Adultery मॅडम सिझन 3

[love2025]

लवकरच

 

[Zoomboom8]

पण यात हिरो विलेनला मात देणार की माती खाणार

 

[love2025]

Season 03 Part 01
त्या रात्रीला आणि आजच्या दिवसाला जोडणारा पूल नव्हता, तर चार वर्षांची एक खोल दरी होती. त्या दरीत मी माझ्या भूतकाळाला, माझ्या भावनांना आणि माझ्या विश्वासाच्या तुकड्यांना दफन करून पुढे आलो होतो.
चार वर्षे... वाऱ्यासारखी उडून गेली होती.
शहरात मी स्वतःचा एक लहानसा फ्लॅट घेतला होता. माझं आयुष्य आता सुरळीत चालू होतं. मी स्वतःला कामात इतकं गुंतवून घेतलं होतं की इतर कशासाठीही वेळ आणि मन उरत नव्हतं.
पण शांत पाण्यात कुणीतरी दगड टाकावा, तसं घरातून आता लग्नासाठी बोलणी सुरू झाली होती. आईचा रोज फोन यायचा.
"बाळा, आता सगळं व्यवस्थित झालंय. नोकरी कायम झाली, स्वतःचं घर झालं. आता लग्न करून टाक. एक चांगलं स्थळ आलंय, मुलगी शिक्षिका आहे..."
आईचं बोलणं ऐकल्यावर माझ्या पोटात एक थंड गोळा उठायचा. प्रेम, लग्न, संसार... हे शब्द आता माझ्यासाठी अर्थहीन झाले होते. ज्या रात्री माझ्या डोळ्यांदेखत माझ्या प्रेमाचा आणि पवित्रतेचा विश्वासघात झाला होता, त्याच रात्री माझ्या आतला प्रेमाचा झरा कायमचा आटून गेला होता.
"आई, आता नको तो विषय. नंतर बोलूया," मी नेहमीप्रमाणे तो विषय टाळायचो.
मी नकार देत नव्हतो, पण होकारही देत नव्हतो. कारण मला माहित होतं, माझं हृदय आता दगड झालं होतं. त्या हृदयाच्या सिंहासनावर मी ज्या देवतेला बसवलं होतं, तिनेच ते सिंहासन अपवित्र केलं होतं. आता तिथे दुसऱ्या कुणालाही जागा मिळणं शक्य नव्हतं. माझे आयुष्य सुरळीत होते, पण ते एका रिकाम्या, भावनाशून्य रुळांवरून धावत होते.​

 

[love2025]

Season 03 Part 02
एका रविवारी मी घरातच होतो. सकाळपासून काहीतरी वाचत बसलो होतो. दुपारच्या जेवणानंतर सोफ्यावर हलकीशी डुलकी लागली होती. दारावरच्या बेलनेच मला जाग आली. या वेळेला कोण आलं असेल, या विचारातच मी दार उघडलं.
आणि समोर उभ्या असलेल्या व्यक्तीला पाहून, माझ्या पायाखालची जमीन सरकली. माझ्या काळजाचा ठोका चुकला.
दारात समीर उभा होता.
चार वर्षांपूर्वीचा तोच चेहरा, पण आता अधिक परिपक्व, अधिक भरलेला. तीच नजर, ज्यात मला चार वर्षांपूर्वी वासना आणि अधिकार दिसला होता. माझ्या आयुष्यातील सगळ्यात काळ्या रात्रीचा तो नायक, माझा सगळा विश्वास, सगळी स्वप्नं पायाखाली तुडवणारा तो माणूस, आज माझ्या दारात उभा होता.
माझ्या जखमेवरची खपली निघावी आणि ती जखम पुन्हा भळभळा वाहू लागावी, तशा त्या रात्रीच्या सगळ्या आठवणी माझ्या डोळ्यासमोरून तरळून गेल्या. मला शब्दही सुचत नव्हते. मी फक्त बधिर होऊन त्याच्याकडे पाहत होतो.
"अरे, ओळखलं का मला?" तो एका सहज, पण किंचित अवघडलेल्या सुरात म्हणाला. "मी समीर... तुझ्या मॅडमचा..."
त्याने 'मॅडम' हा शब्द उच्चारताच माझ्या तळपायाची आग मस्तकात गेली.
तो स्वतःहून आला होता. त्याच्या डोळ्यांत कोणताही निरोप नव्हता, कोणाची मध्यस्थी नव्हती. तो थेट माझ्यासमोर उभा होता. का? कशासाठी? हे सगळे प्रश्न माझ्या डोक्यात घोंघावत होते. मला दार त्याच्या तोंडावर आपटून बंद करायचे होते, पण माझे शरीर जणू गोठून गेले होते.
"आत येऊ का?" त्यानेच विचारले.
मी काहीही न बोलता, एखाद्या यंत्रमानवासारखा बाजूला झालो. तो आत आला. मी दार लावले आणि आम्ही दोघेही त्या शांत, स्तब्ध खोलीत एकमेकांसमोर उभे होतो. माझ्या आयुष्याचा तो नको असलेला, मी दफन केलेला भूतकाळ, आज पुन्हा एकदा जिवंत होऊन माझ्यासमोर उभा होता.​

