- 401
- 746
- 94
Incest माई सिझन 3
- Thread starter love2025
- Start date
- 33,462
- 401
- 746
- 94
- 6,774
- 4,071
- 174
SPHINX PHOENIX
Well-Known Member
- 2,173
- 1,556
- 144
- 401
- 746
- 94
S03E01
त्या एका अयशस्वी प्रयत्नाच्या वेदनादायी आठवणींसोबत आम्ही त्या घरात राहू लागलो. माईच्या अचानक निघून जाण्याने आमच्या दोघांवरही खोलवर परिणाम झाला होता. सुरुवातीचे काही दिवस अत्यंत कठीण होते. घरात एक भयाण शांतता आणि एक न बोलली जाणारी निराशा पसरली होती. माझी बायको अनेक दिवस तिच्या खोलीतून बाहेरही पडली नाही, ती तिच्या स्वप्नांच्या भंगलेल्या तुकड्यांमध्ये हरवून गेली होती. आणि मी... मी माझ्या अपराधीपणाच्या ओझ्याखाली दबून गेलो होतो. माई का गेली, ह्याचं खरं कारण मी कधीच सांगू शकलो नाही, आणि त्यामुळे बायकोच्या मनात माझ्याबद्दल एक अविश्वास कायमचा राहिला होता.
पण म्हणतात ना, काळ हे प्रत्येक जखमेवर हळू हळू का होईना, पण फुंकर घालतं. दिवस आठवड्यात आणि आठवडे महिन्यात बदलू लागले. हळूहळू आम्ही दोघेही त्या धक्क्यातून सावरण्याचा प्रयत्न करू लागलो. मी पुन्हा ऑफिसला नियमितपणे जाऊ लागलो, कामात मन रमवण्याचा प्रयत्न करू लागलो. माझी बायकोही हळूहळू तिच्या कोषातून बाहेर पडली. तिने घराकडे लक्ष द्यायला सुरुवात केली, कधीतरी बाहेर जाऊ लागली, जुन्या मैत्रिणींना भेटू लागली.
आमचं रूटीन हळूहळू पुन्हा सुरू झालं. सकाळी उठणं, चहा-नाश्ता (जो आता खूपच शांत असायचा), मी ऑफिसला जाणं, तिचं घरातलं काम करणं, संध्याकाळी मी परत येणं, जेवण करणं, टीव्ही पाहणं आणि झोपी जाणं... सगळं वरवर पाहता अगदी सामान्य वाटत होतं.
पण ते सामान्य नव्हतं. आमच्या घरातून हसू कुठेतरी हरवून गेलं होतं. आमच्या संवादातली सहजता निघून गेली होती. आम्ही बोलायचो, पण फक्त गरजेपुरतं. कामाबद्दल, घराच्या गोष्टींबद्दल, बाजाराबद्दल... पण आमच्या भावनांबद्दल, आमच्या नात्याबद्दल, किंवा त्याहून महत्त्वाचं म्हणजे माईबद्दल किंवा बाळाबद्दल आम्ही एक शब्दही बोलत नव्हतो. तो विषय आमच्यासाठी जणू निषिद्ध झाला होता.
त्या घटनेची, त्या दुःखाची एक गडद छाया आमच्या संसारावर अजूनही पसरलेली होती. ती आता पूर्वीइतकी स्पष्ट दिसत नव्हती, पण ती होती नक्कीच. मध्येच कधीतरी ती डोकावायची – कधी माझ्या बायकोच्या अचानक उदास होण्यातून, कधी तिच्या डोळ्यांत तरळणाऱ्या पाण्यातून, तर कधी माझ्या रात्रीच्या अस्वस्थ झोपेतून किंवा माझ्या चेहऱ्यावरच्या कायमच्या थकव्यातून. ती छाया कमी होत होती हळूहळू, पण पूर्णपणे संपली नव्हती.
माईबद्दल काय? तिच्याशी आमचा काहीच संपर्क नव्हता. ती तिच्या गावी सुखरूप पोहोचली असेल, अशी आम्ही आशा करत होतो. पण तिला फोन करून विचारायची किंवा तिची खबर काढण्याची हिंमत ना माझ्यात होती, ना माझ्या बायकोत. तिचं नावही आमच्या घरात घेतलं जात नव्हतं, पण तिचं अस्तित्व आमच्या दोघांच्याही मनात कायम होतं – एका न भरून येणाऱ्या जखमेसारखं.
