विक्रमचे ते विशाल आणि टणक पौरुष विजया मॅडमच्या शरीरात पूर्णपणे सामावले होते. त्यांच्या योनिच्या भिंतींनी त्याला घट्ट कवळून धरले होते. कित्येक वर्षांच्या एकाकीपणानंतर त्यांच्या शरीराला झालेला हा 'भरलेपणाचा' (Fullness) अनुभव नवीन आणि धक्कादायक होता. वेदनेची पहिली लाट ओसरली होती, आणि आता त्याची जागा एका मुंग्या येणाऱ्या सुखाने घ्यायला सुरुवात केली होती.
विक्रम काही क्षण स्थिर राहिला. त्याने मॅडमला त्या आकारमानाची सवय होऊ दिली. त्याचे दोन्ही हात त्यांच्या डोक्याच्या बाजूला बेडवर टेकलेले होते आणि तो त्यांच्या चेहऱ्याकडे पाहत होता.
"डोळे उघडा विजया..." तो गुरगुरला. "मला बघायचंय की मी तुमच्यात किती खोलवर रुतलोय."
मॅडमने कष्टाने डोळे उघडले. त्यांच्या डोळ्यांत पाणी होतं, पण ते आता सुखाचं होतं.
"खूप... खूप खोल आहेस रे तू..." त्या विव्हळल्या. "माझा श्वास अडकलाय."
"श्वास अडकू द्या, पण सोडायचा नाही," विक्रम म्हणाला आणि त्याने आपली कंबर हलवायला सुरुवात केली.
त्याने हळूहळू लिंग बाहेर खेचले आणि पुन्हा एका लयीत आत ढकलले.
सुरुवातीला त्याचे धक्के संथ आणि खोल होते. तो प्रत्येक वेळी पूर्ण बाहेर येत असे आणि पुन्हा मूळपर्यंत आत जात असे. या घर्षणामुळे मॅडमच्या शरीरात आग लागली होती.
"आह... विक्रम... हो... असेच..." मॅडमने आपली नखे त्याच्या पाठीत रुतवली. त्यांचं डोकं उशीवर इकडे-तिकडे हालत होतं.
विक्रमला त्यांच्या योनिची ती घट्ट पकड वेड लावत होती. त्याला आता संयम ठेवणं कठीण झालं.
त्याने आपला वेग वाढवला.
बेडरूममध्ये आता शरीरांच्या आदळण्याचा 'फट-फट' आवाज आणि मॅडमच्या 'आह-ऊह' च्या किंकाळ्या घुमू लागल्या.
विक्रम एखाद्या मशीनसारखा, न थकता त्यांना ठोकू लागला. त्याचे स्नायू ताणले गेले होते. घामाचे थेंब त्याच्या कपाळावरून निथळून मॅडमच्या उघड्या छातीवर पडत होते.
"माझ्याकडे बघा!" विक्रमने अचानक त्यांचे दोन्ही हात पकडले आणि त्यांना बेडवर दाबून धरलं (Pinned down).
मॅडम लाजेने किंवा सुखाच्या अतिरेकाने डोळे मिटत होत्या, पण विक्रमला ते मान्य नव्हतं.
"मी जेव्हा तुम्हाला प्रेम करतोय, तेव्हा तुमची नजर फक्त माझ्यावर असली पाहिजे," त्याने आदेश दिला.
मॅडमने त्याच्या डोळ्यांत पाहिलं. त्या डोळ्यांत त्यांना एक रांगडा मालक दिसला.
"तुझं आहे रे सगळं... तोडून टाक मला..." त्या बेभान होऊन ओरडल्या.
त्यांच्या या शब्दांनी विक्रमच्या आगीत तेल ओतलं.
त्याने त्यांचे पाय उचलले आणि आपल्या खांद्यावर घेतले. आता तो अजून खोलवर जाऊ शकत होता.
त्याने आपली ताकद लावून जोरदार धक्के द्यायला सुरुवात केली. बेडची स्प्रिंग किरकिर वाजत होती.
प्रत्येक धक्क्यासोबत मॅडमचं शरीर वर सरकत होतं. त्यांचे स्तन, जे आता पूर्णपणे उघडे आणि मुक्त होते, ते त्याच्या धक्क्यांच्या तालावर नाचत होते. विक्रमची नजर त्यांच्या स्तनांवर गेली. त्याने वाकून, धक्के चालू असतानाच, त्यांच्या स्तनांवर जोरदार चावा घेतला.
"आई गं... मेल्ये..." मॅडम जोरात ओरडल्या.
"ही वेदना लक्षात ठेव," विक्रम धापा टाकत बोलला. "उद्या जेव्हा कपडे घालशील, तेव्हा ही ठसठस तुला माझी आठवण करून देईल."
तो आता थांबणार नव्हता.
मॅडमची अवस्था आता अशी झाली होती की त्या सुखाच्या लाटांमध्ये बुडत होत्या. त्यांचं शरीर घामाने निथळलं होतं.
"विक्रम... माझं पुन्हा होणार आहे... मी झडणार आहे..." त्या ओरडल्या. "थांबू नकोस... प्लीज थांबू नकोस..."
विक्रमला हेच हवं होतं.
"झडून जा... मोकळी हो..." त्याने आपली गती अजून वाढवली.
काही क्षणांतच, मॅडमच्या शरीराला एक मोठा झटका बसला. त्यांनी विक्रमला घट्ट मिठी मारली आणि त्यांच्या योनीतून स्त्रावाचा एक मोठा लोंढा बाहेर पडला. त्यांचं शरीर थरथरलं आणि त्या निढळल्या.
पण विक्रम अजून शांत झाला नव्हता. त्याला अजून शिखरावर पोहोचायचं होतं.
त्याने मॅडमला तसंच धरून ठेवलं आणि शेवटचे १०-१२ अतिशय वेगवान आणि खोल धक्के दिले.
"विजया..." तो ओरडला आणि त्याने आपला गरम आणि दाट वीर्यस्त्राव (Sperm) त्यांच्या गर्भाशयाच्या मुखावर, अगदी खोलवर सोडला.
तो त्यांच्या अंगावर कोसळला.
दोघेही घामाने ओलेचिंब झाले होते. श्वास एकमेकांत मिसळले होते.
त्या बंद खोलीत, त्या लाल साडीच्या पडलेल्या ढिगाऱ्याशेजारी, दोन शरीरांनी मोक्ष अनुभवला होता.
विक्रमचं डोकं त्यांच्या छातीवर होतं. मॅडम आपले हात त्याच्या घामाने भिजलेल्या केसांतून फिरवत होत्या.
"आज तू मला जिंकलंस विक्रम..." त्या हळूच कुजबुजल्या.
विक्रमने मान वर केली. त्याच्या चेहऱ्यावर अजूनही तोच आक्रमक भाव होता, पण आता त्यात तृप्तीची झाक होती.
"मी जिंकण्यासाठीच खेळतो मॅडम. आणि आता... हा खेळ नुकताच सुरू झालाय," त्याने त्यांच्या ओठांवर एक हलकं पण मालकी हक्काचं चुंबन घेतलं.​