 

[Zoomboom8]

आता सुरुवात खूप निरस आहे!

 

[love2025]

Season 03 Part 03

खोलीतली शांतता मला आतून पोखरत होती. समीर माझ्या समोर अस्वस्थपणे उभा होता. अखेर, त्यानेच बोलायला सुरुवात केली.
"मला माहित आहे, तू माझा प्रचंड तिरस्कार करतोस," तो शांत, पण ठाम आवाजात म्हणाला. "आणि तुझ्या जागी मी असतो, तर मीही तेच केलं असतं. त्या रात्री तू जे पाहिलंस, ते पाहून कोणाच्याही मनात तेच आलं असतं."
मी काहीच बोललो नाही. फक्त त्या नजरेने त्याच्याकडे पाहत राहिलो, ज्यात चार वर्षांपासून साचलेला द्वेष होता.
"पण मी आज इथे आलोय, कारण तू जे पाहिलंस, ते अर्धसत्य होतं," तो पुढे म्हणाला. "त्यामागची कहाणी पूर्णपणे वेगळी आहे. मी तुला काहीही पटवून देण्यासाठी नाही, तर फक्त सत्य सांगण्यासाठी आलोय. माझी बाजू ऐकून घेण्याची शेवटची संधी दे मला."
तो क्षणभर थांबला, जणू माझ्या प्रतिक्रियेची वाट पाहत होता. मी काहीच बोलत नाही हे पाहून त्याने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि बोलायला सुरुवात केली.
"मामा गेल्यावर (त्यांचे पती) मामी पूर्णपणे खचून गेल्या होत्या. आईने मला जबरदस्तीने महिन्याभरासाठी त्यांच्याकडे राहायला पाठवलं. तिला काळजी होती की त्या एकट्या कशा राहतील. मी आलो, तेव्हा हे घर असं नव्हतं. इथे एक भयाण शांतता होती, एकटेपणा होता. मामी कुणाशी बोलत नव्हत्या, दिवस-दिवस फक्त शून्यात नजर लावून बसलेल्या असायच्या. त्यांचं ते रूप, त्यांची ती अवस्था पाहवत नव्हती. सुरुवातीचे काही दिवस मी फक्त त्यांना सोबत देण्याचा, त्यांना कामात मदत करण्याचा प्रयत्न करत होतो..."
त्याने बोलायला सुरुवात केली होती. एका अशा कथेची, जी माझ्या सत्याच्या पलीकडची होती.​

 

[Wwesunshine]

Plz update bro

 

[love2025]