असेच जवळपास तीन-चार महिने निघून गेले. आमचं आयुष्य एका संथ, निराश पण स्थिर लयीत सुरू होतं. आम्ही दोघेही जणू काही घडलंच नव्हतं, असं दाखवण्याचा प्रयत्न करत होतो, पण आतून आम्ही दोघेही तुटलेले होतो आणि ते सत्य आम्ही एकमेकांपासून लपवू शकत नव्हतो. आम्ही एकत्र राहत होतो, पण आमच्यात एक भावनिक अंतर निर्माण झालं होतं, जे कदाचित कधीच भरून येणार नव्हतं.
आमचं आयुष्य एका संथ, निराश पण स्थिर लयीत सुरू होतं. आम्ही दोघेही जणू काही घडलंच नव्हतं, असं दाखवण्याचा प्रयत्न करत होतो, पण आतून आम्ही दोघेही तुटलेले होतो आणि ते सत्य आम्ही एकमेकांपासून लपवू शकत नव्हतो. आम्ही एकत्र राहत होतो, पण आमच्यात एक भावनिक अंतर निर्माण झालं होतं, जे कदाचित कधीच भरून येणार नव्हतं.
असेच तीन-चार महिने निघून गेले. त्या काळात माईचा ना फोन, ना पत्र, ना कोणती बातमी. ती जणू आमच्या आयुष्यातून पूर्णपणे निघून गेली होती, फक्त तिच्या आठवणी आणि तिने घेतलेल्या त्या निर्णयाच्या परिणामांची एक गडद छाया आमच्यावर सोडून.
त्या एका अयशस्वी प्रयत्नाच्या वेदनादायी आठवणींसोबत आम्ही त्या घरात राहू लागलो. माईच्या अचानक निघून जाण्याने आमच्या दोघांवरही खोलवर परिणाम झाला होता. सुरुवातीचे काही दिवस अत्यंत कठीण होते. घरात एक भयाण शांतता आणि एक न बोलली जाणारी निराशा पसरली होती. माझी बायको अनेक दिवस तिच्या खोलीतून बाहेरही पडली नाही, ती तिच्या स्वप्नांच्या भंगलेल्या तुकड्यांमध्ये हरवून गेली होती. आणि मी... मी माझ्या अपराधीपणाच्या ओझ्याखाली दबून गेलो होतो. माई का गेली, ह्याचं खरं कारण मी कधीच सांगू शकलो नाही, आणि त्यामुळे बायकोच्या मनात माझ्याबद्दल एक अविश्वास कायमचा राहिला होता.
पण म्हणतात ना, काळ हे प्रत्येक जखमेवर हळू हळू का होईना, पण फुंकर घालतं. दिवस आठवड्यात आणि आठवडे महिन्यात बदलू लागले. हळूहळू आम्ही दोघेही त्या धक्क्यातून सावरण्याचा प्रयत्न करू लागलो. मी पुन्हा ऑफिसला नियमितपणे जाऊ लागलो, कामात मन रमवण्याचा प्रयत्न करू लागलो. माझी बायकोही हळूहळू तिच्या कोषातून बाहेर पडली. तिने घराकडे लक्ष द्यायला सुरुवात केली, कधीतरी बाहेर जाऊ लागली, जुन्या मैत्रिणींना भेटू लागली.
आमचं रूटीन हळूहळू पुन्हा सुरू झालं. सकाळी उठणं, चहा-नाश्ता (जो आता खूपच शांत असायचा), मी ऑफिसला जाणं, तिचं घरातलं काम करणं, संध्याकाळी मी परत येणं, जेवण करणं, टीव्ही पाहणं आणि झोपी जाणं... सगळं वरवर पाहता अगदी सामान्य वाटत होतं.
पण ते सामान्य नव्हतं. आमच्या घरातून हसू कुठेतरी हरवून गेलं होतं. आमच्या संवादातली सहजता निघून गेली होती. आम्ही बोलायचो, पण फक्त गरजेपुरतं. कामाबद्दल, घराच्या गोष्टींबद्दल, बाजाराबद्दल... पण आमच्या भावनांबद्दल, आमच्या नात्याबद्दल, किंवा त्याहून महत्त्वाचं म्हणजे माईबद्दल किंवा बाळाबद्दल आम्ही एक शब्दही बोलत नव्हतो. तो विषय आमच्यासाठी जणू निषिद्ध झाला होता.