 

[Danny1356]

Excellent

 

[love2025]

Episode 7
रात्रीच्या त्या वादळी मिलनानंतर फार्महाऊसच्या त्या बेडरूममध्ये आता खोल शांतता पसरली होती. एसीचा आवाज आणि दोघांच्या श्वासाची लय आता एक झाली होती. विक्रम, जो आतापर्यंत एका आक्रमक वाघासारखा मॅडमवर तुटून पडला होता, तो आता शांतपणे त्यांच्या बाजूला पडला होता. त्याचा एक हात मॅडमच्या उघड्या पोटावर होता आणि पाय त्यांच्या पायांत गुंतलेला होता.
विजया मॅडम छताकडे बघत होत्या. त्यांच्या डोळ्यांत झोप नव्हती. शरीर थकलं होतं, ठणकत होतं, पण मनात एक वेगळीच तृप्ती होती. आजवर ज्या शरीराला त्यांनी केवळ 'संसाराचं साधन' मानलं होतं, ते शरीर आज 'सुखाचं मंदिर' बनलं होतं.
त्यांनी हळूच मान वळवून विक्रमकडे पाहिलं. झोपेत त्याचा चेहरा एखाद्या लहान मुलासारखा शांत दिसत होता, पण त्याचे ते पिळदार बाहू आणि छाती आठवण करून देत होती की हा मुलगा जागी असताना किती धोकादायक आणि मादक असू शकतो.
"काय बघताय?"
विक्रमचा आवाज आला. त्याचे डोळे बंदच होते, पण त्याला मॅडमची नजर जाणवली होती.
मॅडम दचकल्या. "तू... तू जागा आहेस?"
विक्रमने डोळे उघडले. त्याने हसून कुस बदलली आणि तो त्यांच्या अंगावर अर्धा झुकला.
"माझी शिकार माझ्या बाजूला असताना मी गाढ कसा झोपेन?" त्याने त्यांच्या विस्कटलेल्या केसांवरून हात फिरवला. "आत्ता आरशात बघितलंत तर स्वतःला ओळखणार नाही तुम्ही. मेकअप पुसला गेलाय, ओठ सुजलेत, केस विस्कटलेत... पण माझ्यासाठी, स्टेजवरच्या त्या नटलेल्या विजयापेक्षा ही 'विस्कटलेली' विजया जास्त सुंदर आहे."
"विक्रम... बास आता," मॅडमने लाजून चेहरा वळवला. "पहाट व्हायला आलीये. आपल्याला निघावं लागेल. उजेड पडायच्या आत मला घरी पोहोचायला हवं."
"घरी?" विक्रमचा चेहरा कडक झाला. "त्या तुरुंगात?"
"तो तुरुंग असला तरी माझं वास्तव आहे रे," मॅडम उठून बसल्या. त्यांनी बेडशीट छातीभोवती गुंडाळली. "मला जावंच लागेल."
विक्रमने त्यांना अडवलं नाही. तोही उठला. त्याने पूर्ण नग्न अवस्थेतच बेडवरून खाली पाय उतरवले. त्याला स्वतःच्या नग्नतेची पर्वा नव्हती. त्याने जमिनीवर पडलेली आपली पँट उचलली.
मॅडम मात्र आपली साडी शोधत होत्या. ती लाल साडी बेडच्या कोपऱ्यात चुरगळलेल्या अवस्थेत पडली होती. ब्लाउजचे हुक तुटलेले होते.
"विक्रम... माझं ब्लाउज फाटलंय... आता मी घरी कशी जाणार?" मॅडमच्या आवाजात भीती आली.
विक्रम त्यांच्या जवळ आला. त्याने ते फाटलेलं ब्लाउज पाहिलं.
"घाबरू नका. गाडीत माझं एक जॅकेट आहे. ते घाला. आणि साडीचा पदर असा घ्या की कोणाला काही कळणार नाही," त्याने उपाय सांगितला.