Season 03 Episode 04
समीर बोलत होता आणि मी एका दगडासारखा शांत, स्तब्धपणे ऐकत होतो. माझ्या आत भावनांचा कल्लोळ उठला होता, पण चेहऱ्यावर मी कोणतीही प्रतिक्रिया दिसू देत नव्हतो.
"सुरुवातीचे काही दिवस खूप कठीण होते," समीर सांगत होता. "मामी कुणाशीच बोलत नव्हत्या. फक्त शून्यात बघत राहायच्या. घरात इतका एकाकीपणा होता की भिंती खायला उठायच्या. मी त्यांना बोलायला लावण्यासाठी धडपड करायचो. माझ्या कॉलेजचे किस्से, मित्रांच्या गमतीजमती... काहीही बोलून घरातली ती भयाण शांतता तोडण्याचा प्रयत्न करायचो."
तो क्षणभर थांबला, माझ्या डोळ्यांत पाहून म्हणाला, "हळूहळू फरक पडू लागला. त्या माझ्या बोलण्याला प्रतिसाद देऊ लागल्या. कधीतरी चेहऱ्यावर एक लहानसं हसू येऊ लागलं. मग आम्ही एकत्र बसून जुने फोटो अल्बम पाहू लागलो. मामांच्या आठवणींवर बोलू लागलो. मी त्यांना रडू देत होतो, त्यांच्या मनात साचलेलं सगळं काही बाहेर काढू देत होतो. कदाचित, इतक्या मोकळेपणाने त्या कुणाशीच बोलू शकल्या नव्हत्या."
त्याचं बोलणं माझ्या काळजाला भिडत होतं. मी तिला नेहमी एका देवतेच्या रूपात पाहिलं होतं, पण तिच्या आतल्या दुःखी, एकाकी माणसाला मी कधीच ओळखू शकलो नव्हतो.
"आम्ही कधी एकमेकांचे मित्र झालो, ते कळलंच नाही," समीर पुढे म्हणाला. "दिवसभर त्या त्यांच्या कॉलेजमध्ये आणि मी माझ्या विश्वात असायचो, पण संध्याकाळी घरी परतल्यावर आम्ही एकमेकांची वाट बघत असायचो. आम्ही एकत्र जेवण करायचो, गप्पा मारायचो. त्या घरात आम्ही दोघेच होतो... दोन एकाकी जीव, जे एकमेकांना सोबत देत होते. आमचं नातं खूप वेगळं होतं... ते नातं गरजेतून, एकाकीपणातून आणि एकमेकांना समजून घेण्याच्या भावनेतून तयार झालं होतं."
त्याने माझ्याकडे पाहिले. त्याची नजर प्रामाणिक होती. "आमच्यात जी जवळीक होती, ती बाहेरून पाहणाऱ्याला चुकीची वाटू शकली असती, आणि तुझंही काही चुकलं नाही. पण त्या जवळीकीमागे एक वेगळीच कहाणी होती…”​

 

[love2025]

Season 03 Episode 05

समीर माझ्या डोळ्यांत पाहत, त्या भूतकाळातल्या आठवणी पुन्हा जिवंत करत होता. त्याचा आवाज आता अधिकच हळवा झाला होता.
"एकदा आम्ही स्वयंपाक करत होतो," तो सांगू लागला. "मामी मला काहीतरी शिकवत होत्या आणि माझं लक्ष नव्हतं. फोडणी जळून गेली आणि सगळा धूर झाला. त्या क्षणी, इतक्या दिवसात पहिल्यांदा, त्या खळखळून हसल्या. ते हसू इतकं खरं, इतकं मोकळं होतं... की जणू त्या घरात पुन्हा एकदा जीव आला होता. त्या एका हसण्याने आमच्यातले सगळे औपचारिक अडथळे दूर केले."
मी शांतपणे ऐकत होतो. माझ्या मनात त्या रात्रीच्या दृश्याखाली या नव्या आठवणींचा एक थर जमा होत होता.
"आणखी एक प्रसंग सांगतो," तो म्हणाला. "मला एकदा खूप ताप आला होता. दोन दिवस मी अंथरुणातून उठू शकलो नाही. त्या दोन रात्री, मामी माझ्या डोक्याशी बसून होत्या. माझ्या कपाळावर थंड पाण्याच्या पट्ट्या ठेवत होत्या, मला स्वतःच्या हाताने सूप पाजत होत्या. मी फक्त त्यांचा भाचा नव्हतो राहिलो, तर त्या घरातला एक सदस्य झालो होतो, ज्याची त्या काळजी घेत होत्या. त्या रात्री मला पहिल्यांदा जाणवलं की त्यांनाही आता माझी सवय झाली होती, माझा आधार वाटू लागला होता."
तो बोलत होता आणि माझ्या डोळ्यासमोर एक वेगळंच चित्र उभं राहत होतं. एक असं चित्र जे माझ्या कल्पनेच्या आणि माझ्या सत्याच्या पूर्णपणे विरुद्ध होतं.
"आमच्या संध्याकाळ ठरलेल्या असायच्या. आम्ही दारासमोरच्या ओसरीवर बसून चहा प्यायचो. खूप बोलायचो असं नाही, पण ती शांतता... ती खूप आश्वासक होती. त्या घरातला एकाकीपणा आता संपला होता. आम्ही दोघे होतो, आणि एकमेकांसाठी ते पुरेसं होतं. आम्ही एकमेकांना कधी इतके जवळ आलो, ते आमचं आम्हालाच कळलं नाही. त्या घराच्या एकाकीपणाने आम्हाला एकमेकांमध्ये गुंतवून टाकलं होतं…”​