त्या घटनेची, त्या दुःखाची एक गडद छाया आमच्या संसारावर अजूनही पसरलेली होती. ती आता पूर्वीइतकी स्पष्ट दिसत नव्हती, पण ती होती नक्कीच. मध्येच कधीतरी ती डोकावायची – कधी माझ्या बायकोच्या अचानक उदास होण्यातून, कधी तिच्या डोळ्यांत तरळणाऱ्या पाण्यातून, तर कधी माझ्या रात्रीच्या अस्वस्थ झोपेतून किंवा माझ्या चेहऱ्यावरच्या कायमच्या थकव्यातून. ती छाया कमी होत होती हळूहळू, पण पूर्णपणे संपली नव्हती.
माईबद्दल काय? तिच्याशी आमचा काहीच संपर्क नव्हता. ती तिच्या गावी सुखरूप पोहोचली असेल, अशी आम्ही आशा करत होतो. पण तिला फोन करून विचारायची किंवा तिची खबर काढण्याची हिंमत ना माझ्यात होती, ना माझ्या बायकोत. तिचं नावही आमच्या घरात घेतलं जात नव्हतं, पण तिचं अस्तित्व आमच्या दोघांच्याही मनात कायम होतं – एका न भरून येणाऱ्या जखमेसारखं.
असेच जवळपास तीन-चार महिने निघून गेले. आमचं आयुष्य एका संथ, निराश पण स्थिर लयीत सुरू होतं. आम्ही दोघेही जणू काही घडलंच नव्हतं, असं दाखवण्याचा प्रयत्न करत होतो, पण आतून आम्ही दोघेही तुटलेले होतो आणि ते सत्य आम्ही एकमेकांपासून लपवू शकत नव्हतो. आम्ही एकत्र राहत होतो, पण आमच्यात एक भावनिक अंतर निर्माण झालं होतं, जे कदाचित कधीच भरून येणार नव्हतं.
आमचं आयुष्य एका संथ, निराश पण स्थिर लयीत सुरू होतं. आम्ही दोघेही जणू काही घडलंच नव्हतं, असं दाखवण्याचा प्रयत्न करत होतो, पण आतून आम्ही दोघेही तुटलेले होतो आणि ते सत्य आम्ही एकमेकांपासून लपवू शकत नव्हतो. आम्ही एकत्र राहत होतो, पण आमच्यात एक भावनिक अंतर निर्माण झालं होतं, जे कदाचित कधीच भरून येणार नव्हतं.
असेच तीन-चार महिने निघून गेले. त्या काळात माईचा ना फोन, ना पत्र, ना कोणती बातमी. ती जणू आमच्या आयुष्यातून पूर्णपणे निघून गेली होती, फक्त तिच्या आठवणी आणि तिने घेतलेल्या त्या निर्णयाच्या परिणामांची एक गडद छाया आमच्यावर सोडून.
bengaligudboy
Member
- 256
- 232
- 59
- 401
- 746
- 94
S03E02
एका संध्याकाळची गोष्ट. रात्रीचे साधारण आठ वाजले असतील. मी आणि माझी बायको नेहमीप्रमाणेच शांतपणे जेवत होतो. घरात टीव्हीचा मंद आवाज सुरू होता, पण आमचं लक्ष त्यात नव्हतं. आमच्यात संवाद जवळजवळ शून्य होता. अचानक तिच्या मोबाईलची रिंग वाजली.
तिने मोबाईल उचलून स्क्रीनकडे पाहिलं. आणि पाहताच तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव एकदम बदलले. तिच्या डोळ्यांत आधी आश्चर्य, मग अविश्वास आणि मग एक विचित्र चमक दिसली. तिने माझ्याकडे एक क्षण पाहिलं, जणू काही तिला खात्री नव्हती की तिने जे पाहिलं ते खरं आहे की नाही. स्क्रीनवर 'माई' हे नाव दिसत असणार, ह्यात मला काहीच शंका नव्हती. इतक्या महिन्यांनी तिचा फोन!