तो त्यांच्या मागे उभा राहिला. मॅडम साडी नेसत होत्या.
त्यांची पाठ उघडी होती. विक्रमची नजर त्यांच्या पाठीवर आणि मानेवर पडली. तिथे त्याच्या ओठांचे आणि नखांचे लालसर वळ स्पष्ट दिसत होते.
त्याने हळूच वाकून त्यांच्या उघड्या पाठीवर एक हलकं चुंबन घेतलं.
"या खुणा... या लपवू नका. या तुम्हाला दिवसभर आठवण करून देतील की आजची रात्र भास नव्हती," तो कुजबुजला.
परतीचा प्रवास:
पहाटेचे चार वाजले होते. गाडी हायवेवरून धावत होती. रस्ते निर्मनुष्य होते.
मॅडमने विक्रमचं ते मोठं डेनिम जॅकेट साडीच्या ब्लाउजवर घातलं होतं. ते त्यांना थोडं मोठं होतं, पण त्यात विक्रमचा गंध होता. त्या गंधात त्या स्वतःला सुरक्षित समजत होत्या.
विक्रम गाडी चालवत होता, पण त्याचा एक हात गियरवर आणि दुसरा हात मॅडमच्या मांडीवर होता.
"उद्या कॉलेजमध्ये येणार?" विक्रमने विचारलं.
"माहित नाही... शरीरात त्राण नाहीयेत," मॅडम म्हणाल्या.
"यावं लागेल," विक्रमने त्यांच्या मांडीवरची पकड घट्ट केली. "मला बघायचंय की रात्रीच्या या खुणा घेऊन तुम्ही दिवसाच्या प्रकाशात कशा वावरता."
त्यांनी मॅडमना त्यांच्या घरापासून दोन गल्ल्या सोडून लांब उतरवलं.
गाडीतून उतरण्याआधी विक्रमने त्यांचा हात पकडला आणि ओढला.
त्याने त्यांच्या ओठांवर एक शेवटचं, मालकी हक्काचं चुंबन घेतलं.
"जा... आता तुम्ही 'प्रकाश'च्या घरात जात आहात, पण तुमच्या शरीरावर आणि मनावर अंधारातल्या 'विक्रम'चं राज्य आहे, हे विसरू नका."
मॅडम गाडीतून उतरल्या. पहाटेचा गार वारा सुटला होता. त्यांनी विक्रमचं जॅकेट काढलं आणि हातात घेतलं. साडीचा पदर अंगाभोवती घट्ट गुंडाळला.
त्या चोरट्या पावलांनी आपल्या घराच्या दिशेने निघाल्या.
जसजसं घर जवळ येत होतं, तसतसं त्यांचं मन जड होत होतं. पण त्याच वेळी, त्यांच्या ओटीपोटात एक गोड कळ येत होती आणि स्तनांवर विक्रमच्या स्पर्शाची आठवण जागी होती.
त्यांनी घराचा दरवाजा उघडला. आत काळोख होता. पती आणि सासूबाई झोपले होते.
त्यांनी सुटकेचा निश्वास टाकला.
त्या बेडरूममध्ये गेल्या, आरशासमोर उभ्या राहिल्या. साडी सोडली आणि स्वतःच्या नग्न शरीराकडे पाहिलं.
तिथे... मान, छाती, पोट आणि मांड्यांवर... विक्रमच्या प्रेमाचा नकाशा कोरलेला होता.
त्या हसल्या. एक गूढ, समाधानी हसू.
"मी आता फक्त एक शिक्षिका नाही... मी विक्रमची आहे."
त्यांनी पटकन नाईटी घातली आणि पतीच्या शेजारी बेडवर अंग टाकलं.
पतीच्या घोरायचा आवाज येत होता.
मॅडमने डोळे मिटले, पण झोपेतही त्यांना विक्रमच्या गाडीचा वेग आणि त्याच्या धक्क्यांचा ताल जाणवत होता.​