 

[love2025]

Season 03 Episode 06
“त्या दिवशी संध्याकाळी वातावरण खूप वेगळं होतं," तो सांगू लागला. "आम्ही मामांच्या (त्यांचे पती) विषयावर बोलत होतो. त्यांची एक जुनी डायरी मामीला सापडली होती. ती वाचता वाचता त्या खूप हळव्या झाल्या होत्या. इतक्या दिवसात मी त्यांना पहिल्यांदा इतकं तुटलेलं, इतकं एकटं पडलेलं पाहिलं होतं. त्या खूप रडत होत्या आणि मी फक्त त्यांना सावरण्याचा प्रयत्न करत होतो."
त्याचं हे बोलणं माझ्यासाठी अनपेक्षित होतं. मी ज्या क्षणाला त्यांच्या घरात प्रवेश केला, त्या क्षणाआधी तिथे काय घडत होतं, याचा मी कधी विचारच केला नव्हता.
"आणि त्याचवेळी... दारावरची बेल वाजली. तू समोर उभा होतास," समीर माझ्याकडे पाहून म्हणाला. "तुला पाहून मामी एकदम सावरल्या. त्यांनी डोळे पुसले, चेहऱ्यावर एक खोटं हसू आणलं. पण मला कळत होतं की आतून त्या किती उध्वस्त झाल्या होत्या. तुझ्यासमोर त्यांना आपलं दुःख दाखवायचं नव्हतं. त्या रात्री, त्या घरातला प्रत्येक जण एक मुखवटा घालून वावरत होता…”
मी आवंढा गिळला.
“माझा मामीकडचा मुक्काम संपत आला होता. मला मामीची ओढ लागली होती. मला त्या हव्या होत्या पूर्णपणे…”
तो थांबला. मग बोलू लागला.
“तुझं येणं अनपेक्षित होतं. मला ओढ आवरत नव्हती आणि त्यात तू आला होतास. काय करावे ते कळत नव्हते. याच आणखी दोन दिवस गेले”
त्याने एक खोल श्वास घेतला, जणू काही पुढे बोलण्यासाठी तो स्वतःच्या मनातली सगळी शक्ती एकवटत होता. माझ्या हृदयाची धडधड वाढत होती.
"आणि मग... ती रात्र आली," तो हळू आवाजात म्हणाला. "ज्या रात्री ते सारे घडले."
माझ्या भुवया नकळतपणे आवळल्या गेल्या.
तो थांबला. त्याने त्या रात्रीच्या वादळापूर्वीच्या शांततेचं, त्या खोट्या हसण्यामागच्या दुःखाचं चित्र माझ्यासमोर उभं केलं होतं. ज्या क्षणाला मी एक अनपेक्षित पाहुणा म्हणून त्या घरात गेलो, त्या क्षणाची ती एक दुसरी, मला कधीही न दिसलेली बाजू होती.​