"हॅलो?" तिने फोन उचलत म्हटलं, तिचा आवाज किंचित कापला होता. ती लगेचच खुर्चीवरून उठली. "हां... बोला..." असं म्हणत ती फोन कानाला लावून हॉलच्या दुसऱ्या टोकाला, खिडकीजवळ गेली, जणू तिला खाजगीत बोलायचं होतं.
मी जेवण थांबवून तिच्याकडेच पाहत होतो. माझ्या काळजाची धडधड वाढली होती. माईचा फोन? इतक्या महिन्यांनी? आणि तोही थेट हिला? काय झालं असेल? ती ठीक असेल ना? हजार प्रश्न माझ्या मनात आले. मी उत्सुकतेने, आणि थोड्या भीतीनेही, माझ्या बायकोच्या चेहऱ्यावरील बदलणारे भाव टिपण्याचा प्रयत्न करत होतो.
ती फोनवर जास्त बोलत नव्हती, फक्त ऐकत होती. "हं... अच्छा... कधी?... कसं?..." असे तुटक प्रश्न तिच्या तोंडून निघत होते. पण तिचं ऐकणं... ते खूप महत्त्वाचं होतं. कारण बोलता बोलता, किंवा खरं तर ऐकता ऐकता, तिच्या चेहऱ्यावरचे रंग अक्षरशः पालटत चालले होते.
सुरुवातीला तिच्या चेहऱ्यावर जो धक्का आणि अविश्वास होता, तो हळूहळू कमी झाला. तिची नजर शून्यात लागली होती, जणू ती ऐकलेल्या गोष्टीवर विश्वास ठेवण्याचा प्रयत्न करत होती. मग तिचे डोळे हळूहळू मोठे झाले, त्यात एक वेगळीच चमक येऊ लागली. तिच्या ओठांच्या कोपऱ्यात एक स्मित उमलण्याचा प्रयत्न करत होतं, पण ते पूर्णपणे उमलण्याआधीच तिच्या डोळ्यांत पाणी जमा झालं.
पण ते अश्रू दुःखाचे नव्हते! नाही, अजिबात नाही. ते आश्चर्याचे, अविश्वासाचे आणि आता... हळू हळू एका प्रचंड मोठ्या आनंदाचे अश्रू होते. तिचा श्वास फुलून आला होता, तिने तिच्या दुसऱ्या हाताने तोंडावर हात दाबला होता, जणू काही तिला तिचा आनंद आवरता येत नव्हता. जो चेहरा इतके महिने निराश, थकलेला आणि निस्तेज दिसत होता, तो आता त्या काही क्षणांच्या फोन कॉलने पूर्णपणे बदलून गेला होता. तो अक्षरशः फुलत चालला होता. चिंता आणि निराशेची जागा आता एका तेजस्वी, आशादायक आनंदाने घेतली होती. तिच्या संपूर्ण अस्तित्वात एक नवी ऊर्जा संचारली होती.
ती अजूनही फोनवर होती, आता ती फक्त हो... हो... ठीक आहे... काळजी घ्या... असं काहीतरी म्हणत होती, आवाजात आता रडवेला आनंद होता.
मी तिथेच ताटावर बसून हे सगळं पाहत होतो. माझा श्वासही रोखला गेला होता. माईने असं काय सांगितलं होतं की माझी बायको इतकी बदलून गेली? माझ्या मनात एकच उत्तर येत होतं, पण माझा त्यावर विश्वास बसत नव्हता. इतक्या महिन्यांनंतर? असं शक्य होतं का? पण माझ्या बायकोच्या चेहऱ्यावरचा तो निखळ आनंद... तो खोटं बोलू शकत नव्हता. काहीतरी... काहीतरी खूप मोठं घडलं होतं.
एका संध्याकाळची गोष्ट. रात्रीचे साधारण आठ वाजले असतील. मी आणि माझी बायको नेहमीप्रमाणेच शांतपणे जेवत होतो. घरात टीव्हीचा मंद आवाज सुरू होता, पण आमचं लक्ष त्यात नव्हतं. आमच्यात संवाद जवळजवळ शून्य होता. अचानक तिच्या मोबाईलची रिंग वाजली.