 

[Adirshi]

Hello everyone.

We are Happy to present to you The annual story contest of XForum

"The Ultimate Story Contest" (USC).

---

"Chance to win prizes Worth up to Rs 15000"
Jaisa ki aap sabko maloom hai abhi pichhle hafte hi humne USC ki announcement ki hai or abhi kuch time pehle Rules and Queries thread bhi open kiya hai or Chit Chat thread toh pehle se hi Hindi section mein khula hai.

Well iske baare mein thoda aapko bata dun ye ek short story contest hai jisme aap kisi bhi prefix ki short story post kar sakte ho, jo minimum 700 words and maximum 8000 words ke bich honi chahiye (Story ke words count karne ke liye is tool ka use kare — Characters Tool) . Isliye main aapko invitation deta hun ki aap is contest mein apne khayaalon ko shabdon kaa roop dekar isme apni stories daalein jisko poora XForum dekhega, Ye ek bahot accha kadam hoga aapke or aapki stories ke liye kyunki USC ki stories ko poore XForum ke readers read karte hain.. Aap XForum ke sarvashreshth lekhakon mein se ek hain. aur aapki kahani bhi bahut acchi chal rahi hai. Isliye hum aapse USC ke liye ek chhoti kahani likhne ka anurodh karte hain. hum jaante hain ki aapke paas samay ki kami hai lekin iske bawajood hum ye bhi jaante hain ki aapke liye kuch bhi asambhav nahi hai.

Aur jo readers likhna nahi chahte woh bhi is contest mein participate kar sakte hain "Best Readers Award" ke liye. Aapko bas karna ye hoga ki contest mein posted stories ko read karke unke upar apne views dene honge.

Winning Writer's ko well deserved Awards milenge, uske alawa aapko apna thread apne section mein sticky karne ka mouka bhi milega taaki aapka thread top par rahe uss dauraan. Isliye aapsab ke liye ye ek behtareen mouka hai XForum ke sabhi readers ke upar apni chhaap chhodne ka or apni reach badhaane kaa.. Ye aap sabhi ke liye ek bahut hi sunehra avsar hai apni kalpanao ko shabdon ka raasta dikha ke yahan pesh karne ka. Isliye aage badhe aur apni kalpanao ko shabdon mein likhkar duniya ko dikha de.

Entry thread 2 April ko open ho chuka hai aur aap apni story daalna shuru kar sakte hain or woh thread 25th April 2026, 11:59 PM tak open rahega is dauraan aap apni story post kar sakte hain. Isliye aap abhi se apni Kahaani likhna shuru kardein toh aapke liye better rahega.

Aur haan! Kahani ko sirf ek hi post mein post kiya jaana chahiye. Kyunki ye ek short story contest hai jiska matlab hai ki hum kewal chhoti kahaniyon ki ummeed kar rahe hain. Isliye apni kahani ko kayi post / bhaagon mein post karne ki anumati nahi hai. Agar koi bhi issue ho toh aap kisi bhi staff member ko Message kar sakte hain.


Story se related koi doubt hai to iske liye is thread ka use kare — Chit Chat Thread

Kisi bhi story par apna review post karne ke liye is thread ka use kare — Review Thread

Rules check karne ke liye is thread ko dekho — Rules & Queries Thread

Apni story post karne ke liye is thread ka use kare — Entry Thread

Prizes

Position	Benifits
Winner	6000 Rupees + Award + 10000 Likes + 30 days sticky Thread (Stories)
1st Runner-Up	2500 Rupees + Award + 7000 Likes + 15 day Sticky thread (Stories)
2nd Runner-UP	1000 Rupees + 5000 Likes + 7 Days Sticky Thread (Stories)
3rd Runner-UP	5 Months Prime membership + 3000 Likes
Best Supporting Reader (Top3 )	3 Months Prime Membership each + Award + 3000 Likes
Members reporting CnP Stories with Valid Proof	500 Likes for each report

Regards :- XForum Staff

 

[love2025]