तिने मोबाईल उचलून स्क्रीनकडे पाहिलं. आणि पाहताच तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव एकदम बदलले. तिच्या डोळ्यांत आधी आश्चर्य, मग अविश्वास आणि मग एक विचित्र चमक दिसली. तिने माझ्याकडे एक क्षण पाहिलं, जणू काही तिला खात्री नव्हती की तिने जे पाहिलं ते खरं आहे की नाही. स्क्रीनवर 'माई' हे नाव दिसत असणार, ह्यात मला काहीच शंका नव्हती. इतक्या महिन्यांनी तिचा फोन!
"हॅलो?" तिने फोन उचलत म्हटलं, तिचा आवाज किंचित कापला होता. ती लगेचच खुर्चीवरून उठली. "हां... बोला..." असं म्हणत ती फोन कानाला लावून हॉलच्या दुसऱ्या टोकाला, खिडकीजवळ गेली, जणू तिला खाजगीत बोलायचं होतं.
मी जेवण थांबवून तिच्याकडेच पाहत होतो. माझ्या काळजाची धडधड वाढली होती. माईचा फोन? इतक्या महिन्यांनी? आणि तोही थेट हिला? काय झालं असेल? ती ठीक असेल ना? हजार प्रश्न माझ्या मनात आले. मी उत्सुकतेने, आणि थोड्या भीतीनेही, माझ्या बायकोच्या चेहऱ्यावरील बदलणारे भाव टिपण्याचा प्रयत्न करत होतो.
ती फोनवर जास्त बोलत नव्हती, फक्त ऐकत होती. "हं... अच्छा... कधी?... कसं?..." असे तुटक प्रश्न तिच्या तोंडून निघत होते. पण तिचं ऐकणं... ते खूप महत्त्वाचं होतं. कारण बोलता बोलता, किंवा खरं तर ऐकता ऐकता, तिच्या चेहऱ्यावरचे रंग अक्षरशः पालटत चालले होते.
सुरुवातीला तिच्या चेहऱ्यावर जो धक्का आणि अविश्वास होता, तो हळूहळू कमी झाला. तिची नजर शून्यात लागली होती, जणू ती ऐकलेल्या गोष्टीवर विश्वास ठेवण्याचा प्रयत्न करत होती. मग तिचे डोळे हळूहळू मोठे झाले, त्यात एक वेगळीच चमक येऊ लागली. तिच्या ओठांच्या कोपऱ्यात एक स्मित उमलण्याचा प्रयत्न करत होतं, पण ते पूर्णपणे उमलण्याआधीच तिच्या डोळ्यांत पाणी जमा झालं.
पण ते अश्रू दुःखाचे नव्हते! नाही, अजिबात नाही. ते आश्चर्याचे, अविश्वासाचे आणि आता... हळू हळू एका प्रचंड मोठ्या आनंदाचे अश्रू होते. तिचा श्वास फुलून आला होता, तिने तिच्या दुसऱ्या हाताने तोंडावर हात दाबला होता, जणू काही तिला तिचा आनंद आवरता येत नव्हता. जो चेहरा इतके महिने निराश, थकलेला आणि निस्तेज दिसत होता, तो आता त्या काही क्षणांच्या फोन कॉलने पूर्णपणे बदलून गेला होता. तो अक्षरशः फुलत चालला होता. चिंता आणि निराशेची जागा आता एका तेजस्वी, आशादायक आनंदाने घेतली होती. तिच्या संपूर्ण अस्तित्वात एक नवी ऊर्जा संचारली होती.
ती अजूनही फोनवर होती, आता ती फक्त हो... हो... ठीक आहे... काळजी घ्या... असं काहीतरी म्हणत होती, आवाजात आता रडवेला आनंद होता.
मी तिथेच ताटावर बसून हे सगळं पाहत होतो. माझा श्वासही रोखला गेला होता. माईने असं काय सांगितलं होतं की माझी बायको इतकी बदलून गेली? माझ्या मनात एकच उत्तर येत होतं, पण माझा त्यावर विश्वास बसत नव्हता. इतक्या महिन्यांनंतर? असं शक्य होतं का? पण माझ्या बायकोच्या चेहऱ्यावरचा तो निखळ आनंद... तो खोटं बोलू शकत नव्हता. काहीतरी... काहीतरी खूप मोठं घडलं होतं.
bengaligudboy
Member
- 256
- 232
- 59