Episode 8
सकाळी जाग आली तेव्हा विजया मॅडमना डोळे उघडायलाही जड जात होतं. शरीर एखाद्या पिळलेल्या कापडासारखं ठणकत होतं. विशेषतः मांड्यांमध्ये आणि कमरेत एक गोड, पण तीव्र कळ जाणवत होती. रात्रीच्या त्या वादळाने त्यांच्या शरीराची रचनाच बदलून टाकली होती.
त्यांनी कष्टाने कुस बदलली. शेजारी पती, प्रकाश वर्तमानपत्र वाचत बसले होते.
"उठलीस? किती उशीर झालाय बघ. कालच्या फंक्शनचा थकवा गेला नाही वाटतं अजून?" प्रकाशने सहजपणे विचारलं.
त्या प्रश्नाने मॅडमच्या काळजात धस्स झालं. 'थकवा फंक्शनचा नाहीये, तर तुझ्या बायकोने अनुभवलेल्या सुखाचा आहे,' हे मनातल्या मनात बोलताना त्या स्वतःशीच लाजल्या.
"हो... खूप धावपळ झाली काल," त्या चाचरत म्हणाल्या आणि बेडवरून उठल्या.
उठताना पायांतली ती रग जाणवली. चालताना त्यांची चाल थोडी बदलेली होती. दोन पायांत अंतर ठेवून, जपून चालावं लागत होतं. त्या बाथरूममध्ये गेल्या.
आरशासमोर उभं राहून त्यांनी आपला नाईटीचा गळा बाजूला केला.
छातीवर, मानेवर आणि पोटावर... विक्रमच्या प्रेमाचे ते लाल-जांभळे डाग स्पष्ट दिसत होते. मानेवरचा तो चावा तर आता काळा-निळा पडला होता.
"हे देवा... हे कसं लपवणार मी?" त्या घाबरल्या.
त्यांनी आज मुद्दाम गळ्यापर्यन्त बंद असलेला (High-neck) ब्लाउज निवडला आणि त्यावर साडीचा पदर दाट पिन लावून घेतला. पूर्ण अंग झाकलं जाईल याची खबरदारी घेतली. पण कपड्यांनी शरीर झाकता येत होतं, चालण्यातला तो बदल आणि डोळ्यांतली ती नशा कशी लपवणार?
कॉलेजमध्ये:
मॅडम कॉलेजच्या कॉरिडॉरमधून चालत होत्या. प्रत्येक पाऊल टाकताना त्यांना रात्रीची आठवण येत होती. विद्यार्थ्यांना वाटत होतं की मॅडम दमल्या आहेत, पण मॅडमना माहित होतं की त्या 'दमल्या' नाहीत, तर 'तृप्त' झाल्या आहेत.
स्टाफ रूममध्ये पोहोचताच त्यांनी खुर्चीत अंग टाकलं.
"एक्सक्यूज मी मॅडम?"
तो ओळखीचा, खोल आवाज आला.
मॅडमने पेन हातातून खाली पाडला. दारात विक्रम उभा होता.
आज त्याने फिकट निळ्या रंगाचा शर्ट घातला होता, जो त्याच्या बाह्यांवर (Biceps) घट्ट बसला होता. त्याच्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच तेज होतं—जणू काही त्याने काहीतरी मौल्यवान जिंकलं आहे.
"काय... काय हवंय?" मॅडमने इकडे-तिकडे पाहत विचारलं. स्टाफ रूममध्ये अजून दोन-तीन शिक्षक होते, त्यामुळे त्यांना ओरडता येत नव्हतं.
विक्रम आत आला. तो त्यांच्या टेबलापाशी आला.
"कालची फाईल द्यायची राहिली होती," त्याने एक फाईल पुढे केली.
मॅडमने फाईल घेण्यासाठी हात पुढे केला.
विक्रमने फाईल सोडली नाही. त्याने फाईलच्या आडून त्यांच्या बोटांना स्पर्श केला.
"चालताना त्रास होतोय ना?" तो अत्यंत हळू आवाजात, पण मिश्कीलपणे कुजबुजला.
मॅडमचा चेहरा लालभडक झाला.
"विक्रम... गप्प बस," त्या दातांतून म्हणाल्या.
"गप्प का बसू? ती चाल बघून मला आनंद होतोय," विक्रमने डोळे मिचकावले. "तो त्रास माझी आठवण करून देतोय ना?"
"तुला लाज नाही वाटत?"
"लाज? काल रात्री जेव्हा तुम्ही माझ्या खाली विव्हळत होतात, तेव्हा लाज कुठे गेली होती?" विक्रमने त्यांना आठवण करून दिली. "मॅडम, आज तुम्ही पूर्ण अंग झाकून आलात... हाय नेक ब्लाउज, पिना... पण मला माहित आहे, त्या कापडाच्या आत काय लपलंय. त्या निळ्या-जांभळ्या खुणा आता माझ्या मालकीचा शिक्का आहेत."
इतक्यात बाजूचे सर उठून बाहेर गेले. आता स्टाफ रूममध्ये त्या दोघीच होत्या (शिपाई बाहेर होता).
संधी मिळताच विक्रम टेबलाच्या बाजूने त्यांच्या खुर्चीजवळ आला.
"विक्रम, नको... कोणी येईल," मॅडम घाबरल्या.
विक्रमने ऐकलं नाही. त्याने त्यांचा खुर्चीचा हत्ता (Armrest) पकडून त्यांच्यावर झुकला.
"मला बघायचंय," त्याने आदेश दिला.
"काय?"
"मानेवरचा तो लव्ह बाईट (Love bite). तो कसा दिसतोय आता?"
"वेडा झालायस का? इथे नाही..." मॅडमने पदर घट्ट धरला.
"दाखवा," विक्रमचा आवाज कडक झाला. "नाहीतर मी स्वतःहून बघेन."
त्याच्या डोळ्यांतली ती जिद्द पाहून मॅडमना माहित होतं की हा ऐकणार नाही.
त्यांनी थरथरत्या हातांनी आपल्या साडीचा पदर किंचित बाजूला केला आणि कॉलर थोडी खाली ओढली.
तिथे... त्या गोऱ्या मानेवर तो गडद व्रण स्पष्ट दिसत होता.
विक्रमने तो पाहिला. त्याच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर समाधान आलं. त्याने आपला अंगठा त्या खुणेवर दाबला.
"आह..." मॅडमच्या तोंडातून कळ बाहेर पडली.
"दुखतंय?" विक्रम हसला. "दुखू द्या. हे दुखणं तुम्हाला दिवसभर सांगत राहील की तुम्ही 'विजया मॅडम' नसून... विक्रमची विजया आहात."
त्याने हात काढला आणि सरळ उभा राहिला.
"संध्याकाळी भेटू. आज मला त्या खुणेवर औषध लावायचंय... माझ्या ओठांनी," तो म्हणाला आणि शिट्टी वाजवत स्टाफ रूमबाहेर पडला.
मॅडम तिथेच खिळून राहिल्या. मानेवरची ती जळजळ आणि विक्रमचा तो मालकी हक्क... हे सगळं त्यांना वेडं करत होतं. त्यांना भीती वाटत होती, पण तरीही संध्याकाळ कधी होईल, याची त्या वाट पाहू लागल्या.
संध्याकाळचे सहा वाजले होते. दिवसभर कॉलेजमध्ये घालवलेला प्रत्येक तास विजया मॅडमसाठी एखाद्या युगासारखा वाटला होता. मानेवरची ती खूण कपड्यांच्या आत घासली जात होती आणि त्या घर्षणामुळे होणारी जळजळ त्यांना सतत विक्रमची आठवण करून देत होती.
शेवटचं काम संपवून त्या पार्किंगमध्ये आल्या. पावसाची रिमझिम सुरूच होती. वातावरणात गारवा होता, पण मॅडमच्या मनात मात्र वेगळीच उष्णता होती.
त्या आपल्या गाडीजवळ पोहोचल्या. अपेक्षेप्रमाणे, तिथे विक्रम उभा होता.
त्याने हाताची घडी घातली होती आणि तो गाडीच्या बोनेटला टेकून उभा होता. त्याच्या नजरेत एक प्रकारचा संयम आणि त्याच वेळी एक लपलेली भूक होती.
"चावी द्या," त्याने हात पुढे केला.
"विक्रम, आज नको... आज मला लवकर घरी जावं लागेल. प्रकाशला संशय येईल," मॅडमने विनवणीच्या सुरात सांगितलं.
विक्रमने त्यांच्या हातातून चावी हिसकावून घेतली.
"संशय तर तेव्हाच आला असता, जर तुम्ही आज हसता-खेळता घरी गेला असतात. पण तुमची ही चाल आणि चेहऱ्यावरचा हा थकवा... त्याला वाटेल की कामाचा ताण आहे," तो ड्रायव्हर सीटवर बसला. "बसा. औषधोपचार बाकी आहे अजून."
मॅडम नाईलाजाने बाजूच्या सीटवर बसल्या.​